၂၀၁၂ ခု၊ စက်တင်ဘာလ။
နာမီယာ ရွှန်ဂိုသည် ကွန်ပျူတာအရှေ့တွင် ထိုင်၍ ငိုင်နေသည်။ သူ ထိုသို့ မလုပ်သင့်ဟု တွေးနေမိသည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ခု ခြေချော်လက်ချော်ပြီး အခြေအနေ ရှုပ်ထွေးလာလျှင် ပြဿနာက ကြီးထွားသွားနိုင်သည်။ သူသည် အိမ်တွင်းရှိ ကွန်ပျူတာကို အသုံးပြုနေသောကြောင့် ရဲများက စုံစမ်းသိရှိသွားလျှင် သူ့အိမ်အထိ အမှုပတ်လာနိုင်သည်။ ထို့အပြင် အင်တာနက်မှုခင်းအတွက် ချမှတ်ထားသော ပြစ်ဒဏ်များမှာလည်း သက်သက်ညှာညှာ မရှိလှချေ။
သို့သော် အဘိုးသည် သူ့ကို ဒုက္ခရောက်အောင် ချောက်တွန်းလို၍ ဤသို့ ခိုင်းစေခဲ့ခြင်း မဟုတ်မှန်း သူ ယုံကြည်သည်။ အဘိုးသည် နောက်ဆုံး ထွက်သက်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည့် အချိန်အထိ သူ့ဦးနှောက်မှာ ကြည်လင်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ ပြောသော စကားသံမှာလည်း တည်ငြိမ်ပြီး ပြတ်သားလှသည်။
ရွှန်ဂို၏ အဘိုးဖြစ်သူ တာကာယူကီသည် မနှစ် နှစ်ကုန်ပိုင်းက အစာအိမ်ကင်ဆာဖြင့် အနိစ္စရောက်ခဲ့သည်။ အဘေးသည်လည်း ကင်ဆာဖြင့်ပင် ကွယ်လွန်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့ မိသားစုတွင် ကင်ဆာဖြစ်စေနိုင်သော မျိုးဗီဇ ရှိနေသည်လော မသိ။
တာကာယူကီသည် ဆေးရုံ မတက်ခင် ရွှန်ဂိုအား သူ့အခန်းသို့ တိတ်တဆိတ် ခေါ်ယူပြီး သူ့ကို မှာကြားခဲ့သည်။ ဘယ်သူ့ကိုမျှ မပြောပြဘဲ လျှို့ဝှက်ထားရမည်ဟု ကတိတောင်းခဲ့သည်။
“ဘာကိစ္စလဲ အဘိုး” သူ အထူး စိတ်ဝင်စားသွား၍ မေးလိုက်သည်။
“မင်း ကွန်ပျူတာ ကျွမ်းကျင်တယ် မဟုတ်လား” တာကာယူကီက မေးသည်။
“မဆိုးပါဘူး” ရွှန်ဂိုက ပြန်ဖြေသည်။ သူသည် အလယ်တန်းကျောင်းတွင် သင်္ချာပြိုင်ပွဲများ၌ ဝင်ပြိုင်လေ့ရှိပြီး ကွန်ပျူတာကိုလည်း မကြာခဏ သုံးတတ်သည်။
သို့ဖြင့် တာကာယူကီသည် စာရွက်တစ်ရွက် ထုတ်ပြသည်။
“နောက်နှစ် ကိုးလပိုင်းရောက်ရင် ဒီပေါ်က စာတွေကို အင်တာနက်ပေါ်မှာ ကြေညာပေးစမ်းပါကွာ”
ရွှန်ဂိုသည် စာရွက်ကို လှမ်းယူပြီး အစအဆုံး ဖတ်ကြည့်သည်။ အကြောင်းအရာမှာ ထူးခြား ဆန်းကြယ်နေသည်။
“ဘာတွေလဲဗျ”
တာကာယူကီက ခေါင်းခါနေသည်။ “ဘာမှ လျှောက်စဉ်းစားမနေနဲ့။ အဲဒီအထဲက စာတွေကို လူအများသိအောင် ကြေညာပေးရင် ရပြီ။ မင်း လုပ်ပေးနိုင်တယ် မဟုတ်လား”
“လုပ်တာက လုပ်ပေးလို့ ရပါတယ် …..”
“တကယ်တော့ အဲဒီကိစ္စကို ငါကိုယ်တိုင် လုပ်ပေးလိုက်ချင်တာပါ။ ငါကိုယ်တိုင် လုပ်ပါမယ်လို့လည်း တစ်ချိန်တုန်းက ကတိပေးထားခဲ့တာလေ”
“ဘယ်သူ့ကို ကတိပေးခဲ့တာလဲ”
“ငါ့အဖေကို။ မင်းရဲ့ အဘေးပေါ့ကွာ”
“ဘိုးဘိုးရဲ့ အဖေကိုလား …….”
“ဒါပေမယ့် ငါအခု ဆေးရုံတက်ရတော့မယ်။ ဘယ်အချိန်ထိ အသက်ရှင်နေနိုင်မလဲ ဆိုတာလည်း ပြောရခက်တယ်။ ဒါကြောင့် ဒီကိစ္စ မင်းကို လွှဲခဲ့ချင်တယ်”
ရွှန်ဂို မည်သို့ ပြန်ပြောရမည်မှန်း မသိ။ မိဘများ၏ ပြောစကားအရ သူ သိထားခဲ့သည်။ အဘိုး၏ ကျန်းမာရေးကလည်း အားရစရာ မရှိ။
“စိတ်ချပါ အဘိုး” ရွှန်ဂိုက ပြန်ဖြေသည်။
တာကာယူကီက စိတ်ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းတဆတ်ဆတ် ညိတ်နေလေသည်။
တာကာယူကီလည်း ဆေးရုံတက်ပြီး များမကြာမီ လူ့လောကမှ ထွက်ခွာသွားရသည်။ နာရေးအခမ်းအနားတွင် အခေါင်း၏ အရှေ့၌ ချထားသော တာကာယူကီ၏ ဓာတ်ပုံကို ကြည့်လျက် ရွှန်ဂိုက ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်ခဲ့သည်။ “စိတ်ချလက်ချသာ သွားပါ အဘိုး”
ထိုအချိန်မှ စ၍ သူသည် အဘိုးအား ပေးခဲ့သော ကတိကို တစ်ရံတစ်ဆစ်မျှ မမေ့ခဲ့ပေ။ သို့သော် စာထဲမှာ ပါသော အကြောင်းအရာနှင့် ပတ်သက်၍မူ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေလေသည်။ ထိုသို့ တောင်တွေးမြောက်တွေးနှင့်ပင် စက်တင်ဘာလသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
ရွှန်ဂိုသည် စားပွဲပေါ်မှ စာရွက်ကို ပြန်ဖတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ တာကာယူကီက သူ့အား ပေးခဲ့သော စာရွက်ပင် ဖြစ်သည်။
❝ စက်တင်ဘာလ ၁၃ ရက်နေ့၊ ညသန်းခေါင်ယံ ၀ နာရီ ၀ မိနစ် အချိန်မှ နံနက် အရုဏ်တက်ချိန်အထိ နာမီယာကုန်စုံဆိုင်၏ အကြံတောင်း စာတိုက်ပုံးကို ပြန်လည် ဖွင့်လှစ်သွားမည် ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် ယခင်က ၎င်းကုန်စုံဆိုင်တွင် အကြံဉာဏ် တောင်းခံခဲ့ဖူး၍ ပြန်စာ ရရှိခဲ့ဖူးသော လူကြီးမင်းများကို တစ်ခုလောက် တောင်းဆိုပါရစေ။ ထိုအချိန်က ရရှိခဲ့သော ထိုပြန်စာသည် လူကြီးမင်း၏ ဘဝလမ်းကြောင်းတွင် မည်သို့သော သက်ရောက်မှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပါသနည်း။ လူကြီးမင်းအား အကူအညီ တစ်စုံတစ်ရာ ပေးနိုင်ခဲ့ပါသလော။ ထိုမေးခွန်းများကို အမှန်အတိုင်း ဖွင့်ဟပြောဆိုပေးပါရန် တောင်းခံပါရစေ။ ယခင်က နည်းအတိုင်းပင် ပေးစာများကို ဆိုင်မှ ယင်းလိပ်တံခါးပေါ်ရှိ စာထည့်ပေါက်တွင် ထည့်ပေးကြပါခင်ဗျာ။ ကျေးဇူး အထူးတင်ရှိပါသည်။ ❞
သူ့ကို ဤစာရွက်နှင့်အတူ တခြားပစ္စည်းတစ်ခုကိုလည်း တာကာယူကီက ပေးခဲ့သေးသည်။ ၎င်းမှာ နာမီယာကုန်စုံဆိုင်၏ ဓာတ်ပုံ။ ရွှန်ဂိုသည် ထိုနေရာသို့ မရောက်ဖူးချေ။ သို့သော် ထိုဆိုင်သည် ယခုအချိန်အထိ တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း ကြားဖူးထားသည်။
နာမီယာမိသားစုသည် ယခင်က ကုန်စုံဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖွင့်ခဲ့ဖူးကြောင်းကို ရွှန်ဂိုသည် အဘိုးထံမှ ကြားသိခဲ့ရသည်။ သို့သော် အသေးစိတ် အကြောင်းအချက်များကိုမူ သူ ကောင်းကောင်း မသိခဲ့ရ။
‘အကြံတောင်း စာတိုက်ပုံး’ ဆိုသည်မှာ အဘယ်ပါနည်း။ ‘ပြန်လည် ဖွင့်လှစ်သွားမည်’ ဆိုသည်ကရော ဘာအဓိပ္ပာယ်နည်း။
လက်မလွန်ခင် ရပ်တန်းက ရပ်လျှင် ကောင်းမည်ဟု သူ ထင်သည်။ ပြဿနာ တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့လျှင် ဘာမျှ နောက်ပြန်ဆုတ်၍ ရနိုင်တော့မည် မဟုတ်။
ရွှန်ဂိုသည် ကွန်ပျူတာကို ပိတ်ပစ်လိုက်တော့မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်စဉ်မှာပင် ပစ္စည်းတစ်ခုက လက်ခနဲ သူ့အမြင်အာရုံထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။
၎င်းမှာ စားပွဲတစ်နေရာတွင် ချထားသော လက်ပတ်နာရီတစ်လုံး။ သူ အချစ်ရဆုံး အဘိုးက သူ့အား ပေးခဲ့သော အမှတ်တရ လက်ဆောင် ဖြစ်သည်။ ထိုနာရီသည် တစ်နေ့လျှင် ၅ မိနစ် နောက်ကျတတ်သည်ဟု သူ ကြားဖူးထားသည်။ တာကာယူကီ တက္ကသိုလ်သို့ စတက်သည့် နေ့က ရရှိခဲ့သော သူ့ဖခင်၏ လက်ဆောင်ပစ္စည်းလည်း ဖြစ်ပေသည်။
ရွှန်ဂိုသည် ကွန်ပျူတာကို ငူငူကြီး စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ အနက်ရောင် ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် သူ့မျက်နှာကို အထင်းသား မြင်နေရသည်။ သူ့မျက်နှာ အပြင် ဘေးတွင် သူ့အဘိုး၏ မျက်နှာ။ ၎င်းမျက်နှာနှစ်ခုသည် တဖြည်းဖြည်း ပေါင်းစပ်သွားကာ တစ်ခုတည်း ဖြစ်သွားလေသည်။
ယောက်ျားကတိ။ သူ ကတိတည်ရမည်။
ရွှန်ဂိုသည် ကီးဘုတ်ပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်လေတော့သည်။