အဝေးပြေး ကားဝင်းမှ ထွက်၍ ဈေးဆိုင်တန်းများ ရှိရာလမ်းသို့ ဦးတည်လိုက်သည်နှင့် ဝါကု ကိုဆုကေ၏ ရင်ထဲသို့ အပူလှိုင်းများ လှိုက်တက်လာကြသည်။ သူ ထင်ထားသည့် အတိုင်းပင်။ မြို့လေးမှာ သူ စိုးရိမ်နေသကဲ့သို့ ခြောက်ကပ်နေသည်။ တစ်ချိန်က ဤနေရာသို့ လူအများ စုပြုံ အခြေချလာကြသောကြောင့် ဤကားဝင်း ပတ်ဝန်းကျင်သည် ပျားပန်းခတ်မျှ စည်ကားခဲ့သော စီးပွားရေးဇုံတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ၎င်းသည် ၁၉၇၀ တစ်ဝိုက်ဆီက ဖြစ်ရပ်များ။ ယခု နှစ် ၄၀ ကျော် ကုန်လွန်ခဲ့ပြီ။ အချိန်နှင့်အတူ ဤနေရာသည်လည်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။ နိုင်ငံအနှံ့ရှိ မြို့ငယ်လေးများ၌ တံခါးပိတ်ထားရသော ဆိုင်ခန်းများကို နေရာအနှံ့အပြားတွင် တွေ့ရှိနိုင်သည်။ ဤမြို့ကလေးသည်လည်း ခြွင်းချက် မဟုတ်ခဲ့။
ကိုဆုကေသည် လမ်းလျှောက်နေရင်း သူ့မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ အတိတ်မှ ပုံရိပ်များနှင့် တိုက်ဆိုင်ကြည့်နေသည်။ သူ ဘာကိုမျှ မှတ်မိနိုင်တော့မည် မဟုတ်ဟု သူ ထင်မှတ်ထားသည်။ သို့သော် သူ တစ်ချိန်က ဖြတ်သန်းသွားလာခဲ့သော နေရာများ အားလုံးကို မှတ်မိနေသေးကြောင်း အံ့ဩစွာ တွေ့ရသည်။
မြို့ကလေးက လုံးဝ မပြောင်းမလဲဘဲ တည်ရှိနေခဲ့သည်တော့ မဟုတ်ပေ။ သူ့အမေ မကြာခဏ ဝယ်ယူအားပေးလေ့ရှိသော ငါးဆိုင်သည် လမ်းမပေါ်မှ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ ဘာနာမည်ပါလိမ့်။ ဟုတ်ပြီ …. ယူအိုမတ်ဆု။ အသားအရေ မဲနက်နေသော ဆိုင်ရှင်သည် သူ့ဆိုင်ရှေ့မှ ဖြတ်လျှောက်သွားသော ဖောက်သည်များကို အားတက်သရော လှမ်းအော်ခေါ်လေ့ရှိသည်။ “ဟေး … ဒီနေ့ မုတ်ကောင် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်တွေ ရတယ်နော်။ အကောင်ကြီးတယ်။ ဈေးချိုတယ်။ ဝယ်မသွားလိုက်ရလို့ နောက်မှ နောင်တမရနဲ့ဗျို့။ ခင်ဗျားအမျိုးသားကို လျှာလည်သွားအောင် ချက်ကျွေးကြည့်ပါလားဗျာ”
ထိုငါးဆိုင်သည် မည်သို့ ဖြစ်သွားခဲ့သနည်း။ သူတို့တွင် ဆိုင်ကို ဆက်ခံနိုင်မည့် သားတစ်ယောက် ရှိသည်ဟု ကြားဖူးခဲ့သည်။ သို့သော် ထို့ထက် ဘာမျှ မမှတ်မိတော့။ တခြား ဆိုင်များနှင့် ပူးပေါင်းသွားခြင်းလည်း ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်သည်။
ဈေးတန်းထဲသို့ အတန်ငယ် ဖြတ်လျှောက်ပြီးနောက် ဤနေရာ ဖြစ်ကောင်းရဲ့ ဟူသော အတွေးဖြင့် သူ ညာဘက်သို့ ချိုးကွေ့လိုက်သည်။ သူ၏ ဦးတည်ရာ အရပ်သို့ ရောက်နိုင် မရောက်နိုင်ကိုမူ သူ မခန့်မှန်းတတ်ချေ။
ကိုဆုကေသည် မှုန်ပျပျ လမ်းမထက်တွင် လမ်းလျှောက်နေသည်။ လမ်းမီးများ ထွန်းထားသော်လည်း အားလုံး ခပ်မှိန်မှိန်သာ။ ပြီးခဲ့သည့်နှစ် ငလျင်ဘေး ကြုံပြီး နောက်ပိုင်း၌ ဂျပန်အစိုးရသည် အများသုံး နေရာမှန်သမျှတွင် လျှပ်စစ်မီးကို တင်းကျပ်စွာ ချွေတာအသုံးပြုတော့သည်။ လမ်းမီးမှန်သမျှကိုလည်း ခလုတ်မတိုက်ရုံတမယ် ထွန်းထားကြသည်။
မိမိ ငယ်ဘဝကနှင့် နှိုင်းစာလျှင် လူနေအိမ်များ များစွာ ပြည့်ကျပ်လာသည်ဟု ကိုဆုကေ ယူဆသည်။ သူ မူလတန်း တက်စဉ်အခါက သူတို့မြို့ကလေး၏ ဧရာမ မြို့ပြစီမံကိန်းအကြောင်း ပြောဆိုခဲ့ကြသည်ကို သူ ခပ်ဝါးဝါး အမှတ်ရလာသည်။ သူ၏ အတန်းဖော်တစ်ယောက်က အားရဝမ်းသာ အော်ပြောခဲ့သော စကားတစ်ခွန်းကို သူ ပြန်လည် ကြားယောင်လာသည်။ “ဟေး …. ငါတို့မြို့မှာ ရုပ်ရှင်ရုံကြီး ဆောက်တော့မယ်ကွ”
ထိုစီမံကိန်းများသည် အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ အောင်မြင်သည်ဟု ဆိုရပေမည်။ ထို့နောက် မကြာခင် အိမ်ရာမြေဈေးနှုန်း ဖောင်းပွမှုကြီး ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဤမြို့ကလေးသည်လည်း တိုကျိုမြို့ကြီး၏ မြို့ရံကလေးတစ်ခု အဖြစ် ရေပန်းစား၊ လူကြိုက်များလာခဲ့သည်။
T ပုံသဏ္ဌာန် လမ်းဆုံလမ်းခွသို့ ရောက်လာသည်။ သူ့အတွက်တော့ ၎င်းမှာ အထူးအဆန်း မဟုတ်။ တကယ်တမ်းတွင်လည်း သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ မြေပုံနှင့် တစ်ထပ်တည်း ကျနေသည်။ ကိုဆုကေသည် ညာဘက်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ချိုးလိုက်ပြန်သည်။
အနည်းငယ် လျှောက်ပြီးသည်နှင့် လမ်းမှာ အတော်အတန် ပြေပြစ်သော ကုန်းတက်တစ်ခု ဖြစ်လာသည်။ ၎င်းသည်လည်း သူ မှတ်မိသည်နှင့် တထေရာတည်း။ ထိုနေရာသို့ သူ ရောက်လုပြီ။ သူ ဖတ်ခဲ့ရသော သတင်းသည် လီဆယ်ထားခြင်း မဟုတ်လျှင် …. ။
ကိုဆုကေသည် သူ့ခြေထောက်များကိုသာ ကြည့်၍ ရှေ့ဆက် လျှောက်လာသည်။ အကယ်၍ ခေါင်းမော့ကာ လျှောက်နေခဲ့မည် ဆိုလျှင် ၎င်းဆိုင် ရှိခြင်း မရှိခြင်းကို စောလျင်စွာ သိရှိနိုင်မည် ဖြစ်သော်လည်း သူ ခေါင်းငုံ့လျက်သာ လျှောက်နေခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဟု မဆိုနိုင်။ အဖြေ စောစော သိရမည်ကို သူ ကြောက်ရွံ့နေသည်။ ထိုသတင်းသည် အတုပင် ဖြစ်စေဦးတော့။ သူသည် မျှော်လင့်ချက်ကို နောက်ဆုံးအချိန်ထိ တတ်နိုင်သမျှ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုသည်။
ခဏအကြာတွင် သူ ခြေလှမ်းများကို တုံ့ရပ်လိုက်သည်။ ထိုဆိုင်ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ရောက်ရှိပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်သောကြောင့်တည်း။ ဤလမ်းပေါ်သို့ ယခင်က အကြိမ်ပေါင်းများစွာ သူ ဖြတ်လျှောက်ခဲ့ဖူးသည်။
ကိုဆုကေသည် ခေါင်းကို မော့ကြည့်သည်။ သူသည် ဝင်သက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းပြီးနောက် ပြန်မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။
ထိုဆိုင် ရှိနေဆဲပင်။ နာမီယာကုန်စုံဆိုင်။ သူ့ဘဝနှင့် တစ်နည်းတစ်ဖုံ ပတ်သက် ဆက်နွှယ်နေသော ဆိုင်တစ်ဆိုင်။
သူသည် အနားသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ကပ်သွားသည်။ ဆိုင်၏ ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်ရှိ စာများသည် အရောင်များ လွင့်ပြယ်နေကြသောကြောင့် ကောင်းကောင်း ဖတ်၍ မရတော့ပေ။ ယင်းလိပ်တံခါးသည်လည်း သံချေးများ တက်နေကြပြီ။ သို့သော် ၎င်းဆိုင်သည် မလှုပ်မရှားဘဲ အခန့်သား တည်ရှိလျက် သူ၏အလာကို စောင့်ဆိုင်းနေသည့်နှယ်။
သူ လက်ပတ်နာရီကို ငုံ့ကြည့်သည်။ ည ၁၁ နာရီတောင် မထိုးသေး။ သူ အနည်းငယ် စောသွားလေပြီ။
ကိုဆုကေသည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ကြည့်သည်။ လူရိပ်လူရောင် မတွေ့ရ။ ဤအိမ်အိုကြီးတွင်လည်း လူနေသည့် အနေအထားမျိုး မရှိ။ ထိုသတင်းကို ယုံကြည်၍ ရနိုင်ပါမည်လော။ အင်တာနက်ပေါ်တွင် ပျံ့နှံ့နေသည့် သတင်းဖြစ်သောကြောင့် ၎င်းကို သံသယ ဝင်နေမိသည်မှာလည်း သဘာဝကျသည်။
သို့သော် ယခုလို ခေတ်အခါမျိုးတွင် ‘နာမီယာကုန်စုံဆိုင်’ အမည်ကို အသုံးချပြီး လုပ်ကြံ လိမ်ညာသတင်း ဖြန့်ဝေနေလျှင်လည်း ဘာအကျိုးကျေးဇူး ရှိလာနိုင်မည်နည်း။ ဤဆိုင်အကြောင်းကို သိထားသူမှာ အနည်းအကျဉ်းသာ ကျန်ရှိတော့ပေမည်။
မည်သို့ပင် ဖြစ်စေ၊ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်မည်ဟု ကိုဆုကေ တွေးသည်။ ထို့အပြင် စာကိုလည်း သူ မရေးရသေး။ ဤထူးထွေဆန်းပြားသော အစီအစဉ်တွင် ပါဝင်ချင်လျှင် စာတစ်စောင်တော့ ရေးထားရပေမည်။
ကိုဆုကေသည် လာလမ်းအတိုင်း ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။ လူနေရပ်ကွက်ကို ဖြတ်၍ ကားဝင်းအရှေ့ရှိ ဈေးဆိုင်တန်းဆီသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ ဆိုင်အများစုမှာ ပိတ်ထားကြပြီ။ ညလုံးပေါက်ဖွင့်သော စားသောက်ဆိုင် တစ်ဆိုင်ဆိုင် ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်ထားသည်။ သို့သော် သူ့ မှန်းချက်နှင့် မကိုက်ခဲ့။
စတိုးဆိုင်တစ်ဆိုင် တွေ့၍ သူ အထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ ဝယ်စရာ ပစ္စည်းတချို့ ရှိနေသည်။ စာရေးကိရိယာ ကောင်တာတွင် သူ လိုချင်သော ပစ္စည်းများကို ယူ၍ ငွေရှင်းကောင်တာသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ အရောင်းစာရေးမှာ လူငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။
“ဒီတစ်ဝိုက်မှာ ညဉ့်နက်တဲ့အထိ ဖွင့်တဲ့ဆိုင်မျိုး မရှိဘူးလား။ ဥပမာ ဘားဆိုင်လို ဟာမျိုးပေါ့” ငွေရှင်းပြီးသောအခါ သူက စမ်းမေးကြည့်လိုက်သည်။
“ရှေ့နားမှာတော့ ဘားဆိုင်နည်းနည်း ရှိတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် မထိုင်ဖူးဘူး” အရောင်းစာရေးက မာဆတ်ဆတ် ပြန်ဖြေသည်။
“ဪ ကျေးဇူးပါပဲ”
စတိုးဆိုင်မှ ထွက်လာပြီး ခြေလှမ်း အနည်းငယ် အကွာတွင် ဘားဆိုင်တချို့ ရှိနေသည်။ ဆိုင်တိုင်းလိုလိုတွင် လူရှင်းနေကြသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ၎င်းဘားဆိုင်များသည် ဒေသခံ လုပ်ငန်းရှင်များအတွက် အပန်းဖြေရာ စုရပ်အဖြစ် တည်ရှိနေခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။
ဘားဆိုင်တစ်ဆိုင်၏ ဆိုင်းဘုတ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကိုဆုကေ၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။ ‘Bar Fab4’ – စကားလုံးများကို မြင်လိုက်ရုံဖြင့် စူးစမ်းလေ့လာ လိုချင်စိတ်များ တဖွားဖွား ပေါ်လာစေသည့် နာမည်။
အနက်ရောင် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး သူ အထဲသို့ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ဝင်ဝင်ချင်း နေရာတွင် စားပွဲနှစ်လုံး ရှိပြီး အတွင်းဘက်တွင် ဘားကောင်တာ ရှိသည်။ ဘားကောင်တာရှိ ထိုင်ခုံတစ်ခုံပေါ်တွင် ဆံပင်တိုတို အနက်ရောင် အင်္ကျီလက်ပြတ် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ထိုင်နေသည်။ တခြားသူများကို မတွေ့ရ။ သူသည်ပင် ဆိုင်ပိုင်ရှင် ဖြစ်ရပေမည်။
အမျိုးသမီးက သူ့ကို အံ့အားသင့်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေသည်။ “သုံးဆောင်မလို့လား”
သူ၏ အသက်မှာ ၄၆၊ ၄၇ နှစ်ခန့် ရှိပေမည်။ မျက်နှာကျကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ရေမရောသော ဂျပန်စစ်စစ်တစ်ယောက် ဖြစ်မှန်း သိသာသည်။
“ဟုတ်တယ်။ လာတာ နောက်ကျသွားပြီလား”
ကိုဆုကေ၏ အမေးကို အပြုံးဖြင့် တုံ့ပြန်ပြီး ထိုင်နေရာမှ ထရပ်လိုက်သည်။
“မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မတို့ဆီမှာ ပုံမှန်ဆိုရင် ည ၁၂ နာရီအထိ ဖွင့်ပါတယ်”
“ဒါဆို တစ်ခွက်လောက် လုပ်ပါဦး” ကိုဆုကေသည် ဆိုင်တွင်းသို့ ဝင်လာပြီး ဘားကောင်တာ၏ အစွန်ဆုံး ထိုင်ခုံတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
“ရှင် အဲဒီလောက် အဝေးကြီး ထိုင်စရာ မလိုပါဘူး” အမျိုးသမီးက မချိပြုံးပြုံးလျက် လက်ကိုင်ပဝါ လာချပေးသည်။ “ဒီနေ့အတွက်တော့ ဧည့်သည်အသစ်လည်း လာစရာ မရှိလောက်တော့ပါဘူး”
“ကိစ္စ မရှိပါဘူး။ ဒီမှာပဲ ထိုင်ပါ့မယ်။ ဘီယာသောက်ဖို့အပြင် လုပ်စရာလည်း ရှိနေလို့ပါ” ကိုဆုကေသည် လက်ကိုင်ပဝါကို လှမ်းယူပြီး လက်နှင့်မျက်နှာကို သုတ်နေသည်။
“လုပ်စရာ ရှိတယ်?”
“အင်း … အလုပ်လေး ရှိလို့” ကိုဆုကေက ခပ်ဝါးဝါး ပြန်ဖြေသည်။ ရှင်းပြရန်လည်း မလွယ်သောကြောင့် သူ ရှင်းပြမနေတော့ပေ။
ဆိုင်ရှင် အမျိုးသမီးအနေနှင့်လည်း ဆက်မေးရန် မသင့်။
“ဟုတ်လား။ ဒါဆို ကျွန်မ ရှင့်ကို မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး။ ရှင် လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေပါ။ ဘာသောက်မလဲ”
“ဘီယာတစ်ပုလင်းလောက်ဗျာ။ စတောက်ရှိတယ် မဟုတ်လား”
“ဂင်းနစ်စ်ဆို ဖြစ်တယ်မလား”
“သိပ်ကောင်းတာပေါ့”
သူသည် ကောင်တာအောက်ထဲသို့ ကုန်းဝင်သွားသည်။ ရေခဲသေတ္တာသည် ကောင်တာအောက်ထဲတွင် ရှိရပေလိမ့်မည်။
သူ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သောအခါ သူ့လက်ထဲတွင် ဂင်းနစ်စ်တစ်ပုလင်း ပါလာသည်။ သူသည် အဖုံးကို ဖွင့်ပြီး ကိုဆုကေအတွက် ကျည်ပုံဖန်ခွက်ထဲသို့ ဘီယာများ ဖြည့်ပေးလေသည်။ သူသည် သူ့အလုပ်ကို ကျွမ်းကျင်သေသပ်စွာ လုပ်ကိုင်နေသည်။ နို့နှစ်ရောင် အမြှုပ်များသည် ဖန်ခွက်ထဲတွင် နှစ်မီလီမီတာခန့် နေရာယူနေကြသည်။
ကိုဆုကေသည် အားရပါးရ တစ်ကျိုက်မော့ချပြီး နှုတ်ခမ်းပေါ်မှ အမြှုပ်များကို လက်ဖမိုးဖြင့် သုတ်ပစ်လိုက်သည်။ စူးရှသော အရသာသည် ခံတွင်းအနှံ့ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။ “အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားလည်း တစ်ခွက်လောက် လုပ်ပါလား”
“ကျေးဇူးပါရှင်” အမျိုးသမီးသည် မြေပဲတစ်ပန်းကန်ကို ကိုဆုကေ၏ အရှေ့တွင် ချလိုက်ပြီး ဖန်ခွက်ငယ်တစ်ခွက်ကို လှမ်းယူသည်။ ထို့နောက် ဘီယာအနည်းငယ် ဖြည့်လိုက်သည်။ “ချီးယားစ်”
“ချီးယားစ်” သူက ပြန်ပြောသည်။
သူသည် ပလတ်စတစ်အိတ်ထဲသို့ လက်နှိုက်ပြီး စတိုးဆိုင်မှ ဝယ်ခဲ့သော ဘောပင်တစ်ချောင်းနှင့် စာရေးစက္ကူစာအုပ်ကို ထုတ်၍ ကောင်တာပေါ် တင်လိုက်သည်။
အမျိုးသမီးက အထူးအဆန်းသဖွယ် ကြည့်နေသည်။ “ရှင်က စာရေးမလို့လား”
“အင်း ဆိုပါတော့”
အမျိုးသမီးက နားလည်သယောင် ခေါင်းဆတ်ပြပြီး တစ်နေရာသို့ ထွက်သွားသည်။ မနှောင့်ယှက်လိုသောအကြောင့် အလိုက်တသိ ရှောင်သွားခြင်း ဖြစ်ပေမည်။
ကိုဆုကေသည် ဘီယာလက်ကျန်ကို တစ်ကျိုက်တည်းဖြင့် မော့ချပြီး ဆိုင်အတွင်းရှိ လေးဘက်လေးတန်ကို အကဲခတ်နေမိသည်။
လမ်းတစ်ဘက်ပိတ် မြို့ငယ်ကလေး၏ ဘားဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖြစ်သော်လည်း အပြင်အဆင်မှာ တောမဆန်လှ။ စားပွဲထိုင်ခုံများ အားလုံးသည် ရိုးရှင်းပြီး ဂန္ထဝင်ဆန်နေသည်။ နံရံပေါ်တွင်လည်း ပိုစတာများနှင့် ပန်းချီကားများ ချိတ်ဆွဲထားသည်။ ပန်းချီကားမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၄၀ ကျော်က တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ကိုင်လှုပ်ခဲ့သော လူငယ်လေးယောက်၏ ပုံတူပန်းချီကား ဖြစ်သည်။ ပန်းချီကား တစ်ကားမှာမူ စူးရှတောက်ပသော အရောင်များဖြင့် ရေးဆွဲထားသော အဝါရောင် ရေငုတ်သင်္ဘောပုံ ဖြစ်သည်။
‘Fab4’ ဆိုသည်မှာ ‘Fabulous 4’ ၏ အတိုကောက်စာလုံး ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ (Beatles) ဘီတယ်လ် အဖွဲ့၏ ပရိသတ်များက သူတို့ကို ချစ်စနိုး မှည့်ခေါ်ထားသော နာမည်ပြောင် ဖြစ်သည်။ အဓိပ္ပာယ်မှာ ‘တုနှိုင်းမမီသော လေးယောက်’ ဟူ၍။
“ဒါက ဘီတယ်လ်အရက်ဘားလားဗျ” ကိုဆုကေက ဆိုင်ရှင်ကို မေးလိုက်သည်။
သူက ပခုံးကို အနည်းငယ် ပင့်ပြသည်။ “ဟုတ်၊ အဲဒါကို ဗန်းပြထားတယ်ပဲ ဆိုပါတော့ရှင်”
ကိုဆုကေသည် ဆိုင်အတွင်းသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ဝေ့ကြည့်ပြန်သည်။ နံရံပေါ်တွင် ကပ်ထားသော တီဗီဖန်သားပြင်ကို ကြည့်၍ သိချင်စိတ်များ ပေါ်လာနေသည်။ ထိုဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် ဘီတယ်လ်၏ မည်သည့် စတိတ်ရှိုးအခွေကို ဖွင့်ပြလိမ့်မည်နည်း။ A Hard Day’s Night ဖြစ်မလား။ HELP! ဖြစ်လေမလား။ ဤကဲ့သို့ ဇနပုဒ် ဘားဆိုင်ကလေးတွင် သူကိုယ်တိုင်တောင် မမြင်ဖူးသေးသော ဤမျှ ရှားပါးလှသည့် စတိတ်ရှိုးအခွေများ ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ မယူဆပေ။
“ခင်ဗျားကတော့ ဘီတယ်လ်ကို မီလိမ့်မယ် မထင်ဘူးနော်”
သူ့မေးခွန်းကြောင့် အမျိုးသမီးသည် နောက်တစ်ကြိမ် ပခုံးတွန့်ပြပြန်သည်။ “ရှင်က လာနောက်နေပြန်ပြီ။ ကျွန်မ အလယ်တန်းကျောင်းတက်နေတဲ့ အချိန်တုန်းက သူတို့ဘီတယ်လ်အဖွဲ့ ပျက်သွားတာဖြင့် နှစ်နှစ်တောင် မပြည့်သေးဘူး။ ကျွန်မတို့ဆီမှာတော့ အဲဒါတွေက ခေတ်စားတုန်းပေါ့။ နေရာတကာမှာ သူတို့နဲ့ နွှယ်တဲ့ ပွဲလမ်းသဘင်တွေ ရှိတယ်”
ကိုဆုကေသည် သူ့မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ “ကျွန်တော့်မေးခွန်းက မယဉ်ကျေးရာများ ကျနေမလား မသိဘူး …..”
သူ ဘာမေးချင်နေသည်ကို အမျိုးသမီးက သဘောပေါက်နေ၍ မချိပြုံး ပြုံးသည်။ “ကျွန်မတို့ အရွယ်က အဲဒါမျိုးမေးခွန်းတွေကို အမှုထားတတ်တဲ့ အရွယ် မဟုတ်တော့ပါဘူးရှင်။ ကျွန်မက ဝက်နှစ်ဖွားပါ”
“ဝက်နှစ်၊ ဒါဆို ……” ကိုဆုကေသည် မျက်တောင်နှစ်ချက် ခတ်လိုက်သည်။ “ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်အောက် နှစ်နှစ်ပဲ ငယ်တာကိုး”
အသက် ၅၀ ကျော်ပြီဟု မည်သို့မျှ ထင်ရက်စရာ မရှိပေ။
“ဟုတ်လား။ ရှင်က ကျွန်မထက် အသက်ကြီးတယ်လို့ မထင်ရဘူးနော်” အမျိုးသမီးက ပြောသည်။ လောကွတ်စကားပင် ဖြစ်သည်။
အမျိုးသမီးသည် သူ့ကို လိပ်စာကတ်တစ်ကတ် လှမ်းပေးသည်။ ၎င်းအပေါ်တွင် ‘ဟာရာဂုချိ အေရီကို’ ဟု ရိုက်နှိပ်ထားသည်။
“ဒီကအစ်ကိုက ဒီဒေသခံ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်။ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ရောက်လာတာလား”
ကိုဆုကေသည် မည်သို့ ပြန်ဖြေရမည်မှန်း မသိနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။ သင့်လျော်သည့် အကြောင်းပြချက်လည်း ရုတ်တရက် ရှာမတွေ့။
“အလုပ်ကိစ္စ မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ့်မွေးရပ်မြေကို ပြန်လာကြည့်တာပါ။ ကျွန်တော် ငယ်ငယ်က ဒီမြို့ကလေးမှာ နေခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမယ့် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၄၀ ကျော်လောက်ကပေါ့ဗျာ”
“ဟုတ်လား” အမျိုးသမီးက မျက်လုံးပြူးကြည့်သည်။ “ဒါဆို ကျွန်မတို့ ဆုံဖူးချင် ဆုံဖူးကြမှာပဲ”
“ဖြစ်နိုင်ပါတယ်” ကိုဆုကေက ဘီယာတစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ “ဒါနဲ့ သီချင်းလေး ဘာလေး မဖွင့်တော့ဘူးလား”
“အဲ .. ဆောရီးပါရှင်။ ဖွင့်နေကျ သီချင်းပဲ ဖွင့်လိုက်မယ်နော်”
“ဘာဖြစ်ဖြစ် ရပါတယ်”
အမျိုးသမီးသည် ကောင်တာသို့ ပြန်လာပြီး စက်ခလုတ်များ နှိပ်နေလေသည်။ မကြာခင် နံရံထောင့်တစ်နေရာရှိ ဆောင်းဘောက်ထဲမှ ဆွတ်ပျံ့လွမ်းမောဖွယ် ဂီတသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ‘Love Me Do’ သီချင်း ဖြစ်သည်။
ကိုဆုကေသည် ပထမပုလင်းကို လက်စသတ်ပြီး နောက်တစ်ပုလင်း ထပ်မှာလိုက်သည်။ “ဘီတယ်လ်အဖွဲ့ ဂျပန်ပြည်ကို လာလည်တာ ခင်ဗျား မှတ်မိသေးလား”
‘အဲ’ ဟု အာမေဍိတ်အသံပြုပြီး သူ မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်။ “တီဗီပေါ်မှာ မြင်လိုက်တယ် ထင်တာပဲ။ ဒါပေမယ့် အထင်မှားတာလည်း ဖြစ်ချင်ဖြစ်မှာ။ ကျွန်မအစ်ကို ပြောတာကို ကြားဖူးပြီး ကိုယ်ကိုယ်တိုင်ပဲ ကြည့်ဖူးတာလို့ ထင်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်”
ကိုဆုကေက ခေါင်းညိတ်သည်။ “ဖြစ်တတ်ပါတယ်”
“ရှင်ရော မှတ်မိလား”
“နည်းနည်း မှတ်မိသေးတယ်။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော် အရမ်း ငယ်သေးတာကိုး။ ဒါပေမယ့် မျက်စိနဲ့ တပ်အပ် မြင်ခဲ့တာတော့ သေချာတယ်။ တိုက်ရိုက် ထုတ်လွှင့်တာ မဟုတ်ပေမယ့် ဘီတယ်လ်အဖွဲ့ လေယာဉ်ပေါ်က ဆင်းလာပြီး ကာဒီးလ်လက်ကားနဲ့ တော်ဝင်လမ်းမကြီးတစ်လျှောက် မောင်းသွားတဲ့ မြင်ကွင်းကိုတော့ ကြည့်လိုက်ရတယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့တို့စီးတဲ့ ကားအမျိုးအစားဟာ ကာဒီးလ်လက်ပါ ဆိုတာကိုတော့ နောက်ပိုင်း တော်တော်ကြာမှ သိခဲ့ရတာပါ။ အဲဒီတုန်းက ဖွင့်ထားတဲ့ နောက်ခံသီချင်းက ‘Mr. Moonlight’”
“Mr. Moonlight?” အမျိုးသမီးက ရေရွတ်လိုက်သည်။ “အဲဒါ ဘီတယ်လ်အဖွဲ့ ရေးထားတဲ့ သီချင်းမှ မဟုတ်ဘဲ”
“အင်း။ ဒါပေမယ့် ဘီတယ်လ်အဖွဲ့ ဂျပန်မှာ ဖျော်ဖြေပြီးမှ အဲဒီသီချင်းက လူသိများလာတာလေ။ ဒါကြောင့် လူအများစုက အဲဒီသီချင်းကို သူတို့ဟာလို့ ထင်နေကြတာ” ပြောရင်းပြောရင်းဖြင့် ပို၍ အားတက်သရော ဖြစ်လာသည်ကို သတိထားမိသောကြောင့် ကိုဆုကေသည် နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်သည်။ သူသည် တခြားလူများနှင့် ထိုမျှလောက် စကားလက်ဆုံ မကျခဲ့ရသည်မှာ ကြာညောင်းခဲ့ချေပြီ။
“အဲဒီခေတ်ကတော့ သိပ်ကို လွမ်းချင်စရာ ကောင်းတာပဲ” အမျိုးသမီးက ပြောသည်။
“သိပ်ဟုတ်တာပေါ့ဗျာ” ကိုဆုကေသည် ဖန်ခွက်ထဲမှ ဘီယာကို တစ်ကျိုက်တည်းဖြင့် အပြတ် ရှင်းပစ်လိုက်ပြန်သည်။ ထို့နောက် နောက်တစ်ခွက် ထည့်ငှဲ့နေသည်။
သူ၏ အတွေးများက လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၄၀ ဆီသို့ ပျံသန်းနေကြလေပြီ။