နွေကျောင်းပိတ်ရက် ကုန်ဆုံးရန် တစ်ပတ်အလိုတွင် ဘီတယ်လ်ကြိုက်နှစ်သက်သော သူငယ်ချင်းထံမှ ဖုန်းဝင်လာသည်။ ဘီတယ်လ်အဖွဲ့ ဂျပန်သို့ လာရောက်စဉ်က အကြောင်းကို အတင်းအဖျင်းအဖြစ် ပြောကြားခဲ့သောသူမှာ ထို သူငယ်ချင်းပင် ဖြစ်သည်။ ယခုအကြိမ်တွင်မူ ကိုဆုကေအိမ်၌ ယခင်က လုပ်နေကျအတိုင်း ဘီတယ်လ်သီချင်းများကို အတူနားထောင်ကြရန် အဆင်ပြေမပြေ ဖုန်းဆက်မေးခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသူငယ်ချင်းသည် ဘီတယ်လ်ကို အရူးအမူ: သဘောကျသူ တစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း သူ့အိမ်တွင် သီချင်းဖွင့်စက် မရှိသောကြောင့် သူ့ထံတွင် အခွေတစ်ခွေမျှ မရှိပေ။ ဘီတယ်လ်သီချင်းကို နားထောင်ချင်လျှင် ကိုဆုကေထံသို့ လာရစမြဲ။
“ဆောရီးပဲကွာ။ အခု အဆင်မပြေသေးဘူး။ အိမ်က ပြင်နေလို့ သီချင်းဖွင့်လို့ မရဘူး” သီချင်းဖွင့်စက်များ ရောင်းထုတ်လိုက်စဉ် ကတည်းက သူငယ်ချင်းများအား မည်သို့ အကြောင်းပြရမည်ကို ကြိုတင် ကြံစည်စိတ်ကူးထားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူ့စကားသံမှာ အထေ့အငေါ့ မရှိ အဆင်ချောနေသည်။
“အား … အဲဒီလိုလား” သူငယ်ချင်းက စိတ်ပျက်သွားသော လေသံဖြင့် ပြန်ပြောသည်။ “ငါ့ကောင်ရာ၊ ငါ အခုချိန် ဘီတယ်လ်ကို အရမ်း တမ်းတနေမိတယ်”
“ဘာအကြောင်းထူးလို့လဲ”
ထိုမေးခွန်းကို ကြားရသောအခါ သူငယ်ချင်းက သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဈေးကိုင်နေသကဲ့သို့ တစ်ခဏမျှ ငြိမ်သက်နေပြီးမှ ပြောလာသည်။ “ငါ ရုပ်ရှင် ကြည့်ပြီးသွားပြီ။ ဒီနေ့ ရုံတင်တယ်လေ”
သူ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ ‘Let It Be’ ရုပ်ရှင်ကား။ “ဘယ်လိုနေလဲ” ကိုဆုကေက မေးလိုက်သည်။
“အင်း …. ဘယ်လို ပြောရမလဲ။ ကိစ္စ အတော်များများကို နားလည်လာတယ်”
“ဘာနားလည်တာလဲ”
“အတော် များများပဲကွာ။ ဥပမာ သူတို့ဘာဖြစ်လို့ ကွဲသွားရသလဲ ဆိုတာမျိုးပေါ့”
“သူတို့အဖွဲ့ ပြိုကွဲသွားရတဲ့ အကြောင်းအရင်းကို ထည့်ပြောထားလို့လား”
“ဟင့်အင်း၊ အဲဒီလို မဟုတ်ဘူး။ ဒီရုပ်ရှင်ကို ရိုက်နေတုန်းက ကွဲကြပြဲကြဖို့ ထုတ်မပြောကြသေးဘူး။ ဒါပေမယ့် ကြည့်ပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ ‘ဪ … သူတို့က ဒီအခြေအနေတောင် ရောက်နေကြမှကိုး’ ဆိုတဲ့ ခံစားမှုမျိုး ရလိုက်တာပဲ။ ငါ ပြောမပြတတ်ဘူးကွာ။ မင်း ကိုယ်တိုင် ကြည့်ကြည့်ရင် သိမှာပဲ”
သူတို့ ထွေရာလေးပါး ပြောဆိုကြပြီးနောက် ဖုန်းချလိုက်ကြသည်။ ကိုဆုကေသည် အခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဘီတယ်လ်၏ သီချင်းအခွေများကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ အစ်ကိုထံမှ ရထားသော အခွေများနှင့် သူကိုယ်တိုင် ဝယ်ထားသော အခွေများကို ပေါင်းလိုက်လျှင် စုစုပေါင်း အခွေ ၅၀ ကျော်သည်။
ထိုအခွေများကို သူ စွန့်ပစ်ရန် စိတ်ကူးမရှိ။ မကြာခင် ကာလအတွင်း ရောက်ရှိတော့မည့် နေရာသစ်သို့လည်း မရအရ ယူသွားဦးမည်။ မိဘများက အသုံးအဆောင် ပစ္စည်းများကို နည်းနိုင်သမျှ နည်းအောင် ပြင်ဆင်ခိုင်းထားသော်လည်း သူသည် ၎င်းအခွေများကို လုံးဝ ပစ်ထားခဲ့မည် မဟုတ်ချေ။
ထွက်ပြေးမည့်ကိစ္စကို ထပ် မစဉ်းစားတော့ရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ မည်မျှပင် ဆန့်ကျင်နေစေကာမူ မိဘများက သူတို့၏ အစီအစဉ်ကို ပြောင်းလဲတော့မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် သူတစ်ယောက်တည်း နေခဲ့၍လည်း မဖြစ်နိုင်။ မိဘများတွင် သူတို့ အကြံအစည်နှင့် သူတို့ ရှိကြပေလိမ့်မည်။ သူတို့က ပြဿနာကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြေရှင်းရန် စိတ်ကူးထားပေမည်။ နာမီယာဘိုးဘိုးက ထိုသို့ ပြောခဲ့သည်။ ထိုစကားများကိုသာ ယုံကြည်ရန် ကျန်ရှိတော့သည်။
သို့သော် ….. ‘Let It Be ကို ကြည့်လိုက်ရင် မင်း နားလည်သွားမှာပါ’ ဟု သူငယ်ချင်းက အဘယ်ကြောင့် ပြောခဲ့သနည်း။
ထိုနေ့ည ညစာစားပြီးနောက် ဆာဒါယုကိသည် ပထမဆုံး အကြိမ်အဖြစ် ထွက်ပြေးကြမည့် အစီအစဉ် အသေးစိတ်ကို ထုတ်ပြောလေသည်။ အချိန်မှာ ဩဂုတ်လ ၃၁ ရက်နေ့ ညသန်းခေါင် ၁၂ နာရီအချိန်တွင် ထွက်ခွာကြမည်။
“၃၁ ရက်နေ့က တနင်္လာနေ့ဆိုတော့ အဲဒီနေ့မှာ ငါ ရုံးသွားတက်မယ်။ ပြီးတော့ ၉ လပိုင်း ၁ ရက်နေ့ကနေ စပြီး တစ်ပတ်ခွင့်ယူမယ်လို့ ရုံးမှာ ငါ အသိပေးခဲ့မယ်။ ဒါဆို နောက်တစ်ရက်မှာ ငါ ရုံးမတက်ရင်လည်း ဘယ်သူမှ သံသယ ဝင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် တစ်ပတ်ပြည့်သွားရင်တော့ အကြွေးဆပ်ဖို့ ကိစ္စကို လူတွေ အများကြီးက လာစုံစမ်းကြတော့မှာပဲ။ ငါတို့ ထွက်ပြေးတဲ့ ကိစ္စကိုလည်း ချက်ချင်း ရိပ်မိသွားကြလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် အဲဒီအချိန်က စပြီး ငါတို့ နေရာအသစ်မှာ အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခုထိ ပုန်းရှောင်နေမှ ဖြစ်မယ်။ ဒါပေမယ့် စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါတို့ မိသားစုသုံးယောက် တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်စာအတွက် သုံးဖို့ လုံလောက်တဲ့ ပိုက်ဆံကို ငါ ပြင်ဆင်ထားပြီးပြီ။ အဲဒီအချိန်အတွင်းမှာမှ ငါတို့ နောက်တစ်ဆင့် ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ ဆိုတာ တိုင်ပင်ကြတာပေါ့” ဆာဒါယုကိ၏ လေသံက ယုံကြည်မှု ပြည့်ဝနေသည်။
“ဒါဆို ကျောင်းကရော။ ကျွန်တော်က ဘယ်ကျောင်းကို ပြောင်းရမှာလဲ”
ကိုဆုကေ၏ အမေးကြောင့် ဆာဒါယုကိ၏ မျက်နှာမှာ ညိုမဲသွားသည်။
“အဲဒီကိစ္စကို အဖေ ကောင်းကောင်း စဉ်းစားပါဦးမယ်။ ဒါပေမယ့် လတ်တလောတော့ ဖြစ်လာဦးမယ် မထင်ဘူး။ ဒါကြောင့် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အိမ်မှာပဲ လေ့လာရလိမ့်မယ်”
“ကျောင်းမတက်ရတော့ဘူးလို့ အဖေက ဆိုလိုချင်တာလား”
“အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူးကွာ။ ချက်ချင်း စီစဉ် မပေးနိုင်သေးဘူးလို့ ပြောတာပါ။ အလယ်တန်းက အစိုးရစစ်မှ မဟုတ်ဘဲ။ ကျောင်းက လွယ်လွယ်နဲ့ တက်လို့ ရပါတယ်။ မင်း ဘာမှ စိတ်ပူမနေနဲ့။ ငါ မင်းတို့ရဲ့ အတန်းပိုင်ဆရာနဲ့ သွားဆွေးနွေးထားမယ်။ အလုပ်ကိစ္စကြောင့် တစ်မိသားစုလုံး နိုင်ငံခြားမှာ တစ်ပတ်လောက် ကြာမယ်လို့ သူ့ကို ပြောထားလိုက်မယ်။ နောက်တော့မှ ကျောင်းပြန်သွားအပ်တာပေါ့ကွာ” ဆာဒါယုကိသည် မအီမသာ မျက်နှာထားဖြင့် သူ့ကို ရှင်းပြနေသည်။
“ဒါဆို အထက်တန်းကရော ဘယ်လို လုပ်မှာတုန်း” ကိုဆုကေက ထိုသို့ မေးလိုက်ချင်သည်။ သို့သော် မမေးဖြစ်ခဲ့။ ဖခင် မည်သို့ ပြန်ဖြေမည်ကို သူ ကြိုတင် ခန့်မှန်းနိုင်နေပြီ။ “ငါ သေချာ စဉ်းစားပါဦးမယ်ကွာ။ စိတ်ပူမနေစမ်းပါနဲ့” ဟူသော စကားမျိုးသာ ဖြစ်ပေတော့မည်။
မိဘများနှင့် အတူလိုက်သွားလျှင် အမှန်တကယ်ပင် ပြဿနာ မရှိတော့ပြီလော။ စိုးရိမ်စိတ်သည် အတွင်းမှ နောက်တစ်ကြိမ် ခေါင်းပြူလာပြန်သည်။ တခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိမှန်း သိနေသော်လည်း သူ့စိတ်ထဲ မတင်မကျ ဖြစ်နေလေသည်။
အချိန်များသည် ထိုသို့ တစ်နေ့ပြီးတစ်နေ့ ကုန်လွန်သွားရာ မသိလိုက် မသိဘာသာနှင့် ၈ လ ၃၀ ရက်နေ့သို့ ရောက်လာခဲ့ချေပြီ။ ထိုနေ့ညတွင် ကိုဆုကေသည် သူ့အထုပ်အပိုးများကို စစ်ဆေးနေစဉ် ရုတ်တရက် တံခါးပွင့်လာသည်။ သူ အံ့အားသင့်ပြီး ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော ဆာဒါယုကိကို တွေ့ရသည်။
“သား အားတယ်မလား”
“ဟုတ်”
ဆာဒါယုကိသည် အခန်းတွင်းသို့ ဝင်လာပြီး ကိုဆုကေ၏ ဘေးနားတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။ “ပစ္စည်းတွေ သိမ်းပြီးပြီလား”
“ပြီးသလောက်ပါပဲ။ ကျောင်းက ဖတ်စာအုပ်တွေ အကုန်လုံး ယူသွားမယ်လို့ စိတ်ကူးထားတယ်”
“အင်း၊ ဖတ်စာအုပ်တွေကို ယူရမှာပေါ့”
“ပြီးတော့ …. ဒါလည်း ယူသွားမှ ဖြစ်မယ်” ကိုဆုကေသည် အနားရှိ စက္ကူကတ်ပုံးကို ဆွဲယူလိုက်သည်။ အထဲတွင် ဘီတယ်လ်၏ သီချင်းခွေများ အပြည့်ထည့်ထားသည်။
ဆာဒါယုကိသည် ပုံးထဲသို့ လှမ်းကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “အများကြီးပါလား”
“အခြား ပစ္စည်းတွေကိုတော့ တတ်နိုင်သလောက် လျှော့ပစ်လိုက်ပြီ။ ဒါကြောင့် ဒါကတော့ သယ်ကို သယ်မှ ဖြစ်မယ်” ကိုဆုကေက အလျှော့မပေးလိုသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ဆာဒါယုကိသည် ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ညိတ်ပြီး အခန်းတွင်းသို့ ဝေ့ဝိုက်ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် သူ့အကြည့်မှာ ကိုဆုကေ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။
“မင်း အဖေ့ကို ဘယ်လို မြင်သလဲ” သူက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။
“ဘာကို ဘယ်လို မြင်ရမှာလဲ”
“စိတ်မဆိုးဘူးလား။ အခုလို ဘဝမျိုး ဆိုက်ရောက်သွားတာ အဖေ အသုံးမကျလို့လို့ မင်း မထင်ဘူးလား”
“အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် …….” ပြောရင်း ရပ်တန့်သွားပြီး တစ်ခဏကြာမှ ကိုဆုကေက ဆက်ပြောလေသည်။ “အဖေ့ရင်ထဲမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေမလဲတော့ ကျွန်တော် မသိဘူး။ ဒါပေမယ့် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ကျွန်တော် အရမ်း ကြောက်နေတယ်”
“အင်း” ဆာဒါယုကိက ခေါင်းညိတ်နေသည်။ “ဖြစ်ထိုက်ပါတယ်”
ဆာဒါယုကိသည် မျက်တောင်ကို နှစ်ကြိမ်သုံးကြိမ် ခတ်လိုက်သည်။ “စိတ်မပူပါနဲ့” သူ ဆက်ပြောသည်။ “အချိန် ဘယ်လောက် ယူရမလဲ။ ဘယ်လို လုပ်သင့်သလဲ ဆိုတာ အခုချိန်တော့ အဖေ မပြောတတ်သေးဘူး။ ဒါပေမယ့် ငါတို့ အရင်တုန်းက အခြေအနေကိုတော့ ပြန်ရောက်အောင် လုပ်နိုင်တယ်။ အဖေ မင်းကို ကတိပေးပါတယ်”
“တကယ်လား အဖေ”
“တကယ်ပေါ့။ အဖေ့အတွက် အရေးကြီးဆုံး အရာက မိသားစုပဲ။ မိသားစုကို ကာကွယ်ဖို့အတွက်ဆိုရင် အဖေ ဘာပဲ လုပ်ရလုပ်ရ လုပ်နိုင်တယ်။ အသက်ကို စတေးရမယ် ဆိုရင်တောင် နောက်တွန့်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ….” ဆာဒါယုကိသည် ကိုဆုကေ၏ မျက်လုံးအစုံကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ “ဒါကြောင့် ထွက်ပြေးဖို့ အစီအစဉ်ကို အဖေ ရွေးချယ်ခဲ့ရတာပေါ့”
ဖခင်၏ စကားများမှာ ရင်ထဲမှ လာသော စကားများ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထိုကဲ့သို့သော စကားများကို သူ့ထံမှ ပထမဆုံး အကြိမ် ကြားရခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် ကိုဆုကေ၏ ရင်မှာ တုန်ခါနေလေသည်။
“ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ” ကိုဆုကေက ပြောသည်။
“ကောင်းပြီလေ” ဆာဒါယုကိသည် ပေါင်ကို ပုတ်ပြီး မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။ “မနက်ဖြန် တစ်နေကုန် သား ဘာလုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားသလဲ။ နွေကျောင်းပိတ်ရက်လည်း ကုန်တော့မှာဆိုတော့ သူငယ်ချင်းတွေကိုရော သွားမတွေ့တော့ဘူးလား”
“အဲဒါတွေက အရေးမကြီးတော့ပါဘူး” ကိုဆုကေက ခေါင်းခါပြသည်။ ‘မဟုတ်လည်း နောက်နောင် တွေ့ခွင့်ရတော့မှာမှ မဟုတ်တာ’ ထိုစကားများကိုတော့ မပြောဘဲ မျိုသိပ်ထားလိုက်သည်။ “ဒါပေမယ့်” သူ ဆက်ပြောသည်။ “ကျွန်တော် တိုကျိုကို တစ်ခေါက်လောက် သွားလို့ ရမလား”
“တိုကျို? ဘာလုပ်ဖို့လဲ”
“ရုပ်ရှင်ကြည့်ချင်လို့။ ဇာတ်ကားတစ်ကားကို သား ကြည့်ချင်နေတာ။ ယူရာကူချိုက ဆူဘာရုရုံမှာ ပြနေတာလေ”
“မနက်ဖြန် သွားမှ ဖြစ်မှာလား”
“ကျွန်တော်တို့ သွားမယ့်နေရာမှာ အဲဒီဇာတ်ကားကို ရုံတင်ထားတဲ့ ရုပ်ရှင်ရုံ ရှိမရှိမှ ကျွန်တော် မသိဘဲ”
ဆာဒါယုကိသည် အောက်နှုတ်ခမ်းကို ရှေ့သို့ စူလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်နေသည်။
“ကျွန်တော် သွားကြည့်လို့ ရမလား”
“သွားလေ။ ဒါပေမယ့် မမှောင်ခင် ပြန်ရောက်မှ ဖြစ်မယ်”
“ဟုတ်ကဲ့ အဖေ”
“ကဲ ကဲ၊ ဒါဆို စောစောစီးစီး အနားယူတော့” ဆာဒါယုကိသည် ပြောပြီး အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားသည်။
ကိုဆုကေသည် စက္ကူကတ်ပုံးရှေ့ ရပ်ပြီး အမဲရောင် ဓာတ်ပြားတစ်ချပ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ယခုနှစ်မှ ဝယ်ထားခဲ့သော Let It Be အခွေ ဖြစ်သည်။ အခွေ၏ ထောင့်လေးထောင့်တွင် ဘီတယ်လ်အဖွဲ့သား လေးယောက်၏ မျက်နှာပုံများ ရိုက်ထည့်ထားသည်။
ထိုညက အိပ်မပျော်ခင်အထိ သူ မနက်ဖြန် ကြည့်ရတော့မည့် ရုပ်ရှင်အကြောင်းကိုသာ တွေးတောနေမိလေသည်။