❝ သို့ – နာမီယာကုန်စုံဆိုင်
ဦးရဲ့ ပြန်စာအတွက် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး ကျေးဇူးတင်မိပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ဒုက္ခကို နားလည်ပေးနိုင်တဲ့သူ ရှိနေမှန်း သိရတာနဲ့တင် ကျွန်မ စိတ်ထဲ အတော်လေး ပေါ့ပါးသွားပါပြီ။
ဒါပေမယ့် ကျွန်မ ဝမ်းနည်းမိတာက ဒီတစ်ခေါက် ဦးရဲ့ ပြန်စာကို ကျွန်မ နားမရှင်းဘူး ဖြစ်နေတယ်။ ဟင့်အင်း၊ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် လုံးဝကို နားမလည်တာပါ။
ကျွန်မ ကျောင်းတက်တုန်းကပဲ အပျင်းကြီးခဲ့လို့လား မသိဘူး။ ပညာရေးနဲ့ ပတ်သက်ရင် ပါရမီ မရှိခဲ့ဘူး။ ဦးက ကျွန်မကို အားပေးချင်တာနဲ့ ဟာသပြက်လုံးတွေ ထည့်ရေးတာကိုတောင် ကျွန်မမှာ နားမလည်နိုင်ဘူး ဖြစ်နေတယ်။ ရှက်လည်း ရှက်မိပါတယ်။
အမေက အမြဲ ပြောလေ့ရှိတယ်။ ကိုယ်မသိတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုနဲ့ ကြုံလာရင် လူတကာကို ချက်ချင်း လျှောက်မမေးနဲ့။ ကိုယ့်ဘာသာ ကြိုးစားပြီး အဖြေကို သိအောင် အရင်လုပ်တဲ့။ ကျွန်မလည်း အဲဒီလို အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားကြည့်ပါသေးတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီတစ်ခေါက်တော့ ဘယ်လောက် ကြိုးစားကြိုးစား အဖြေမရခဲ့ဘူး။
ဟန်းဖုန်းဆိုတာက ဘာကြီးလဲ။
အဲဒါ ဘန်းစကားလား။ စာလုံးပေါင်းကို ကြည့်ရတာတော့ နိုင်ငံခြားဘာသာ စကား ဖြစ်မယ် ထင်တယ်။ အင်္ဂလိပ် စကားလုံး ဖြစ်ဖို့တော့ ပိုနီးစပ်မယ်။ တကယ်လို့ အင်္ဂလိပ်စကားလုံး ဆိုရင် hand phone ပေါ့။ အဘိဓာန်ထဲမှာလည်း အဲဒီ စကားလုံး အတွဲလိုက်ကို ရှာလို့ မတွေ့ဘူး။ hand သက်သက် phone သက်သက်တော့ ရှိတာပေါ့လေ။
‘ဟန်းဖုန်း’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ကျွန်မ မသိဘူး ဖြစ်နေတယ်။ မစ္စတာနာမီယာရဲ့ အဖိုးတန်တဲ့ အကြံပေးချက်က ကျွဲပါးစောင်းတီး သလို ဖြစ်နေပြီ ထင်တယ်။ ကျွန်မကို အသေးစိတ် ရှင်းပြပေးပါဦး။
ဦးရဲ့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ အချိန်တွေကို ဖြုန်းတီးသလို ဖြစ်နေရင်တော့ ကျွန်မ အနူးအညွတ် တောင်းပန်ပါတယ်။
ယုန်စန္ဒာ ❞
‘ယုန်စန္ဒာ’၏ စာသုံးစောင်ကို စားပွဲပေါ်တွင် အစီအရီ တင်ထားပြီး သုံးယောက်သား စားပွဲကို ဝိုင်းပတ်၍ ထိုင်နေကြသည်။
“ငါတို့ ပြန်သုံးသပ်ကြည့်ရအောင်” ရှိုတာက စကားစလိုက်သည်။ “နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ကိုဟိုင် နွားနို့သေတ္တာထဲ ထည့်လိုက်တဲ့ စာလည်း ပျောက်သွားတယ်။ ကိုဟိုင်က အဲဒီသေတ္တာကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့တာပဲ။ ဘယ်သူမှ အနားလာတာ မတွေ့ရဘူး။ နောက်တစ်ဘက်မှာလည်း အဆုယာက တံခါးဝကို စောင့်ကြည့်နေတယ်။ ဘယ်သူမှ ယင်းလိပ်တံခါးနားကို ကပ်လာတာ မရှိဘူး။ ဒါပေမယ့် တတိယစာက အိမ်ထဲကို ဝင်လာတယ်။ အခု ငါ ပြောပြီးသလောက်ထိ လက်တွေ့နဲ့ မကိုက်ညီတာ ဘာရှိသလဲ”
“မရှိဘူး” အဆုယာက ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြန်ဖြေသည်။ ကိုဟိုင်ကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ဒီလိုသာဆိုရင်” ရှိုတာသည် လက်ညှိုးကို ထောင်လိုက်သည်။ “ဘယ်သူမှ ဒီနား ချဉ်းကပ်တာ မရှိဘူး။ ဒါပေမယ့် ကိုဟိုင်ရဲ့ စာလည်း ပျောက်သွားတယ်။ ယုန်စန္ဒာရဲ့ စာကလည်း ဝင်လာတယ်။ နွားနို့သေတ္တာကိုရော ယင်းလိပ်တံခါးကိုပါ ငါ အသေအချာ စစ်ကြည့်ပြီးပြီ။ ဘာ အံဝှက်မှ မတွေ့ရဘူး။ မင်းတို့အနေနဲ့ အခုကိစ္စကို ဘယ်လို မြင်သလဲ”
အဆုယာသည် ထိုင်ခုံကို နောက်မှီထိုင်ပြီး လက်ဆယ်ချောင်းဖြင့် နောက်စေ့ကို သိုင်းဖက်လိုက်သည်။ “မစဉ်းစားတတ်လို့ပဲ ဦးနှောက်ခြောက်နေတာပေါ့ကွာ”
“ကိုဟိုင်၊ မင်းကရော”
ကိုဟိုင်က သူ၏ ဝိုင်းစက်နေသော ဦးခေါင်းကို ခါးယမ်းနေသည်။ “ငါ မသိဘူး”
“ရှိုတာ၊ မင်းက ဘာတွေးမိလို့လဲ”
အဆုယာ၏ မေးခွန်းကြောင့် ရှိုတာသည် ခေါင်းငုံ့၍ စာသုံးစောင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“မင်းတို့ သေချာ စဉ်းစားကြည့်စမ်း။ အဲဒီလူက ဟန်းဖုန်းကို မသိဘူးဆိုတာ ထူးဆန်းမနေဘူးလား။ ဘန်းစကားလား လို့တောင် မေးနေသေးတယ်”
“နောက်နေတာ နေမှာပါကွာ”
“ဟုတ်ပါ့မလား”
“အဲဒီလိုပဲ နေမှာပေါ့။ ဒီခေတ်မှာ ဟန်းဖုန်းကို မသိတဲ့လူ လောကမှာ ရှိသေးတာလား”
ရှိုတာက ပထမဆုံးစာကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
“ဒါဆို ဒါကိုရော ဘယ်လို နားလည်ရမလဲ။ ဒီစာထဲမှာ ‘နောက်နှစ်ရဲ့ အိုလံပစ်ပွဲတော်’ လို့ ပြောထားတယ်။ သေချာ စဉ်းစားကြည့်ရင် သိနိုင်တာပဲ။ နောက်နှစ်ထဲမှာ ဆောင်းရာသီ အိုလံပစ်ပွဲရော၊ နွေရာသီ အိုလံပစ်ပွဲရော ဘာပွဲမှ မရှိဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်ကမှ လန်ဒန်အိုလံပစ် ဖွင့်ပွဲ ကျင်းပခဲ့သေးတာလေ”
အဆုယာထံမှ ‘အား’ ဟူသော အာမေဍိတ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ အံ့အားသင့်မှုကို ဖုံးဖိထားလိုက်သောကြောင့် သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် သူ၏ နှာခေါင်းကို လက်ဖြင့် ပွတ်နေသည်။ “သူ အမှတ်မှားလို့ နေမှာပေါ့”
“ဟုတ်ပါ့မလား။ ဒီလောက် အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အမှတ်မှားနိုင်ပါ့မလဲ။ သူက အိုလံပစ်ပြိုင်ပွဲမှာ နိုင်ငံ့လက်ရွေးစင်တစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့အတွက် မျှော်မှန်းထားတဲ့ အားကစားသမား တစ်ယောက်လေ။ ပြီးတော့ သူက ဗီကော (Vcall) ခေါ်နိုင်တဲ့ ဖုန်းကိုတောင် မသိဘူးဆိုတော့ အတော် အ,လွန်းရာ ကျမနေဘူးလား”
“ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ”
“အဲဒါအပြင် အင်မတန် ထူးဆန်းတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိသေးတယ်” ရှိုတာက အသံကို နှိမ့်ချပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ငါ စောနက အပြင်ရောက်တုန်း သတိထားမိတာ”
“ဘာကိစ္စလဲ”
ရှိုတာသည် တွေဝေသော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်နေပြီး တစ်ခဏအကြာမှ စကားစလိုက်သည်။ “အဆုယာ၊ မင်းဖုန်းမှာ အခု ဘယ်နှ နာရီ ရှိပြီလဲ”
“ဖုန်းမှာလား” အဆုယာသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ ဖုန်းကို ဆွဲထုတ်ပြီး အချိန်ကို ကြည့်နေသည်။ “နံနက် ၃ နာရီ ၄၀”
“အင်း၊ ဒါဆိုရင် ငါတို့ ဒီအိမ်ထဲမှာ နေနေတာ တစ်နာရီကျော် ရှိပြီ ဆိုတဲ့ သဘောပေါ့”
“အေးလေ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“အင်း …. အဲ … ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့” ရှိုတာက မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။
သူတို့သည် နောက်ဖေးပေါက်မှ အိမ်အပြင်သို့ ထွက်လာကြပြန်သည်။ ရှိုတာသည် အိမ်နှင့် ဘေးဘက် ဂိုဒေါင်၏ အကြားရှိ လမ်းကျဉ်းလေးထဲတွင် ရပ်လျက် ကောင်းကင်ပေါ်သို့ မော့ကြည့်သည်။ “ငါ မှတ်မိသလောက် ငါ ဒီနေရာကို ပထမအကြိမ် ရောက်တုန်းက လမင်းဟာ ငါတို့ ခေါင်းပေါ် တည့်တည့်မှာပဲ”
“ငါလည်း မှတ်မိတယ်လေ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ”
ရှိုတာက မျက်တောင်မခတ်ဘဲ အဆုယာကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“တစ်ခုခု လွဲနေတာ သတိမထားမိဘူးလား။ အခု တစ်နာရီကျော်တောင် ကြာသွားပြီ။ ခေါင်းပေါ်က လက နေရာ မရွေ့သေးဘူး”
အဆုယာသည် ရှိုတာ၏ စကားကို နားမလည်နိုင်သေးဘဲ ငိုင်နေမိသည်။ တစ်ခဏအကြာ သဘောပေါက်သွားသောအခါမှ သူ၏ နှလုံးခုန်သံများလည်း ဆူညံလာလေသည်။ မျက်နှာမှာ ပူရှိန်းရှိန်း ဖြစ်လာပြီး ကျောထဲမှ ချမ်းစိမ့်စိမ့် ဖြစ်လာသည်။ သူသည် ဖုန်းကို ထုတ်ကြည့်ပြန်သည်။ နံနက် ၃ နာရီ ၄၂ မိနစ် ဟု ဖော်ပြနေသည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဘာဖြစ်လို့ လက မရွေ့တော့တာလဲ”
“ဒီလို ရာသီမျိုးမှာ လက သိပ်မရွေ့တာလည်း ဖြစ်ချင် ဖြစ်မှာပေါ့”
“အဲဒီလို ရာသီမျိုး ဘယ်မှာလာပြီး ရှိနိုင်မှာလဲ” ရှိုတာက ကိုဟိုင်၏ အမြင်ကို ချက်ချင်း ပယ်ချလိုက်သည်။
အဆုယာသည် သူ့ဖုန်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်၊ လမင်းကို မော့ကြည့်လိုက် လုပ်နေသည်။ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေလေသည်။
“ဟုတ်ပြီ” ရှိုတာသည် ဖုန်းကို ဟိုနှိပ်ဒီနှိပ် လုပ်နေသည်။ တစ်နေရာရာသို့ ဖုန်းခေါ်နေခြင်း ဖြစ်မည်။
လုပ်နေရင်းနှင့် ရှိုတာ၏ မျက်နှာ အမူအရာ ပျက်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ မျက်တောင်များကို အဆက်မပြတ် ပုတ်ခတ်နေသည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ။ မင်း ဘယ်သူ့ဆီ ဖုန်းဆက်နေတာလဲ” အဆုယာက မေးသည်။
ရှိုတာက ဘာမျှ ပြန်မပြောဘဲ ဖုန်းကို ထိုးပေးလေသည်။ ကိုယ့်ဘာသာ နားထောင်ကြည့် ဆိုသည့် သဘောမျိုး။
အဆုယာသည် ဖုန်းကို လှန်းယူပြီး နားနားကပ်၍ နားထောင်လိုက်သည်။ အထဲမှ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၏ အသံ ထွက်ပေါ်နေသည်။
“ယခု စံတော်ချိန် နံနက် ၂ နာရီ ၃၆ မိနစ် ရှိပါပြီရှင်”
သုံးယောက်သား အခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။
“ဖုန်း ပျက်နေတာ မဟုတ်ဘူး ဆိုရင်တော့ ဒီအိမ်ကြောင့်ပဲ” ရှိုတာက ပြောသည်။
“ဒီအိမ်ထဲက ပစ္စည်းတစ်ခုခုကြောင့် ဖုန်းထဲမှာ ပါတဲ့ နာရီက အချိန်လွဲသွားတယ်လို့ မင်း ဆိုလိုချင်တာလား”
အဆုယာ၏ အမြင်နှင့် ပတ်သက်ပြီး ရှိုတာက ခေါင်းညိတ် သဘောတူခြင်း မရှိ။
“ငါ့အမြင် ပြောရရင်တော့ ဖုန်းထဲ ပါတဲ့ နာရီက မမှားဘူး။ သူ့ဟာသူ ပုံမှန် လည်ပတ်နေတာပဲ။ ပြနေတဲ့ အချိန်နဲ့ အပြင်က လက်တွေ့ အချိန်နဲ့ မတူတာပဲ ရှိတယ်”
အဆုယာက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”
“ငါ့အထင် ဒီအိမ်နဲ့ အပြင်လောကဟာ အချိန်ကာလ တစ်ခု ခြားနေတယ်။ ဒီနှစ်နေရာမှာ ရှိတဲ့ အချိန်တွေရဲ့ ရွေ့လျားတဲ့ အမြန်နှုန်းတွေ မတူကြဘူး။ ဒီအထဲမှာ အချိန်အကြာကြီး ဖြတ်သန်းနေရပေမယ့် အပြင်လောကမှာတော့ လက်ဖျစ်တစ်တွတ်လောက်ပဲ ရှိလိမ့်မယ်”
“အမ် … မင်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ”
ရှိုတာက စာကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်ပြီးနောက် အဆုယာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။
“ဘယ်သူမှ ဒီအိမ်နား ကပ်လာတာ မရှိဘဲနဲ့ ကိုဟိုင်ရဲ့စာက ပျောက်သွားခဲ့တယ်။ ယုန်စန္ဒာရဲ့ စာလည်း ရောက်လာတယ်။ သဘာဝ ယုတ္တိအရ ပြောရင် ဒါ ဘယ်လိုမှ ဖြစ်လာနိုင်စရာ အကြောင်း မရှိဘူး။ ဒီတော့ ငါတို့ အခုလို စဉ်းစားကြည့်ရအောင်လား။ ကိုဟိုင်ရဲ့ ပြန်စာကို တစ်ယောက်ယောက်က ယူသွားတယ်။ ဖတ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ နောက်ထပ် စာတစ်စောင် ထပ်ပို့လာတယ်။ တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ အဲဒီလူကို ငါတို့ မမြင်ရဘူး”
“မမြင်ရဘူး? ကိုယ်ပျောက်လူလား” အဆုယာက ပြောသည်။
“အင်း၊ ငါသဘောပေါက်ပြီ။ ဝိဉာဉ်ကောင်တွေ ကမြင်းကြော ထနေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဒီမှာ နာနာဘာဝတွေ ရှိနေတာလား” ကိုဟိုင်သည် ခပ်ကျုံ့ကျုံ့လေး ပြင်ထိုင်လိုက်ပြီး ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို ကျီးကန်းတောင်းမှောက် ကြည့်နေလေသည်။
ရှိုတာက ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ခါယမ်းနေသည်။ “ကိုယ်ပျောက်လူ မဟုတ်ဘူး။ ဝိဉာဉ်ကောင်လည်း မဟုတ်ဘူး။ လူပဲ။ ဒီလောကထဲက လူတွေ မဟုတ်ဘူး” သူသည် စာသုံးစောင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “အတိတ်ကလူ”
“အတိတ်က? ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ” အဆုယာ၏ အသံမှာ ကျယ်လောင်လာသည်။
“ငါရဲ့ အမြင်က ဒီလိုကွာ။ ယင်းလိပ်တံခါးပေါ်က စာထည့်ပေါက်နဲ့ နွားနို့သေတ္တာက အတိတ်လောကနဲ့ ချိတ်ဆက်နေတယ်။ အတိတ်က လူတစ်ယောက်ဟာ စာတစ်စောင်ကို အဲဒီခေတ်ကာလမှာ ရှိတဲ့ နာမီယာကုန်စုံဆိုင်ဆီ ထည့်လိုက်ရင် အခုခေတ် ဒီဆိုင်ကနေ လက်ခံရရှိနိုင်တယ်။ ပြောင်းပြန်လှန်လိုက်ရင် ငါတို့ နွားနို့သေတ္တာထဲ ထည့်လိုက်တဲ့ စာဟာ အတိတ်က နွားနို့သေတ္တာထဲ ရောက်သွားမှာပဲ။ ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီလိုတွေ ဖြစ်နေရသလဲဆိုတာ ငါ မသိပေမယ့် အဲဒီ ရှုထောင့်ကနေ စဉ်းစားလိုက်ရင် ပြဿနာအားလုံး ပြေလည်သွားရောပေါ့”
‘ယုန်စန္ဒာ’သည် အတိတ်ကာလမှ လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ – ၎င်းမှာ ရှိုတာ၏ နောက်ဆုံး ကောက်ချက် ဖြစ်သည်။
အဆုယာသည် အချိန်အတန်ကြာ ဆွံ့အနေသည်။ သူ ဘာပြောရမည်ကို မသိဘဲ ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ ဦးနှောက်ကလည်း ထိုအကြောင်းကို တွေးကြည့်ရန် အလိုအလျောက်ပင် ငြင်းဆန်နေလေသည်။
“ဘယ်လိုလို့ ဖြစ်နိုင်မှာလဲကွာ” သူ အတော် ကြိုးစားပြီး ပြောလိုက်ရသည်။ “ဒီလိုကိစ္စမျိုး တကယ် ဖြစ်နိုင်ပါ့မလားဟ”
“ငါလည်း မဖြစ်နိုင်ဘူး ထင်တာပဲ။ ဒါပေမယ့် ဒါက တစ်ခုတည်းသော ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တဲ့ ဖြေရှင်းချက်ပဲ။ တကယ်လို့ သဘောမတူဘူး ဆိုရင် မင်းပဲ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တဲ့ ဖြေရှင်းချက်အသစ် ရှာပေတော့”
ရှိုတာ၏ စကားကို ပြန်လည်ချေပရန် အဆုယာ ဘာမျှ မတတ်နိုင်။ သူ ကိုယ်တိုင်လည်း ဘာ ဖြေရှင်းချက်မျှ မပေးနိုင်ပေ။
“အဲဒါ မင်း စာပြန်မယ်ဆိုလို့ သောက်ပြဿနာတွေ ဒီလို ရှုပ်ထွေးကုန်ရတာပဲ” အဆုယာက ကုလားမနိုင် ရခိုင်မဲပြီး ကိုဟိုင်ကို ဟောက်နေတော့သည်။
“ကိုဟိုင်ကို အပြစ်တင်မနေပါနဲ့။ တကယ်သာ ငါပြောတဲ့အတိုင်း မှန်နေရင် ဒီကိစ္စဟာ အင်မတန်မှ ကြီးကျယ်တဲ့ ကိစ္စကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေပြီ။ ငါတို့ဟာ အတိတ်က လူတွေနဲ့ စာပေးစာယူ လုပ်နေကြတာလေ” ရှိုတာ၏ မျက်လုံးများမှ အရောင်များ လင်းလက်နေသည်။
အဆုယာသည် ငူငူကြီး ထိုင်နေမိသည်။ ဘယ်လို လုပ်ရမည်မှန်း မသိတော့။ ဘာကို လုပ်ရမည်ကိုလည်း မသိဘဲ ဖြစ်နေလေသည်။
“သွားမယ်” ပြောရင်း သူ မတ်တတ်ထရပ်သည်။ “ဒီနေရာကနေ လစ်ကြစို့”
ကျန်လူနှစ်ယောက်က သူ့ကို အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ” ရှိုတာက မေးသည်။
“ဒီမှာ နေရတာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လို့ပေါ့ကွာ။ ပြဿနာက ဒီထက်ဒီ ပိုပြီး ကြီးကျယ်လာရင် ဒုက္ခပဲ။ သွားမယ်ကွာ။ ပုန်းလို့ ရမယ့် နေရာတွေက ဒီလောက် မရှားပါဘူး။ ဒီအိမ်ခန်းထဲမှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာပဲ နေနေ၊ တကယ့်အချိန်က ဘာမှ ပြောင်းလဲမှာ မဟုတ်ဘူး။ တကယ်လို့ မိုးလင်း မလာတော့ဘူးဆိုရင် ငါတို့ ဒီမှာ ပုန်းနေတော့ရော ဘာအကျိုးထူးဦးမှာလဲ”
သို့သော် ကျန်လူနှစ်ဦး၏ သဘောတူညီမှုကို မရဘဲ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်ခြင်းကသာ လွှမ်းမိုးနေသည်။
“ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ။ စကားလေးတော့ ပြောဦးမှပေါ့” အဆုယာက အော်ပြောသည်။
ရှိုတာက ခေါင်းမော့ကြည့်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပြတ်သားသော အရောင်အလင်းများ လင်းလက်လျက်။ “ငါတော့ ဒီမှာ ခဏနေချင်သေးတယ်”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
ရှိုတာက ပခုံးပင့်လိုက်သည်။ “ငါလည်း ရှင်းမပြတတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် အင်မတန် မှော်ဆန်တဲ့ ဖြစ်ရပ်တစ်ခုနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရတယ် ဆိုတာကိုတော့ ငါ သဘောပေါက်တယ်။ ဒီလို အခွင့်အရေးမျိုးက အင်မတန်မှ ရခဲတာလေ။ …. မဟုတ်သေးဘူး။ ဘဝမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မရနိုင်တော့ဘူးလို့ ပြောရလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ငါ လက်မလွှတ်ချင်ဘူး။ မင်း သွားချင်တယ်ဆိုလည်း သွားပေါ့။ ငါတော့ ဒီမှာ ခဏနေခဲ့ဦးမယ်”
“ဒီမှာ နေပြီး ဘာလုပ်မှာလဲ”
ရှိုတာသည် စားပွဲပေါ်မှ စာများကို လှမ်းကြည့်နေသည်။ “စာရေးမယ်လေ။ အတိတ်က လူနဲ့ စာအဆက်အသွယ် လုပ်နိုင်သေးတယ်။ သောက်ရမ်းမိုက်တာပဲ”
“အင်း၊ ဟုတ်တယ်” ကိုဟိုင်ကလည်း ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံသည်။ “ယုန်စန္ဒာရဲ့ စိတ်ဒုက္ခကိုလည်း ကူပြီး ဖြေရှင်းပေးရဦးမှာလေ”
အဆုယာသည် သူတို့ နှစ်ဦးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ နောက်ဘက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခေါင်းကို ခပ်ပြင်းပြင်း ခါယမ်းလိုက်သည်။
“မင်းတို့ နှစ်ကောင်ကို ငါ ဘယ်လို နားလည်ရမှန်း မသိတော့ဘူး။ မင်းတို့ ဘာတွေ စဉ်းစားနေကြတာလဲ။ အတိတ်ကလူနဲ့ စာဆက်သွယ်ရတာ ဘာတွေများ ဝမ်းသာစရာ ပါနေလို့လဲ။ တော်ပြီ။ ငါကတော့ အဲဒီ သောက်ရှုပ်ထဲ ကြားညပ်မခံနိုင်ဘူး”
“ဒါကြောင့် ငါပြောတာပေါ့။ မင်း သွားချင်သွားတော့” ရှိုတာက ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီး ဟန်ဖြင့် စိတ်လက် ပေါ့ပါးစွာ ပြောလိုက်သည်။
အဆုယာသည် အသက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ကာ ပြန်ပြောမည်ဟု ဟန်ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ့မှာ ဘာမျှ ပြောစရာ မရှိ။
“မင်းတို့သဘောပဲ။ ဘာတွေ ဆက်ဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ သိတာ မဟုတ်ဘူး”
သူသည် အိပ်ခန်းအတွင်းသို့ ဝင်သွားပြီး လက်ဆွဲအိတ်ကို ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူတို့နှစ်ယောက်ကို တစ်ချက်ကလေးမျှ လှည့်မကြည့်တော့ဘဲ နောက်ဖေးတံခါးမှ ထွက်သွားလေသည်။ ကောင်းကင်ပေါ်သို့ ခေါင်းမော့ကြည့်သောအခါ ဝိုင်းစက်နေသည့် လပြည့်ဝန်းသည် နဂိုနေရာမှ နည်းနည်းကလေးမျှ ရွေ့လျားသွားပုံ မရသည်ကို တွေ့ရသည်။
အဆုယာသည် ဖုန်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ဖုန်းထဲတွင် အလိုအလျောက် အချိန်တိုက်ပေးသော စနစ်တစ်ခု ပါသည်ကို သတိရမိသွားသည်။ အချိန်တိုက်ရန် ခလုတ်နှိပ်လိုက်သောအခါ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်မှ အချိန်မှာ ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ စောစောက သူတို့ အချိန်မေးခဲ့စဉ်က ကြားခဲ့ရသော အချိန်နှင့် ဘာမျှ ခြားနားခြင်း မရှိသေး။ နံနက် ၂ နာရီ ၃၆ မိနစ်။
လမ်းမီးရောင် ခပ်မှိန်မှိန်နှင့် မမှောင့်တမှောင် ဖြစ်နေသော လမ်းမထက်တွင် အဆုယာတစ်ယောက်တည်း လမ်းလျှောက်နေသည်။ သန်းခေါင်ည၏ လေထုက အေးမြလှ၏။ သို့သော် သူ၏ မျက်နှာမှာ ထူပူနေပြီး ကိုယ်ခန္ဓာမှလည်း ချွေးစို့နေသယောင်။
‘ဒီလို ကိစ္စမျိုး မရှိနိုင်ပါဘူး’ သူ တွေးနေမိသည်။
စာထည့်ပေါက်နှင့် နွားနို့သေတ္တာသည် အတိတ်ကာလနှင့် ချိတ်ဆက်နေပြီး ‘ယုန်စန္ဒာ’ဟု အမည်ရသော ကောင်မလေးတစ်ယောက်သည် အတိတ်ကာလမှ စာတစ်စောင် ပို့လာခဲ့သည်။
အတော်ပင် အူကြောင်ကြောင် နိုင်လှသည့် အတွေးဖြစ်သည်။ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်အောင် ရှင်းပြနိုင်သည်ဟု ဆိုစေကာမူ တကယ့်လက်တွေ့တွင် ထိုသို့သော ဖြစ်ရပ်မျိုး ဖြစ်လာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ တစ်နေရာရာတွင် လွဲမှားနေ၍သာ ဖြစ်ရပေမည်။ တစ်ယောက်ယောက်က သူတို့ကို အကြောင်ရိုက်နေခြင်းလည်း ဖြစ်ပေမည်။
ရှိုတာ ပြောသည့်အတိုင်း ဖြစ်နေသည်ပဲ ထားဦး။ ထိုကဲ့သို့ မူမမှန်သော လောကနှင့် ခပ်ဝေးဝေး နေသည်က ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ ပြဿနာ တစ်ခုခု ဖြစ်လာခဲ့လျှင် မည်သူ့ကိုမျှ အကူအညီ တောင်းနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်သာ အားကိုးစရာ ရှိပေမည်။ သူတို့သည်လည်း တစ်ဘဝလုံး ထိုသို့သာ ဖြတ်သန်း ရှင်သန်လာခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ မလိုအပ်ဘဲ တခြားလူများနှင့် ရှုပ်ရှုပ်ယှက်ယှက် ပတ်သက်လာခဲ့မိလျှင် အကောင်းထက် အဆိုးနှင့်သာ ကြုံဖို့ များလေသည်။ အထူးသဖြင့် ယခု ပတ်သက်နေရသူမှာ အတိတ်ကလူ ဖြစ်နေသည်။ ယခုမျက်မှောက်ဘဝတွင် ရှင်သန်နေသော သူတို့အား မည်သို့မျှ ကူညီနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
အနည်းငယ် လမ်းလျှောက်ပြီးသောအခါ အဆုယာသည် လမ်းမကြီးပေါ်သို့ ရောက်လာသည်။ ကား တစ်စီးစ နှစ်စီးစ သူ့ဘေးမှ ဖြတ်သွားကြသည်။ ထိုလမ်းမကြီးအတိုင်း လျှောက်သွားသောအခါ မကြာခင် စတိုးဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို တွေ့လာရသည်။
‘ဗိုက်ဆာလိုက်တာ’ သနားကမား အသံဖြင့် ပြောခဲ့သော ကိုဟိုင်ကို သူ သတိရသွားသည်။ ထိုနေရာတွင် တစ်ရေးမျှ မအိပ်ရဘဲ ဆက်နေနေလျှင် ပို၍သာ ဆာလောင်လာပေလိမ့်မည်။ သူတို့ မည်သို့ ဆက်လုပ်ရန် ကြံရွယ်ထားကြသနည်း။ အကယ်၍ အချိန်ကာလက ရွေ့လျားခြင်း မရှိလျှင် ဆာလောင်မွတ်သိပ်ခြင်းသည်လည်း ရပ်တန့်၍ နေမည်လော။
ယခုလို အချိန်မျိုးတွင် စတိုးဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လျှင် အရောင်းဝန်ထမ်းက ဈေးဝယ်သူ၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို မှတ်မိနေပေလိမ့်မည်။ ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ CCTV မှလည်း ရိုက်ကူးထားပေဦးမည်။ ထိုသူ နှစ်ဦးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ပစ်ထားလိုက်ပေတော့မည်။ သူတို့ဘာသာ ဆုံးဖြတ်ကြပါစေ။
ထိုသို့ စဉ်းစားနေမိသော်လည်း အဆုယာ၏ ခြေလှမ်းများက ရပ်တန့်သွားကြသည်။ ယခုအချိန်တွင် စတိုးဆိုင်ထဲ၌ အရောင်းဝန်ထမ်းမှလွဲ၍ မည်သူမျှ မရှိ။
အဆုယာက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ မတတ်နိုင်တော့။ မိမိက စိတ်ကောင်းရှိသူ မဟုတ်ပါလော။ သူသည် လက်ဆွဲအိတ်ကို အမှိုက်ပုံးအနောက်တွင် ဖွက်ထားခဲ့ပြီး မှန်တံခါးကို ဖွင့်ဝင်ခဲ့သည်။
ထမင်းလိပ်၊ ပေါင်မုန့်နှင့် အချိုရည်ဗူးများ ဝယ်၍ အဆုယာသည် စတိုးဆိုင်ထဲမှ ထွက်လာသည်။ အရောင်းဝန်ထမ်းသည် လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး အဆုယာကို တစ်ချက်ကလေးမျှ မော့မကြည့်ခဲ့။ CCTV က ရွေ့လျားနေနိုင်သော်လည်း ယခုလို အချိန်မျိုး ဈေးဝယ်နေသည်ကို ရဲဘက်မှ သံသယ ရှိမည် မဟုတ်ပေ။ လူတွေက ပြောင်းပြန်လည်း စဉ်းစားချင် စဉ်းစားနေပေမည်။ အကယ်၍ ပြစ်မှုကျူးလွန်ထားသူ ဖြစ်လျှင် ယခုကဲ့သို့ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် လှုပ်ရှားနေလိမ့်မည် မဟုတ်။ အဆုယာက တတ်နိုင်သလောက် အကောင်းဘက်ကသာ စဉ်းစားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
သူသည် ဖွက်ထားသော လက်ဆွဲအိတ်ကို ပြန်ယူပြီး နောက်ကြောင်းပြန်လာခဲ့သည်။ ဟိုနှစ်ယောက်ကို စားသောက်စရာများ ပေးပြီး လစ်မည်။ ထိုဆန်းပြားသော အိမ်ခန်းထဲတွင် စိုးစဉ်းမျှ သူ မနေလိုတော့ပြီ။
မကြာခင်မှာပင် ကုန်စုံဆိုင်ဟောင်းသို့ ရောက်လာသည်။ ကံကောင်းသည်မှာ လမ်းပေါ်တွင် လမ်းသွားလမ်းလာ တစ်ယောက်တလေကိုမျှ မတွေ့ခဲ့ရခြင်းပင်။
အဆုယာသည် ထိုအိမ်ဟောင်းကြီးကို နောက်တစ်ကြိမ် အကဲခတ်နေမိပြန်သည်။ လုံခြုံစွာ ပိတ်ထားသော ယင်းလိပ်တံခါးပေါ်မှ စာထည့်ပေါက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူက စဉ်းစားနေမိသည်။ အကယ်၍ ယခုအချိန်တွင် ဤနေရာမှ စာထည့်လိုက်လျှင် မည်သည့် ခေတ်ကာလ၏ နာမီယာကုန်စုံဆိုင်သို့ ရောက်သွားလိမ့်မည်နည်း။
အိမ်ခန်းနှင့် ဂိုဒေါင်ကြားရှိ လမ်းကျဉ်းကို ဖြတ်၍ သူ နောက်ဖေးပေါက်သို့ ရောက်လာသည်။ တံခါးက ဖွင့်လျက် ရှိနေသည်။ သူသည် အထဲဘက်သို့ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်ပြီးမှ အထဲသို့ ဝင်သွားသည်။
“ဟာ အဆုယာ” ကိုဟိုင်က ဝမ်းသာအားရ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ “မင်း ပြန်လာတယ်လား။ တစ်နာရီကျော်တောင် ကြာပြီဆိုတော့ မင်း ပြန်မလာတော့ဘူးလို့ အောက်မေ့နေတာ”
“တစ်နာရီ?” အဆုယာက ဖုန်းနာရီကို ကြည့်လိုက်သည်။ “၁၅ မိနစ်ပဲ ရှိပါသေးတယ်ကွာ။ ပြီးတော့ ငါ ပြန်လာတာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့ကို စားစရာ လာပို့တာ”
“ဝိုး” ကိုဟိုင်၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပြီး ထမင်းလိပ်ကို ချက်ချင်း လှမ်းယူတော့သည်။
“ဒီမှာ နေနေတာ၊ ဘယ်အချိန်မှ မိုးလင်းမှာလဲ” အဆုယာက ရှိုတာကို ပြောသည်။
“ဒါလား၊ ငါ အကြံကောင်းတစ်ခု ရပြီ”
“အကြံကောင်း?”
“အခု နောက်ဖေးတံခါး ဖွင့်ထားတယ် မဟုတ်လား”
“အင်း”
“ဒါဆို အခန်းတွင်းနဲ့ အခန်းပြင်ရဲ့ အချိန်က တူသွားပြီ။ ငါနဲ့ ကိုဟိုင်တို့ နည်းမျိုးစုံ စမ်းကြည့်ပြီးသွားပြီ။ နောက်ဆုံးမှ အဲဒီနည်းကို တွေ့တာ။ အဲဒီလိုသာဆိုရင် မင်းရဲ့ အချိန်နဲ့ ကွာတယ် ဆိုရင်တောင် တစ်နာရီပဲ”
“ဒီလိုလား ….” အဆုယာက နောက်ဖေးတံခါးကို လှမ်းကြည့်သည်။ “ဒါက ဘယ်လို အစီအမံတွေလဲဟ။ ဒီအိမ်က ဘယ်လို ဖြစ်နေရတာလဲ”
“ဘယ်လို ဖြစ်သလဲတော့ ငါလည်း မသိဘူး။ ဒါပေမယ့် ဒီလိုသာဆိုရင် မင်းလည်း အပြင်ထွက်စရာ မလိုတော့ဘူး။ ဒီမှာ နေပြီးတော့လည်း မိုးလင်းအောင် စောင့်လို့ ရတာပဲ”
“ဟုတ်တယ်။ အတူတူ ရှိနေတာ ပိုကောင်းတာပေါ့” ကိုဟိုင်ကလည်း ထောက်ခံသည်။
“ဒါပေမယ့် မင်းတို့က ဟိုထူးဆန်းတဲ့ စာကို ရေးဦးမှာ မဟုတ်လား”
“ဘာဖြစ်လဲ။ မင်းသာ စိတ်မဝင်စားရင် ဂရုစိုက် မနေနဲ့ပေါ့။ ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့ အမြင်ကို ငါတို့က ကြားချင်သေးတာ”
ရှိုတာ၏ ပြောစကားကို ကြားရသောအခါ အဆုယာက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “ငါ့အမြင်?”
“မင်း ထွက်သွားပြီးတော့ ငါတို့ တတိယမြောက် ပြန်စာကို ရေးခဲ့တယ်။ နောက်ပြီး စာတစ်စောင် ထပ်ရတယ်။ မင်း ဖတ်ကြည့်ဦးမလား”
အဆုယာက သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်နေမိသည်။ နှစ်ဦးလုံး၏ မျက်လုံးများက သူ့ကို တစ်ခုခု သိစေလိုသော အရိပ်အရောင်များ ထင်ဟပ်နေကြသည်။
“ဒါဆိုလည်း ဖတ်ကြည့်တာပေါ့” ပြောပြီး ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။ “မင်းတို့ ပြန်စာက ဘယ်လို ရေးထားတာလဲ”
“ဒီမှာ စာကြမ်းရှိတယ်” ရှိုတာသည် စာရွက်တစ်ရွက်ကို သူ့အရှေ့သို့ ထိုးပေးသည်။
ရှိုတာတို့၏ တတိယမြောက်စာမှာ အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်သည်။ ဤစာကို ရေးသူမှာ ရှိုတာ ဖြစ်ရမည်။ ယခင်စာလောက် ဖတ်ရ မခက်တော့။
❝ ဟန်းဖုန်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အဲဒီကိစ္စကို မင်း မေ့ထားလိုက်တော့။ အဲဒါက မင်းနဲ့ ဘယ်လိုမှ မပတ်သက်ပါဘူး။
မင်းနဲ့ မင်းကောင်လေးရဲ့ အကြောင်းကို ပိုပြီး ပြည့်စုံအောင် ထပ်ပြောပြလို့ ရမလား။ ဘာတွေ ကျွမ်းကျင်သလဲ။ နှစ်ယောက်စလုံးရဲ့ တူညီတဲ့ ဝါသနာက ဘာတွေလဲ။ အခုတလော နှစ်ယောက်အတူတူ ခရီးထွက်ဖူးတာ ရှိသလား။ ရုပ်ရှင် အတူတူ ကြည့်ဖူးလား။ တကယ်လို့ သီချင်း ကြိုက်တတ်တယ်ဆိုရင် အခု လတ်တလော ခေတ်စားနေတဲ့ သီချင်းတွေထဲက ဘယ်သီချင်းကို သဘောကျသလဲ။
အထက်က အကြောင်းအရာတွေကို ပြောပြနိုင်မယ် ဆိုရင် ငါလည်း ဒီထက် ပိုကောင်းတဲ့ အကြံဉာဏ်တွေ ပေးနိုင်တာပေါ့။
(စာရေးတဲ့သူ ပြောင်းသွားလို့ စိတ်မရှိပါနဲ့)
ကျေးဇူးတင်လျက်
နာမီယာကုန်စုံဆိုင် ❞
“ဒါတွေက ဘာတွေလဲ။ ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီလို မေးခွန်းတွေကို လျှောက်မေးထားရတာလဲ”
“ကြည့်။ ပထမဆုံးအနေနဲ့ ယုန်စန္ဒာဟာ ဘယ်ခေတ်က လူလည်းဆိုတာ သိအောင် လုပ်ရမယ် မဟုတ်လား။ အဲဒီလိုမှ မသိရင် ပြောသမျှ အံချော်နေမှာပေါ့”
“ဒါဆိုလည်း ‘မင်းက ဘယ်ခေတ်ကလူလဲ’ လို့ တဲ့တိုးပဲ မေးလိုက်ပေါ့”
အဆုယာ၏ စကားသံကို ကြားသောအခါ ရှိုတာက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “တစ်ဘက်လူအတွက်လည်း ထည့်စဉ်းစားပါဦး။ သူက ငါတို့ရဲ့ အခြေအနေကို သိတာ မဟုတ်ဘူး။ သူ့ကို အဲဒီလိုကြီး ရုတ်တရက် မေးလိုက်ရင် ငါတို့ကို ဂေါက်နေတယ်လို့ပဲ သူက ထင်သွားမှာပေါ့”
အဆုယာသည် အောက်နှုတ်ခမ်းကို အရှေ့သို့ စူလိုက်ပြီး ပါးကို လက်ဖြင့် ကုတ်နေသည်။ သူ့အနေဖြင့် ဘာမျှ ချေပနိုင်စွမ်း မရှိ။ “ဒီတော့ တစ်ဘက်က ဘယ်လို စာပြန်လာသလဲ”
ရှိုတာသည် စားပွဲပေါ်မှ စာတစ်စောင်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ “မင်း ဖတ်ကြည့်”
‘ပြောလိုက်ရင် ပြီးနေတာကို’ ဟု စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်နေရင်း စာအိတ်ထဲမှ စာကို ဆွဲထုတ်နေသည်။
❝ သို့ – နာမီယာကုန်စုံဆိုင်
အခုလို နောက်တစ်ကြိမ် စာပြန်တဲ့အတွက် ကျေးဇူးပါ ဦး။ ရှေ့က စာတစ်စောင် ဖတ်ပြီးကတည်းက ကျွန်မ ဟန်းဖုန်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အကြောင်းကို လိုက်စုံစမ်းကြည့်နေတာ။ အနီးနားမှာ ရှိတဲ့ လူတွေကိုလည်း မေးကြည့်တယ်။ ဒါပေမယ့် နားမလည်နိုင်သေးဘူး။ အဖြေကို သိပ်သိချင်တယ် ဆိုပေမယ့် ကျွန်မနဲ့ မပတ်သက်ဘူးလို့ ဦးက ပြောလာတော့လည်း ကျွန်မ ဆက် မစဉ်းစားတော့ပါဘူး။ ဦးအနေနဲ့ တစ်နေ့ကျရင် အဲဒီအကြောင်း ပြောလာလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်မိပါတယ်။ အဲဒီလို ဆိုရင် အရမ်း ဝမ်းသာမိမှာပဲ။
ဦး ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့ ဘယ်လို လူတွေလဲ ဆိုတာ ဦးကို ပြောပြသင့်တာပေါ့။
ပထမဆုံး စာထဲမှာ ပြောခဲ့တဲ့ အတိုင်း ကျွန်မဟာ အားကစားသမား တစ်ယောက်ပါ။ သူကလည်း ကျွန်မနဲ့ အမျိုးတူတဲ့ အားကစားကို လုပ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ အဲဒါကြောင့်လည်း ကျွန်မတို့ သိကျွမ်းခဲ့ကြတာပေါ့။ သူလည်းပဲ တစ်ချိန်က အိုလံပစ် လက်ရွေးစင်တစ်ယောက်ပါ။ အဲဒါတွေက လွဲလို့ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်စလုံးဟာ သာမန်လူတွေချည်းပါပဲ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ တူညီတဲ့ ဝါသနာကို ပြောရရင်တော့ ရုပ်ရှင်ကြည့်တာပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဒီနှစ် ကျွန်မတို့ အတူကြည့်ခဲ့ကြတဲ့ ရုပ်ရှင်တွေက Superman နဲ့ Rocky II ပါ။ Alien လည်း ကြည့်ခဲ့သေးတယ်။ အတော်လေး ကြည့်လို့ကောင်းတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မက အဲဒီလို ဇာတ်ကားမျိုးတွေကို သိပ် မကြိုက်တတ်ဘူး။
ကျွန်မတို့ သီချင်းတွေ အများကြီးကိုလည်း အတူတူ နားထောင်ကြတယ်။ အခုတလော ခံတွင်းတွေ့နေတာကတော့ Godiego နဲ့ Southern All Stars ရဲ့ သီချင်းတွေပဲ။ ‘အိတိုရှိ နော အယ်လီ’ ဆိုတဲ့ သီချင်းကလည်း သိပ်ကောင်းတာပဲနော်။
ရေးရင်း ရေးရင်းနဲ့ သူ နေမကောင်း မဖြစ်ခင်က အချိန်တွေကို ပြန်သတိရလာမိတယ်။ ကြည်နူးစိတ်နဲ့ ပိုပြီး နေသာထိုင်သာ ရှိလာတယ်။ အဲဒါကပဲ ဦးရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်လား မသိဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခုလို ရင်ဖွင့်ပြီး စကားစမြည် ပြောခွင့်ရတာ (အသုံးအနှုန်း ရိုင်းပျသွားရင် ခွင့်လွှတ်ပါ) ကျွန်မကို အများကြီး ခွန်အားဖြစ်စေပါတယ်။ ဖြစ်နိုင်မယ် ဆိုရင် ဦးရဲ့ ပြန်စာကို မနက်ဖြန် ဖတ်ရဖို့ မျှော်လင့်နေပါတယ်။
ယုန်စန္ဒာ ❞
“ဒီလိုလား” စာဖတ်ပြီးသောအခါ အဆုယာက ရေရွတ်နေသည်။ “Alien နဲ့ အိတိုရှိ နော အယ်လီ တဲ့။ ….. ဒါနဲ့တင် သူ ဘယ်ခေတ်ကာလကလည်း ဆိုတာ ခန့်မှန်းလို့ ရနေပြီ။ ငါတို့ အဖေအမေတွေ လူငယ်ဘဝက ဟာတွေပဲ”
ရှိုတာက ခေါင်းညိတ်နေသည်။
“စောစောက ငါ အင်တာနက်မှာ ရှာကြည့်တယ်။ ဪ … ဒါနဲ့ ဒီအခန်းထဲမှာ ဖုန်းက လိုင်းမမိဘူး။ နောက်ဖေးတံခါး ဖွင့်လိုက်ရင်တော့ မိပြီ။ အဲဒါ ထားပါတော့။ စာထဲမှာ ပါတဲ့ ရုပ်ရှင်ကား သုံးကားရဲ့ ရုံတင်တဲ့ ခုနှစ်ကို ငါ ရှာကြည့်တယ်။ အကုန်လုံး ၁၉၇၉ ခုတဲ့။ ‘အိတိုရှိ နော အယ်လီ’ ကလည်း ၁၉၇၉ မှာ ထွက်တာ”
အဆုယာက ပခုံးကို ပင့်ပြသည်။ “ကောင်းတာပေါ့။ ဒါဆို အချိန်ကို ၁၉၇၉ ခုလို့ သတ်မှတ်လို့ ရတာပေါ့”
“ဟုတ်တယ်။ အဲဒီလိုဆိုရင် ယုန်စန္ဒာ ဝင်ပြိုင်မယ် ဆိုတဲ့ အိုလံပစ်ပွဲကလည်း ၁၉၈၀ ခုနှစ်က ပွဲပဲ ဖြစ်ရတော့မှာပေါ့”
“ဟုတ်မှာပေါ့။ အဲတော့ ဘာဖြစ်လဲ”
ရှိုတာသည် မျက်တောင် မခတ်ဘဲ အဆုယာကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ အကြည့်က အဆုယာ၏ ကိုယ်ကို ဖောက်ထွက်သွားတော့မည့်နှယ်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ” အဆုယာက မေးသည်။ “ငါ့မျက်နှာမှာ ဘာတွေ ပေနေလို့လဲ”
“ကြည့်ရတာ မင်းလည်း သိပုံ မရဘူး။ ကိုဟိုင် မသိဘူး ဆိုတာကတော့ ထားပါတော့။ မင်းကလည်း ….”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အမြန် ပြောစမ်းပါ”
ရှိုတာက အသက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။ “၁၉၈၀ ခုနှစ် အိုလံပစ်ပွဲက မော်စကိုမြို့မှာ ကျင်းပမှာလေ။ အဲဒီ အိုလံပစ်ပွဲကို ဂျပန်က သပိတ်မှောက်ခဲ့တယ်”