ဧည့်ကြိုကောင်တာတွင် ထိုင်နေသူမှာ အသက် ၆၀ ကျော်ပြီဟု ထင်သာမြင်သာရှိလှသော ပိန်လှီသည့် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ မနှစ်က ဤနေရာတွင် တွေ့ခဲ့ရသူမှာ ထိုသူ မဟုတ်။ ပင်စင်ယူပြီး၍ ဤနေရာသို့ အလုပ်လာဆင်းခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။
ကတ်ဆူရိုသည် သူ၏ နာမည်ကို ပြောပြနေစဉ် စိတ်ထဲ မသက်မသာ ဖြစ်နေသည်။
“ဘယ်က ကတ်ဆူရိုလဲ” ထိုလူကြီးက ပြန်မေးသည်။ သူ ထင်ထားသည့် အတိုင်းပင်။
“မတ်ဆူအိုကာ ကတ်ဆူရို ပါ။ ပွဲတော်အတွက် ဖျော်ဖြေပေးဖို့ ရောက်လာတာ ခင်ဗျ”
“ပွဲတော်?”
“ခရစ္စမတ်ပွဲအတွက်လေ”
“ဪ … အေး” ထိုလူကြီးက သဘောပေါက်သွားဟန်ဖြင့် “ဖျော်ဖြေပွဲအတွက် မြို့ပေါ်က လာမယ်လို့တော့ ကြားတယ်။ ကျွန်တော်က တီးဝိုင်းအဖွဲ့ ထင်နေတာ။ လက်စသတ်တော့ ခင်ဗျား တစ်ယောက်တည်းကိုး”
“ဟုတ်ကဲ့၊ တစ်ယောက်တည်းပါ”
“ခဏစောင့်ဦး”
ထိုလူကြီးက ဖုန်းဆက်နေသည်။ ဖုန်းထဲတွင် တစ်ဘက်လူနှင့် စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် ကတ်ဆူရိုကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။ “ဒီမှာ ခဏလောက် ထိုင်စောင့်ပေးပါဦး”
ခဏကြာသောအခါ မျက်မှန်တပ်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ရောက်လာသည်။ ကတ်ဆူရိုက သူ့ကို သိထားပြီး ဖြစ်သည်။ မနှစ်ကလည်း ဖျော်ဖြေပွဲကို သူကပင် ဦးစီး ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ သူကလည်း ကတ်ဆူရိုကို မှတ်မိပေလိမ့်မည်။ ပြုံးလျက် သူ့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ “မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်။ အခုလို ကြွလာပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်”
“ဖိတ်ကြားတဲ့အတွက် ကျွန်တော်ကလည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ” ကတ်ဆူရိုက ပြောသည်။
“ကျွန်မတို့က ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ”
ကတ်ဆူရိုကို နားနေခန်းသို့ ပို့ဆောင်ပေးသည်။ အခန်းထဲတွင် ဆိုဖာနှင့် လက်ဘက်ရည်ပန်းကန်တချို့ ရိုးရှင်းစွာ ပြင်ဆင်ထားသည်။
“အချိန်ကတော့ မိနစ် ၄၀ လောက် ရမယ်။ မနှစ်က အတိုင်းပါပဲ။ ဖျော်ဖြေဖို့ အစီအစဉ်ကတော့ ရှင် သဘောကျသလို စီစဉ်နိုင်ပါတယ်။ ဖြစ်တယ်မလား” တာဝန်ခံ အမျိုးသမီးက မေးသည်။
“ဖြစ်ပါတယ်။ သီချင်းတွေကတော့ ခရစ္စမတ်သီချင်းတွေကိုပဲ ဦးစားပေးပြီး ဆိုသွားပါ့မယ်။ ကျွန်တော်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်သီချင်း တချို့ရောပေါ့”
“စိတ်ဝင်စားစရာပဲ” အမျိုးသမီးက မပွင့်တပွင့် ပြုံးပြနေသည်။ ကိုယ်ပိုင်သီချင်း ဆိုသည်ကို စိတ်ဝင်စားသွားသောကြောင့်လား မဆိုနိုင်။
ဖျော်ဖြေပွဲ ကျင်းပရန် အချိန် အနည်းငယ် လိုသေးသောကြောင့် ကတ်ဆူရိုသည် နားနေခန်းထဲတွင် စောင့်ဆိုင်းနေရသည်။ သူ့အတွက် လက်ဘက်ရည်ကြမ်းတစ်အိုး တည်ပေးထား၍ သူသည် စက္ကူခွက်ထဲသို့ ငှဲ့လိုက်ပြီး နည်းနည်းချင်း သောက်နေသည်။
ယခုအကြိမ်နှင့် ဆိုလျှင် ‘မာရူမစ်ဆူအန်’ မိဘမဲ့ဂေဟာသို့ ဒုတိယအကြိမ်မြောက် လာရောက် ဖျော်ဖြေပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် တောင်စောင်းတွင် တည်ရှိပြီး သံကူကွန်ကရစ်ဖြင့် ဆောက်လုပ်ထားသော လေးထပ်အဆောက်အအုံတစ်လုံး ဖြစ်သည်။ ၎င်းတွင် လူနေအိပ်ခန်းများ၊ စားသောက်ခန်းမဆောင်နှင့် ဘုံရေချိုးကန်များ ပါရှိသည်။ ထို့နောက် ကလေးငယ်များမှ စ၍ ၁၈ နှစ်အရွယ် လူငယ်များအတွက် အားကစားနည်းမျိုးစုံ ပြုလုပ်နိုင်သော အားကစားခန်းမလည်း ရှိပေသည်။ ကတ်ဆူရိုသည် မိဘမဲ့ဂေဟာ အတော်များများသို့ ရောက်ခဲ့ဖူးသည်။ ဤနေရာ၏ အပြင်အဆင်များမှာ အလယ်အလတ်တန်း အဆင့်ရှိသည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။
ကတ်ဆူရိုသည် ဂီတာကို ကောက်ကိုင်ပြီး နောက်ဆုံးအနေဖြင့် အသံထွက် မှန်မမှန် စစ်ဆေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သီချင်းတစ်ပုဒ် တီးခတ်ကြည့်သည်။ မဆိုးသေး။ မိမိကိုယ်မိမိ ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။
ဖျော်ဖြေပွဲ စတင်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း တာဝန်ခံ အမျိုးသမီးက လာရောက် သတိပေးသည်။ သူသည် ခွက်ထဲမှ လက်ကျန် လက်ဘက်ရည်ကြမ်းကို မော့သောက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။
ဖျော်ဖြေပွဲကို အားကစားခန်းမထဲတွင် ကျင်းပခြင်း ဖြစ်သည်။ ကလေးများသည် အတန်းလိုက် ချထားသော ခေါက်ကုလားထိုင်များပေါ်တွင် စည်းကမ်းသေဝပ်စွာ ထိုင်နေကြသည်။ အများစုမှာ ၁၀ နှစ်အောက် ကလေးများ ဖြစ်သည်။ ကတ်ဆူရို စင်ပေါ် တက်လိုက်သည်နှင့် သူတို့က လက်ခုပ် တဖြောင်းဖြောင်း တီးကာ ဩဘာပေးနေကြသည်။ ဤသို့ ပြုလုပ်ရန် လူကြီးများက သူတို့ကို ညွှန်ကြားထားပုံ ရသည်။
စင်ပေါ်တွင် မိုက်ခွက်၊ ထိုင်ခုံနှင့် ဂီတမှတ်စု ညှပ်ရန် စင်တစ်စင်ကို အသင့် ပြင်ဆင်ပေးထားသည်။ ကတ်ဆူရိုသည် ရှေးဦးစွာ ကလေးများဘက်သို့ ဦးညွတ် နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး ထိုင်ခုံတွင် ဝင်ထိုင်သည်။
“မင်္ဂလာပါ ကလေးတို့”
“မင်္ဂလာပါ” ကလေးများက ပြန်လည် နှုတ်ဆက်ကြသည်။
“ဒီနေရာကို လာဖျော်ဖြေတာ အခုပါနဲ့ဆိုရင် ဒုတိယအကြိမ်ပဲ။ မနှစ် ခရစ္စမတ်အကြိုနေ့တုန်းကလည်း တစ်ခါ ဖျော်ဖြေခွင့် ရခဲ့သေးတယ်။ နှစ်ကြိမ်စလုံး ခရစ္စမတ် ပွဲတော်ရက်ချည်းပဲနော်။ ခရစ္စမတ် ဘိုးဘိုးကြီးနဲ့တောင် တူနေပြီ။ ဒါပေမယ့် ဘာလက်ဆောင်မှတော့ ဦးမှာ ပါမလာဘူး” ခန်းမထဲမှ ရယ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ “ဒါပေမယ့် မနှစ်ကလိုပဲ သီချင်းတွေကို လက်ဆောင်အဖြစ်နဲ့ သားတို့ သမီးတို့ကို ဦးက ပေးခဲ့မှာပါ”
သူ ပထမဆုံး တီးခတ်သီဆိုသော သီချင်းမှာ ‘အနီရောင် နှုတ်သီးနှင့် ရွှေသမင်’ ဖြစ်သည်။ ထိုသီချင်းကို ကလေးများကလည်း ရင်းနှီးပြီး ဖြစ်သောကြောင့် အတူ လိုက်ဆိုနေကြလေသည်။
ထို့နောက် ခရစ္စမတ်သီချင်း အတော်များများကို သီဆိုပေးသည်။ သီချင်း တစ်ပုဒ်နှင့် တစ်ပုဒ် စပ်ကြားတွင်လည်း သောလုံးလေးများ ထည့်လိုက်သောကြောင့် ကလေးများအတွက် မပျင်းနိုင်အောင် ဖြစ်နေတော့သည်။ လက်ခုပ်သံဖြင့် စည်းချက် လိုက်သူက လိုက်နေကြသည်။ လိုက်ဆိုသူက ဆိုနေကြသောကြောင့် ဖျော်ဖြေပွဲသည် စည်သည်ထက်စည် ဆူသည်ထက် ဆူလာသည်။
ထိုသို့ ဖျော်ဖြေနေစဉ်အတွင်း ကတ်ဆူရိုသည် ကလေးတစ်ယောက်ကို စတင် သတိထားမိလာသည်။
ထိုကလေးမလေးသည် ဒုတိယတန်း၏ အစွန်ဆုံး ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေသည်။ ၉ နှစ်၊ ၁၀ နှစ်ခန့် ရှိမည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။ သူသည် တခြား တစ်နေရာသို့သာ ငေးမောနေပြီး ကတ်ဆူရိုဘက်သို့ ကြည့်ဖော်ပင် မရ။ တေးသီချင်းများကို လုံးဝ စိတ်မဝင်စားသောကြောင့် ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်ပေမည်။ တခြား ကလေးများကဲ့သို့ လိုက်ဆိုနေခြင်း မရှိဘဲ သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်း စေ့ထားသည်။
ထိုကလေးမလေး၏ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော အမူအရာက သူ့ကို စွဲဆောင်နေခဲ့သည်။ ကလေးတစ်ယောက်တွင် မရှိသင့် မရှိထိုက်သော ရင့်ကျက်နေသည့် အမူအရာမျိုး။ သူ မိမိအပေါ် စိတ်ဝင်စားလာစေလိုသော ဆန္ဒများ ကတ်ဆူရို၏ စိတ်ထဲတွင် တဖွားဖွား ပေါ်ပေါက်လာနေသည်။
သားချော့တေးများသည် ကလေးဆန်လွန်းသောကြောင့် သူ့အတွက် စိတ်ဝင်စားစရာ မကောင်းခြင်း ဖြစ်ပေမည်။ သို့ဖြင့် ကတ်ဆူရိုသည် ‘မတ်ဆုတိုယို ယူမိ’ သီဆိုခဲ့သော ‘ခရစ္စမတ် ဘိုးဘိုးကြီးရဲ့ ချစ်သူ’ သီချင်းကို သီဆိုလိုက်သည်။ ၎င်းသီချင်းသည် ယမန်နှစ်က လူကြိုက်များခဲ့သော ‘ဆီးနှင်းမြေသို့ အလည်တစ်ခေါက်’ ဇာတ်ကားမှ ဇာတ်ဝင်တေးတစ်ပုဒ် ဖြစ်သည်။ ထိုသီချင်းကို ထိုသို့သော ပွဲလမ်းသဘင်မျိုးတွင် သီဆိုခြင်းသည် မူပိုင်ခွင့်ကို ချိုးဖောက်ရာ ကျနေသည်။ သို့သော် သူ့အား မည်သူကမျှ တရားစွဲဆိုရန် စိတ်ဝင်စားကြလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
ကလေးအများစုသည် ဝမ်းမြောက်ရွှင်မြူးစွာ နားထောင်နေကြသော်လည်း ထိုကောင်မလေးကမူ အဝေးတစ်နေရာသို့သာ ငေးမောနေလေသည်။
ထို့နောက် ကတ်ဆူရိုသည် ထိုအရွယ် မိန်းကလေးများ နှစ်ခြိုက် သဘောကျတတ်သော သီချင်းကို တီးခတ်သီဆိုပြန်သည်။ သို့သော် ထူးခြားမှု မရှိ။ သူ့ကို ဥပေက္ခာ ပြုရတော့မည်လော။ သူသည် တေးဂီတကို လုံးဝ စိတ်ဝင်စားခြင်း ရှိပုံ မရ။
“ကဲ … အခု နောက်ဆုံးအနေနဲ့ သားတို့ သမီးတို့ကို သီချင်းတစ်ပုဒ် ဆိုပြပါ့မယ်။ ဖျော်ဖြေပွဲကို ပိတ်တဲ့အနေနဲ့ နောက်ဆုံးပိတ် သီဆိုဖို့ သီးသန့် ရည်ရွယ်ထားတဲ့ သီချင်းတစ်ပုဒ်လည်း ဖြစ်ပါတယ်။ နားဆင်ပေးပါဦးနော်”
ကတ်ဆူရိုသည် ဂီတာကို ဘေးနားတွင် အသာအယာ ချလိုက်ပြီး ဘာဂျာကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ အသက်ရှူမှန်အောင် တစ်ခဏမျှ ငြိမ်နေပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် တေးသံများ တဖြည်းဖြည်း ပျံ့လွင့်လာကြသည်။ ထိုတေးသွားကို သူ မှုတ်ခဲ့သည်မှာ အကြိမ် မရေတွက်နိုင်တော့ပေ။ ထို့ကြောင့် ဂီတသင်္ကေတ စာအုပ်ကိုလည်း ကြည့်နေဖို့ မလိုအပ်တော့။
သုံးမိနစ်ခွဲမျှ ကြာသော ထိုတင်ဆက်မှုအတွင်း အားကစားကွင်း တစ်ခုလုံးသည် ချောင်းဟန့်သံမျှ မကြားရအောင် ငြိမ်သက်နေလေသည်။ တီးမှုတ်ခြင်း ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ကတ်ဆူရိုသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုတစ်မုဟုတ်မျှသော အချိန်ကာလအတွင်း သူ့ရင်ထဲ တုန်ခါသွားသည်။
ထိုကောင်မလေးသည် သူ့ကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများသည် စူးစူးစိုက်စိုက်ဖြင့် အသက်ဝင်လှသည်။ ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်သည့် အရွယ်သို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကတ်ဆူရို၏ ရင်သည် တားမနိုင် ဆီးမရအောင် ခုန်နေလေတော့သည်။
တီးမှုတ်မှု ပြီးဆုံးသောအခါ ကလေးများ၏ ဩဘာလက်ခုတ်သံများ အကြားတွင် ကတ်ဆူရိုသည် စင်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။ တာဝန်ခံ အမျိုးသမီးသည် သူ့အနားသို့ ရောက်လာပြီး “ပင်ပန်းသွားပြီနော်” ဟု ပြောလေသည်။
ကတ်ဆူရိုသည် ထိုကလေးမလေး အကြောင်းကို သူ့ထံမှ စုံစမ်းကြည့်ရန် စိတ်ကူးလိုက်သည်။ မေးရန် နှုတ်ခမ်း ပြင်လိုက်ပြီးကာမှ မျိုသိပ်ထားမိလေသည်။ သူ ဘယ်က ဘယ်လို စမေးရမည်ဟု မသိဘဲ ဖြစ်နေသည်။
သို့သော် မျှော်လင့်မထားဘဲ ထိုကလေးမလေးနှင့် အဆက်အသွယ် ရခဲ့သည်။
ဖျော်ဖြေပွဲပြီးနောက် စာသောက်ခန်းမတွင် ညစာစားပွဲ ရှိသောကြောင့် ကတ်ဆူရိုသည်လည်း ဖိတ်ကြားခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ သူ ညစာစားနေစဉ် ထိုကလေးမလေး သူ့အနားသို့ ရောက်လာသည်။
“အဲဒီ သီချင်းနာမည်က ဘာလဲ” သူက ကတ်ဆူရို၏ မျက်လုံးများကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“ဘယ်သီချင်းကို ပြောတာလဲ”
“နောက်ဆုံး ဘာဂျာနဲ့ မှုတ်သွားတဲ့ သီချင်းလေ။ ကျွန်မ မကြားဖူးဘူး”
ကတ်ဆူရိုက ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ “မင်း ဘယ်လိုလို့ ကြားဖူးမှာလဲ။ အဲဒါ ဦးရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လေ”
“ကိုယ်ပိုင်?”
“ဦး ကိုယ်တိုင် စပ်ထားတဲ့ သီချင်းပဲ။ သဘောကျလား”
ကလေးမလေးက အားရှိပါးရှိ ခေါင်းညိတ်နေသည်။
“အဲဒီသီချင်းက တအား နားထောင်လို့ ကောင်းတာပဲ။ ကျွန်မ နောက်တစ်ခါလောက် နားထောင်ချင်သေးတယ်”
“ဟုတ်လား။ ဒါဆို ဦးကို ခဏစောင့်ဦး”
ကတ်ဆူရိုသည် ယနေ့ည ဤဂေဟာ၌ပင် အိပ်ရမည် ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ့အတွက် ပြင်ဆင်ပေးထားသော ဧည့်ခန်းဆောင်သို့ ပြန်လာပြီး ဘာဂျာကို ယူ၍ စားသောက်ခန်းမသို့ ပြန်လာသည်။
သူသည် ကလေးမလေးကို ဝရံတာသို့ ခေါ်သွားပြီး သူ့အတွက် နောက်တစ်ကြိမ် ဘာဂျာဖြင့် တီးမှုတ်ပြသည်။ ကလေးမလေးက ဈာန်ဝင်စားပြီး မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိတ်ပါလက်ပါ နားထောင်နေသည်။
“အဲဒီသီချင်းမှာ နာမည် မရှိဘူးလား”
“ရှိတယ်ပဲ ဆိုပါတော့။ ‘ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း’ လို့ ပေးထားတယ်”
“ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း …..” ကလေးမလေးက နာမည်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ရေရွတ်လိုက်ပြီး ထိုတေးသွားအလိုက်ကို စပြီး ဆိုညည်းလေတော့သည်။ ကတ်ဆူရို အံ့အား အသင့်ကြီး သင့်သွားလေသည်။ သူသည် တေးသွားကို အပေါက်အကျမရှိ အလွဲအချော် မရှိဘဲ ဆိုပြသွားခဲ့သည်။
“မင်း အကုန် မှတ်မိနေပြီပဲ”
သူ့စကားကို ကြားရသောအခါ ကလေးမလေးသည် ပထမဆုံးအကြိမ် အဖြစ် သူ့ကို ပြုံးပြလေသည်။ “ကျွန်မ အပိုင်နိုင်ဆုံး အလုပ်ကတော့ သီချင်းမှတ်တာပဲ”
“မင်းက အရမ်း တော်တာပဲ”
ကတ်ဆူရိုသည် ကလေးမလေးကို လေးစားသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေစဉ် သူ့အတွေးထဲတွင် ‘တကယ့် ပါရမီရှင်ပဲ’ ဟု တွေးနေမိသည်။
“ဒါနဲ့ ဦးက တကယ့်အဆိုတော် လုပ်ဖို့ စိတ်ကူး မရှိဘူးလား”
“တကယ့်အဆိုတော်? ………” ကတ်ဆူရိုသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ့ရင်ထဲမှ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားမှုကို ဖုံးဖိထားနိုင်ရန် ကြိုးစားနေရသည်။
“အဲဒီသီချင်းက ပေါက်လောက်တယ်”
“ဟုတ်လား”
သူက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ “ကျွန်မ သိပ်ကြိုက်တာပဲ”
ကတ်ဆူရိုက ရယ်လျက် “ကျေးဇူးပါပဲကွယ်”
ထိုစဉ် “ဆယ်ရီ” ဟူသော အော်ခေါ်သံတစ်ခုကို သူတို့ ကြားလိုက်ရသည်။ ဝန်ထမ်း အမျိုးသမီးတစ်ယောက်သည် စားသောက်ခန်းဘက်မှ ထွက်လာသည်။
“တတ်ဆုကို ထမင်းသွားခွံ့ပေးနိုင်မလား”
“ဟုတ်ကဲ့” ဆယ်ရီဟု အမည်ရသော ကလေးမလေးသည် ကတ်ဆူရိုကို ဦးညွတ်နှုတ်ဆက်ပြီး ထမင်းစားခန်းထဲသို့ ခပ်သုတ်သုတ် ဝင်သွားလေသည်။
ခဏကြာသောအခါ ကတ်ဆူရိုလည်း ထမင်းစား ခန်းမဆောင်ထဲသို့ ပြန်ဝင်လာသည်။ ဆယ်ရီသည် ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ အနားတွင် ထိုင်နေသည်။ ကလေး၏ လက်ထဲမှ ဇွန်းကို ထိန်းကိုင်ပေးထားသည်။ ကောင်ကလေးသည် ကိုယ်ခန္ဓာ သွေးကွေးပြီး မျက်နှာတွင်လည်း ဘာခံစားချက်မျှ မရှိသလိုပင်။
ဖျော်ဖြေပွဲကို တာဝန်ခံ ဆောင်ရွက်ပေးသော အမျိုးသမီးသည် ကတ်ဆူရို၏ အနားတွင် အခန့်သင့် ရှိနေသည်။ သို့ဖြင့် သူသည် အရေးမပါသလို ဟန်ပန်ဖြင့် ဆယ်ရီတို့၏ အကြောင်းကို မေးကြည့်သည်။
“သူတို့နှစ်ယောက်က မောင်နှမတွေလေ။ ကျွန်မတို့ဆီ ဒီနှစ် နွေရာသီကပဲ ရောက်လာကြတာ။ မိဘတွေက သူတို့ကို နှိပ်စက်လို့လို့ ကြားတာပဲ။ မောင်ဖြစ်တဲ့ တတ်ဆုက သူ့အစ်မ ဆယ်ရီတစ်ယောက်တည်းနဲ့ပဲ စကားပြောတယ်”
“အဲဒီလိုကြီးလား ……”
မောင်လေးကို ဂရုတစိုက် ပြုစုနေသော ဆယ်ရီကို ကတ်ဆူရိုက ကြည့်နေမိသည်။ သူ အဘယ်ကြောင့် ခရစ္စမတ်သီချင်းများကို ရွံမုန်းနေရသနည်း ဆိုသည်ကို သဘောပေါက်လာသည်။
ညစာစားပွဲ ပြီးသောအခါ ကတ်ဆူရိုသည် အခန်းသို့ ပြန်လာသည်။ ခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေစဉ် ပြတင်းပေါက်မှ ကလေးများ၏ ရယ်မောမြူးတူးသံများ ပျံ့လွင့်လာသည်။ ခုတင်ပေါ်မှ ထပြီး အောက်ထပ်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ ကလေးများ မီးပန်းလွှတ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ချမ်းရကောင်းမှန်းတောင် သိကြပုံ မရပေ။
ဆယ်ရီနှင့် တတ်ဆုလည်း ရှိနေသည်။ သူတို့သည် လူစုလူဝေး၏ အပြင်ဆုံး တစ်နေရာမှ ကြည့်ရှုနေကြသည်။
ဦးက တကယ့်အဆိုတော် လုပ်ဖို့ စိတ်ကူး မရှိဘူးလား။
သူ့ကို ထိုသို့ မေးမည့်သူ မရှိခဲ့သည်မှာ ကြာလှချေပြီ။ ရှေ့တစ်ကြိမ်တုန်းက ရူးချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ပြုံးဖြီးဖြီးလုပ်၍ အဖြေပေးခဲ့သည်။ ၎င်းသည်လည်း လွန်ခဲ့သော ၁၀ နှစ်ကျော်က ကိစ္စ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တုန်းက ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော ခံစားချက်သည် ယခုတစ်ကြိမ်နှင့် လားလားမျှ မတူခဲ့ပေ။
“အဖေ ….” သူသည် သန်းခေါင်ယံ မိုးကောင်းကင်ကို မော်ကြည့်ရင်း တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်နေသည်။ “ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ ရှုံးနိမ့်မယ့် စစ်ပွဲတစ်ပွဲကို ရင်ဆိုင်တိုက်ဖို့တောင် ကျွန်တော်မှာ စွမ်းအား မရှိခဲ့ဘူး”
ကတ်ဆူရို၏ အတွေးများသည် လွန်ခဲ့သော ၈ နှစ်ဆီသို့ လွင့်မျောနေကြသည်။