လက်မှတ်စစ်ဂိတ်မှ ထွက်လာသောအခါ နာမီယာ တာကာယူကီသည် လက်ပတ်နာရီကို ကြည့်လိုက်သည်။ နာရီလက်တံများသည် ည ၈ နာရီခွဲကျော်ကျော်သို့ ပြညွှန်နေကြသည်။ တစ်ခုခု လွဲနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှမ်းကြည့်မိသည်။ သူ စိတ်ထင့်နေသည့်အတိုင်းပင် ခန်းမထဲရှိ နာရီကြီး၏ လက်တံများက ၈ နာရီ ၄၅ မိနစ်သို့ ညွှန်ပြနေသည်။ နာမီယာ တာကာယူကီက မျက်နှာကို ရှုံ့ပြီး တောက်ခေါက်လိုက်သည်။ နာရီစုတ်၊ နောက်ကျနေပြန်ပြီ။
ယင်းလက်ပတ်နာရီကို သူ တက္ကသိုလ် တက်ရောက်စဉ်က ဖခင် ဝယ်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုတလောတွင် မကြာခဏ ရပ်ရပ်နေတတ်သည်။ သူ့အပြစ်ဟုလည်း မဆိုသာပေ။ သုံးလာခဲ့သည်မှာ အနှစ်နှစ်ဆယ်မျှပင် ကြာခဲ့လေပြီ။ ယခုတစ်ခါ အသစ်လဲလျှင် ကွာ့ဇ် (quartz) နာရီ အသစ်လဲမည်ဟု သူ စိတ်ကူးထားသည်။ ယခင်က ၎င်းနာရီသည် ကားသစ်တစ်စီးမျှ ဈေးမြောက်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင် ဘာမျှ တန်ကြေး မရှိရတော့ပေ။
ကားဂိတ်မှ ထွက်ပြီး ဈေးဆိုင်တန်းများထဲသို့ ဖြတ်လျှောက်လာသည်။ သူ့အား အံ့အားသင့်စေသည့် အချက်မှာ အတော်ပင် ညဉ့်နက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း တချို့ဆိုင်များက ဖွင့်ထားလျက် ရှိဆဲပင် ဖြစ်သည်။ အပြင်ပန်းအရ ကြည့်လျှင် ဆိုင်တိုင်းလိုလိုမှာ ဈေးဝယ်သူများနှင့် စည်ကားလျက် ရှိနေသည်။ လူနေရပ်ကွက်များ တိုးချဲ့လာခြင်းနှင့် လူဦးရေ တိုးပွားလာခြင်း ဟူသော အကြောင်းအရင်းကြောင့် ကားဂိတ်အရှေ့ရှိ ဆိုင်ခန်းများသည် ရေမြင့်၍ ကြာတင့်ဆိုသကဲ့သို့ ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ဤသို့သော တစ်ဘက်ပိတ် မြို့ကလေး၏ ဈေးတန်းက ဤမျှ စည်ကားနေသည်ကို တာကာယူကီ တအံ့တဩ ဖြစ်နေမိသည်။ သို့သော် မိမိ ငယ်စဉ်တောင်ကျေး ကလေးဘဝက ရှင်သန်ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသော ဤနေရာကလေးသည် ဤသို့ ပျားပန်းခတ်မျှ လှုပ်ရှားစည်းကားနေသည်ကို မြင်ရ၍ မိမိအနေဖြင့် စိတ်ပျက်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။ မိမိတို့၏ ဆိုင်လည်း ဤဈေးတန်းထဲတွင် တည်ရှိနေလျှင် ကောင်းလေစွဟုပင် သူ တွေးလိုက်မိသေးသည်။
ဈေးဆိုင်တန်းမှ လမ်းကျဉ်းတစ်ခုထဲသို့ ကွေ့ဝင်ပြီး ရှေ့သို့ တည့်တည့် သွားလိုက်လျှင် လူနေရပ်ကွက်တစ်ခုသို့ ရောက်လာနိုင်သည်။ ဤဒေသတစ်ဝိုက်သို့ ရောက်လာသည့် အခါတိုင်း ဘေးဘီရှုခင်းမှာ အသစ်အဆန်းများနှင့် ပြည့်နှက်နေတတ်သည်။ နေအိမ်တိုက်ခန်းများ အသစ်အသစ် ဆောက်လုပ်လာကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤပတ်ဝန်းကျင်၌ နေထိုင်ကြသော မိသားစုများတွင် တိုကျိုသို့ နေ့စဉ်သွား၍ အလုပ်လုပ်ဝင်နေကြသော သူများ မနည်းမနော ရှိနေကြောင်း သူ ကြားဖူးထားသည်။ ဓာတ်ရထား စီး၍ သွားရသည်ပင် ဖြစ်စေ။ နှစ်နာရီကြာမျှ လိုက်ပါစီးနင်းရမည် ဖြစ်သောကြောင့် မိမိအနေဖြင့် ထိုသို့ ပြုလုပ်၍ မဖြစ်နိုင်ဟု တာကာယူကီက ယူဆသည်။ သူသည် တိုကျိုမြို့တွင်းရှိ အထပ်မြင့်တိုက်ခန်းတစ်ခန်းကို ငှားနေနေသည်။ မျက်နှာပြင် မကျယ်ဝန်းသော်လည်း အိပ်ခန်းနှစ်ခန်းနှင့် စားသောက်ခန်းတစ်ခန်းပါသောကြောင့် လင်မယားနှင့် ဆယ်နှစ်သား သားငယ်တစ်ယောက်အတွက် ဖူလုံပေသည်။
သို့သော် သူက ထိုသို့လည်း စဉ်းစားမိပြန်သည်။ ဤနေရာမှ တိုကျိုသို့ နှစ်နာရီကြာမျှ ခရီးရှည် စီးသွားရသော်လည်း ဤနေရာတွင်လည်း သူ့အားသာချက်နှင့်သူတော့ ရှိသေးသည်သာ။ ဘဝတွင် အရာရာ ဖြစ်ချင်သည့်အတိုင်း ဖြစ်လာကြရသည် မဟုတ်။ အကယ်၍ သူ၏ ပြဿနာများသည် နေ့စဉ် ခရီးရှည် နှင်ရခြင်းဖြင့် အကုန်လုံး ပြေလည်သွားမည် ဆိုလျှင် ထိုသို့သော ဒုက္ခမျိုးကို ခံသင့်သည်ဟု သူ ယုံကြည်မိသည်။
လူနေရပ်ကွက်ကို ဖြတ်လာပြီးလျှင် T ပုံလမ်းဆုံသို့ ရောက်သည်။ ၎င်းလမ်းဆုံမှ ညာချိုးပြီး ဆက်လျှောက်သွားလျှင် ခပ်ပြေပြေ မြင့်တက်သွားသော ကုန်းတက်တစ်ခု ရှိသည်။ ဤနေရာတွင် မျက်စိမှိတ်ထားလျက် လျှောက်သွားလျှင်ပင် လမ်းမှားစရာ အကြောင်း မရှိတော့။ မည်သို့ပင် သွားသွား ခန္ဓာကိုယ်က ဘယ်နေရာတွင် ကွေ့ရမည်ကို အလိုလို သိနေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အထက်တန်းကျောင်း ပြီးသည်အထိ ဤလမ်းကြောင်းသည် သူ နေ့စဉ် ဖြတ်သန်းသွားလာခဲ့ရသော လမ်းကြောင်းပေတည်း။
မကြာခင် လမ်းညာဘက်ခြမ်း၌ အဆောက်အအုံ သေးသေးလေးတစ်လုံးကို တွေ့ရသည်။ လမ်းမီးများ လင်းထိန်နေသော်လည်း ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်မှ စာများမှာမူ အမှောင်ရိပ်ကြောင့် သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရပေ။ ယင်းလိပ်တံခါးမှာ ပိတ်ထားလျက် ရှိသည်။
တာကာယူကီသည် ဆိုင်ရှေ့တွင် ခြေစုံရပ်ပြီး ဆိုင်းဘုတ်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ အနားသို့ ရောက်လာသည်နှင့် ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်မှ စာများကို ပီသစွာ ဖတ်နိုင်လာသည်။ နာမီယာကုန်စုံဆိုင်။
ကုန်စုံဆိုင်နှင့် ဘေးနားရှိ ဂိုဒေါင်၏ အကြားတွင် တစ်မီတာခန့် ကျယ်သော လမ်းကြားလေးတစ်ခု ရှိသည်။ တာကာယူကီသည် ထိုလမ်းကြားအတိုင်း ဆိုင်အနောက်ဘက်သို့ လှမ်းလျှောက်သွားသည်။ သူ ကျောင်းတက်စဉ်အခါက စက်ဘီးကို ထိုလမ်းကြားလေးထဲတွင် ထိုးထားတတ်သည်။
အနောက်ဘက်တွင် တံခါးပေါက် တစ်ပေါက်ရှိသည်။ တံခါးပေါက်၏ ဘေးတွင် နွားနို့သေတ္တာတစ်လုံး ချထားသည်။ နွားနို့ကို လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ခန့်အထိ ပို့ခဲ့သေးသည်။ မိခင် ကွယ်လွန်ပြီးနောက်တွင် ဆက်မလုပ်ဖြစ်တော့။ သို့သော် နွားနို့သေတ္တာကို ယခုအချိန်ထိ သိမ်းဆည်းထားသေးသည်။ နွားနို့သေတ္တာ၏ ဘေးတွင် ခလုတ်တစ်ခု ရှိသည်။ နှိပ်လိုက်လျှင် ခေါင်းလောင်းသံ မြည်လာပေမည်။ ယခင်က မြည်ခဲ့သော်လည်း ယခု ပျက်နေလေပြီ။
တာကာယူကီက တံခါးလက်ကိုင်ကို ဆွဲကြည့်သည်။ သူထင်ထားသည့်အတိုင်း ပွင့်သွားသည်။ အမြဲတမ်း ဤအတိုင်းပင်။
ဖိနပ်ချွတ်ရာ နေရာတွင် သူရင်းနှီးပြီးသော အိမ်စီး ဖိနပ်တစ်ရံနှင့် အိုဟောင်းနေသော သားရေဖိနပ်တစ်ရံကို တွေ့ရသည်။ ဖိနပ်နှစ်ရံစလုံး၏ ပိုင်ရှင်မှာ တစ်ဦးတည်းသာ။
“ကောင်းသောညပါ” တာကာယူကီက အသံခပ်နိမ့်နိမ့်ဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ တုံ့ပြန်သံ မကြားရ။ သူက တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ဖိနပ်ချွတ်ကာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ ဝင်ဝင်ချင်း မီးဖိုချောင်ကို တွေ့ရသည်။ ဆက်သွားလျှင် အိပ်ခန်းရှိပြီး အိပ်ခန်း၏ အရှေ့ဘက်မှာ ဆိုင်ခန်းဖြစ်သည်။
ယူဂျီသည် ဂျပန်ရိုးရာ ဘောင်းဘီရှည်နှင့် ဆွယ်တာအင်္ကျီကို ဝတ်လျက် စားပွဲပုလေးရှေ့တွင် ဒူးတုပ်လျက် ထိုင်နေသည်။ တာကာယူကီဘက်သို့ ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကာ စာကြည့်မျက်မှန်ပေါ်မှ ကျော်၍ ကြည့်နေသည်။
“ဪ … မင်းကိုး”
“အဖေက တံခါးလည်း လော့မချပြန်ဘူး။ ကျွန်တော် ပြောတာ ခဏခဏ ရှိနေပြီ။ တံခါးကို အသေအချာ လော့ချထားမှပေါ့ဗျ”
“ကိစ္စ မရှိပါဘူးကွာ။ လူဝင်လာရင်လည်း ချက်ချင်း သိနိုင်တာပဲကိုး”
“ချက်ချင်း သိနိုင်တယ်? ကျွန်တော် စောစောတုန်းက အဖေ့ကို ခေါ်နေတာ ကြားရော ကြားလို့လား”
“ကြားပါတယ်ကွာ။ ငါ ကိစ္စလေးတစ်ခု စဉ်းစားနေလို့ ပြန်မဖြေဖြစ်တာပါ”
“အကြောင်းပြချက်တွေချည်းပဲ” တာကာယူကီသည် သယ်ဆောင်လာသော စက္ကူထုပ်ကို စားပွဲပေါ် တင်ပြီး ဒူးတုတ်ထိုင်လိုက်သည်။ “ဒီမှာ အဖေကြိုက်တဲ့ ကူမူရာယာက ပဲပေါက်ဆီ”
“ဝိုး” ယူဂျီ၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားသည်။ “မင်းက ဟိုဟာဝယ် ဒီဟာဝယ်နဲ့။ အားနာစရာကြီး”
“အဖေကလည်း ဘာအားနာစရာ လိုလို့လဲ”
ယူဂျီသည် အားယူ၍ ထလိုက်ပြီး စက္ကူအိတ်ကို လှမ်းယူသည်။ ဘေးနားရှိ ဘုရားစင်မှာ တံခါးဖွင့်ထားသည်။ သူသည် ပဲပေါက်ဆီထည့်ထားသော စက္ကူအိတ်ကို ဘုရားစင်ပေါ်သို့ တင်ပြီး အရှေ့တွင် ရပ်လျက် ခေါင်းလောင်းကို နှစ်ကြိမ် ခါယမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက်မှ မူလနေရာသို့ ပြန်ထိုင်လေသည်။ ခန္ဓာကိုယ် သေးကွေးပိန်လှီလှသော ယူဂျီသည် ယခုအခါ အသက် ၈၀ နားသို့ နီးကပ်လာပြီ ဖြစ်သော်လည်း ခါးမကိုင်းသေး။
“မင်းရော ညစာ စားပြီးပြီလား”
“အလုပ်ဆင်းတာနဲ့ ဆိုဘာခေါက်ဆွဲ တစ်ပန်းကန် စားထားတယ်။ ကျွန်တော် ဒီည ဒီမှာ ညအိပ်မယ်”
“ဖူမီကိုကိုရော ပြောခဲ့သေးလား”
“ဟုတ် ပြောခဲ့တယ်။ သူကလည်း အဖေကို သတိရနေတာ။ အဖေ အခုတလော ကျန်းမာရေး ကောင်းရဲ့လား”
“ကောင်းပါတယ်ဗျာ။ တကယ်တော့ မင်းငါ့ဆီ တကူးတက လာနေစရာ မလိုပါဘူး”
“အဲဒီလို မပြောပါနဲ့ အဖေရာ။ ကျွန်တော်က တွေ့ချင်လို့ လာတာပဲကို”
“ငါ အဲဒီလို ဆိုလိုချင်တာ မဟုတ်ပါဘူးကွာ။ ငါ့ကို စိတ်မပူဖို့ ပြောတာပါ။ ဒါနဲ့ ငါ စောစောကလေးတင် ရေချိုးလို့ ပြီးတာ။ ရေတွေ သွန်မပစ်ရသေးဘူး။ အခုချိန် အေးဦးမှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်း ချိုးချင်တဲ့အချိန် သွားချိုးလို့ရတယ်”
သူတို့ နှစ်ဦးသား စကားပြောနေကြစဉ် တစ်လျှောက်လုံး ယူဂျီ၏ အကြည့်သည် စားပွဲဆီသို့သာ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။ စားပွဲပေါ်တွင် စာရေးစက္ကူတစ်ရွက် ဖြန့်ခင်းထားသည်။ ဘေးနားတွင်လည်း စာတစ်စောင်။ စာလက်ခံသူ နေရာတွင် ‘သို့ – နာမီယာကုန်စုံဆိုင်’ ဟု လိပ်မူထားသည်။
“ဒါက ဒီည လာတဲ့စာလား” တာကာယူကီက မေးလိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး။ မနေ့ည ညဉ့်နက်ပိုင်းမှ ရောက်လာတာ။ ဒီမနက်ရောက်မှ တွေ့တယ်”
“ဒီမနက်ပဲ စာပြန်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား”
နာမီယာကုန်စုံဆိုင်သို့ မေးမြန်းထားသော ပြဿနာများအတွက် နောက်နေ့ မနက်တွင် နွားနို့သေတ္တာထဲ၌ ပြန်စာ ရှိနေတတ်သည်။ ၎င်းမှာ ယူဂျီ ချမှတ်ခဲ့သော စည်းကမ်း ဖြစ်သည်။ ထို့အတွက်ကြောင့် သူသည် မနက် ၅ နာရီခွဲတွင် အိပ်ရာမှ ထလေ့ရှိသည်။
“မလိုပါဘူး။ စာထည့်သူကလည်း ညဉ့်နက်မှ စာပို့နိုင်တဲ့အတွက် အားနာကြောင်း ထည့်ရေးထားတယ်။ ဒါကြောင့် တစ်ရက် နောက်ကျမှ စာပြန်လည်း ရပါတယ်တဲ့လေ”
“ဒီလိုလား”
တာကာယူကီအတွက်တော့ ၎င်းလုပ်ရပ်များကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။ အဘယ်ကြောင့် ကုန်စုံဆိုင်၏ ဆိုင်ရှင်သည် သူတစ်ပါးတို့၏ စိတ်ရှုပ်စရာ ပြဿနာ မေးခွန်းများကို ဖြေကြားပေးနေရသနည်း။ ၎င်း၏ နောက်ကြောင်းရာဇဝင်ကို သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။ မဂ္ဂဇင်းတချို့ကပင် လာရောက်ပြီး တွေ့ဆုံမေးမြန်းခြင်းများ ပြုလုပ်ခဲ့သေးကြောင်း သူ သိရှိထားသည်။ ထိုအချိန်မှ စ၍ စာရေးမေးမြန်းသူများလည်း များသည်ထက် များလာလေသည်။ ၎င်းတို့အထဲတွင် တချို့မှာ စေတနာမှန်ဖြင့် မေးမြန်းကြခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အများစုမှာမူ သိလို စမ်းသပ်လိုခြင်း သက်သက်မျှသာ ဖြစ်ကြသည်။ စေတနာဆိုးဖြင့် သက်သက်မဲ့ နှောင့်ယှက်လိုသူများကလည်း မနည်းလှချေ။ အဆိုးဆုံးတစ်ကြိမ်မှာ တစ်ညတည်းနှင့် စာအစောင် သုံးဆယ် လက်ခံရရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် လူတစ်ဦးတည်းက ရေးသားပေးပို့ထားကြောင်း သိသာနေသည်။ စာထဲတွင်လည်း တွေ့ကရာ လျှောက်ရေးထားသည်။ ယူဂျီကမူ ၎င်းစာများကိုပါ စိတ်ရှည်လက်ရှည် ဖြေကြားပေးခဲ့သည်။ “ထားလိုက်ပါ အဖေရာ” ထိုစဉ်က တာကာယူကီသည် သည်းညည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ပြောမိခဲ့သည်။ “ဘယ်လိုကြည့်ကြည့် တမင် နောက်ပြောင်နေတာမှန်း သိသာနေတဲ့ဟာကို။ အဲဒါကို အရေးတယူ လုပ်နေရင် မိုက်မဲရာ ကျမနေဘူးလား”
သို့သော် ဖခင်အိုကြီးသည် ဘာမျှ နစ်နာမသွားသည့် ဟန်အမူအရာဖြင့် သူ့ကို သနားစရာကောင်းသော သတ္တဝါကဲ့သို့ ကြည့်၍ ပြောလေသည်။ “မင်းကလေ … ဘာမှကို နားမလည်ဘူး”
“ကျွန်တော် ဘယ်နေရာ နားမလည်လို့လဲ”
စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် မေးလိုက်သော တာကာယူကီ၏ မေးခွန်းကို ယူဂျီက ဘာမျှ အမှုမထားဟန်ဖြင့် ပြန်ဖြေလေသည်။
“နှောင့်ယှက်တာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ နောက်ပြောင်တာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ နာမီယာကုန်စုံဆိုင်ဆီကို အဲဒီလို စာရေးတဲ့ သူတွေဟာ ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် အမှန်တကယ် မေးချင်မြန်းချင်လို့ စာရေးတဲ့ သူတွေနဲ့ သဘောတရားအရ အတူတူတွေချည်းပဲ။ သူတို့ အားလုံးရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ အပေါက်တစ်ခု ရှိနေကြတယ်။ အရေးကြီးတဲ့ အရာတွေဟာ အဲဒီအပေါက်ကနေ ယိုစိမ့်ထွက်နေလို့ ဆုံးရှုံးနေကြရတယ်။ မင်း မယုံရင် စောင့်ကြည့်။ အဲဒီလူတွေကလည်း ပြန်စာကို မျှော်နေကြမှာပဲ။ သူတို့ နွားနို့သေတ္တာကို လာကြည့်ကြလိမ့်မယ်။ နာမီယာဘိုးဘိုးက သူတို့ကို ဘယ်ပုံဘယ်နည်း စာပြန်လိမ့်မလဲ ဆိုတာ သူတို့လည်း သိပ်သိချင်နေမှာပဲ။ မင်း စဉ်းစားကြည့်စမ်း။ လုပ်ကြံပြီး လျှောက်ရေးထားတဲ့ စိတ်သောကတွေပဲ ဖြစ်စေဦးတော့။ တစ်ဘရိတ်တည်းနဲ့ အခုလို အမျိုးသုံးဆယ် စဉ်းစားနိုင်ဖို့ ဆိုတာ လွယ်တဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး။ ဒီလောက်တောင် ဒုက္ခခံပြီး လုပ်ထားရမှတော့ အဖြေကို မသိချင်ဘဲ ဘယ်နေပါ့မလဲ။ ဒါကြောင့် ငါ့အနေနဲ့ ပြန်စာ ရေးရမယ့်အပြင် ကျကျနန ဆင်ခြင်သုံးသပ်ပြီးမှ ရေးရလိမ့်မယ်။ နှလုံးသားထဲက ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အသံတွေကို ဥပေက္ခာ ပြုထားဖို့ မသင့်ဘူးကွ”
လက်တွေ့တွင်လည်း ယူဂျီသည် လူတစ်ယောက်တည်းက ရေးခဲ့သော စာအစောင် ၃၀ စလုံးကို စိတ်နှစ်၍ ဖြေဆိုခဲ့ပြီး နောက်နေ့ မနက်တွင် နွားနို့သေတ္တာထဲသို့ ထည့်ထားခဲ့သည်။ နံနက် ၈ နာရီ ဆိုင်တံခါး မဖွင့်ခင်မှာပင် ၎င်းစာများ အားလုံးကို လူတစ်ယောက် လာယူသွားခဲ့လေသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ထိုကဲ့သို့သော နောက်ပြောင် ကျီစယ်ခြင်းမျိုးကို မတွေ့ရတော့ချေ။ ထို့အပြင် ညတစ်ည၌ စာတစ်ကြောင်းတည်းသာ ရေးသားထားသော စာရွက်တစ်ရွက် ရောက်ရှိလာသည်။ “တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျေးဇူးပါခင်ဗျာ” လက်ရေးလက်သားမှာ စာအစောင် ၃၀ နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ ဖခင်က ၎င်းစာရွက်ကို သူ့အား ယူပြစဉ် ဖြစ်ပေါ်နေသော ဂုဏ်ယူသည့် မျက်နှာအမူအရာကို တာကာယူကီသည် ယနေ့ထက်တိုင် မမေ့နိုင်သေးချေ။
အသက်ဆက် ရှင်သန်ရခြင်း၏ တန်ဖိုးကို သူ တွေ့ရှိသွားသောကြောင့် ဖြစ်ပေမည်ဟု တာကာယူကီက ယူဆမိသည်။ လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ခန့်က မိခင်သည် နှလုံးရောဂါဖြင့် ကွယ်လွန် အနိစ္စ ရောက်ခဲ့ရသည်။ ဖခင်လည်း စိတ်အပျက်ကြီး ပျက်သွားခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က မောင်နှမများအားလုံး အိမ်ခွဲ နေထိုင်ကုန်ကြပြီ ဖြစ်သောကြောင့် တစ်ကိုယ်တည်း နေရသော အထီးကျန် ဘဝသည် အသက် ၇၀ အရွယ် အဘိုးအိုတစ်ယောက်ကို ဆက်လက် ရှင်သန်လိုသည့် စိတ်စွမ်းအင်များ လျော့နည်းသွားစေခဲ့ပေမည်။
တာကာယူကီတွင် သူ့ထက် နှစ်နှစ်ကြီးသော ယိုရီကိုအမည်ရှိ အစ်မတစ်ယောက် ရှိသည်။ သူသည် အိမ်ထောင်ကျပြီးကတည်းက ယောက္ခမနှင့် အတူ နေထိုင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ယူဂျီကို စောင့်ရှောက်နိုင်သူမှာ တာကာယူကီ တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်တော့သည်။ သို့သော် ထိုစဉ်အချိန်က သူသည် အိမ်ထောင်ပြုပြီးကာစ ဖြစ်၍ ကျဉ်းမြောင်းသော ကုမ္ပဏီပိုင် တိုက်ခန်းကလေးတွင် နေထိုင်နေရသောကြောင့် ဖခင်ကြီးကို သူတို့နှင့် အတူနေရန် မခေါ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပေ။
ယူဂျီကလည်း သားသမီးများ၏ အခက်အခဲကို နားလည် သဘောပေါက်သည့်အလျောက် ကျန်းမာရေး မကောင်းသော်လည်း ဆိုင်ပိတ်မည့် အကြောင်းကို စကားမဟခဲ့ချေ။ ဖခင်က တစ်ယောက်တည်းနေရန် ဆုံးဖြတ်ထားသောကြောင့်လည်း တာကာယူကီက သူ့ဆန္ဒကို လိုက်လျောထားလိုက်သည်။
သို့သော် တစ်နေ့တွင် အစ်မဖြစ်သူ ယိုရီကိုထံမှ မထင်မှတ်ထားသော ဖုန်းတစ်ကောကို ရရှိခဲ့သည်။
“ငါဖြင့် သူ့ကိုမြင်ပြီး လန့်တောင် သွားတယ် သိလား။ အဖေကြီးက အခုဆို လန်းဆန်းတက်ကြွနေတာပဲ။ အမေ မဆုံးခင်က အချိန်ထက်ကို ဖျတ်လတ်နေတယ်။ အဲဒီလို မြင်လိုက်ရမှ ငါလည်း စိတ်ချသွားတော့တယ်။ လတ်တလောတော့ ဘာမှ ဆိုးဆိုးရွားရွား ဖြစ်လာဦးမယ် မထင်ဘူး။ နင်လည်း ဖေကြီးကို သွားကြည့်လိုက်ဦး။ နင် သူ့ကို တွေ့ရင်လည်း အရမ်း အံ့ဩသွားမှာ”
အစ်မသည် ဖခင်ထံသို့ သွားမတွေ့ခဲ့သည်မှာ ကြာလှပေပြီ။ ယခု သွားတွေ့ပြီး သူ့ကို အားတက်သရော ပြောပြနေသည်။ ထို့နောက် အစ်မက ရွှင်မြူးသော လေသံဖြင့် သူ့ကို မေးလိုက်ပြန်သည်။ “ဖေကြီး ဘာဖြစ်လို့ အခုလို တက်ကြွနေတာလဲ ဆိုတာကို နင် သိလား” တာကာယူကီက မသိကြောင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “အေးလေ။ ဟုတ်သား။ နင် ဘယ်သိပါ့မလဲ။ ငါ စကြားကြားချင်းတုန်းကလည်း မျက်လုံးတောင် ပြူးတယ်” ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် တာကာယူကီအား အကြောင်းအရင်းကို ရှင်းပြလေသည်။ သူတို့၏ ဖခင်ကြီးသည် ယခုအခါ လူမှုရေးရာ အကြံပေး လုပ်နေလေသတတ်။
ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ တာကာယူကီသည် စကားလုံး၏ အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။ လူမှုရေးရာ အကြံပေး ဆိုသည်မှာ အဘယ်ပါနည်း။ သူ မစဉ်းစားတတ်ပေ။ သို့ဖြင့် ရုံးပိတ်ရက် တစ်နေ့တွင် သူသည် အဖေ့အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ မျက်စိရှေ့တွင် သူမြင်နေရသော မြင်ကွင်းကို မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေလေသည်။ နာမီယာကုန်စုံဆိုင်၏ အရှေ့တွင် လူအုပ်တစ်အုပ်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အများစုမှာ ကလေးငယ်များ ဖြစ်ပြီး လူကြီးများလည်း အနည်းအကျဉ်း ပါသည်။ သူတို့ အားလုံးသည် ဆိုင်အတွင်း နံရံပေါ်သို့ ဝိုင်းအုံ ကြည့်နေကြသည်။ ၎င်းနေရာတွင် စက္ကူအပိုင်းလေး များစွာ ကပ်ထားသည်။ သူတို့အားလုံး ကြည့်နေကြရင်း ပြုံးပျော်ရွှင်လျက်။
တာကာယူကီလည်း သူတို့ကြားထဲ တိုးဝင်သွားပြီး နံရံထက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ စာရေးစက္ကူများ၊ ဗလာစာအုပ်မှ စက္ကူများနှင့် အကြမ်းရေး စက္ကူပိုင်းများစွာ ကပ်ထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ စက္ကူတစ်ရွက်ပေါ်တွင် ဤသို့ ရေးသားထားသည်။ ‘မေးခွန်းတစ်ခုလောက် မေးပါရစေ။ ကျွန်တော် စာမလုပ်ချင်ဘူး။ စာလည်း ခိုးမချချင်ဘူး။ ဒါပေမယ့် စာမေးပွဲမှာ အမှတ် ၁၀၀ အပြည့်ရချင်တယ်။ အဲဒါ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ’
ကလေးတစ်ယောက်၏ လက်ရေးဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။ ထိုမေးခွန်းအတွက် အဖြေကို ထိုစာရွက်၏ အောက်တွင် ကပ်လျက် တွေ့နိုင်သည်။ ၎င်းမှာ သူရင်းနှီးပြီး ဖြစ်သော ဖခင်၏ လက်ရေးများ ဖြစ်သည်။
‘နောက်တစ်ခါ စာမေးပွဲစစ်ရင် သားနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အကြောင်းကိုပဲ မေးပေးပါလို့ ဆရာမကို တောင်းဆိုကြည့်ပေါ့။ စာမေးပွဲမှာ သား ကိုယ်တိုင်ရဲ့ အကြောင်းတွေကိုပဲ ဖြေရမှာဆိုတော့ သားရဲ့ အဖြေကလည်း မှားစရာ မရှိတော့ဘူးလေ’
ဘာတွေလဲ။ တာကာယူကီက တွေးနေသည်။ ၎င်းမှာ အကြံဉာဏ်ဟု ဆိုခြင်းထက် ပြက်လုံးနှင့်ပင် ပို၍ တူနေတော့သည်။
သူသည် တခြား စာရွက်ပိုင်းများကို ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။ မေးခွန်းအားလုံးမှာ တည်တည်တံ့တံ့ မရှိကြ။
‘ကျွန်တော့်အိမ်ကို ခရစ္စမတ်ဘိုးဘိုးကြီး လာလည်စေချင်တယ်။ ဒါပေမယ့် အိမ်မှာ မီးခိုးခေါင်းတိုင် မရှိဘူး။ ဘယ်လို လုပ်ရပါ့မလဲ’
‘တကယ်လို့ ကမ္ဘာကြီးကို မျောက်ဝံတွေ စိုးမိုးသွားရင် ဘယ်သူ့ဆီမှာ မျောက်ဝံစကား သွားသင်ရပါ့မလဲ’
သို့သော် မည်သို့သော မေးခွန်းကို ဖြစ်စေ၊ ယူဂျီက စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် ဖြေကြားထားလေသည်။ ထိုသို့သော အမေးကဏ္ဍကို လူကြိုက်များပုံ ရသည်။ ဆိုင်ဝင်ပေါက်ဘေးတွင် စာထည့်နိုင်သော အပေါက်ပါသည့် သေတ္တာတစ်လုံး ချထားသည်။ ၎င်းအပေါ်တွင် စက္ကူတစ်ရွက် ကပ်ထားလေသည်။ ၎င်းပေါ်တွင် ရေးထားသည်မှာ
❝ ပြဿနာများ အားလုံးအတွက် အကြံဉာဏ်ပေးသည်။
ကြိုက်နှစ်သက်ရာ မည်သည့် မေးခွန်းမဆို မေးမြန်းနိုင်သည်။
– နာမီယာကုန်စုံဆိုင် ❞
“ဟေ့ … ဘဝကို ပျော်အောင် နေတတ်ဖို့ အရေးကြီးတယ်ကွ။ အစပိုင်းကတော့ ဒီနား ပတ်ဝန်းကျင်မှာ နေတဲ့ ကလေးတွေနဲ့ ဂိမ်းတစ်ခုလို သဘောထားပြီး စခဲ့တာပဲကွာ။ မထင်မှတ်ဘဲ လူကြိုက်များလာပြီး အဝေးကြီးကနေ တကူးတက လာကြည့်တဲ့သူတောင် ရှိလာပြီ။ ဘယ်လောက် အသုံးတည့်မလဲ ဆိုတာတော့ ငါလည်း မသိဘူး။ ဒါပေမယ့် အခုတလော ကလေးတွေက သူတို့ဘဝမှာ အမှန်တကယ် ကြုံတွေ့နေရတဲ့ ပြဿနာတွေကို လာမေးနေကြတော့ ငါလည်း ဦးနှောက်ကို ညှစ်ထုတ်ပြီး ဖြေနေရတော့တာပဲ။ တကယ် မလွယ်ဘူး ငါ့ကောင်ရ”
ယူဂျီက ရယ်လျက် ရှိသည်။ အားမာန်အပြည့်ဖြင့် ရယ်မောနေခြင်းမျိုး။ ဇနီးသည် သေဆုံးပြီးခါစက အခြေအနေနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်လျှင် တခြားလူတစ်ယောက် အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည့်နှယ်။ အစ်မဖြစ်သူ၏ စကားမှာ အပိုစကား မဟုတ်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်လာသည်။
ထိုအကြံဉာဏ်ပေးခြင်း လုပ်ငန်းက ယူဂျီ၏ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားကို မြှင့်တင်ပေးသကဲ့သို့ ရှိခဲ့လေသည်။ အစပိုင်းတွင် ပျော်စေပြက်စေ သဘောဖြင့် စတင်ခဲ့သော်လည်း အချိန်ကြာလာသည် နှင့်အမျှ မေးသော မေးခွန်းများမှာ ပိုမို နက်နဲလာပြီး တကယ့် လက်တွေ့ဘဝနှင့် ပိုမို နီးစပ်လာလေသည်။ ထို့ကြောင့် စာထည့်သေတ္တာကို လူမြင်ကွင်းတွင် ထားရန် မသင့်တော်တော့ပေ။ သို့ဖြင့် ယခု လက်ရှိပုံစံ ဖြစ်သော ယင်းလိပ်တံခါးပေါက်မှ စာထည့်၍ နွားနို့သေတ္တာတွင် ပြန်စာယူရသည့် ပုံစံသို့ ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။ သို့သော် အများ စိတ်ဝင်စားနိုင်သော ပြဿနာများကိုမူ ယခင်ကကဲ့သို့ ဆိုင်နံရံပေါ်တွင် ကပ်ထားဆဲ ရှိလေသည်။
ယူဂျီသည် လက်ကို တင်းတင်း ပိုက်လျက် စားပွဲရှေ့တွင် ဒူးတုပ်ထိုင်နေသည်။ စားပွဲပေါ်တွင် စာရေးစက္ကူတစ်ရွက် ဖြန့်ချထားသော်လည်း စာရေးရန် အစီအစဉ် ရှိသေးပုံ မရပေ။ သူ၏ အောက်နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် စူထားလျက် နဖူးရေးများက လှိုင်းထနေကြသည်။
“အဖေ စဉ်းစားနေတာ အတော်ကြာပြီ” တာကာယူကီက ပြောသည်။ “ဖြေရမှာ အတော်ခက်လို့လား”
ယူဂျီက ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။ “မေးတဲ့သူက အမျိုးသမီးကွ။ အဲဒီလို မေးခွန်းမျိုးကို ငါ မပိုင်ဆုံးဘဲ”
အချစ်ကိစ္စကို သူ ရည်ညွှန်းနေပုံ ရသည်။ ယူဂျီသည် မိဘများ၏ စေ့စပ်ပေးမှုဖြင့် အိမ်ထောင်ကျခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မင်္ဂလာပွဲ ကျင်းပသောနေ့ ရောက်သည်အထိ သတို့သားနှင့် သတို့သမီးတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကောင်းစွာ မရင်းနှီးကြသေးချေ။ ထိုသို့သော ခေတ်ကာလမျိုး ဖြတ်သန်းလာခဲ့ရသူ တစ်ဦးကို အချစ်နှင့် ပတ်သက်သော ပြဿနာများ မေးမြန်းခြင်းသည် ဗဟုသုတ ခေါင်းပါးလွန်းရာ ကျနေသည်ဟု တာကာယူကီက ကျိတ်၍ တွေးနေမိသည်။
“ဒါဆိုလည်း အဆင်ပြေသလို ရေးလိုက်ပေါ့ အဖေရာ”
“မင်းဟာက ဘာစကားလဲကွ။ အဲဒီလို ပစ်စလက်ခတ် လုပ်လို့ ဖြစ်မလား” ယူဂျီက လေသံမာမာဖြင့် ပြန်ပြောသည်။
တာကာယူကီသည် ပခုံးတွန့်ပြပြီး မတ်တတ်ထရပ်သည်။ “ဘီယာရှိတယ်မလား။ ကျွန်တော် တစ်ပုလင်း ယူသောက်ဦးမယ်”
ယူဂျီက ဘာမျှ ပြန်မဖြေ။ တာကာယူကီသည် ကိုယ့်ဘာသာ ရေခဲသေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ မော်ဒယ်ဟောင်း နှစ်ထပ် ရေခဲသေတ္တာ ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်က အစ်မ၏ ယောက္ခမအိမ်တွင် ရေခဲသေတ္တာ အသစ် လဲသောအခါ ယခင်က အသုံးပြုခဲ့သော အဟောင်းကို ယူဂျီအား ပေးခဲ့သည်။ ယခင်က သူ အသုံးပြုခဲ့သော ရေခဲသေတ္တာမှာ တံခါးတစ်ပေါက်သာ ပါရှိသည်။ ၁၉၆၀ ခုနှစ်က ဝယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ထိုစဉ်က တာကာယူကီမှာ တက္ကသိုလ်တက်ဆဲ ရှိသေးသည်။
ရေခဲသေတ္တာထဲတွင် အအေးခံထားသော ဘီယာနှစ်ပုလင်း ရှိသည်။ ယူဂျီသည် ဘီယာသောက်တတ်သောကြောင့် ရေခဲသေတ္တာထဲတွင် ဘီယာကို မပြတ်လပ်ရအောင် အမြဲ ထည့်ထားတတ်သည်။ ယခင်က သူသည် အချိုစာများကို လှည့်ပင် မကြည့်ပေ။ ကာမူရာယာမှ ပဲပေါက်ဆီကို စတင် ကြိုက်တတ်သွားသည်မှာ အသက် ၆၀ ကျော် နောက်ပိုင်းမှ ဖြစ်သည်။
တာကာယူကီသည် ဘီယာတစ်ပုလင်းကို ဆွဲထုတ်ပြီး အဖုံးဖွင့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ပန်းကန်စင်ပေါ်မှ ဖန်ခွက်နှစ်လုံးကို ယူပြီး စားပွဲရှိရာသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ “အဖေရော တစ်ခွက်လောက် သောက်ပါဦးလား”
“ဟင့်အင်း၊ အခု မသောက်သေးဘူး”
“ဟုတ်လား။ ထူးထူးဆန်းဆန်းဗျာ”
“စာရေးလို့ မပြီးမချင်း မသောက်သေးဘူး။ ငါမင်းကို ပြောဖူးတာပဲ”
“ဒီလိုလား” တာကာယူကီက ခေါင်းညိတ်လျက် သူ့ဖန်ခွက်ထဲသို့ ဘီယာများ လောင်းထည့်နေသည်။
အတွေးထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသော ယူဂျီသည် တာကာယူကီဘက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လာသည်။
“အဖေမှာ မိန်းမနဲ့ ကလေး ရှိပုံရတယ်”
“ဗျာ ….” တာကာယူကီက ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်လျက် “ဘယ်သူ့ကို ပြောနေတာလဲ”
“မေးခွန်း မေးတဲ့သူလေ။ သူက အမျိုးသမီး။ ဒါပေမယ့် အဖေမှာ မိန်းမ ရှိတယ်”
တာကာယူကီက နဝေတိမ်တောင် ဖြစ်နေဆဲ။ သူသည် ဘီယာကို တစ်ကျိုက်တည်း အကုန် မော့ချပြီး ဖန်ခွက်ကို ပြန်ချလိုက်သည်။
“ဘာထူးဆန်းလို့လဲ။ ကျွန်တော့်အဖေမှာလည်း မိန်းမနဲ့ ကလေး ရှိတာပဲဟာ။ ဇနီးက ဆုံးရှာပြီ။ ကလေးကတော့ ကျန်သေးတယ်။ အဲဒါ ကျွန်တော်ပဲလေ”
ယူဂျီသည် မျက်မှောင်ကုတ်လျက် ခေါင်းကို တွင်တွင် ခါယမ်းနေသည်။ “မင်း ငါပြောတာ နားမလည်ဘူးပဲ။ ငါ အဲဒီလို ပြောတာမဟုတ်ဘူး။ ငါပြောတဲ့ အဖေဆိုတာ မေးခွန်းရှင်ရဲ့ အဖေ မဟုတ်ဘူး။ ကလေးရဲ့ အဖေကွ”
“ကလေး? ဘယ်က ကလေးလဲ”
“ငါ မင်းကို ပြောပြီးပြီလေ” ယူဂျီက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် လက်ခါယမ်းနေသည်။ “အဲဒီ အမျိုးသမီးရဲ့ ဗိုက်ထဲက ကလေးကွ”
“ဗျာ ….” တာကာယူကီအတွက် စက္ကန့်အနည်းငယ် အချိန် ယူလိုက်ရသည်။ “ဪ၊ သိပြီ။ အဲဒီအမျိုးသမီးမှာ ကိုယ်ဝန် ရှိနေတယ်။ ဒါပေမယ့် ကလေးရဲ့ အဖေမှာ မယားကြီးနဲ့”
“ဟုတ်တယ်။ ငါ အစကတည်းက အဲဒီလို ပြောနေတာပဲ”
“အဖေ ပြောတာလည်း မရှင်းမရှင်းနဲ့ပါဗျာ။ အဖေလို့ ပြောလိုက်တော့ ဘယ်သူမဆို မေးခွန်းရှင်ရဲ့ အဖေလို့ပဲ ထင်ကြမှာပဲ”
“အဲဒါ မင်းက အစောတလျင် ကောက်ချက်ချလိုက်တာကိုး”
“ဟုတ်လား” တာကာယူကီသည် ခေါင်းကို ငဲ့စောင်းလျက် ဖန်ခွက်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။
“မင်း ဘယ်လိုမြင်သလဲ” ယူဂျီက မေးသည်။
“ဘာကို ဘယ်လို မြင်ရမှာလဲ”
“ငါ ပြောတာ နားရော ထောင်နေရဲ့လား။ အဲဒီယောက်ျားမှာ မိန်းမနဲ့ ကလေးရှိတယ်။ မေးခွန်းမေးလာတဲ့ အမျိုးသမီးမှာတော့ ကိုယ်ဝန် လွယ်ထားရတယ်။ အဲဒီတော့ ဘယ်လို လုပ်ရင် ကောင်းမယ်လို့ မင်းထင်သလဲ”
ယခုမှ ပြဿနာကို နားလည်သွားတော့သည်။ တာကာယူကီသည် ဘီယာကို တစ်ငုံ သောက်ပြီး သက်ပြင်းကို မသိမသာ ချလိုက်သည်။
“တကယ်ပဲ။ ဒီခေတ် မိန်းကလေးတွေက နည်းနည်းမှ ဆင်ဆင်ခြင်ခြင် မနေတတ်ကြဘူး။ အဲဒီလောက်ပဲ အ,ရသလား။ မယားကြီးရှိတဲ့ ယောက်ျားနဲ့ ရှုပ်ရှုပ်ယှက်ယှက် ဖြစ်မှတော့ ကောင်းစရာ ရှိပါဦးမလားဗျာ။ သူ့ဦးနှောက်ထဲမှာ ဘာတွေများ စဉ်းစားနေသလဲ မသိဘူး”
ယူဂျီသည် တင်းမာသော မျက်နှာထားဖြင့် စားပွဲကို ပုတ်လိုက်သည်။
“မင်းကို လူ့ကျင့်ဝတ်တွေ အကြောင်း မေးနေတာ မဟုတ်ဘူးကွ။ သူက အကြံဉာဏ် လိုအပ်နေတာ။ ဘယ်လို လုပ်သင့်သလဲဆိုတာသာ အမြန် ပြောစမ်းပါ”
“မေးစရာ လိုသေးလားဗျာ။ ကိုယ်ဝန် ဖျက်ချလိုက်ရမှာပေါ့။ အဲဒါကလွဲလို့ ဘာအဖြေ ရှိဦးမှာမို့လဲ”
ယူဂျီက သက်ပြင်းကြီး ချလိုက်ပြီး နားရွက်အနောက်ဘက်ကို ကုတ်နေလေသည်။ “ငါကိုက လျှာရှည်ပြီး မေးမိတာပဲ”
“ဗျာ … ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”
ယူဂျီသည် အံကို ကြိတ်လျက် စာအိတ်ကို လက်ဖမိုးဖြင့် တဗုန်းဗုန်း ရိုက်နေသည်။ “ ‘မေးစရာ လိုသေးလားဗျာ။ ကိုယ်ဝန် ဖျက်ချလိုက်ရမှာပေါ့’ – မင်းတောင် အဲဒီလို စကားမျိုး ပြောတတ်တယ်။ အခု အကြံဉာဏ် တောင်းနေတဲ့သူကရော အဲဒီလို မစဉ်းစားတတ်တော့ဘူးတဲ့လား။ သူလည်း ပထမဦးဆုံး အဲဒီအဖြေကို စဉ်းစားမိမှာပဲ။ ဒါပေမယ့် သူ ဦးနှောက်ခြောက်နေတုန်းပဲ။ အဲဒါကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူရဲ့ ပြဿနာက အဲဒီလောက်နဲ့ မပြေလည်နိုင်ဘူး ဆိုတာကို မင်း မမြင်နိုင်သေးဘူးလား”
ပြင်းထန်သော တုံ့ပြန်မှုက တာကာယူကီကို ဆွံ့အသွားစေသည်။ သူ ယခုမှ သဘောပေါက်သွားသည်။
“သေချာနားထောင်” ယူဂျီက ဆက်ပြောသည်။ “သူရဲ့ စာထဲမှာ ရေးထားတယ်။ ကလေးကို ဖျက်ချပစ်ရမယ်ဆိုတာ သူလည်း သဘောပေါက်ပါတယ်တဲ့။ အဲဒီ ယောက်ျားက တာဝန်ယူမှာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာကိုလည်း သူ သိတယ်။ ပြီးတော့ စိတ်အေးလက်အေး ထားပြီး စဉ်းစားကြည့်တဲ့ အခါမှာလည်း မိန်းမသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ဆိုတာ အင်မတန်မှ ပင်ပန်း ခက်ခဲလိမ့်မယ်မှန်း သူ နားလည်တယ်။ အဲဒီလို သိနေပေမယ့်လည်း သူ ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်သေးဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ ဒီကလေးကို မွေးလိုက်ချင်တယ်။ ဖျက်မချချင်ဘူး။ အဲဒါ ဘာဖြစ်လို့လဲ ဆိုတာ မင်းသိလား”
“အဲဒါလား၊ ကျွန်တော် မသိဘူး။ အဖေရော သိလား”
“စာဖတ်ပြီးတဲ့နောက် ငါ သဘောပေါက်သွားတယ်။ သူ့အနေနဲ့ အဲဒါ နောက်ဆုံး အခွင့်အရေးပဲ”
“နောက်ဆုံး? ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“ဒီအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်လိုက်ရင် သူ နောက်နောင် ကလေးရနိုင်မယ် မထင်တော့ဘူး။ အဲဒီ အမျိုးသမီးက အရင်က အိမ်ထောင်တစ်ခါ ကျဖူးတယ်။ ကလေးမရလို့ဆိုပြီး ဆရာဝန်နဲ့ သွားပြခဲ့သေးတာ။ သန္ဓေတည်နိုင်ဖို့ အင်မတန် ခက်ခဲတဲ့ သားအိမ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြောင်း သိလာခဲ့ရတယ်။ ကလေးရဖို့ မမျှော်လင့်သင့်ကြောင်း ဆရာဝန်ကတောင် ပြောခဲ့သေးတယ်။ အဲဒီအကြောင်းကြောင့်ပဲ အိမ်ထောင်ရေးကလည်း မတည်မြဲခဲ့ဘူး”
“သူက မြုံနေတာလား”
“ဘာအကြောင်းကြောင့်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်ပေါ့။ ဒီကိုယ်ဝန်ဟာ သူရဲ့ နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်ပဲလို့ ခံယူထားတယ်။ ဒီလောက်ဆို မင်းလည်း သဘောပေါက်လောက်ရောပေါ့။ ‘ကိုယ်ဝန်ဖျက်ချလိုက်’ ဆိုပြီး လွယ်လွယ်နဲ့ ဖြေလို့ မရဘူး”
တာကာယူကီသည် ခွက်ထဲမှ ဘီယာကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်ချလိုက်ပြီး ဘီယာပုလင်းဆီသို့ လက်လှမ်းနေသည်။
“အဖေ ပြောတာ ကျွန်တော် နားလည်တယ်။ ဒါပေမယ့် မမွေးတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ ကလေးက သိပ်သနားစရာ ကောင်းတယ်။ သူလည်း အရမ်း ပင်ပန်းမှာပဲ”
“ဒါကြောင့်လည်း သူက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်မှု လုပ်ထားပြီးပါပြီလို့ စာထဲမှာ ရေးထားတာပေါ့”
“အဲဒီလို ဆိုပေမယ့် …..” တာကာယူကီသည် ဘီယာတစ်ခွက် ထပ်ငှဲ့ပြီး ခေါင်းမော့လာသည်။ “ဒါက အကြံတောင်းနေတာနဲ့ မတူတော့ဘူး။ သူ ဒီလောက်အထိ ပြောလာမှတော့ သူ မွေးဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပြီးပြီဆိုတာ သိသာနေတာပဲ။ အဖေက ဘယ်လိုပဲ ဖြေဖြေ သူ့ကို ပြောင်းလဲနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ”
ယူဂျီက ခေါင်းညိတ်သည်။ “ဖြစ်နိုင်ပါတယ်”
“ဖြစ်နိုင်တယ်?”
“ဒီလောက် နှစ်တွေအများကြီး အကြံဉာဏ်ပေးလာခဲ့တာ။ ငါ အကြောင်းအရာတစ်ခုကိုတော့ ဖြည်းဖြည်းချင်း နားလည်လာခဲ့တယ်။ များသောအားဖြင့် မေးခွန်းမေးတဲ့လူရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အဖြေက ရှိနှင့်နေပြီ။ အခုလို လာမေးတယ် ဆိုတာကလည်း ကိုယ်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မှန်ပါတယ်လို့ အတည်ပြုချင်ကြလို့ပဲ။ ဒါကြောင့် တချို့လူတွေက ပြန်စာကို ရပြီးတဲ့နောက် နောက်စာတစ်စောင် ထပ်ပြီး ရေးလာတတ်ကြတယ်။ ပြန်စာထဲမှာ ပါတဲ့ အကြောင်းအရာက သူတို့ ယူဆထားတာနဲ့ ကွဲလွဲနေလို့ ဖြစ်ဖို့များတယ်”
တာကာယူကီသည် ဘီယာတစ်ငုံ သောက်ပြီး မျက်မှောင်ကုတ်နေသည်။ “ဒီလောက် အလုပ်ရှုပ်တာ အဖေမို့ နှစ်တွေ အကြာကြီး လုပ်နေနိုင်တယ်”
“သူများကို ကူညီရတာ စိတ်ချမ်းသာဖို့ ကောင်းတယ်ကွ။ အခုလို အပင်ပန်းခံပြီး စိတ်နှစ်ထားရလို့လည်း လုပ်ရတဲ့လူအတွက် အဓိပ္ပာယ် ရှိနေတာပေါ့”
“ကိုယ်နဲ့ ဘာမှမှ မဆိုင်တာပဲဗျာ။ အခု ဒီစာကိုလည်း အပင်ပန်းခံပြီး စဉ်းစားမနေနဲ့တော့။ မဟုတ်လည်း သူက ကလေးကို မွေးထားဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပြီးနေပြီပဲဟာ။ ‘ကြိုးစားထား၊ ကျန်းမာသန်စွမ်းတဲ့ ကလေးတစ်ယောက် ဖွားမြင်နိုင်ပါစေ’ လို့ ဆုတောင်းပေးလိုက်ရုံပဲပေါ့”
သားတော်မောင်၏ စကားကို ကြားရသောအခါ ယူဂျီသည် ပါးစပ်ကို ဂငယ်ပုံသဏ္ဌာန် မဲ့ထားပြီး သူ့သား၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ခေါင်းကိုလည်း ခပ်ဖြည်းဖြည်း ခါယမ်းလျက်။ “မင်း ဘာမှ နားမလည်သေးဘူးပဲ။ စာကို ဖတ်ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူက ကလေးကို အသက်ဆက် ရှင်ခွင့်ပေးလိုကြောင်း ရာနှုန်းပြည့် ခံစားသိလို့ ရနေပေမယ့် ဆန္ဒနဲ့ လက်တွေ့ဟာ တစ်ထပ်တည်း ကျချင်မှ ကျမယ်ဆိုတာကို နားလည်ထားမှ ဖြစ်မယ်။ အဲဒီကလေးကို မွေးမြူထားချင်တာ မှန်ပေမယ့် ဖျက်ချပစ်မှ သင့်မယ်လို့ သူ့အတွင်းစိတ်က နားလည်ထားပြီး ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်လိမ့်မယ်။ စာရေးလာတဲ့ အကြောင်းအရင်းက သူရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပိုပြီး ခိုင်မာလာအောင် လုပ်နေတာ ဖြစ်ချင် ဖြစ်နိုင်တယ်။ အဲဒီလိုသာဆိုရင် ကလေးကို မွေးထားလိုက်ပါလို့ သူ့ကို အကြံပေးလို့ မဖြစ်ဘူး။ သူ ဆုံးဖြတ်ရခက်အောင် လုပ်သလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”
တာကာယူကီသည် နားထင်ကို လက်ဖြင့် ဖိနှိပ်နေသည်။ သူ ခေါင်းကိုက်လာချေပြီ။
“ကျွန်တော်သာဆိုရင် မင်းဟာမင်း လုပ်ချင်သလို လုပ်ကွာလို့ ပြန်ဖြေလိုက်မှာပဲ”
“မပူပါနဲ့။ မင်းကိုလည်း ဘယ်သူကမှ အဖက်လုပ်ပြီး မေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်လေ။ မေးခွန်းရှင်ရဲ့ စိတ်သဘောထားကို ဒီစာထဲကနေ နားလည်အောင် လုပ်မှ ဖြစ်လိမ့်မယ်” စကားဆုံးသည်နှင့် ယူဂျီသည် လက်နှစ်ဘက်ကို ပြန်၍ ပိုက်ထားပြန်သည်။
‘တော်တော် အလုပ်ရှုပ်တာပဲ’ ဟု တာကာယူကီက တွေးနေမိသည်။ သို့သော် မည်ကဲ့သို့ စာပြန်ရမည်နည်းဟု ထိုမျှ စိတ်ပင်ပန်းခံ၍ စဉ်းစားနေရခြင်းသည် ယူဂျီအတွက်တော့ အဖိုးမဖြတ်နိုင်သည့် စိတ်ပျော်ရွှင်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေလေသည်။ ထိုသို့ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင် တာကာယူကီသည် လာရင်းကိစ္စကို ဖွင့်ဟပြောဆိုရန် အခက်တွေ့နေသည်။ သူ ယနေ့ည ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိနေရခြင်းမှာ အိုမင်းနေပြီ ဖြစ်သော ဖခင်ကြီးကို မြင်တွေ့လိုခြင်း သက်သက် မဟုတ်ပေ။
“အဖေ၊ အဖေ့ကို ပြောစရာ ကိစ္စရှိလို့ အားတယ် မဟုတ်လား”
“ဘာကိစ္စလဲ။ မင်းလည်း မျက်စိပါတာပဲ။ ငါ အခု အလုပ်ရှုပ်နေတာ မတွေ့ဘူးလား”
“မကြာစေရပါဘူးဗျာ။ အဖေ့ဟာက အလုပ်ရှုပ်နေတာမှ မဟုတ်ဘဲ။ စဉ်းစားမရလို့ ဘူပိတ်နေတာပဲ ဥစ္စာ။ မဟုတ်ဘူးလား။ တစ်ခဏလောက် တခြားကိစ္စကို ပြောင်းပြီး စဉ်းစားလိုက်ရင် ခဏနေ ဉာဏ်ပွင့်ချင် ပွင့်လာမှာပေါ့”
သူပြောသော စကားကို မှန်သည်ဟု ယူဆလိုက်သောကြောင့်လားဟု မဆိုနိုင်။ ယူဂျီသည် သုန်မှုန်သော မျက်နှာထားဖြင့် သားရှိရာဘက်သို့ လှည့်လာသည်။ “ဘာကိစ္စလဲ”
တာကာယူကီသည် ခါးကို မတ်လိုက်သည်။ “အစ်မက ကျွန်တော်ကို ပြောတယ်။ ဆိုင်ရဲ့ စီးပွားရေး အခြေအနေက အတော်လေး မကောင်းဘူးဆို”
ယူဂျီသည် ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်သည်။ “အတော် လျှာရှည်တဲ့ ကောင်မလေး”
“သူက အဖေ့ကို စိုးရိမ်လို့ ပြောပြတာလေ။ သူလည်း အဖေ့သမီးပဲဟာ။ စိုးရိမ်မှာပေါ့”
ယိုရီကိုသည် အခွန်ဌာနတွင် အလုပ်လုပ်ခဲ့ဖူးသောကြောင့် ၎င်းအတွေ့အကြုံကို အသုံးချကာ နာမီယာကုန်စုံဆိုင်အတွက် အခွန်ကိစ္စများကို နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း သူက စီမံဆောင်ရွက်ပေးလေသည်။ သို့သော် ယခုနှစ်အတွက် အခွန်ကိစ္စများ ဆောင်ရွက်ပြီးစီးသွားသောအခါ သူသည် တာကာယူကီထံသို့ ဖုန်းဆက်လာလေသည်။
“ငါတို့ဆိုင်က အခြေအနေ အတော်ဆိုးနေပြီ။ ဘယ်လောက် မြတ်သလဲလို့ ရင်ခုန်ရမယ့် အခြေအနေ မဟုတ်တော့ဘူး။ ဘယ်လောက် ရှုံးမလဲလို့ ရင်မနေရမယ့် ဘဝ ရောက်နေပြီ။ အဲဒီလိုဆိုရင် အခွန်တင်ဖို့ ကိစ္စကို ဘယ်သူပဲ လုပ်ပေးလုပ်ပေး ထူးမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ ဆိုတော့ ဝင်ငွေခွန်အတွက် အကြံအဖန် လုပ်စရာ မလိုဘဲ စာရင်းကို အရှိအတိုင်း တင်ပြရင်တောင် တစ်ပြားမှ ဆောင်နေစရာ မလိုဘူး”
“အဲဒီလောက်တောင် ဆိုးနေတာလား” တာကာယူကီ၏ အမေးအတွက် ပြန်ရသော ယိုရီကို၏ အဖြေမှာ “အဖေကိုယ်တိုင်သာ အခွန်ရုံး ရောက်သွားရင် အခွန်ဝန်ထမ်းတွေက အဖေ့ကို ထောက်ပံ့ကြေး လျှောက်ထားဖို့ ဖျောင်းဖျချင် ဖျောင်းဖျနေကြမှာ”
တာကာယူကီသည် ဖခင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“အဖေ၊ ဆိုင်ကို ပိတ်ပစ်လိုက်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ ထင်တယ်။ ဒီပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေလည်း ကားဝင်းနားက ဈေးတန်းမှာပဲ ဈေးဝယ်ကြတော့တာ မဟုတ်လား။ အဝေးပြေး ကားဝင်း မရှိခင်တုန်းကတော့ ဒီနေရာက ဘတ်စ်ကားဂိတ်နဲ့ နီးလို့ စီးပွားဖြစ်ခဲ့ပေမယ့် အခု မရတော့ဘူး။ လက်လျှော့လိုက်ပါတော့”
ယူဂျီသည် စိတ်ရှုပ်စွာ မေးစေ့ကို ပွတ်နေသည်။ “ဆိုင်ပိတ်ပြီးတော့ ဘာဆက်လုပ်ရမှာလဲ”
တာကာယူကီသည် အသက်ကို အဝရှူပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်တော်နဲ့ လိုက်နေပေါ့”
ယူဂျီက မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ “ဘာပြောတယ်”
တာကာယူကီသည် အခန်းပတ်လည်ကို လှမ်းကြည့်သည်။ နံရံပေါ်ရှိ အက်ကွဲကြောင်းများကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
“ဆိုင်မဖွင့်တော့ဘူးဆိုရင် အဖေလည်း ဒီလို နေရာမှာ နေစရာ မလိုတော့ဘူးလေ။ ကျွန်တော်တို့နဲ့ လိုက်နေပါ အဖေရာ။ ကျွန်တော် ဖူမီကိုနဲ့လည်း တိုင်ပင်ပြီးပါပြီ”
“အဲဒီ အခန်းကျဉ်းလေးမှာ နေရမှာလား”
“မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ အိမ်ပြောင်းဖို့ အစီအစဉ် ရှိပါတယ်။ တိုက်ခန်းတစ်ခန်း ဝယ်ဖို့ အချိန်လည်း တန်နေပြီလေ”
ယူဂျီ၏ စာကြည့်မျက်မှန်အောက်မှ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လာသည်။ “မင်းက တိုက်ခန်းဝယ်မယ်?”
“အထူးအဆန်းလည်း မဟုတ်ပါဘူး အဖေရာ။ ကျွန်တော့်အသက် ၄၀ တောင် ပြည့်တော့မယ်။ အခု အခန်းသစ် လိုက်ရှာနေတယ်။ ပြီးတော့ အဖေ့အတွက် ရှေ့ရေးကိုလည်း ထည့်စဉ်းစားရဦးမယ်လေ”
ယူဂျီက မျက်နှာလွှဲလိုက်ပြီး လက်ကို ခါယမ်းနေသည်။ “ငါ့ကို ထည့်စဉ်းစားစရာ မလိုပါဘူး”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“ငါ့ကိစ္စ ငါ့ဟာငါ အကြံထုတ်မှာပေါ့။ မင်းတို့ စောင့်ရှောက်စရာ မလိုဘူး”
“အဖေက အဲဒီလို ပြောပေမယ့် မဖြစ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စက ဘယ်လိုလုပ်လုပ် ဖြစ်မလာနိုင်ဘူးလေ။ ဝင်ငွေမှ မရှိရင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အသက်ဆက်နိုင်ပါ့မလဲ”
“ပူမနေစမ်းပါနဲ့ကွာ။ ငါပြောပြီးပြီပဲ။ ငါ့ဟာငါ ကြံပါ့မယ်”
“ဘယ်လိုကြံ ….”
“မင်းဟာက မပြီးတော့ဘူးလား” ယူဂျီ၏ အသံက ကျယ်လောင်လာသည်။ “မင်း မနက်ဖြန် အလုပ်ဝင်ရဦးမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါဆို စောစော ထရမှာပေါ့။ ဒီမှာ စကားရှည်မနေနဲ့။ မြန်မြန် ရေချိုးပြီး သွားအိပ်ချေတော့။ ငါလည်း မအားဘူး။ လုပ်စရာ ရှိသေးတယ်”
“အဖေ့အလုပ်က အဲဒီစာ ရေးမလို့ မဟုတ်ဘူးလား” တာကာယူကီက မေးငေါ့ပြသည်။
ယူဂျီသည် တိတ်ဆိတ်လျက် စာရေးစက္ကူကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ သူ့ကို အဖက်လုပ်ချင်ပုံ မရတော့။
တာကာယူကီသည် သက်ပြင်းချ၍ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ “ရေချိုးခန်း ခဏသုံးဦးမယ်”
ဘာတုံ့ပြန်မှုမျှ မရ။
နာမီယာအိမ်ရှိ စတီးရေစိမ်ကန်မှာ အတော်လေး သေးငယ်သည်။ တာကာယူကီသည် ခြေလက်ကို ကျုံ့ထားပြီး စတီးကန်ထဲတွင် ရေစိမ်နေရင်း ပြတင်းအပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်နေမိသည်။ ပြတင်းပေါက်နားတွင် ကြီးမားသော ထင်ရှူးပင် တစ်ပင် ရှိပြီး ၎င်း၏ အကိုင်းအခက်များကို အထဲမှ လှမ်းမြင်နေရသည်။ ၎င်းမှာ သူ ငယ်စဉ်ကတည်းက ရင်းနှီးခဲ့ရသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ယူဂျီအနေဖြင့် သံယောဇဉ် မဖြတ်နိုင်သည်မှာ ကုန်စုံဆိုင် ဟုတ်ချင်မှ ဟုတ်မည်။ အကြံဉာဏ် ပေးရသော အလုပ် ဖြစ်နိုင်သည်။ ဆိုင်ကို ပိတ်၍ ဤနေရာမှ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် သူ့ကို အကြံဉာဏ် တောင်းမည့်သူလည်း ရှိတော့မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ သိနေသည်။ လူအများက လက်ရှိ အခြေအနေကို သဘောကျကြသည်။ အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းနေသောကြောင့်သာ လူများစွာသည် သူ့ထံတွင် အကြံဉာဏ်များ တောင်းခံနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ဖခင်၏ တစ်ခုတည်းသော ပျော်ရွှင်ချမ်းမြေ့မှုကို သူ့ဘဝထဲမှ ဆွဲထုတ်ပစ်ရန် ကြိုးစားခြင်းမှာ ရက်စက်ရာ ကျနေပေတော့မည်။
နံနက် ၆ နာရီတွင် တာကာယူကီသည် အိပ်ရာမှ နိုးလာသည်။ သူ၏ ရှေးဟောင်း သံပတ်နာရီက သူ့ကို နှိုးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အပေါ်ထပ်ရှိ သူ၏ အခန်းတွင် အဝတ်အစား လဲနေစဉ် လှုပ်ရှားသံတချို့ကို ပြတင်းပေါက်ဘက်မှ ကြားလိုက်ရသည်။ သို့ဖြင့် ပြတင်းပေါက်ကို မသိမသာ ဖွင့်၍ အောက်ဘက်သို့ ငုံ့ကြည့်သောအခါ လူတစ်ယောက် နွားနို့သေတ္တာအနားမှ ထွက်ခွာသွားသည်ကို တွေ့ရသည်။ အဖြူရောင် အင်္ကျီ ဝတ်ဆင်ထားသော ဆံပင်ရှည်နှင့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး မျက်နှာကိုမူ ကောင်းကောင်း မမြင်ရချေ။
တာကာယူကီသည် အခန်းမှ ထွက်ပြီး အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာသည်။ ယူဂျီလည်း နိုးနေပြီး မီးဖိုချောင်ထဲတွင် မတ်တတ်ရပ်နေသည်။ အိုးထဲမှ ရေများပင် ဆူနေလေပြီ။
“မောနင်း” တာကာယူကီက နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“ဪ မင်း နိုးလာပြီပဲ” ယူဂျီက နံရံပေါ်ရှိ နာရီကို စွေကြည့်သည်။ “နံနက်စာအတွက် ဘယ်လို လုပ်မလဲ”
“ဘာမှ မလုပ်နဲ့တော့ အဖေ။ ကျွန်တော် အခုပဲ သွားတော့မယ်။ ဟိုကိစ္စကို ဘယ်လိုလုပ်လိုက်လဲ။ စာကို ပြောတာ”
ဘူးထဲမှ ငါးခြောက်မှုန့်များ နှိုက်ယူနေသော ယူဂျီ၏ လက်များ ရပ်တန့်သွားပြီး တာကာယူကီကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ရေးပြီးသွားပြီ။ ရေးတာ ညဉ့်နက်မှ ပြီးတော့တယ်”
“သူ့ကို ဘယ်လို ဖြေလိုက်တာလဲ”
“မင်းကို ပြောလို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“မေးစရာ လိုသေးလို့လား။ စည်းကမ်းလေကွာ။ ဒါ သူများရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ လျှို့ဝှက်ချက်ပဲဟာ”
တာကာယူကီက ခေါင်းကုတ်နေသည်။ ‘ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ လျှို့ဝှက်ချက်’ ဟူသော ဝေါဟာရကို သူ့အဖေက သိရှိနေခြင်းအတွက် သူ အံ့ဩနေမိသည်။ “ဒါနဲ့ … အမျိုးသမီးတစ်ယောက် နွားနို့သေတ္တာဖွင့်ပြီး စာယူသွားတယ်”
“ဘာ … မင်း မြင်လိုက်တယ်ပေါ့” ယူဂျီက အပြစ်တင်လိုဟန်ဖြင့် ပြောသည်။
“ကျွန်တော် အပေါ်ထပ်ကနေ လှမ်းကြည့်တော့ မတော်တဆ တွေ့လိုက်တာ”
“သူ မင်းကို မတွေ့လိုက်ဘူးမလား”
“မတွေ့လောက်ဘူး ထင်တာပဲ”
“ထင်ရုံ ထင်တာလား”
“မတွေ့လောက်ပါဘူးဗျာ။ ခဏလေး မြင်လိုက်တာပဲ ဥစ္စာ”
ယူဂျီသည် အောက်နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်ပြီး ခေါင်းခါနေသည်။
“မေးခွန်းရှင်ကို ချောင်းမကြည့်ရဘူးကွ။ အဲဒါလည်း စည်းကမ်းပဲ။ တကယ်လို့ သူ့ကို ဘယ်သူလဲဆိုတာ ရိပ်မိသွားပြီလို့ ယူဆရင် နောက် ဘယ်တော့မှ စာရေးမှာ မဟုတ်တော့ဘူး”
“ဒါကြောင့် တမင် ချောင်းကြည့်တာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောတာပေါ့။ မတော်တဆ မြင်လိုက်တာပါဗျာ”
“တကယ်ပဲကွာ။ တစ်ခါတလေလေး ပြန်လာပါတယ်။ ငါ့ကို ဒုက္ခရောက်အောင်တော့ မလုပ်လိုက်ပါနဲ့” ယူဂျီသည် နှုတ်မှ အပြစ်တင်စကား ဆိုနေရင်း ငါးခြောက်မှုန့် ထည့်ထားသော စွပ်ပြုတ်ရည်ကို ခပ်နေလေသည်။
တာကာယူကီသည် တောင်းပန်စကား ဆိုပြီး အိမ်သာထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ ထို့နောက် ဘေစင်တွင် မျက်နှာသစ်၍ သွားတိုက်လေသည်။ ယူဂျီက မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ကြက်ဥကြော်နေသည်။ တစ်ကိုယ်တည်း နေလာခဲ့သည်မှာ ကြာညောင်းလှပြီ ဖြစ်သောကြောင့် သူ၏ အပြုအမူတို့မှာ အထစ်အငေါ့ မရှိဘဲ အဆင်ချောနေသည်။
“အဖေ အခု ကျွန်တော်တို့ဆီ ပြောင်းမလာချင်သေးဘူး ဆိုလည်း သဘောပါပဲ” တာကာယူကီသည် ယူဂျီ၏ ကျောပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ “အဖေ ဆန္ဒရှိတဲ့အချိန်ကျရင် အချိန်မရွေးပြောပါ”
ယူဂျီက ဘာမျှ ပြန်မပြော။ ဖြေနေစရာ မလိုအပ်ဟုလည်း သဘောထားနေပုံ ရသည်။
“ကောင်းပြီလေ။ ဒါဆို ကျွန်တော် သွားတော့မယ်”
“အေး အေး” ယူဂျီက အသံ ခပ်တိုးတိုး ပြန်ဖြေသည်။ သို့သော် လှည့်ကြည့်ဖော် မရ။
နောက်ဖေးပေါက်မှ ထွက်ပြီးသောအခါ တာကာယူကီသည် နွားနို့သေတ္တာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ အထဲတွင် ဘာမျှ မရှိ။
ဖခင်သည် မည်သို့ ဖြေကြားလိုက်မည်နည်း။ သူ အနည်းငယ် …. မဟုတ်သေး။ အလွန်အမင်း စိတ်ဝင်စားနေသည်။