ကျဉ်းကျပ်သော ဆစ်ဗစ်ကားလေးထဲတွင် အိပ်နေရာမှ နိုးလာသော အချိန်၌ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အမှောင်အတိ ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ တာကာယူကီသည် ကားထဲမှ ခေါင်မိုးမီးကို ဖွင့်ပြီး အချိန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ နံနက် ၅ နာရီထိုးရန် မိနစ် အနည်းငယ် လိုသေးသည်။
ကားကို ပန်းခြံအနီးရှိ ကားလမ်းဘေးတွင် ရပ်ထားသည်။ တာကာယူကီသည် အနောက်သို့ လှန်ထားသော ထိုင်ခုံနောက်မှီကို မတ်မတ် ပြန်ထားလိုက်ပြီး ဇက်လေ့ကျင့်ခန်း အနည်းငယ် ပြုလုပ်၍ ကားပေါ်မှ ဆင်းသည်။
သူသည် ပန်းခြံရှိ အများသုံးအိမ်သာတွင် အပေါ့အပါး သွားပြီး မျက်နှာသစ်သည်။ ၎င်းမှာ သူငယ်စဉ်က မကြာခဏ လာကစားလေ့ရှိခဲ့သော ပန်းခြံ ဖြစ်သည်။ အများသုံး အိမ်သာထဲမှ ထွက်လာသောအခါ သူသည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ကြည့်သည်။ ပန်းခြံ၏ အကျယ်အဝန်းမှာ သူ့အတွက် ထင်မှတ်မထားလောက်အောင် ကျဉ်းမြောင်းလွန်းနေသည်ကို တွေ့ရသောအခါ သူ အံ့အားသင့်နေမိသည်။ သူတို့ ငယ်စဉ်က ဤမျှ ကျဉ်းမြောင်းသော နေရာလေးတွင် ဘေ့စ်ဘောကို မည်ကဲ့သို့ ကစားခဲ့ကြသနည်း။ သူ မစဉ်းစားတတ်အောင် ဖြစ်နေသည်။
ကားပေါ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကားကို စက်နှိုး၍ ရှေ့မီးဖွင့်ကာ ရှေ့သို့ ရွေ့လျားလာခဲ့သည်။ ဤနေရာမှ အိမ်သို့ မီတာ တစ်ရာကျော်မျှသာ ကွာလှမ်းသည်။
ကောင်းကင်လည်း တဖြည်းဖြည်း လင်းလာပြီ။ နာမီယာကုန်စုံဆိုင်ရှေ့သို့ ဆိုက်ရောက်သောအခါ ဆိုင်ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်မှ စာလုံးများကိုပင် ပီပီသသ တွေ့မြင်နိုင်ပြီ။
တာကာယူကီသည် ကားပေါ်မှ ဆင်း၍ လမ်းကြားလေးထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားသည်။ နောက်ဖေးတံခါးကို စေ့စေ့ပိတ်ပြီး လော့ချထားသည်။ သူ့တွင် သော့ပါလာသော်လည်း သူက တံခါးခေါက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
တံခါးခေါက်ပြီး ၁၀ စက္ကန့်မျှ ကြာသောအခါ အတွင်းဘက်မှ လှုပ်ရှားသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
တံခါးသော့ဖွင့်သံ ကြားရပြီးနောက် တံခါးပွင့်လာသည်။ ယူဂျီ၏ မျက်နှာမှာ ချမ်းမြေ့နေပုံ ရသည်။
“အဖေ ဘာများ ဖြစ်နေပြီလဲလို့ စိတ်ပူသွားတာပဲ” တာကာယူကီက အက်ကွဲသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“အင်း … အထဲ အရင်ဝင်ဦး”
တာကာယူကီ အိမ်ထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် နောက်ဖေးတံခါးကို ဗုန်းခနဲ ပိတ်ချလိုက်သည်။ ထိုခဏတွင် အနီးပတ်ဝန်းကျင်၌ တစ်စုံတစ်ခု ပြောင်းလဲနေကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ ပြင်ပလောကနှင့် ကမ္ဘာတစ်ခု ခြားသွားသယောင်။
ဖိနပ်ချွတ်၍ အခန်းတွင်းသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ လပေါင်းများစွာ လူမနေဘဲ ပစ်ထားခဲ့ရသော်လည်း အိမ်ထဲတွင် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ ထင်ထားသကဲ့သို့ ပင့်ကူမျှင်များလည်း မတွေ့ရပေ။
“ဝိုး၊ အတော်လေး သန့်ရှင်းနေတုန်းပါပဲလား။ ဒီလောက်အကြာကြီး ….”
‘လှောင်ပိတ်ထားတာတောင်’ ဟု ဆက်ပြောမည် အပြုတွင် တာကာယူကီ ရုတ်တရက် ဆွံ့အသွားသည်။ မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထမင်းစား စားပွဲပေါ်သို့ အကြည့်ရောက်သွားသည်။
ထမင်းစား စားပွဲပေါ်တွင် စာအထပ်လိုက် တင်ထားသည်။ ဆယ်စောင် မကပေ။ စာအိတ်တိုင်း တောက်ပြောင်လှပနေကြသည်။ စာလက်ခံသူ နေရာတွင် ‘သို့ – နာမီယာကုန်စုံဆိုင်’ ဟု စာအိတ်တိုင်းလိုလို ရေးသားထားသည်။
“အဲဒါတွေက …… မနေ့ညက ရတာတွေလား”
ယူဂျီက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ထိုင်ခုံတွင် ဝင်ထိုင်သည်။ စာအိတ်များကို ဝေ့ဝိုက်ကြည့်ပြီးနောက် တာကာယူကီကို ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါ ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ။ ငါ ဒီနေရာမှာ ထိုင်လိုက်တာနဲ့ တပြိုင်နက် စာတွေ တစ်စောင်ပြီး တစ်စောင် ယင်းလိပ်တံခါးပေါက်ကနေ ကျလာတော့တာ။ ငါ ပြန်လာမှာကို အစောကြီးကတည်းက စောင့်နေကြတဲ့ အတိုင်းပဲ”
တာကာယူကီက ခေါင်းခါယမ်းနေသည်။
“အဖေ မနေ့ညက အိမ်ထဲ ဝင်သွားပြီးတဲ့နောက် ကျွန်တော် ဆိုင်အပြင်ဘက်မှာ အတော်ကြာကြာ နေနေခဲ့သေးတယ်။ ကျွန်တော် ဆိုင်ဘက်ကို တစ်ချိန်လုံး ကြည့်နေတာပဲ။ ဒီနားမှာ ဘာလူရိပ်လူရောင်မှ မတွေ့ပါဘူး။ အဲဒါအပြင် ဆိုင်ရှေ့ ဖြတ်သွားတဲ့လူတွေ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး”
“ဟုတ်လား။ ဒါပေမယ့် စာတွေ ရောက်လာတာပဲလေ” ယူဂျီသည် လက်နှစ်ဘက်ကို ဖြန့်လိုက်သည်။ “ဒါတွေက အနာဂတ်က လာတဲ့ ဖြေကြားချက်တွေပဲ”
တာကာယူကီသည် ထိုင်ခုံတစ်လုံးကို ဆွဲယူပြီး ယူဂျီ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ဝင်ထိုင်သည်။ “မယုံနိုင်စရာပဲ”
“ငါ့ကို ယုံပါမယ်လို့ မင်း ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်ဘူးလား”
“အင်း ပြောတော့ ပြောခဲ့တာပေါ့”
ယူဂျီက မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။
“မင်းရဲ့ အတွင်းစိတ်ထဲမှာတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ပဲ ခံယူထားတာ မဟုတ်လား။ ဒီတော့ ဒီစာတွေ မြင်ပြီး ဘယ်လို ခံစားရသလဲ။ ဒါတွေကို ငါက ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားတာပါလို့များ မင်းက ပြောချင်နေသေးတာလား”
“အဲဒီလို မပြောပါဘူး။ အဖေမှာ ပြင်ဆင်ဖို့ အချိန် မရှိဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိနေတာပဲဟာ”
“ဒီလောက်များတဲ့ စာအိတ်နဲ့ စာရေးစက္ကူတွေ ပြင်ဆင်ရတာနဲ့တင် အတော် အလုပ်ရှုပ်နေပြီ။ ပိုပြီး ခိုင်လုံအောင် ပြောရရင် အဲဒီစာအိတ်နဲ့ စက္ကူတွေထဲမှာ ငါတို့ ရောင်းတဲ့ပစ္စည်း တစ်ခုမှ မပါဘူး”
“ကျွန်တော် သိတယ်။ အဲဒီပစ္စည်းတွေကို ကျွန်တော် မြင်တောင် မမြင်ဖူးဘူး”
တာကာယူကီ၏ စိတ်ထဲ မအီမသာ ဖြစ်နေသည်။ ဤမျှ မှော်ဆန်သော ကိစ္စမျိုးသည် ဤကမ္ဘာလောကတွင် အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်လာနိုင်သလော။ တစ်စုံတစ်ဦး၏ ပြောင်မြောက်လှသော မျက်လှည့်အစွမ်းဖြင့် ဖခင်သည် အညာခံနေရခြင်း ဖြစ်မည်ဟု သူ သံသယ ဝင်လိုက်သေးသည်။ သို့သော် ထိုသို့ လုပ်ဆောင်ရန် ခိုင်လုံသော အကြောင်းပြချက်ကို သူ စဉ်းစား၍ မရ။ ထို့အပြင် သေတွင်းနှုတ်ခမ်းတွင် ခနော်နီ ခနော်နဲ့ လျှောက်လှမ်းနေရသော အဘိုးအိုတစ်ယောက်ကို လိမ်ညာကျီစယ်ခြင်းဖြင့် အဘယ်သို့သော အကျိုးမျိုး ရရှိနိုင်မည်နည်း။
အနာဂတ်ကာလမှ စာများ – ၎င်းသည်သာ တစ်ခုတည်းသော ရှင်းလင်းချက် ဖြစ်နိုင်ပေမည်။ အကယ်၍သာ ယူဂျီ၏ စကားသည် အမှန်သာ ဖြစ်နေလျှင် အင်မတန် ဆန်းကြယ်လိုက်ပါဘိ။ တာကာယူကီသည် မျက်မြင်ဒိဋ္ဌအတွက် စိတ်လှုပ်ရှားနေသင့်သည် မှန်သော်လည်း သူသည် ထူးထူးခြားခြား တည်ငြိမ်နေသည်။ သူ၏ အတွေးများက အနည်းငယ် ပျံ့လွင့်နေငြားသော်လည်း တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ရှိနေခြင်းအတွက် သူကိုယ်တိုင်ပင် အံ့အားသင့်နေမိသည်။
“အဖေ အကုန်လုံးကို ဖတ်ပြီးသွားပြီလား”
“အင်း” ယူဂျီက ဖြေရင်း စာတစ်စောင်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ စာအိတ်ထဲမှ စက္ကူစာရွက်ကို ဆွဲထုတ်ပြီး တာကာယူကီကို လှမ်းပေးသည်။ “မင်း ဖတ်ကြည့်ကြည့်”
“ကျွန်တော် ဖတ်လို့ရလား”
“ပြဿနာ မရှိလောက်ပါဘူး”
တာကာယူကီသည် စာရွက်ခေါက်ကို လှမ်းယူပြီး ဖြန့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့ပါးစပ်မှ “အား” ဟူသော အာမေဍိတ်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ စာရွက်ပေါ်တွင် လက်ရေးဖြင့် ရေးသားထားသော မင်စာလုံးများကို တွေ့ရခြင်း မဟုတ်ဘဲ ပုံနှိပ်ထားသော ညီညာသည့် စာလုံးများကို တွေ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုအကြောင်းကို ယူဂျီအား ပြောပြလိုက်သောအခါ ယူဂျီက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“စာတစ်ဝက်ကျော်ကျော်လောက်က ပုံနှိပ်ထားတာချည်းပဲ။ ကြည့်ရတာ အနာဂတ်မှာ လူတိုင်းလိုလို အလွယ်တကူ ပုံနှိပ်နိုင်တဲ့ စက်ကိရိယာမျိုးတွေ ပိုင်ဆိုင်ထားကြမယ် ထင်တယ်”
ထိုအချက် တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် ၎င်းစာသည် အနာဂတ်မှ လာသော စာဖြစ်ကြောင်း အခိုင်အမာ သက်သေထွက်ဆိုနေလေသည်။ တာကာယူကီသည် ဝင်သက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး စာကို စဖတ်လေသည်။
❝ သို့ – နာမီယာကုန်စုံဆိုင်
တကယ်ပဲ ပြန်လည်ရှင်သန် လာမှာလား။ ကြေညာချက်ထဲမှာတော့ တစ်ညတာပဲလို့ ရေးထားတယ်။ အဲဒါကရော ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။ ကျွန်တော် အတော်လေး ဦးနှောက်ခြောက်ခဲ့ရတယ်။ ဘာလုပ်ရမှန်းလည်း မသိခဲ့ဘူး။ နောက်တော့ ‘အညာခံရလည်း ဘာအရေးလဲ’ ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ ဒီစာကို ရေးလိုက်ပါတယ်။
ပြောရမယ်ဆိုရင် နှစ် ၄၀ ကျော်တောင် ကြာခဲ့ပြီပဲ။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော် အောက်ပါအတိုင်း မေးခဲ့တယ်။
စာလုပ်စရာ မလိုဘဲ စာမေးပွဲမှာ အမှတ်တစ်ရာ အပြည့်ရချင်တယ်။ ကျွန်တော် ဘာလုပ်သင့်သလဲ။
အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော်က မူလတန်း ကျောင်းသားပဲ ရှိသေးတာ။ အဲဒီမေးခွန်းက အတော်ကို တုံးတာပဲ။ ဒါပေမယ့် မစ္စတာနာမီယာက အင်မတန် အံ့ဩစရာ ကောင်းတဲ့ အဖြေတစ်ခု ပေးခဲ့တယ်။
နောက်တစ်ခါ စာမေးပွဲစစ်ရင် သားနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အကြောင်းကိုပဲ မေးပေးပါလို့ ဆရာမကို တောင်းဆိုကြည့်ပေါ့။ စာမေးပွဲမှာ သား ကိုယ်တိုင်ရဲ့ အကြောင်းတွေကိုပဲ ဖြေရမှာဆိုတော့ သားရဲ့ အဖြေကလည်း မှားစရာ မရှိတော့ဘူး။ ဒါကြောင့် အမှတ်တစ်ရာ အပြည့်ရမှာ အသေအချာပဲ။
အဘိုးရဲ့ အဖြေကို ဖတ်ပြီးတဲ့နောက် ဒါသက်သက် နောက်နေတာပဲလို့ ကျွန်တော် ပထမဆုံး တွေးလိုက်မိတယ်။ ကျွန်တော် တကယ် သိချင်တာက သင်္ချာတို့ ပထဝီတို့မှာ အမှတ်ပြည့်ရနိုင်မယ့် နည်းလမ်းကိုလေ။
ဒါပေမယ့် အဲဒီအဖြေက ကျွန်တော်ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ အမြဲ ကိန်းအောင်းနေခဲ့တယ်။ ဒီလိုနဲ့ အလယ်တန်း၊ အထက်တန်းတွေ ရောက်လာပြီး စာမေးပွဲလို့ ကြားလိုက်တာနဲ့ အဲဒီအဖြေကိုပဲ သတိရနေမိတော့တာပဲ။ အဲဒီလောက်ကို ကျွန်တော့်စိတ်ထဲ စွဲနေခဲ့တယ်။ ကလေးတစ်ယောက်က အပြောင်အပြက် မေးခဲ့တာကို အလေးအနက်ထားပြီး ပြန်ဖြေကြားခံခဲ့ရလို့လည်း ဖြစ်ချင် ဖြစ်မှာပေါ့။
ဒါပေမယ့် အဲဒီအဖြေရဲ့ အရေးပါ ထိရောက်မှုကို အမှန်တကယ် သိရှိနားလည်ခဲ့တာကတော့ ကလေးတွေကို ကျောင်းမှာ ပညာသင်ကြားပေးရတဲ့ အချိန်က စတာပဲ။ ဟုတ်တယ်ခင်ဗျ။ ကျွန်တော် ကျောင်းဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
ကျောင်းဆရာ ဖြစ်ပြီး မကြာခင်မှာပဲ ကျွန်တော် အကျပ်အတည်း ဆိုက်တော့တာပဲ။ အတန်းထဲက ကလေးတွေဟာ ကျွန်တော်ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မဆက်ဆံကြသလို ကျွန်တော်ရဲ့ စကားကိုလည်း နားမထောင်ကြဘူး။ ပြီးတော့ သူတို့ အချင်းချင်းလည်း ရင်းရင်းနှီးနှီး မရှိကြဘူး။ အဲဒီ အခြေအနေကို ပြောင်းလဲသွားအောင် ကျွန်တော် ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားကြိုးစား အရာမထင်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီကလေးတွေရဲ့ အတွင်းစိတ်တွေဟာ သိပ်ကို အတ္တကြီးလွန်းနေတယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်။ သူငယ်ချင်း အနည်းအကျဉ်း လောက်ကလွဲပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ စိတ်ဝင်တစား ပေါင်းသင်းဆက်ဆံလေ့ မရှိဘူး။
ကျွန်တော် နည်းလမ်းပေါင်းစုံ ကြိုးစားကြည့်ခဲ့တယ်။ ဥပမာ အားကစားနဲ့ ဂိမ်းတွေ အတူတကွ လုပ်ခိုင်းပြီး တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ရင်းနှီးမှု ရအောင် ကြိုးစားကြည့်ခဲ့တယ်။ ကလေးတွေကို စကားရည်လုပွဲ ကျင်းပပေးခဲ့တယ်။ ဘာမှ အလုပ်မဖြစ်ခဲ့ဘူး။ ဘယ်သူကမှလည်း စိတ်မဝင်စားကြဘူး။
တစ်နေ့တော့ ကလေးတစ်ယောက်က ပြောလာတယ်။ “ကျွန်တော် အဲဒီလို ဟာမျိုးကြီးတွေ မလုပ်ချင်ဘူး။ အမှတ်ကောင်းကောင်း ရအောင် ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ ဆိုတာသာ သင်ပေးပါ”
ကျွန်တော် အဲဒီလို ကြားလိုက်တော့ ဘာလုပ်ပေးရမလဲ ဆိုတာ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားတယ်။ အရေးပါလှတဲ့ ကျွန်တော်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အတွေ့အကြုံကို ပြန်သတိပေးလိုက်သလိုပဲ။
ခင်ဗျားလည်း အခုလောက်ဆို ရိပ်စားမိလောက်ပြီ ထင်တယ်။ တစ်ခါမှ မလုပ်ဖူးတဲ့ စမ်းသပ်မှု တစ်မျိုး လုပ်ကြရအောင်လို့ ကျွန်တော် သူတို့ကို ပြောလိုက်တယ်။ အဲဒါကို ‘သူငယ်ချင်းပဟေဠိ’ လို့ ကျွန်တော်တို့ နာမည်ပေးထားတယ်။ အတန်းထဲက ကျောင်းသားတစ်ယောက်ကို ကျပန်းရွေးပြီး သူနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အကြောင်းတွေကို မေးခွန်းလုပ်ပြီး မေးလိုက်တယ်။ သူရဲ့ မွေးနေ့၊ လိပ်စာ၊ မွေးချင်းအရေအတွက်၊ မိဘအလုပ်အကိုင် စတာတွေအပြင် သူရဲ့ ဝါသနာ၊ အားသာချက်၊ ကြိုက်နှစ်သက်တဲ့ မင်းသား/မင်းသမီး စတာတွေပေါ့။ စစ်ဆေးမှု ပြီးဆုံးတဲ့ အခါမှာ အဲဒီကျောင်းသား ကိုယ်တိုင်က အဖြေကို ကြေညာပေးရတယ်။ ကျန်တဲ့သူတွေက ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အဖြေ ပြန်စစ်ကြပေါ့။
အစပိုင်းတော့ သူတို့ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိကြဘူး။ နှစ်ကြိမ်၊ သုံးကြိမ်လောက် လုပ်ပြီး နောက်ပိုင်းမှာတော့ တိုးတက်မှုတွေ တွေ့လာရတယ်။ စမ်းသပ်ချက်မှာ အမှတ်များများ ရနိုင်ဖို့ဆိုရင် နည်းလမ်းက တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ အဲဒါက တစ်တန်းတည်းသား သူငယ်ချင်းရဲ့ အကြောင်းကို ကောင်းကောင်း ရင်းနှီးနေဖို့ပဲ။ သူတို့အားလုံး ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ ပုံစံ ပြောင်းကုန်ကြတယ်။ သူတို့ အချင်းချင်းလည်း ဆက်ဆံပြောဆိုမှုတွေ ရှိလာတယ်။
ကျွန်တော်လို ဝါနုတဲ့ ဆရာတစ်ယောက်အတွက်တော့ တကယ့်ကို တန်ဖိုးကြီးတဲ့ အတွေ့အကြုံပါပဲ။ ကျွန်တော်ဟာ ဆရာကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်တယ်ဆိုပြီး အဲဒီအချိန်ကနေ စလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုအပြည့် ရှိလာတော့တာပဲ။ တကယ်လည်း ကျွန်တော် အခုချိန်ထိ ကျောင်းဆရာတစ်ယောက် ဆက်လုပ်နေတုန်းပါ။
ဒါတွေ အားလုံးဟာ မစ္စတာနာမီယာရဲ့ ကျေးဇူးတွေပါ။ သူ့ရဲ့ ကျေးဇူးတွေကို ကျွန်တော် အခါမလပ် သတိရနေခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ကျေးဇူးတင်ကြောင်းကို ဘယ်လို ပြောရမှန်း မသိဘူး ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ အခုလို ကျေးဇူးတင်ခွင့် ရတဲ့အတွက် အင်မတန်မှ ဝမ်းမြောက်မိပါတယ်။
လေးစားစွာ
အမှတ်ပြည့်ကောင်လေး
စာကြွင်း ။ ။ ဒီစာကို လက်ခံမယ့်သူဟာ မစ္စတာနာမီယာရဲ့ မိသားစုဝင် တစ်ယောက်ယောက် ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယူဆပါတယ်။ မစ္စတာနာမီယာရဲ့ အုတ်ဂူရှေ့မှာ ချထားပူဇော်ပေးဖို့ မျှော်လင့်မိပါတယ်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ခင်ဗျာ။ ❞
စာဖတ်ပြီး၍ တာကာယူကီ ခေါင်းထောင်လာသည်နှင့် ယူဂျီက မေးလိုက်သည်။ “ဘယ်လိုနေလဲ”
“သိပ်ကောင်းတာပဲ” တာကာယူကီက ပြောသည်။ “အဲဒီမေးခွန်းကို ကျွန်တော်လည်း မှတ်မိတယ်။ စာမလုပ်ဘဲ အမှတ်တစ်ရာ ရအောင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ ဆိုပြီး အဖေကို မေးခဲ့တာလေ။ အဲဒီကလေးက စာပြန်ရေးလာတယ် ဆိုတော့ မယုံနိုင်စရာပဲ”
“ငါလည်း အရမ်း အံ့ဩသွားတယ်။ ပြီးတော့ သူက ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်နေသေးတယ်။ အဲဒီလို ပြောင်သလို ပြက်သလို မေးခွန်းတွေကို ငါ ဖြေခဲ့တုန်းက ငါရဲ့ ဇဝနဉာဏ်ကို အသုံးချပြီး ဖြေခဲ့လိုက်တာပဲ”
“အဲဒီလူကတော့ အဖေရဲ့ အဖြေကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ခဲ့ဘူး”
“ဟုတ်လောက်တယ်။ မမေ့တဲ့အပြင် သူ့နည်းသူ့ဟန်နဲ့ အဲဒါကို အဓိပ္ပာယ် ဖွင့်လိုက်သေးတယ်။ ပြီးတော့ လက်တွေ့ဘဝမှာလည်း အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်အောင် အသုံးချနိုင်ခဲ့တယ်။ တကယ်တော့ သူက ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး။ အခုလို အောင်အောင်မြင်မြင် ဖြစ်သွားတာ သူရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေကြောင့်ပဲ”
“ဒါပေမယ့် အဲဒီလူကတော့ အရမ်း ပျော်နေမှာပဲ။ နောက်ပြောင်ပြီး မေးလိုက်တဲ့ မေးခွန်းကို လျစ်လျူရှု မခံရတဲ့အပြင် လေးလေးနက်နက် ဖြေကြားတာကိုလည်း ခံလိုက်ရသေးတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း သူ့စိတ်ထဲမှာ အမြဲ မှတ်မိနေတာ နေမှာ”
“ငါကတော့ ထူးထူးခြားခြား ဆက်ဆံလိုက်တာ မဟုတ်ပါဘူးကွာ” ယူဂျီသည် စာအထပ်လိုက်ကို လှမ်းကြည့်သည်။ “တခြားစာတွေကလည်း အဲဒီလိုပဲ။ အားလုံးက ငါရဲ့ အဖြေအတွက် ကျေးဇူးတင်နေကြတယ်။ ဒါက ဝမ်းမြောက်ဖို့ ထိုက်တန်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခုပါပဲ။ သူတို့ရဲ့ ကျေးဇူးတင်စာတွေအရ ပြောရရင် ငါရဲ့ ဖြေကြားချက်က တကယ် လက်တွေ့မှာ အသုံးတည့်ခဲ့တာ မှန်ပေမယ့် အဲဒီလို အသုံးတည့်ခဲ့ရတဲ့ အဓိက အကြောင်းအရင်းက တခြားမဟုတ်ဘူး။ သူတို့ ကိုယ်တိုင်ရဲ့ လုံ့လအားထုတ်မှုပဲ။ တကယ်လို့ သူတို့မှာ ပြဿနာတွေကို ဖြေရှင်းဖို့ ခိုင်မာတဲ့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုသာ မရှိခဲ့ရင် ဘယ်လို ဖြေကြားမှုမျိုးပဲ ရရ၊ ဘာမှ ထူးလာမှာ မဟုတ်ဘူး”
တာကာယူကီကလည်း ထိုသို့ ထပ်တူခံစားရသောကြောင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“အဲဒါတွေကို သိခွင့်ရတော့ ကောင်းတာပေါ့။ မဟုတ်ဘူးလား။ အဖေဟာ သူတို့ကို လမ်းမှန်ပေါ် တင်ပေးနိုင်ခဲ့တယ် ဆိုတဲ့ သက်သေပဲလေ”
“အင်း၊ အဲဒီလို ပြောလို့ရမယ် ထင်ပါတယ်” ယူဂျီသည် သူ့ပါးပြင်ကို လက်ဖြင့် ပွတ်နေသည်။ ထို့နောက် စာတစ်စောင် လှမ်းယူလိုက်သည်။ “နောက်ထပ် စာတစ်စောင် မင်းကို ဖတ်စေချင်သေးတယ်”
“ကျွန်တော့်ကို? ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“ဖတ်ကြည့်လိုက်ရင် သိပါလိမ့်မယ်”
တာကာယူကီသည် စာကို လှမ်းယူပြီး စာရွက်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ လက်ရေးဖြင့် စာလုံးများကို ညီညီညာညာ သပ်သပ်ရပ်ရပ် စာမျက်နှာအပြည့် ရေးသားထားသည်။
❝ သို့ – နာမီယာကုန်စုံဆိုင်
လူကြီးမင်းတို့ရဲ့ အမေးအဖြေကဏ္ဍကို တစ်ညတာ ပြန်ဖွင့်မယ်လို့ အင်တာနက်ပေါ်မှာ ဖတ်လိုက်ရတော့ ကျွန်မ နေမထိ ထိုင်မသာ ဖြစ်နေခဲ့မိတယ်။ ဒါကြောင့်ပဲ ဒီစာကို ရေးမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ကျွန်မ နာမီယာကုန်စုံဆိုင် အကြောင်းကို မသိပါဘူး။ အတိတ်တုန်းက နာမီယာကုန်စုံဆိုင်မှာ အကြံဉာဏ် တောင်းခဲ့တဲ့သူက ကျွန်မ မဟုတ်ဘူး။ တခြားသူပါ။ အဲဒီလူ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာကို မပြောပြခင် ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ အရင် မိတ်ဆက်ပေးရလိမ့်မယ်။
ကျွန်မရဲ့ ကလေးဘဝကို မိဘမဲ့ဂေဟာမှာ ဖြတ်သန်းလာခဲ့ရတာပါ။ ဘယ်အချိန်ကနေ စပြီး အဲဒီနေရာကို ရောက်နေခဲ့သလဲ ဆိုတာကိုလည်း ကျွန်မ မမှတ်မိတော့ဘူး။ ကျွန်မ သိတတ်တဲ့ အရွယ်ကနေ စပြီးတော့ပဲ ကျွန်မဟာ တခြား ကလေးတွေ အများကြီးနဲ့ အတူတကွ နေထိုင်နေကြရပြီ။ အဲဒီတုန်းကတော့ ဘာတွေ ထူးခြားနေတယ်ဆိုတာ ဘယ်ခံစားတတ်ခဲ့မှာလဲ။
ကျွန်မ ကျောင်းစနေပြီးတဲ့ နောက်မှာတော့ ကျွန်မမှာ မေးချင်တာတွေ အများကြီး ရှိလာတယ်။ ကျွန်မမှာ ဘာဖြစ်လို့ မိဘ မရှိရတာလဲ။ ဘာဖြစ်လို့ အိမ် မရှိရတာလဲ။
တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်မ အယုံကြည်ရဆုံး အမျိုးသမီး ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ဆီကနေ ကျွန်မ ဂေဟာကို ဘာဖြစ်လို့ ရောက်နေရသလဲ ဆိုတဲ့ အကြောင်းအရင်းကို သိလာရတယ်။ သူ့ပြောပြချက်အရ ဆိုရင် ကျွန်မ တစ်နှစ်သမီးအရွယ်မှာ မိခင်ဟာ မတော်တဆမှု တစ်ခုကြောင့် အသက်ဆုံးပါးသွားခဲ့တယ်။ ဖခင်ကတော့ နဂိုကတည်းက မရှိခဲ့ဘူး။ အကြောင်းအရင်း အတိအကျကိုတော့ ကျွန်မ အရွယ်ရောက်မှ သိလာခဲ့ရတယ်။
ကျွန်မ စိတ်ရှုပ်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မမှာ ဘာဖြစ်လို့ အဖေ မရှိရတာလဲ။ အချိန်တွေ ကုန်လွန်သွားပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ စိတ်တွေ ရှင်းလင်းမလာခဲ့ဘူး။
အဲဒီနောက် အလယ်တန်းကျောင်းကို ရောက်လာတယ်။ လူမှုသိပ္ပံဘာသာရပ် ဆရာမက ကျွန်မတို့ကို သုတေသနတစ်ခု လုပ်ခိုင်းတယ်။ ကျွန်မတို့ မွေးဖွားတဲ့ ခုနှစ်မှာ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သလဲ ဆိုတာကို စာတမ်းလေးတစ်စောင် ရေးခိုင်းတာပဲ။ ဒါနဲ့ ကျွန်မ စာကြည့်တိုက်ကို သွားပြီး အဲဒီခုနှစ်မှာ ထွက်ခဲ့တဲ့ သတင်းစာတွေကို ငှားရမ်းဖတ်ရှု ကြည့်ခဲ့တယ်။ အဲဒီမှာ သတင်းတစ်ပုဒ်ကို ကျွန်မ မထင်မှတ်ဘဲ တွေ့လိုက်ရတယ်။
မော်တော်ကားတစ်စီး ပင်လယ်ထဲကို ပြုတ်ကျသွားတဲ့ အကြောင်း ရေးထားတာ။ ကားမောင်းသူ မီဒိုရီက အဲဒီမှာတင် ပွဲချင်းပြီး ဆုံးရှာတယ်။ ကားပေါ်မှာ တစ်နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက် ပါတဲ့အပြင် ကားတာယာ ပွတ်တိုက်ရာတွေကို မတွေ့တာကြောင့် မိခင်ဖြစ်သူဟာ သေကြောင်းကြံတာပဲ ဖြစ်ရမယ်လို့ သံသယ ရှိကြတယ်။
ကျွန်မအမေရဲ့ နာမည်နဲ့ သူနေခဲ့ဖူးတဲ့ နေရပ်လိပ်စာကို ကျွန်မ ကြားသိထားတော့ အဲဒီသတင်းထဲက ကိစ္စဟာ ကျွန်မတို့ရဲ့ အကြောင်းပဲဆိုတာ ကျွန်မ ဖတ်ဖတ်ချင်း တန်းသိလိုက်တယ်။
ကျွန်မ အရမ်း ထိတ်လန့်သွားတယ်။ ကျွန်မအမေရဲ့ သေဆုံးခြင်းဟာ မတော်တဆ ဖြစ်ခဲ့လို့ မဟုတ်ဘဲ သေကြောင်းကြံတာပါလို့ သိလိုက်ရတဲ့အပြင် သူရဲ့ လုပ်ရပ်ဟာ လူသတ်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေတယ်။ သူက ကျွန်မကိုပါ တစ်ပါတည်း သတ်ပစ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာပဲ။ ကျွန်မ အတော်လေး ရှော့ဖြစ်သွားတယ်။
စာကြည့်တိုက်ကနေ ထွက်လာပြီး ကျွန်မ မိဘမဲ့ဂေဟာကို ပြန်မသွားတော့ဘူး။ ဘယ်ကို သွားခဲ့တာလဲလို့ ကျွန်မကို မေးရင် ကျွန်မလည်း မဖြေတတ်ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မလည်း မမှတ်မိတော့လို့ပဲ။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်မ ခေါင်းထဲမှာ စဉ်းစားနေမိတာ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ ‘ငါဟာ အစောကြီးကတည်း သေသွားဖို့ ကောင်းပြီး ရှင်သန်နေလို့ ဘာအကျိုးမှ မရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါလား။ အမေဆိုတာမျိုးက ဒီလောကမှာ ကိုယ့်ကို အချစ်ဆုံးလူတစ်ယောက် ဖြစ်နေသင့်တာတောင် သူကိုယ်တိုင်က ငါ့ကို သေစေချင်နေပါလား။ ငါလို လူမျိုးက ဒီလောကမှာ အသက်ရှင်နေတော့ရော ဘာအကျိုးထူးဦးမှာလဲ’
ရဲစခန်းကို ရောက်တဲ့နေ့က တတိယမြောက်နေ့ပေါ့။ စူပါမားကတ်ကြီးတစ်ခုရဲ့ အပေါ်ဆုံးထပ်မှာ ရှိတဲ့ ကလေးကစားကွင်းရဲ့ ထောင့်လေးတစ်ထောင့်မှာ ကျွန်မ ခွေခွေလေး လဲနေတာကို တွေ့ရှိသွားခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီနေရာကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရောက်နေတာလဲ ဆိုတာကိုလည်း ကျွန်မ မမှတ်မိတော့ဘူး။ ကျွန်မ ဝိုးတဝါး မှတ်မိနေတာကတော့ အဲဒီအချိန်က ကျွန်မရဲ့ အတွေးပဲ။ အမြင့်တစ်နေရာကနေ ခုန်ချလိုက်ရင် ခပ်လွယ်လွယ်နဲ့ပဲ သေသွားနိုင်တယ်လို့ တွေးနေခဲ့တာ။
သူတို့ ကျွန်မကို ဆေးရုံ တင်လိုက်ကြတယ်။ ကျွန်မဟာ လူနဲ့ မတူအောင် ချိနဲ့ အားနည်းနေတဲ့အပြင် ကျွန်မရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်မှာလည်း ဓားဒဏ်ရာတွေ ဗရပွနဲ့။ ကျွန်မ တယုတယ ပွေ့ဖက်ထားတဲ့ အိတ်လေးထဲမှာ သွေးအလိမ်းလိမ်း ကပ်နေတဲ့ ဘရိတ်ဓားတစ်ချောင်းလည်း ရှိနေခဲ့တယ်။
ကျွန်မ ဘယ်သူနဲ့မှ စကားမပြောတာ အချိန် တော်တော် ကြာတယ်။ ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း မတွေ့ချင်တော့ဘူး။ အစာလည်း စားမဝင်တာကြောင့် တစ်နေ့တခြား ပိုပိုပြီး ပိန်လှီလာတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်မကို လူတစ်ယောက် လာတွေ့တယ်။ ဂေဟာမှာဆိုရင် သူက ကျွန်မရဲ့ အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်းပေါ့။ ကျွန်မနဲ့ ရွယ်တူပဲ။ သူ့မှာ ပြဿနာ ရှာတတ်တဲ့ မောင်လေးတစ်ယောက် ရှိတယ်။ သူတို့ရဲ့ မိဘတွေက သူတို့ မောင်နှမနှစ်ယောက်ကို အကြမ်းပတမ်း ဆက်ဆံလို့ ဂေဟာကို ရောက်လာကြရတယ်လို့ ပြောကြတယ်။ သူက သီချင်းဆို အရမ်း ကောင်းတယ်။ ကျွန်မကလည်း ဂီတဝါသနာ ပါတော့ အဲဒါနဲ့ပဲ ကျွန်မတို့ သူငယ်ချင်း ဖြစ်လာခဲ့ကြတယ်။
သူနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့ရမှ ကျွန်မ စကားပြောနိုင်လာတယ်။ ကျွန်မတို့ အလ္လာပ သလ္လာပ စကားတွေ အနည်းအကျဉ်း ပြောပြီးတော့ သူ ဒီနေ့ ရောက်လာရတဲ့ အကြောင်းအရင်းကို ပြောပြခဲ့တယ်။ ကျွန်မကို အင်မတန် အရေးကြီးတဲ့ အကြောင်းအရာတစ်ခု ပြောပြစရာ ရှိလို့တဲ့။
ဂေဟာမှာ ရှိတဲ့ လူတွေဆီကနေ ကျွန်မရဲ့ ဘဝနောက်ကြောင်း အပြည့်အစုံကို သူ သိလာရပြီးတဲ့နောက် သူ ကျွန်မနဲ့ အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောချင်လာတယ်။ ကြည့်ရတာ ဂေဟာမှာ ရှိတဲ့ ဝန်ထမ်းတွေက သူ့ကို လာခိုင်းတာ ဖြစ်မယ် ထင်ပါတယ်။ ကျွန်မနဲ့ ကောင်းကောင်း စကားပြောနိုင်မယ့်သူ ဆိုလို့ သူပဲ ရှိတာကိုး။ ဒါကြောင့်လည်း သူ့ကို ရွေးပြီး လွှတ်လိုက်တာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။
ကျွန်မ အားလုံးကို သိထားပြီးပြီ ဖြစ်လို့ ဘာမှ ထပ်မကြားချင်တော့ဘူးလို့ သူ့ကို ပြန်ဖြေခဲ့တယ်။ သူက ခေါင်းကို တွင်တွင်ခါပြီး ကျွန်မကို ပြောပြန်တယ်။ ကျွန်မ သိတယ်ဆိုတာ အနည်းကျဉ်းပဲ ရှိတာ။ တကယ့် အဖြစ်မှန်ကိုတော့ ကျွန်မ သိဦးမှာ မဟုတ်ဘူးတဲ့။
“ဥပမာဟာ … နင့်အမေ ဆုံးတဲ့အချိန်တုန်းက သူ့ရဲ့ ကိုယ်အလေးချိန်ကို နင် သိလား” သူက ကျွန်မကို မေးတယ်။ “အဲဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သိနိုင်မှာလဲ” လို့ ကျွန်မ ပြန်ဖြေလိုက်တော့ သုံးဆယ် ကီလိုဂရမ်ပဲ ရှိတယ်လို့ သူက ကျွန်မကို ပြောပြတယ်။ အဲတော့ ဘာဖြစ်သလဲလို့ ပါးစပ်က ပြန်ပြောလိုက်တော့မလို့ပဲ။ ဒါပေမယ့် ရုတ်တရက် သတိဝင်လာတာနဲ့ မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မေးလိုက်မိတယ်။ “သုံးဆယ်ကေဂျီပဲ ရှိတာ?”
သူငယ်ချင်းက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး အောက်ပါ စကားတွေကို ဆက်ပြောပြခဲ့တယ်။
မီဒိုရီရဲ့ ရုပ်အလောင်းကို တွေ့တဲ့အချိန်မှာ သူ့တစ်ကိုယ်လုံး အရိုးနဲ့အရေ ကပ်နေလောက်အောင် ပိန်လွန်းလှတယ်။ ရဲဘက်က သူရဲ့ အိမ်ကိုလည်း သွားစစ်ဆေးခဲ့တယ်။ အိမ်ထဲမှာလည်း နို့မှုန့်ကလွဲလို့ တခြား ဘာစားစရာမှ မတွေ့ရဘူး။ ရေခဲသေတ္တာထဲမှာလည်း ကလေးအစားအစာ ဘူးတစ်ဘူးပဲ ရှိတယ်။
အကြောင်းသိတဲ့ လူတွေကို မေးကြည့်တော့ မီဒိုရီဟာ သူရဲ့ ဘဏ်စုငွေတွေ ကုန်သွားတဲ့အပြင် အလုပ်ကိုလည်း ရှာလို့ မရခဲ့ဘူး။ အိမ်လခလည်း မပေးနိုင်လို့ အိမ်ကနေ ဆင်းသွားဖို့ နှင်ချခံထားရတယ်။ အထက်ပါ အချက်တွေကို ကြည့်ပြီး သူ့ဘဝကို စိတ်ပျက်ငြီးငွေ့လို့ သေကြောင်းကြံခဲ့တာပါ ဆိုပြီး ကောက်ချက်ဆွဲရင်တော့ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်ပါတယ်။
ဒါပေမယ့် သူ့ကလေးဟာ ဘာဖြစ်လို့ ကံကောင်းထောက်မစွာ ရှင်သန်ခွင့်ရခဲ့သလဲ ဆိုတဲ့ ပဟေဠိကိုတော့ ဖြေရှင်းမပေးနိုင်ဘူး။
“တကယ်တမ်းတော့ အဲဒါ ကံကောင်းလို့ မဟုတ်ဘူး” သူငယ်ချင်းက ပြောတယ်။ သူ ဆက်မပြောပြခင်မှာ ကျွန်မကို အရင် ဖတ်ကြည့်စေချင်တယ် ဆိုပြီး စာတစ်စောင် ထိုးပေးတယ်။
အဲဒီစာကို ကျွန်မ အမေရဲ့ ခုတင်ဘေးက တွေ့ခဲ့တယ်လို့ ဆိုတယ်။ အဲဒီစာကို ကျွန်မရဲ့ ချက်ကြိုးနဲ့အတူ တွဲပြီး တွေ့ခဲ့ရတာကြောင့် ဂေဟာက အဲဒီပစ္စည်းနှစ်ခုစလုံးကို ကျွန်မအတွက် သိမ်းဆည်းထားပေးခဲ့တယ်။ သင့်လျော်တဲ့ အချိန်ရောက်ရင် ကျွန်မကို ပြန်ပေးမယ်လို့ အုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့က ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့ကြတယ်။
စာထည့်ထားတဲ့ စာအိတ်ပေါ်က လက်ခံသူနေရာမှာ ‘သို့ – မြနဒီ’ လို့ ရေးထားတယ်။
ကျွန်မ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ စာကို ဖွင့်ဖတ်လိုက်တယ်။ အထဲမှာ ရေးထားတဲ့ လက်ရေးက အတော် လှတာပဲ။ အစပထမပိုင်းတော့ အမေရေးထားတဲ့ စာလို့ ထင်နေခဲ့တာ။ ဖတ်ရင်း ဖတ်ရင်းနဲ့မှ အဲဒီလို မဟုတ်မှန်း သိလာရတယ်။ တခြားလူတစ်ယောက်က အမေ့ကို ရေးပေးတဲ့ စာပဲ။ မြနဒီဆိုတာ အမေ့ကို ရည်ညွှန်းထားတာ။
စာကတော့ အမေ့ကို အကြံဉာဏ် ပေးတဲ့ စာပဲ။ ကြည့်ရတာ အမေဟာ တခြားလူ တစ်ယောက်ယောက်ကို ရင်ဖွင့်ပြီး အကြံဉာဏ် တောင်းထားပုံ ရတယ်။ စာပါ အကြောင်းအရာအရ ဆိုရင် အမေဟာ အိမ်ထောင်ရှိ ယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ မရှင်းမရှင်း ဖြစ်ပြီး ကိုယ်ဝန်လွယ်ထားရတယ်။ အဲဒီကိုယ်ဝန်ကို ဆက်လွယ်ထားရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဖျက်ချပစ်ရမလား ဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး စိတ်ဆင်းရဲခဲ့တယ်။
ကျွန်မရဲ့ နောက်ကြောင်း ရာဇဝင် အသစ်ကို သိရပြန်တော့ ကျွန်မ စိတ်ဆင်းရဲရပြန်တယ်။ ကျွန်မဟာ လူကြီးတွေ စာရိတ္တ ဖောက်ပြားလို့ ရလာတဲ့ ရလဒ်တစ်ခုပါလားလို့ သိလိုက်ရပြန်တော့ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မတောင် ရွံလာမိတယ်။
ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်း အရှေ့မှာတင် အမေ့ကိုလည်း ဆဲဆိုခဲ့မိတယ်။
“ငါ့ကို ဘာဖြစ်လို့ မွေးခဲ့ရသေးတာလဲ။ ငါ့ကိုသာ မွေးမထုတ်ခဲ့ရင် အခုလို ခံစားနေရတော့မှာလည်း မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ ငါ့ကိုလည်း ရေနှစ်ပြီး တကူးတက သတ်နေဖို့ မလိုတော့ဘူး”
သူငယ်ချင်းက ကျွန်မ အထင်မှားနေကြောင်း ပြောတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မကို စိတ်အေးအေးထားပြီး စာဆက်ဖတ်ဖို့ ဖျောင်းဖျရှာတယ်။
စာရေးသူက အမေ့ကို ပြောတယ်။ ‘မွေးဖွားလာမယ့် ကလေးကို သာယာချမ်းမြေ့မှု ပေးနိုင်၊ မပေးနိုင်ဆိုတဲ့ အချက်က အရေးအကြီးဆုံးပဲ။ မိစုံဖစုံ ရှိရုံနဲ့လည်း ကလေးကို သာယာချမ်းမြေ့အောင် ထားနိုင်မယ်လို့ အာမခံနိုင်တာ မဟုတ်ဘူး’ တဲ့။ နောက်ဆုံး သူ နိဂုံးချုပ် ပြောတာက ‘ကလေးရဲ့ သာယာချမ်းမြေ့မှုအတွက် ဘယ်ကိစ္စကို မဆို သည်းခံဖို့ စိတ်ဆန္ဒ အပြည့်ရှိရမယ်။ အဲဒီလိုမှ စိတ်ပိုင်းဖြတ် မထားနိုင်ဘူး ဆိုရင် ခင်ဗျားမှာ လင်ယောက်ျား ရှိနေတောင် အဲဒီကလေးကို မွေးထုတ်ဖို့ ကျွန်တော်က အကြံပေးမှာ မဟုတ်ဘူး’
“နင့်အမေက နင့်ကို ပျော်ရွှင်ချမ်းမြေ့အောင် ထားနိုင်ရမယ်ဆိုတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် ရှိလို့သာလျှင် နင့်ကို မွေးထုတ်ခဲ့တာပေါ့။ ဒီစာကို သူ တယုတယ သိမ်းထားတာက အကောင်းဆုံး သက်သေပဲလေ။ ဒါကြောင့် သူ နင့်ကိုပါခေါ်ပြီး သေကြောင်းကြံတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး” သူငယ်ချင်းက ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောခဲ့တယ်။
ပင်လယ်ထဲ ပြုတ်ကျသွားတဲ့ ကားရဲ့ မှန်ပြတင်းပေါက်တစ်ဘက်က ပွင့်နေတာ တွေ့ရတယ်လို့ သူငယ်ချင်းက ပြောပြခဲ့တယ်။ ကလေးရှိတဲ့ ဘက်က မှန်ပြတင်းပေါ့။ အဲဒီနေ့က တစ်မနက်လုံး မိုးရွာနေတာကြောင့် ကားမောင်းနေတုန်းမှာ မှန်ဖွင့်ထားဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် တစ်ခုတည်းသော ဖြစ်နိုင်ခြေက ပင်လယ်ထဲ ပြုတ်ကျသွားပြီးမှ ဖွင့်လိုက်တာပဲ ဖြစ်ရမယ်။
ဒါကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် အဲဒီ ဖြစ်ရပ်ဟာ သေကြောင်းကြံတာ မဟုတ်ဘူး။ လုပ်ကြံတာလည်း မဟုတ်ဘူး။ မတော်တဆ ဖြစ်မှု သက်သက်ပဲ။ နပ်မှန်အောင် မစားခဲ့ရတဲ့ ကာဝါဘေး မီဒိုရီဟာ ကားမောင်းနေရင်း အာဟာရ ချို့တဲ့မှုကြောင့် သွေးအားနည်းပြီး မူးမော်တာမျိုး၊ သတိလစ်သွားတာမျိုး ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်ခဲ့လိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ ကားငှားရတဲ့ အကြောင်းအရင်းကလည်း သူပြောသလို ကလေးကို ဆေးခန်းသွားပြချင်လို့ ဆိုတာ ဖြစ်နိုင်တာပဲ။
မူးမော်ပြီး သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားခဲ့ပေမယ့် ရေထဲ ပြုတ်ကျသွားတဲ့ အခါမှာ သတိပြန်ဝင်လာတယ်။ အခက်အခဲတွေ ကြားမှာပဲ သူ မှန်ပြတင်းကို ဖွင့်နိုင်ခဲ့ပြီး သူ့ကလေး လွတ်မြောက်ရေးအတွက် ကားအပြင် ထုတ်ပေးလိုက်နိုင်တယ်။
သူ့ရုပ်အလောင်းကို ကားထဲမှာ တွေ့ရတဲ့ အချိန်တုန်းက မီဒိုရီဟာ ထိုင်ခုံခါးပတ်ကိုတောင် မချွတ်ရသေးဘူး။ အားနည်းပြီး သတိလစ်သွားတာ ဖြစ်ဖို့ များတယ်။
ကယ်ဆယ်လို့ ရခဲ့တဲ့ ကလေးရဲ့ ကိုယ်အလေးချိန်က တစ်ဆယ်ကီလိုဂရမ် ကျော်တယ်။ မီဒိုရီဟာ ကလေးကို ဝဝလင်လင် ကျွေးမွေးထားပုံပဲ။
အဲဒီစကားတွေကို ပြောပြီးတဲ့အခါမှာ သူငယ်ချင်းက ကျွန်မကို မေးတယ်။ “အခု နင် ဘယ်လို မြင်သလဲ။ လူ့လောကထဲ ရောက်မလာခဲ့တာပဲ ကောင်းမယ်လို့ ထင်နေတုန်းပဲလား”
ကျွန်မ ဘယ်လို ခံစားနေသလဲ ဆိုတာကို ကျွန်မ မသိဘူး။ ကျွန်မ အမေ့ကို တစ်ခါမှ မြင်ခွင့် မရခဲ့ပါဘူး။ သူ့ကို မုန်းတယ် ဆိုရင်တောင် အဲဒါ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်တဲ့ ခံစားချက်မျိုးပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ အဲဒီ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်တဲ့ အမုန်းတရားကို ကျေးဇူးတရားအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ဖို့ ကြိုးစားရမယ် ဆိုရင်တော့ ကျွန်မရဲ့ အတွင်းစိတ်ဟာ ပိုရှုပ်သထက် ရှုပ်လာတော့မှာပဲ။ ဒါနဲ့ “ငါ ဘယ်လိုမှ မမြင်ဘူး” လို့ပဲ သူ့ကို ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။
“ကား ရေထဲ ထိုးကျသွားတာ သူရဲ့ အပြစ်ပဲလေ။ ဘာမှ စားစရာ မရှိလောက်အောင် မွဲတေ မနေဘူးဆိုရင် ဒီလို အဖြစ်မျိုးလည်း ကြုံလာရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ကို ကယ်တင်ရမှာက အမေတစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်ပဲ။ သူ့ကိုယ်သူ ပြန်မကယ်နိုင်တာကတော့ သူ အသုံးမကျလို့ပေါ့” သူငယ်ချင်းကို ကျွန်မ အဲဒီလို ပြောပစ်လိုက်တယ်။
သူငယ်ချင်းက ကျွန်မပါးကို ရိုက်ချလိုက်တယ်။ သူ ငိုယိုပြီး ကျွန်မကို ပြောတယ်။ “နင် ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် လူ့အသက်တစ်ချောင်းကို တန်ဖိုး မထားတတ်ရတာလဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က မီးလောင်ခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပျက်ကို နင် မေ့သွားပြီလား”
အဲဒီစကားကြောင့် ကျွန်မရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။
ကျွန်မတို့ နေနေတဲ့ ဂေဟာမှာ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က မီး အကြီးအကျယ် လောင်ခဲ့တယ်။ ခရစ္စမတ်ညကပေါ့။ အဲဒီ အဖြစ်အပျက်ဟာ ကျွန်မအတွက်လည်း အင်မတန် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းတဲ့ အိပ်မက်ဆိုးကြီးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်။
သူငယ်ချင်းရဲ့ မောင်လေးဟာ တစ်နေရာမှာ ချောင်ပိတ်မိနေပြီး မီးထဲက ပြေးမထွက်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ သူသာ ထွက်မပြေးနိုင်ခဲ့ရင် မီးထဲမှာပဲ အသက် ဆုံးရရှာတော့မှာ။ ဒါပေမယ့် ခရစ္စမတ်ပွဲမှာ လာပြီး ဖျော်ဖြေပေးတဲ့ ဦးလေးတစ်ယောက်ဟာ အသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ သူ့ကို မီးပုံထဲကနေ ရအောင် ကယ်ထုတ်ပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့ရဲ့ မျက်နှာကို အခုထိ မှတ်မိနေတုန်းပဲ။ သူ့မျက်နှာဟာ သိပ်ကို ချိုတယ်။ လူတိုင်းလူတိုင်းဟာ မီးထဲက လွတ်ဖို့ အပြင်ကိုပဲ ပြေးထွက်နေကြချိန်မှာ သူတစ်ယောက်တည်းကပဲ ကျွန်မ သူငယ်ချင်းကို အဖက်လုပ်ပြီး မောင်လေးကို သွားရှာပေးခဲ့တယ်။ သူ့မောင်လေး ရှိနိုင်မယ့် အပေါ်ထပ်ကို ပြေးတက်သွားပြီး ကယ်ထုတ်ပေးခဲ့တယ်။ သူ့မောင်လေးက အသက်ရှင်သန်ခွင့် ရခဲ့ပေမယ့် အဲဒီလူကတော့ တစ်ကိုယ်လုံး မီးလောင်ဒဏ်ရာတွေနဲ့ ဆေးရုံမှာပဲ ဆုံးရှာတယ်။
“ငါနဲ့ မောင်လေးက သူ့ကို တစ်သက်လုံး ကျေးဇူးတင်နေမိတော့မှာ။ ငါ့ဘဝ တစ်ခုလုံးနဲ့ ရင်းပြီး သူရဲ့ ကျေးဇူးတွေကို ဆပ်ဖို့ ကြိုးစားသွားမယ်လို့ ငါ သန္နိဋ္ဌာန် ချထားတယ်” သူငယ်ချင်းက ငိုယိုပြီး ပြောရှာတယ်။ “အသက်တစ်ချောင်းဟာ သိပ်ကို တန်ဖိုးကြီးတယ်ဆိုတာ နင့်ကိုလည်း နားလည်စေချင်တယ်”
မိဘမဲ့ဂေဟာရဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့ဟာ ဘာဖြစ်လို့ သူ့ကို ကျွန်မဆီ လွှတ်ခဲ့ရသလဲဆိုတာ ကျွန်မ သဘောပေါက်သွားပြီ။ ကျွန်မ အမေအပေါ် ဘယ်လို သဘောထားရမလဲ ဆိုတာ သူ့လောက် ဘယ်သူမှ ကျွန်မကို ရှင်းပြနိုင်လိမ့်မယ် မထင်ဘူး။ သူတို့ရဲ့ ရွေးချယ်မှု မှန်သွားပါတယ်။ သူ့ဆီက ခံစားမှုတွေ ကူးစက်လာပြီး ကျွန်မလည်း ငိုချလိုက်တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မ တစ်ခါမှ မသိမကျွမ်းခဲ့ဖူးတဲ့ အမေ့ကို ကျွန်မ ကျေးဇူးတင်နိုင်လာခဲ့တယ်။
အဲဒီနေ့ကစပြီး ‘ကျွန်မ ဘယ်တုန်းကမှ မွေးမလာခဲ့ရင် ကောင်းမှာပဲ’ လို့ ဘယ်တော့မှ မပြောဖြစ်တော့ဘူး။ ဒီနေ့ဒီအချိန်ထိ ကျွန်မရဲ့ ဘဝလမ်းကြောင်းဟာ သာယာဖြောင့်ဖြူးပါတယ်လို့ မဆိုနိုင်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ရှင်သန်နေမှသာလျှင် လောကဓံ အဆိုးအကောင်းတွေကို ခံစားဖို့ အခွင့်အရေး ရနိုင်တယ်လို့ နားလည်လိုက်တဲ့ အချိန်ကစပြီး ကျွန်မ ဒုက္ခအမျိုးမျိုးကို ရင်ဆိုင်လာနိုင်ခဲ့တယ်။
နောက်ပြီး ကျွန်မရဲ့ အမေ့ဆီကို စာရေးခဲ့တဲ့ သူဟာ ဘယ်သူ ဖြစ်မလဲ ဆိုတာကိုလည်း ကျွန်မ အရမ်း စိတ်ဝင်စားလာတယ်။ ‘နာမီယာကုန်စုံဆိုင်’ လို့ စာရဲ့ အောက်ဆုံးမှာ လက်မှတ်ထိုးထားတယ်။ အဲဒီလူက ဘယ်သူလဲ။ ဘာဖြစ်လို့ လူနာမည် မရေးဘဲ ကုန်စုံဆိုင်နာမည် တပ်ထားရတာလဲ။
အဲဒီလူဟာ သူများရဲ့ စိတ်သောကတွေကို ဖြေဖျောက်ပေးတတ်တဲ့ အကြံဉာဏ်ကောင်း ပေးတတ်တဲ့ အဘိုးအိုတစ်ယောက် ဖြစ်မှန်း အခုရက်ပိုင်း ရောက်မှပဲ ကျွန်မ အင်တာနက်ထဲကနေ တစ်ဆင့် သိခဲ့ရတယ်။ လူတစ်ယောက်က သူရဲ့ ဘလော့ဂ်ထဲမှာ သူရဲ့ အတွေ့အကြုံကို ချရေးထားတယ်။ အကြံဉာဏ် တောင်းခဲ့ဖူးတဲ့ တခြား လူတွေများ ရှိဦးမလား ဆိုပြီး ကျွန်မ လျှောက်ရှာရင်းနဲ့ ကြေညာချက်ကို တွေ့လိုက်ရတာပါပဲ။
နာမီယာကုန်စုံဆိုင်က ဘဘကြီးရှင့်၊ ကျွန်မရဲ့ အမေကို အကြံကောင်း ဉာဏ်ကောင်းတွေ ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျွန်မ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကျေးဇူးတင်မိပါတယ်။ ကျွန်မအနေနဲ့ ကျေးဇူး ပြန်မဆပ်နိုင်ပေမယ့် အနည်းဆုံး ကျေးဇူးတင်ကြောင်းတော့ ပြောပြနိုင်ဖို့ အမြဲတမ်း မျှော်လင့်နေခဲ့မိတယ်။ အရမ်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အခုတော့ ကျွန်မ ယုံကြည်ချက် အပြည့်နဲ့ ပြောနိုင်ခဲ့ပါပြီ။ ဒီကမ္ဘာမှာ လူဖြစ်ခွင့် ရခဲ့တာ သိပ်ကို ကျေနပ်စရာ ကောင်းလှပါတယ်။
မြနဒီရဲ့ သမီး
စာကြွင်း ။ ။ ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်းဟာ အခုဆိုရင် အင်မတန် နာမည်ကြီးတဲ့ အဆိုတော်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။ သူရဲ့ ထူးခြားတဲ့ ဂီတပါရမီကို အပြည့်အဝ အသုံးချနိုင်ခဲ့တဲ့ အတွက် သူဟာ ဂျပန်ပြည်မှာ အထင်ရှားဆုံး အနုပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ သူလည်း သူ့ကျေးဇူးရှင်ကို ကျေးဇူးဆပ်နေပါတယ်။ ကျွန်မက အခု အဲဒီသူငယ်ချင်းရဲ့ ဘဏ္ဍာရေး စီမံခန့်ခွဲသူပါ။ ❞