လက်မှတ် အရောင်းကောင်တာတွင် ကိုဆုကေထံသို့ လာရောက် စကားပြောသူမှာ တိုကျိုရဲဌာန၏ ကလေးသူငယ်ရေးရာမှ မှုခင်းရဲတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက် ကုန်ဆုံးသည်နှင့် လူငယ် အများအပြား (ယောက်ျားလေးရော မိန်းကလေးပါ) အိမ်မှ ဆင်းပြေးတတ်ကြသောကြောင့် မှုခင်းရဲများသည် တိုကျိုဘူတာတွင် အရပ်ဝတ် အရပ်စားဖြင့် လှည့်လည် အကဲခတ်နေကြရသည်။ တစ်ခေါင်းလုံး ချွေးသံတရွှဲရွှဲ ဖြစ်နေပြီး မျက်နှာ မကြည်မသာနှင့် ကိုဆုကေတစ်ယောက် ဘူတာထဲသို့ ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်သောအခါ မှုခင်းရဲက အခြေအနေကို ချက်ချင်း ရိပ်စားမိသွားသည်။ သူသည် ကိုဆုကေကို လက်မှတ်ကောင်တာနား ရောက်သည်အထိ နောက်ယောင်ခံ လိုက်လာခဲ့သည်။ အခြေအနေကို ကြည့်၍ အရောင်းဝန်ထမ်းကို မျက်နှာရိပ် ပြလိုက်သောအခါ အရောင်းဝန်ထမ်းက ချက်ချင်း ရှောင်ထွက်သွားသည်။ တိုက်ဆိုင်မှု သက်သက် မဟုတ်ပေ။
မှုခင်းရဲသည် ထိုအကြောင်းများကို ကိုဆုကေအား မထိမ်မဝှက် ပြောပြလိုက်သည်။ စဉ်းစားဆင်ခြင်ပြီးနောက် ကိုဆုကေကလည်း သူ့အကြောင်းကို မခြွင်းမချန် ပြန်လည် ပြောပြစေလိုသောကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ မှုခင်းရဲသည် ယခုကိစ္စကို စစချင်း များစွာ အလေးထားပုံ မရ။ နာမည်နှင့် နေရပ်လိပ်စာကို မေးပြီးသည်နှင့် မိဘ သို့မဟုတ် စာသင်ကျောင်းသို့ အကြောင်းကြား၍ ကလေးကို ပြန်လာခေါ်ခိုင်းလိုက်လျှင် သူ့အလုပ် ပြီးပြတ်ပြီဟု လွယ်လွယ် ယူဆထားခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုတော့ လက်ဝင်နေချေပြီ။
ကိုဆုကေ အနေဖြင့်လည်း သူ့အကြောင်းကို အမှန်အတိုင်း ဝန်ခံရန် မဖြစ်နိုင်သည့် အကြောင်းတရားက ရှိနေပြန်သည်။ အကယ်၍ ဝန်ခံမည် ဆိုလျှင် မိဘများ ထွက်ပြေးပုန်းရှောင်သည့် ကိစ္စကိုလည်း အတိအလင်း ပြောပြရတော့မည်။
တိုကျိုဘူတာရှိ အလုပ်ခန်းမှ တိုကျိုရဲဌာနချုပ်ရှိ စစ်ကြောရေး ခန်းမသို့ ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့သည့်တိုင် ကိုဆုကေသည် ရေငုံနှုတ်ပိတ်၍သာ နေနေခဲ့သည်။ မှုခင်းရဲက သူ့အတွက် ထမင်းလိပ်နှင့် မုယောတီး ယူလာပေးသော အခါတွင်လည်း မထိမတို့ဘဲ ငုတ်တုတ် ထိုင်နေခဲ့သည်။ ဗိုက်ထဲမှ တဂွီဂွီ မြည်၍ ဆန္ဒပြနေသော်လည်း ၎င်းကို စားလိုက်သည်နှင့် သူ မဖြစ်မနေ ဖြေရတော့မည်ဟု တွေးကြောက်နေသည်။
မှုခင်းရဲက သူ၏ အတွေးကို ရိပ်မိသွားပုံ ရ၍ သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ “ကဲပါ၊ စားစရာရှိတာ အရင် စားပါဦး။ ငါတို့ ခဏတာ စစ်ပြေငြိမ်းကြတာပေါ့” ပြောပြီးသည်နှင့် အခန်းထဲမှ ထွက်သွားလေသည်။
ကိုဆုကေသည် ထမင်းလိပ်ကို အငမ်းမရ စားနေမိသည်။ ယမန်နေ့ညက သူတို့ မိသားစု အတူစားခဲ့သော ကာလီထမင်း စားပြီးသည့်နောက်တွင် သူ့ဗိုက်ထဲသို့ ဘာအစာမျှ မဝင်ရသေးပေ။ ထမင်းလိပ်ထဲတွင် ဆီးသီးခြောက် တစ်မျိုးသာ ပါရှိသော်လည်း ကိုဆုကေအတွက်မူ နတ်သုဒ္ဓါတမျှ အရသာ ရှိလှပေသည်။
သိပ်မကြာခင်မှာပင် မှုခင်းရဲ ပြန်ရောက်လာသည်။ သူ၏ ပထမဆုံး မေးခွန်းမှာ “ပြောလို့ ရပြီလား” ဟူ၍။ ကိုဆုကေက ခေါင်းငုံ့နေသည်။ “အခုလည်း မပြောချင်သေးဘူးလား” မှုခင်းရဲက သက်ပြင်းချနေသည်။
ထိုစဉ် နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် ရောက်လာပြီး မှုခင်းရဲနှင့် စကားပြောနေသည်။ ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ကြားနေရသော စကားများထဲမှ ကိုဆုကေ သိလိုက်ရသည်မှာ သူတို့သည် တစ်နိုင်ငံလုံးရှိ လူပျောက်စာရင်းနှင့် တိုက်ဆိုင် စစ်ဆေးကြည့်နေကြလေသည်။
ကိုဆုကေက ကျောင်းကိစ္စကို စိတ်ပူနေမိသည်။ အကယ်၍ ရှိသမျှ အလယ်တန်းကျောင်းများသို့ စုံစမ်းကြည့်မည် ဆိုလျှင် သူ ကျောင်းမတက်သည်ကို တွေ့ရှိသွားနိုင်သည်။ တစ်မိသားစုလုံး နိုင်ငံခြား ထွက်မည်ဖြစ်ကြောင်း တင်ကြို၍ ကျောင်းသို့ ဆာဒါယုကိက အကြောင်းကြားထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း ကျောင်းက ထိုကိစ္စကို သံသယ မဝင်နိုင်ဘူးလော။
မကြာခင် ညဉ့်နက်လာသည်။ ကိုဆုကေသည် ဒုတိယမြောက် အနပ်ကို စစ်ကြောရေး ခန်းမထဲမှာပင် စားရလေသည်။ ညစာမှာ ပုစွန်ကင်ထမင်း ဖြစ်သည်။ စား၍ မြိန်နေပြန်သည်။
မှုခင်းရဲလည်း စိတ်ပျက်စ ပြုလာသည်။ ကိုဆုကေကို တောင်းပန်သည့် လေသံဖြင့် ပြောလေသည်။ “တောင်းပန်ပါတယ်ကွာ။ အနည်းဆုံး မင်းနာမည်တော့ ပြောပြသင့်တာပေါ့” ကိုဆုကေက အနည်းငယ် သနားလာမိသည်။
“ဟီရိုရှိ” သူ ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။
မှုခင်းရဲ၏ မျက်နှာက လင်းလက်လာသည်။ “ဘာပြောတယ်”
“ဖူဂျီကာဝါ ….. ဟီရိုရှိ”
မှုခင်းရဲက ဘောလ်ပင်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ “အဲဒါ မင်းရဲ့ နာမည် ထင်တယ်။ ဘယ်လိုရေးရလဲ။ ရော့ကွာ၊ မင်းဘာသာပဲ ရေးပေးတော့”
ကိုဆုကေသည် ဘောလ်ပင်ကို လှမ်းယူပြီး “ဖူဂျီကာဝါ ဟီရိုရှိ” ဟု ချရေးလိုက်သည်။
နာမည်အတု သုံးရန် သူ မထင်မှတ်ဘဲ စဉ်းစားမိခဲ့သည်။ ဖူဂျီကာဝါမှာ သူတို့ ပထမဆုံး ယာဉ်ရပ်နားခဲ့သော ယာဉ်ရပ်နားစခန်း၏ တည်နေရာ ဖြစ်သည်။ ဟီရိုရှိ ဆိုသည်မှာ အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ ကုန်စည်ပြပွဲပင် ဖြစ်သည်။
“မင်းရဲ့ အိမ်လိပ်စာကရော” မှုခင်းရဲက မေးသည်။ သို့သော် ကိုဆုကေက ခေါင်းကို ခါယမ်းနေသည်။
သူသည် စစ်ကြောရေး ခန်းမထဲမှာပင် ညအိပ်ခဲ့ရသည်။ မှုခင်းရဲက သူ့အတွက် ခေါက်ခုတင်တစ်လုံး စီစဉ်ပေးသည်။ ငှားထားသော သားမွေးစောင်ကို ခြုံလျက် တစ်ရေးတည်းဖြင့် မိုးလင်းသွားလေသည်။
ဒုတိယမြောက်နေ့တွင် မှုခင်းရဲသည် ကိုဆုကေ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်၍ “မင်း ဆုံးဖြတ်ချက် ချရမယ့်အချိန် ရောက်လာပြီ” ဟု ပြောလေသည်။ “မင်း ဘယ်သူလဲ ဆိုတာကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောမလား။ ဒါမှမဟုတ် လူငယ်စောင့်ရှောက်ရေးစခန်းကို သွားမလား။ အခုအတိုင်းသာ တေမိဇာတ် ခင်းနေရင် ဘာပြဿနာမှ ဖြေရှင်းလို့ ရမှာ မဟုတ်ဘူး”
ကိုဆုကေက ဘာမျှ ပြန်မပြော။ မှုခင်းရဲသည် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ခေါင်းကုတ်နေလေသည်။
“ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲကွာ။ မင်းမိဘတွေက ဘာတွေများ အလုပ်ရှုပ်နေရတာလဲ။ သားတစ်ယောက် ပျောက်နေတာကို နည်းနည်းလေးမှ စိတ်မပူကြတော့ဘူးလား”
ကိုဆုကေသည် ဘာမျှ မဖြေဘဲ စားပွဲကိုသာ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။
“မတတ်နိုင်ဘူးကွာ” မှုခင်းရဲက အရှုံးပေးလိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောသည်။ “မင်းမှာလည်း မင်းအကြောင်းနဲ့မင်း ရှိနေနိုင်တာပဲ။ ဖူဂျီကာဝါ ဟီရိုရှိ ဆိုတာလည်း မင်းရဲ့ နာမည်အရင်း မဟုတ်လောက်ဘူး။ ဟုတ်တယ်မလား”
ကိုဆုကေက မှုခင်းရဲကို ဖျတ်ခနဲ လှမ်းကြည့်ပြီး ချက်ချင်း ခေါင်းငုံ့ချလိုက်သည်။ သူပြောသည်များ မှန်ကန်နေကြောင်း သတိထားမိသောအခါ မှုခင်းရဲက ထွက်သက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း မှုတ်ထုတ်လိုက်လေသည်။
ကိုဆုကေသည် များမကြာခင် လူငယ်စောင့်ရှောက်ရေး စခန်းသို့ ပြောင်းရွှေ့ခံရသည်။ ထိုနေရာသည် စာသင်ကျောင်းနှင့် ဘာမျှ ထူးခြားလိမ့်မည် မဟုတ်ဟု သူ ယူဆထားခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ခေတ်ဟောင်း ဥရောပစတိုင် အဆောက်အအုံကြီးကို မြင်ရသည်နှင့် သူ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ၎င်းအဆောက်အအုံကြီးသည် ယခင်က လူတစ်စုံတစ်ဦး၏ အိမ်ဂေဟာ ဖြစ်ခဲ့ဖူးကြောင်း သူ နောက်မှ သိလာရသည်။ ယခုတော့ ၎င်းတိုက်ကြီးသည် အိုမင်းဟောင်းနွမ်းနေပြီး နံရံများတွင် ဆေးရောင်များ မှေးမှိန်လျက် မျက်နှာကျက်မှာလည်း ကျိုးတိုးကျဲတဲသာ ကျန်ရှိတော့သည်။
ကိုဆုကေသည် ထိုနေရာတွင် နှစ်လမျှ နေခဲ့ရသည်။ ထိုသို့ နေနေစဉ် ကာလအတွင်း လူကြီး အတော်များများက သူနှင့် စကားလာပြောကြသည်။ ၎င်းတို့ အထဲတွင် ရိုးရိုး ဆရာဝန်များနှင့် စိတ်ကုဆရာဝန်များလည်း ပါဝင်သည်။ သူတို့ တတ်စွမ်းသမျှကို အသုံးချပြီး ‘ဖူဂျီကာဝါ ဟီရိုရှိ’ ဟု ခေါ်တွင်သော ဤသူငယ်၏ အတွင်းရေးကို နှိုက်ထုတ်နိုင်ရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ လူတိုင်းအတွက် အံ့အားသင့်စေသော အချက်မှာ တစ်နိုင်ငံလုံးရှိ လူပျောက်စာရင်းထဲတွင် သူနှင့် အချက်အလက် ကိုက်ညီသောလူ တစ်ဦးတလေကိုမျှ ရှာမတွေ့ကြခြင်းပင်။ “သူ့မိဘတွေက ဘယ်သွားသေနေကြတာလဲ” နောက်ဆုံးတွင် မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ ဤသို့ ပြောကြရသည် အထိ။
လူငယ်စောင့်ရှောက်ရေး စခန်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် သူ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ရသော နောက်နေရာတစ်ခုမှာ ‘မာရူမစ်ဆူအန်’ မိဘမဲ့ဂေဟာ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် တိုကျိုမြို့မှ အနည်းငယ် လှမ်းပြီး သူ နေခဲ့ဖူးသော အိမ်မှ ကားစီးသွားလျှင်မူ နာရီဝက်ခရီးသာ ရှိလေသည်။ သူ မည်သူ ဖြစ်သည်ကို ပေါက်ကြားသွားပြီလောဟု သူ စိုးရိမ်မိခဲ့သေးသည်။ သို့သော် လူကြီးများ၏ အမူအရာအရ ကြည့်ရလျှင် ဤဂေဟာ၌ နေရာလွတ် ရှိသည့် အတွက်ကြောင့်သာ ဖြစ်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်လာသည်။
မိဘမဲ့ဂေဟာသည် တောင်ကမ်းပါးယံတွင် ရှိပြီး သစ်ပင်များ ဝန်ရံနေသော လေးထပ်တိုက်တစ်လုံး ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် နေထိုင်ကြသော ကလေးများမှာ မူကြိုအရွယ်မှ စ၍ ဆံပင်စုတ်ဖွားနှင့် အထက်တန်း ကျောင်းသားအရွယ်အထိ အမျိုးစုံအောင် ရှိလေသည်။
“မင်းရဲ့ ကိုယ်ရေးရာဇဝင်ကို ပြောမပြချင်ဘူး ဆိုရင်လည်း မင်းသဘောပါပဲ။ ဒါပေမယ့် အနည်းဆုံးတော့ မင်းရဲ့ မွေးသက္ကရာဇ်ကို ပြောပြမှ ဖြစ်မယ်။ တကယ်လို့ မင်း ဘယ်နှခုနှစ်မှာ မွေးတာမှန်း မသိရင် ကျောင်းတက်ဖို့ စီစဉ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး” မျက်မှန်တပ်ထားသော သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီး ဝန်ထမ်းက သူ့ကို ပြောသည်။
ကိုဆုကေက စေ့စေ့စပ်စပ် စဉ်းစားနေမိသည်။ သူသည် ၁၉၅၇ ခု၊ ဖေဖော်ဝါရီလ ၂၆ ရက်နေ့တွင် မွေးဖွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ မွေးရက်သက္ကရာဇ် အစစ်အမှန်ကို ပြောပြလိုက်လျှင် သူ၏ နောက်ကြောင်းကို ရှာဖွေရန် လွယ်ကူသွားနိုင်ပေမည်။ ထိုသို့ ဖြစ်စေကာမူ သူ၏ အသက်ကို လိမ်ညာ၍လည်း မဖြစ်ပြန်။ အလယ်တန်း တတိယနှစ်၏ ဖတ်စာအုပ်များကို သူ မြင်ပင် မမြင်ဖူးသေးပေ။
ဆင်ခြင်စဉ်းစားပြီးနောက် “၁၉၅၇ ခု၊ ဇွန်လ ၂၉ ရက်” ဟု အဖြေပေးလိုက်သည်။
ဇွန်လ ၂၉ ရက် – ဘီတယ်လ်အဖွဲ့ ဂျပန်ပြည်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သောနေ့။