ည ၈ နာရီကျော် အချိန်တွင် ဆာဒါယုကိ အိမ်ပြန်ရောက်လာသည်။ ယခုတလော သူ ဤမျှ နောက်မကျစဖူး။
“ကုမ္ပဏီမှာ လုပ်စရာလေးတွေ လက်စသတ်နေတာနဲ့ နောက်ကျသွားတယ်။ နောက်ယောင်ခံ လိုက်လာမယ့် လူတွေကို အချိန် ဆွဲနိုင်သမျှ ကြာကြာ ဆွဲထားချင်တယ်” သူသည် လည်စည်းကို ဖြေလျှော့လိုက်သည်။ သူ၏ ရှပ်အင်္ကျီမှာလည်း ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲပြီး အသားနှင့် ကပ်နေလေသည်။
သူတို့ ညစာစား နောက်ကျကြသည်။ ဤအိမ်တွင် စားရသော သူတို့၏ နောက်ဆုံး ညစာမှာ မနေ့ညက ကြွင်းကျန်နေသော ကာလီထမင်း ဖြစ်သည်။ ရေခဲသေတ္တာထဲတွင်လည်း ဘာမျှ မရှိတော့။
ဆာဒါယုကိနှင့် ကီမီကိုတို့သည် ညစာစားနေရင်း အထုပ်အပိုး ကိစ္စကို တတွတ်တွတ် ပြောဆိုနေကြသည်။ အဖိုးတန် လက်ဝတ်ရတနာများ၊ အဝတ်အစားများ၊ နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းများ၊ ကိုဆုကေ၏ ကျောင်းသုံးပစ္စည်းများ။ သယ်ဆောင်သွားမည့် ပစ္စည်းစာရင်းမှာ ဤမျှသာ ဖြစ်သည်။ ကျန်ရှိသော ပစ္စည်းများ အားလုံးကို ဒီအတိုင်း ထားပစ်ခဲ့မည်။ ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်ပြီး သူတို့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ တိုင်ပင်ခဲ့ကြပြီး ဖြစ်သည်။ ယခု နောက်ဆုံး အကြိမ်အဖြစ် တိုက်ဆိုင် စစ်ဆေးနေခြင်း။
ကီမီကိုသည် သီချင်းခွေအကြောင်းကို ဆာဒါယုကိအား ပြောပြလိုက်သည်။
“အကုန်လုံးကို ရောင်းပစ်လိုက်တယ်? ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဆာဒါယုကိ၏ အသံက တအံ့တဩ ဖြစ်နေကြောင်း ထင်ရှားသည်။
“ကျွန်တော် မသိဘူး” ကိုဆုကေက သူ့ထမင်းပန်းကန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်တို့မှာ သီချင်းခွေ ဖွင့်စရာလည်း ရှိမှ မရှိတာ”
“ရောင်းပစ်လိုက်တော့လည်း ကောင်းတာပါပဲ။ ဝန်လည်း ပေါ့သွားတာပေါ့။ ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက် ရလိုက်သလဲ”
ကိုဆုကေသည် အတော်ကြာ ငြိမ်သက်နေ၍ ကီမီကိုက ဝင်ပြောလိုက်သည်။ “ယန်း ၁၀၀၀၀”
“တစ်သောင်းပဲလား” ဆာဒါယုကိ၏ လေသံက ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ “မင်း စောက်ရူးလား။ ဒီလောက် အခွေတွေ အများကြီးကို။ ပြီးတော့ အများစုက ဓာတ်ပြားတွေလေကွာ။ အဲဒါတွေကို အခုချိန် အပြင်မှာ ရှာဝယ်ကြည့်စမ်းပါဦး။ နှစ်သောင်း၊ သုံးသောင်းနဲ့တောင် ရမယ် မထင်ဘူး။ မင်းက တစ်သောင်းနဲ့ ရောင်းပစ်တယ်ဆိုတော့ …. မင်း ရူးနေတာလား”
“ကျွန်တော် အမြတ်လိုချင်လို့ ရောင်းတာမှ မဟုတ်ဘဲ” ကိုဆုကေက ခေါင်းကို ငုံ့မြဲ ငုံ့ထားလျက် ပြောသည်။ “အခွေ အများစုကို အစ်ကိုတတ်ဆုအိုဆီကနေ အလကား ရထားတာလေ”
ဆာဒါယုကိထံမှ တောက်ခေါက်သံ ဟိန်းထွက်လာသည်။
“အဲဒီလို စောက်ရေးမပါတဲ့ စကားတွေ မပြောစမ်းနဲ့။ သူများဆီကနေ ပိုက်ဆံယူတဲ့အခါမှာ တစ်ဆယ်၊ နှစ်ဆယ် ပိုရလည်း အမြတ်ပဲ။ ငါတို့ အရင်တုန်းကလို နေလို့ မရတော့ဘူးဆိုတာ မင်း နားမလည်ဘူးလား”
ကိုဆုကေက ခေါင်းမော့လိုက်သည်။ “ကျွန်တော်တို့ ဘယ်သူ့ကြောင့် အခုလို ဘဝမျိုး ရောက်သွားရတာလဲ” သူ ဤသို့ မေးပစ်လိုက်ချင်သည်။
ဆာဒါယုကိကတော့ သား၏ ခံစားချက်ကို ရိပ်စားမိပုံ မရ။ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မေးနေပြန်သည်။ “မင်း နားလည်လား”
ကိုဆုကေက ခေါင်းမညိတ်ခဲ့။ ကာလီထမင်း ခပ်ထားသော ဇွန်းကို ပစ်ချလိုက်ပြီး “ဗိုက်ဝသွားပြီ” ဟု ဆိုကာ မတ်တတ် ထရပ်သည်။
“ဟေ့ကောင်၊ ဖြေဦးလေ”
“နားငြီးတာဗျာ။ ကျွန်တော် နားလည်ပြီ။ ရပြီလား”
“ဘာတုန်းကွ မင်းက။ မိဘကို အဲဒီလိုပဲ စကားပြောရသလား”
“ထားလိုက်ပါတော့ ရှင်ရယ်” ကီမီကိုက ဝင်ပြောသည်။
“ဘယ်ရမလဲ။ ဟေ့ကောင်၊ အဲဒီပိုက်ဆံရော ဘယ်မလဲ” ဆာဒါယုကိက ပြောသည်။ “တစ်သောင်းရော”
ကိုဆုကေသည် ခေါင်းငုံ့လျက် ဖခင်ကို မျက်စိလှန်ကြည့်သည်။ ဆာဒါယုကိ၏ နားထင်ကြောများ ထောင်ထနေကြသည်။
“ဘယ်သူ့ပိုက်ဆံနဲ့ မင်း အဲဒါတွေ ဝယ်ထားတာလဲ။ မင်းမုန့်ဖိုးနဲ့ မဟုတ်လား။ အဲဒီမုန့်ဖိုးတွေ ပေးနိုင်ဖို့ ဘယ်သူက ကြိုးကြိုးစားစား ရှာခဲ့ရတာလဲ မင်းသိလား”
“တော်ပါတော့ရှင်။ အဲဒီပိုက်ဆံတွေကို ရှင်က ပြန်တောင်းချင်သေးလို့လား”
“အဲဒီပိုက်ဆံတွေရဲ့ မူလပိုင်ရှင်က ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ သူ့ကို ပြောပြနေတာ”
“ကဲ ကဲ ကိုဆုကေ၊ ကိုယ့်အခန်းကို ပြန်ပြီး ပြင်ဆင်စရာ ရှိတာ ပြင်ဆင်ထားတော့”
ကီမီကို၏ ပြောစကားကြောင့် ကိုဆုကေသည် ဧည့်ခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ အပေါ်ထပ်သို့ တက်၍ အခန်းထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် ခုတင်ပေါ် လှဲချပစ်လိုက်သည်။ နံရံပေါ်တွင် ကပ်ထားသော ဘီတယ်လ် ပို့စတာကို မြင်သွားသောအခါ မတ်တတ်ထရပ်ပြီး ပို့စတာကို ဆွဲခွာ၍ တစ်စစီ စုတ်ဖြဲပစ်လိုက်သည်။
နှစ်နာရီခန့် ကြာသောအခါ တံခါးခေါက်သံ မြည်လာသည်။ ကီမီကိုသည် ခေါင်းလျှို၍ အထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
“ပြင်ပြီးပြီလား”
“ပြီးသလောက်ပါပဲ” ကိုဆုကေသည် စားပွဲခုံနံဘေးသို့ မေးဆတ်ပြလိုက်သည်။ စက္ကူပုံးတစ်ပုံးနှင့် ခရီးဆောင်အိတ်တစ်လုံး အနားတွင် ချထားသည်။ သူ ပိုင်ဆိုင်သော အရာအားလုံး ဖြစ်သည်။ “သွားတော့မှာလား”
“အင်း၊ ခဏနေသွားမယ်” ကီမီကိုသည် အခန်းတွင်းသို့ ဝင်လာသည်။ “အမေတို့နဲ့အတူ သားပါ ဒုက္ခရောက်နေရတာ မြင်ရတော့ အမေ စိတ်မကောင်းဘူး”
ကိုဆုကေက ဘာမျှ ပြန်မပြောချေ။ ပြန်ပြောစရာ တစ်စုံတစ်ရာလည်း သူ စဉ်းစား၍ မရ။
“ဒါပေမယ့် အမေတို့ အားလုံး အဆင်ချောမှာပါ။ တစ်ခဏလောက် အောင့်အီးသည်းခံလိုက်ပါ သားရယ်”
“ဟုတ်” ကိုဆုကေက တိုးညင်းသော အသံဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။
“သားအဖေနဲ့ အမေတို့က … အထူးသဖြင့် သားအဖေပေါ့လေ။ သူက အစစ အရာရာ သားအတွက် ဦးစားပေးပြီး စဉ်းစားနေခဲ့တာ။ သားအတွက် သာယာတဲ့ ဘဝတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးနိုင်ဖို့ ဆိုရင် သူ ဘာမဆို လုပ်ဖို့ ဝန်မလေးဘူး။ သူ့အသက်ကိုတောင် စတေးပစ်ဖို့ လက်တွန့်နေမှာ မဟုတ်ဘူး”
ကိုဆုကေသည် ခေါင်းကို ငုံ့ထားလျက်က စိတ်ထဲမှ ‘လာရွှီးနေပြန်ပြီ’ ဟု ရေရွတ်နေမိသည်။ လူမသိ သူမသိ ထွက်ပြေး ပုန်းရှောင်နေရသော မိသားတစ်စုတွင် သားဖြစ်သူသည် သာယာသော ဘဝတစ်ခုကို မည်ကဲ့သို့ ပိုင်ဆိုင်နိုင်ဦးတော့မည်နည်း။
“နောက်နာရီဝက်လောက်ကျရင် သားရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို အောက်ချလာခဲ့တော့” ပြောပြီး ကီမီကို အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားသည်။
မိခင်သည် ရင်ဂိုနှင့် တူသည်ဟု ကိုဆုကေ တွေးမိသည်။ ‘Let It Be’ ရုပ်ရှင်ကားထဲတွင် ဘီတယ်လ်အဖွဲ့ကို ဆယ်တင်ရန် ကြိုးစားနေခဲ့သူမှာ ရင်ဂို တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိသည်ဟု သူ ထင်သည်။ သို့သော် သူ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုမှာလည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။
ညသန်းခေါင် ၁၂ နာရီတွင် ကိုဆုကေတို့ မိသားတစ်စုသည် မှောင်ရိပ်ခို၍ အိမ်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။ ဘယ်ဆီ ဘယ်ဝယ်မှ မ,လာမှန်း မသိသော ကုန်တင်ကားအဟောင်းဖြင့် ခရီးနှင်ခဲ့ကြသည်။ သုံးယောက်စလုံး ခေါင်းခန်းတွင် ထိုင်ကြပြီး ဆာဒါယုကိက ကားမောင်းသည်။ အနောက်ခန်း ကုန်သေတ္တာထဲတွင် စက္ကူပုံးများ၊ ခရီးဆောင်အိတ်များနှင့် ပြည့်နှက်လျက်။
ကားပေါ် မတက်ခင် ကိုဆုကေသည် ဆာဒါယုကိကို မေးခဲ့သည်။ “အခု ဘယ်ကို သွားမှာလဲ” ရရှိလိုက်သော အဖြေမှာ “ရောက်သွားရင် သိလိမ့်မယ်” ဟူ၍။ သူတို့၏ ပြောစကားက ထိုနှစ်ခွန်းမျှသာ။ ကားမောင်းနေစဉ်အတွင်းတွင် သုံးယောက်သား စကား မပြောကြတော့ချေ။
ကုန်ကားသည် အဝေးပြေးလမ်းမပေါ်သို့ ရောက်လာသည်။ ဘယ်နေရာသို့ ရောက်ရှိနေမှန်း ကိုဆုကေ လုံးဝ မသိ။ အဘယ် အရပ်မျက်နှာသို့ ခရီးနှင်နေမှန်းလည်း သူ မသိ။ လမ်းညွှန်ဆိုင်းဘုတ်များကို မကြာခဏ တွေ့နေရသော်လည်း အကုန်လုံးမှာ သူမကြားဖူးသော မြို့နာမည်များ ဖြစ်နေသည်။
နှစ်နာရီခန့် မောင်းနှင်ပြီးသောအခါ ကီမီကိုက အပေါ့အပါး သွားလိုကြောင်း ပြောလာသည်။ သို့ဖြင့် ဆာဒါယုကိသည် ယာဉ်ရပ်နားစခန်းသို့ ဝင်လိုက်သည်။ ထိုအခါကျမှ ‘ဖူဂျီကာဝါ’ သို့ ရောက်ရှိနေကြောင်း ဖော်ပြသည့် လမ်းပြဆိုင်းဘုတ်ကို ကိုဆုကေ တွေ့လိုက်ရသည်။
ညသန်းခေါင်အချိန် ဖြစ်သောကြောင့် ထင်၏။ ယာဉ်ရပ်နားကွင်းတွင် ကား များများစားစား မရှိ။ သို့သော် ဆာဒါယုကိသည် လူမြင်ကွင်းမှ ရှောင်ရှားနိုင်ရန် ကားကို အစွန်ဆုံးနေရာတွင် ရပ်ထားခဲ့သည်။
ကိုဆုကေနှင့် ဆာဒါယုကိသည် အများသုံး အိမ်သာသို့ အတူ သွားကြသည်။ အပေါ့အပါးသွားပြီး လက်ဆေးနေစဉ် ဆာဒါယုကိသည် ကိုဆုကေ အနားသို့ လျှောက်လာသည်။ “လောလောဆယ်တော့ မင်းကို မုန့်ဖိုး မပေးသေးဘူး”
ကိုဆုကေသည် မှန်ထဲမှ ဆာဒါယုကိကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ဘာများ ထူးဆန်းနေလို့လဲ” ဆာဒါယုကိက ဆက်ပြောသည်။ “မင်းမှာ ငွေတစ်သောင်း ရှိနေပြီ မဟုတ်လား။ တော်ရောပေါ့”
ငွေတစ်သောင်းကို ရန်ရှာနေပြန်ပြီ။ ကိုဆုကေ စိတ်ပျက်နေမိသည်။ ငွေတစ်သောင်းဟူသည် ဘာမျှ တန်ကြေး ရှိသည် မဟုတ်။ ထို့အပြင် ၎င်းမှာ သူငယ်ချင်းထံမှ ရထားသော ပိုက်ဆံ ဖြစ်သည်။
ဆာဒါယုကိသည် လက်မဆေးဘဲ အိမ်သာထဲမှ ထွက်သွားသည်။
ဖခင်၏ ကျောပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေရင်း ကိုဆုကေ၏ ရင်တွင်းမှ တစ်စုံတစ်ရာသည် ပြတ်တောက်သွားလေတော့သည်။ ၎င်းမှာ သူ့မိဘများအပေါ် ထားရှိခဲ့သော သံယောဇဉ် အထုံးအဖွဲ့လေး။ သူတို့နှင့် အတူနေရန် မျှော်လင့်ထားခဲ့သော နောက်ဆုံး ကြိုးမျှင်ကလေး ဖြစ်သည်။ ၎င်းကြိုးမျှင်ကလေး ပြတ်တောက်ခဲ့လေပြီ။ သူ ထိုအချက်ကို ရှင်းလင်းစွာ သိရှိသွားသည်။
အိမ်သာမှ ထွက်သည်နှင့် ကိုဆုကေသည် ကားရပ်နားကွင်း၏ ဆန့်ကျင်ဘက် အရပ်သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။ သူသည် ယာဉ်ရပ်နားစခန်း၏ ဖွဲ့စည်းပုံကို သိထားသူ မဟုတ်။ မိဘများနှင့် ဝေးနိုင်သမျှ ခပ်ဝေးဝေးသာ သွားလိုခဲ့သည်။
သူသည် ဘာကိုမျှ အမှုမထားဘဲ တရစပ် ပြေးလာခဲ့ရာ သတိဝင်လာသောအချိန်တွင် တခြား ယာဉ်ရပ်နားစခန်း တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေလေပြီ။ အထဲတွင် ကုန်တင်ကားတချို့ ရပ်ထားသည်။
တစ်ခဏ ကြာသောအခါ အမျိုးသားတစ်ယောက် လျှောက်လာပြီး ကုန်တင်ကားတစ်စီးပေါ်သို့ တက်သွားသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ မကြာခင် ထွက်ခွာတော့မည့်ပုံ။
ကိုဆုကေသည် ၎င်းကုန်တင်ကား ရှိရာသို့ ပြေးသွားပြီး ကားအနောက်ဘက်ကို သွားကြည့်သည်။ ကားနောက်ခန်းထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ သစ်သားသေတ္တာများသာ ရှိ၍ အနံ့ဆိုး မရှိ။ ထို့အပြင် ပုန်းခိုနိုင်မည့် နေရာလွတ်လည်း ရှိနေသေးသည်။
ရုတ်တရက်ဆိုသကဲ့သို့ ကုန်တင်ကား ရွေ့လျားသွားလေသည်။ ထိုအသံက သူ့ကို အနောက်မှ ဆောင့်တွန်းလိုက်သကဲ့သို့ သူ ကားနောက်ခန်းထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
ကုန်တင်ကားသည် စခန်းမှ ထွက်ခွာလာသည်။ ကိုဆုကေ၏ ရင်မှာ တလှပ်လှပ် တုန်လျက် အသက်ရှူမှားကာ ထိန်းမနိုင် သိမ်းမရ ဖြစ်နေသည်။
ဒူးနှစ်ဘက်ကို ပိုက်လျက် ကားပေါ်တွင် ထိုင်၍ ခေါင်းကို ဝှက်ထားပြီး မျက်စိကို စုံမှိတ်ထားလိုက်သည်။ တစ်ရေး အိပ်ပစ်လိုက်ချင်သည်။ နောင် လုပ်ရမည့် ကိစ္စကို နောက်မှ စဉ်းစားမည်ဟု တွေးပြီး တစ်ရေးရရန် သူ အိပ်ကြည့်သည်။ သို့သော် သူလုပ်ခဲ့သော အလုပ်၏ လေးနက်မှု အတိုင်းအတာနှင့် သူ့အနာဂတ်ဘဝ၏ မရေရာမှုတို့က သူ့ကို အိပ်မပျော်အောင် နှောင့်ယှက်နေကြသည်။
ကုန်တင်ကားသည် ဘယ်အရပ်သို့ ဦးတည်နေသည်၊ သို့မဟုတ် မည်သည့် လမ်းပေါ်တွင် မောင်းနှင်နေသည်ကို ကိုဆုကေ နည်းနည်းလေးမျှ မသိချေ။ အမှောင် ကြီးစိုးနေသောကြောင့် လမ်းကို မမြင်ရခြင်းထက် နေ့ခင်းပင် ဖြစ်စေကာမူ ပတ်ဝန်းကျင် ရှုခင်းကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်နေသည်ကို သူ ခွဲခြားတတ်မည် မဟုတ်ပေ။
ယနေ့ညတွင် သူ အိပ်ပျော်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ဟု ယူဆထားသော်လည်း နောက်ဆုံးတော့ သူ မှေးခနဲ ပျော်သွားလိုက်သေးသည်။ သူနိုးလာသောအခါ ကုန်တင်ကား ရပ်နေသည်ကို သူ သတိထားမိသည်။ မီးပွိုင့်တွင် မီးစိမ်းကို စောင့်နေခြင်းမျိုး မဟုတ်။ ဦးတည်ရာ အရပ်သို့ ရောက်ရှိသွားခြင်းသာ ဖြစ်မည်။
ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူရိပ်လူရောင် မရှိမှန်း သေချာမှ သူ ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။ ခေါင်းကို ငုံ့ထားလျက် ကားရပ်နားကွင်း၏ အပေါက်ဝဘက်သို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ ကံကောင်းသည်မှာ ဂိတ်စောင့် ရှိမနေခြင်းပင်။ သူသည် အပေါက်ဝရှိ မုခ်ဦးဆိုင်းဘုတ်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ တိုကျိုမြို့ အေဒိုဂါဝါရှိ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ကုမ္ပဏီတစ်ခု၏ ခြံဝင်း ဖြစ်သည်။
ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မှောင်မဲနေဆဲ။ ဆိုင်များ မဖွင့်ကြသေးပေ။ ကိုဆုကေသည် ရှေ့သို့သာ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းနေသည်။ မည်သည့်နေရာသို့ ဦးတည်နေမှန်းလည်း သူ မသိ။ လျှောက်မြဲသာ လျှောက်နေခဲ့သည်။ လမ်းဆုံးလျှင် ရွာတွေ့မည် မဟုတ်ပါလား။
လျှောက်ရင်း လျှောက်ရင်းနှင့် ကောင်းကင်တွင် လင်းရောင်ခြည် သန်းလာသည်။ လမ်းဘေးတွင် ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်ကို တွေ့လာရပြီ။ ဘတ်စ်ကား၏ ဂိတ်ဆုံးမှတ်တိုင်ကို တွေ့လိုက်သောအခါ သူ့မျက်လုံးထဲ လင်းလက်သွားသည်။ ဂိတ်ဆုံးမှာ တိုကျိုဘူတာ ဖြစ်သည်။ ရှေ့ဆက်လျှောက်သွားလျှင် တိုကျိုဘူတာသို့ ရောက်သွားပေမည်။
သို့သော် တိုကျိုဘူတာသို့ ရောက်လျှင် ဘာ ဆက်လုပ်ရမည်နည်း။ ဘယ်ဆက် သွားရမည်နည်း။ တိုကျိုဘူတာတွင် ဓာတ်ရထားများ များစွာ ရှိပေလိမ့်မည်။ မည်သည့် ရထားကို စီးရမည်နည်း။ သူ လမ်းလျှောက်ရင်း စဉ်းစားနေမိသည်။
ပန်းခြံကလေးထဲတွင် တစ်ခဏမျှ အနားယူသည်က လွဲ၍ ကိုဆုကေ ရှေ့သို့သာ လျှောက်မြဲ လျှောက်နေခဲ့သည်။ သူတို့အကြောင်းကို မတွေးချင်တော့သော်လည်း မိဘများ၏ မျက်နှာများက ဦးနှောက်ထဲတွင် ပေါ်ပေါ်လာသည်။ သားတစ်ယောက် ပျောက်ဆုံးသွားသည်ကို သိရှိပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦး ဘာလုပ်ကြမည်နည်း။ သူတို့ကိုယ်တိုင် ရှာဖွေ၍ မဖြစ်နိုင်။ ရဲတိုင်၍လည်း မဖြစ်။ အိမ်ပြန်ရန်မှာ ပိုပြီး မဖြစ်နိုင်ပေ။
သူတို့နှစ်ဦးသည် မူလအစီအစဉ်အတိုင်း ဦးတည်ရာသို့ ဆက်လက် ချီတက်ကြပေလိမ့်မည်။ ၎င်းနေရာတွင် အထိုင်ကျပြီးမှ သားကို ရှာဖွေနိုင်ရန် ပြန်လည် ကြိုးစားကြမည်။ သို့သော် သူတို့သည် လူသိရှင်ကြား မေးမြန်းရှာဖွေနိုင်မည် မဟုတ်။ ဆွေမျိုးသားချင်း၊ သူငယ်ချင်း အပေါင်းအသင်းထံသို့လည်း စုံစမ်း၍ မဖြစ်နိုင်။ ၎င်းနေရာများတွင် အကြွေးရှင်များ ခြေချင်းလိမ်နေလောက်ပြီ။
ကိုဆုကေလည်း သူ့မိဘများကို ရှာတွေ့နိုင်တော့မည် မဟုတ်။ သူတို့နှစ်ဦးက ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ဖြစ်သောကြောင့် နာမည်ရင်းများကိုလည်း အသုံးပြုတော့မည် မဟုတ်။
ထိုသို့ဆိုလျှင် တစ်သက်လုံး မိဘနှစ်ပါးကို တွေ့ခွင့်ရတော့မည် မဟုတ်ပေ။ ထိုသို့ စဉ်းမိလိုက်သည်နှင့် သူ့ရင်ထဲ တစ်နေရာမှ အောင့်သွားသည်။ သို့သော် သူ နောင်တ မရမိ။ သူနှင့် မိဘတို့၏ နှလုံးသားများသည် ဆုံမှတ် တစ်ခုတည်းတွင် ရှိမနေကြတော့။ ဤအခြေအနေသို့ ရောက်လာပြီ ဆိုလျှင် မည်မျှပင် ကြိုးစားစေကာမူ အကြောင်းမထူးနိုင်တော့ပြီ။ အတူတကွ နေထိုင်နေလျှင်လည်း အဓိပ္ပာယ် မရှိတော့။ ၎င်းကို ဘီတယ်လ်ထံမှ သူ သင်ယူထားခဲ့သည်။
နေမြင့်လာသည်နှင့်အမျှ ယာဉ်ကြောမှာလည်း ပိုမိုကျပ်တည်းလာသည်။ သူနှင့် ပခုံးချင်းယှဉ်၍ လမ်းလျှောက်နေသော လူအရေအတွက်မှာလည်း ပိုမို များပြားလာသည်။ ကလေးများ ကျောင်းသို့ သွားနေကြသည်။ ကိုဆုကေ သတိရလာသည်။ ယနေ့ ကျောင်းပြန်ဖွင့်သော ပထမဆုံးနေ့။
သူသည် သူ့ကို ဖြတ်ကျော်သွားသော ဘတ်စ်ကားများ၏ ဦးတည်ရာအတိုင်း လမ်းဆက်လျှောက်နေသည်။ ယနေ့သည် စက်တင်ဘာလ တစ်ရက်နေ့ ဖြစ်သော်လည်း နွေရာသီ၏ အပူရှိန်က လျော့ပါးသွားခြင်း မရှိသေးပေ။ သူ့ကိုယ်ပေါ်ရှိ တီရှပ်သည် ချွေးများ၊ မီးခိုးမှုန်များဖြင့် စေးထန်းနေပြီ။
နံနက် ၁၀ နာရီ ကျော်ကျော်တွင် သူ တိုကျိုဘူတာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ၎င်းအဆောက်အအုံကြီး အနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားသောအခါ စစချင်းတွင် ၎င်းမှာ တိုကျိုဘူတာကြီးဖြစ်ကြောင်း သူ မရိပ်စားမိခဲ့သေးချေ။ ကြီးမားသော အနီရောင် အုတ်တိုက်ကြီးက သူ့အား ဥရောပ အလယ်ခေတ်၏ ရဲတိုက်ကြီးကို အမှတ်ရစေသည်။
ဘူတာအထဲသို့ ရောက်သွားသော အခါမှာလည်း ၎င်း၏ ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော အရှိန်အဝါကြောင့် ကိုဆုကေ အံ့အားသင့်မိပြန်သည်။ သူသည် လမ်းလျှောက်ရင်း ဘေးဘီသို့ လျှောက်ကြည့်နေသည်။ တစ်ခဏကြာမှ ကျည်ဆန်ရထားလိုင်းကို ညွှန်ပြသော ဆိုင်းဘုတ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူသည် ကျည်ဆန်ရထားကို စီးဖူးချင်နေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ။ ၎င်းအခွင့်အရေးကို ယခုနှစ်မှသာ စပြီး ရနိုင်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကုန်စည်ပြပွဲ ကျင်းပရာ အိုဆာကာသို့ တိုက်ရိုက်ပြေးဆွဲသော တိုကျိုရထားသည် ယခုနှစ်မှ စတင် မောင်းနှင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဘူတာရုံထဲ၌ ကုန်စည်ပြပွဲနှင့် ဆိုင်သော ပို့စတာများကို နေရာအနှံ့အပြားတွင် ကပ်ထားသည်။ ပို့စတာပေါ်မှ ကြေညာချက်အရ ဆိုလျှင် ကျည်ဆန်ရထားဖြင့် အိုဆာကာ ဘူတာသစ်သို့ စီးပြီး ၎င်းမှ မြေအောက်ရထား ပြောင်းစီးလျှင် ကုန်စည်ပြပွဲ ကျင်းပရာ ခန်းမသို့ သက်တောင့်သက်သာဖြင့် ရောက်ရှိနိုင်သည်။
ကုန်စည်ပြပွဲသို့ သွားကြည့်လိုစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ပိုက်ဆံအိတ်ထဲတွင် စုစုပေါင်း ယန်း ၁၄၀၀၀ ခန့် ရှိသည်။ သီချင်းခွေ ရောင်းရငွေမှာ ယန်း ၁၀၀၀၀ ဖြစ်ပြီး ကျန်ငွေမှာ နှစ်ကူးအန်ပေါင်းထဲမှ သုံး၍ မကုန်သေးသော လက်ကျန်ငွေ ဖြစ်သည်။
ကုန်စည်ပြပွဲကို သွားကြည့်ပြီးလျှင် ဘာဆက်လုပ်မည်နည်း။ ဘာ အစီအစဉ်မျှ မည်မည်ရရ မရှိသေးပေ။ ထိုနေရာသို့ ရောက်သွားလျှင် အကြံရလာလိမ့်မည် ဟုသာ ယူဆထားသည်။ ဂျပန်တစ်ပြည်လုံး၊ မဟုတ်သေး၊ တစ်ကမ္ဘာလုံးရှိ လူများသည် ထိုနေရာတွင် စုစည်းကာ နောက်ဆုံးပေါ် တီထွင်တွေ့ရှိချက်များကို ထုတ်ဖော်ပြသ နေကြပေမည်။ ထိုသို့ အရောင်အသွေး စုံလင်သော အခြေအနေမျိုးတွင် သူ့အတွက် ခြေချစရာ သို့မဟုတ် တစ်ကိုယ်တည်း အသက်မွေးနိုင်စရာ အခွင့်အလမ်းကို တစ်ခုမဟုတ် တစ်ခု တွေ့လာနိုင်သည်ဟု သူ ယုံကြည်မိသည်။
သူသည် လက်မှတ်အရောင်း ကောင်တာနားသွားပြီး ဈေးနှုန်းကို စုံစမ်းကြည့်သည်။ ကျည်ဆန်ရထား၏ လက်မှတ်နှုန်းထားကို တွေ့လိုက်ရသောအခါမှ သူ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ သူ ထင်ထားသလောက် ဈေးမကြီးပေ။ ကျည်ဆန်ရထားတွင် ဟီကာရီနှင့် ကိုဒါမား ဟူ၍ လိုင်းနှစ်လိုင်း ရှိသည်။ သူ တစ်စက္ကန့်မျှ စဉ်းစားနေပြီး ကိုဒါမားကို ရွေးချယ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ တတ်နိုင်သရွေ့ ချွေတာရမည် မဟုတ်ပါလား။
လက်မှတ်အရောင်း ကောင်တာနားသို့ ကပ်ပြီး ကိုဆုကေ ပြောလိုက်သည်။ “ရှင်-အိုဆာကာကို လက်မှတ်တစ်စောင် ပေးပါခင်ဗျာ”
အရောင်းဝန်ထမ်းက ကိုဆုကေကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “ကျောင်းသားလက်မှတ်လား” သူက မေးသည်။ “ကျောင်းသားလက်မှတ် ဝယ်မယ်ဆိုရင် ကျောင်းသားကတ် ပြရမယ်”
“ဗျာ … ကျွန်တော့်မှာ မပါဘူး”
“ဒါဆို ရိုးရိုးလက်မှတ်ပဲပေါ့။ ဖြစ်တယ်မလား”
“ဟုတ်၊ ရပါတယ်”
အရောင်းဝန်ထမ်းက မေးခွန်းများ ဆက်မေးနေသည်။ ဘယ်နှနာရီ ရထား စီးမည်နည်း။ ကြိုတင်အမှာစာ တင်ထားခြင်း ရှိမရှိ။ ကိုဆုကေသည် အထစ်ထစ် အငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပြန်ဖြေနေသည်။
“ခဏစောင့်ပါဦး” အရောင်းဝန်ထမ်းသည် ပြောပြီး အထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ ကိုဆုကေသည် ပိုက်ဆံကို ပြန်ရေနေမိသည်။ ရထားလက်မှတ်ဖိုးအတွက် ကျသင့်မည့် ပိုက်ဆံကို သီးသန့် ဖယ်ထားပြီး လက်မှတ်ရသည်နှင့် နံနက်စာအတွက် စားစရာ သွားဝယ်ရန် စိတ်ကူးနေသည်။
ထိုစဉ် နောက်ကျောဘက်မှ လက်တစ်ဘက်သည် သူ့ပခုံးပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။ “ငါ့ညီလေး …..”
ကိုဆုကေ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အနောက်တိုင်း ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသားတစ်ယောက် သူ့အနောက်ဘက်တွင် ရပ်နေလေသည်။
“ဘာကိစ္စလဲဗျ”
“မင်းကို မေးစရာလေး နည်းနည်း ရှိလို့ပါ။ အစ်ကိုနဲ့ ခဏလိုက်ခဲ့လို့ ရမလား” အမျိုးသားက တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ပြောနေသည်။
“ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်လက်မှတ် …….”
“မကြာပါဘူး ညီလေးရာ။ မေးခွန်း နည်းနည်းလောက် ဖြေပြီးရင် ပြီးပါပြီ”
ထိုအမျိုးသားက “လာ သွားရအောင်” ဟုဆိုကာ ကိုဆုကေ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်ထားလိုက်သည်။ မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသောကြောင့် ကိုဆုကေ အနေဖြင့် ကြိုက်သည်ဖြစ်စေ၊ မကြိုက်သည်ဖြစ်စေ၊ ထိုသူ့နောက်သို့ လိုက်သွားရန်သာ ရှိတော့သည်။
ကိုဆုကေကို ရုံးခန်းနှင့် တူသော အခန်းလေးတစ်ခန်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ အမျိုးသားက အချိန်မကြာပါ ဟု ဆိုခဲ့သော်လည်း တကယ့်လက်တွေ့တွင် ကိုဆုကေကို နာရီပေါင်းများစွာ ကြာသည်အထိ ပြန်မလွှတ်သေးချေ။ ထိုသူ၏ မေးခွန်းများကို ကိုဆုကေက မဖြေကြားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ပထမဆုံး မေးခွန်းကိုပင် မဖြေကြားခဲ့။
“မင်း နာမည် ဘယ်လို ခေါ်သလဲ။ ဘယ်မှာ နေတာလဲ”