ဒုတိယမြောက် ဂင်းနစ်စ်ပုလင်းလည်း ကုန်သွားလေပြီ။ “နောက်တစ်ပုလင်း ယူဦးမလား” အေရီကိုက မေးသည်။ “တခြား တံဆိပ် ပြောင်းသောက်မလား”
“အင်း ကောင်းတာပဲ” ကိုဆုကေသည် စင်ပေါ်တွင် တင်ထားသော အရက်ပုလင်းများကို လှမ်းကြည့်သည်။ “ဒါဆိုလည်း …. ဘူနာဟာဗိန်း (Bunnahabhain) တစ်ခွက်ပေးဗျာ”
အေရီကိုသည် ခေါင်းညိတ်ပြီး ဘီယာခွက်တစ်ခွက် လှမ်းယူသည်။
ဆိုင်ထဲတွင် ‘I Feel Fine’ သီချင်းသံက ပျံ့လွင့်နေသည်။ ကိုဆုကေသည် လက်ချောင်းကလေးများဖြင့် စည်းချက်လိုက်နေရာမှ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။
ဆိုင်းအတွင်း လေးဘက်လေးတန်ကို ကြည့်လျက် သူ တွေးမိပြန်သည်။ ဤကဲ့သို့သော ဇနပုဒ်တစ်နေရာတွင် ဤကဲ့သို့သော ဘားဆိုင်မျိုး တွေ့နေရမည်ဟု လုံးဝ ထင်မှတ်ထားနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိ။ သူ ထိတွေ့ခဲ့ဖူးသော အပေါင်းအသင်းများတွင် ဘီတယ်လ်၏ ပရိသတ်များ ရှိသည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း သူကဲ့သို့သော ရူးရူးမူးမူး ကြိုက်နှစ်သက်သည့် အမာခံ ပရိသတ်မျိုး နောက်တစ်ယောက်ကို ဤဇနပုဒ်တွင် ရှာတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ဟု သူက အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားသည်။
အေရီကိုသည် ရေခဲညှပ်ဖြင့် ရေခဲကို ထုခွဲနေသည်။ သူ ရေခဲခွဲနေသည်ကို စိုက်ကြည့်နေရင်း ကိုဆုကေသည် ပန်းပုသုံး ဓားငယ်ဖြင့် သစ်တုံးကို ထွင်းလှီးနေသော မိမိ၏ အတိတ်ဘဝ ပုံရိပ်ကို ပြန်လည် မြင်ယောင်လာသည်။
ဂေဟာထဲတွေ နေထိုင်ခဲ့ရသော ဘဝမှာ ဆိုးရွားသည်ဟု မဆိုနိုင်ချေ။ အစားအသောက်အတွက် ပူပန်စရာ မလိုအပ်သည့်အပြင် ကျောင်းတက်ခွင့်လည်း ရရှိခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် သူ အသက်လိမ်ထားသောကြောင့် ကျောင်း စစတက်ချင်း ဦးဆုံးနှစ်တွင် ကျောင်းစာများက သူ့အတွက် လွယ်ကူလွန်းနေသည်။
သူ့ကိုယ်သူ ‘ဖူဂျီကာဝါ ဟီရိုရှိ’ ဟု နာမည်သွင်းထားသောကြောင့် အားလုံးက သူ့ကို ‘ဟီရိုရှိ’ ဟုသာ ခေါ်ကြသည်။ အစပိုင်းတွင် ထိုနာမည်နှင့် အသားမကျခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်း သူ့နာမည် အရင်းကိုပင် မေ့သလောက် ရှိလာသည်။
သူ့တွင် သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်မျှ မရှိပေ။ အတိအကျ ပြောရလျှင် သူသည် မည်သူနှင့်မျှ သူငယ်ချင်း မဖွဲ့ခဲ့ချေ။ အကယ်၍ ထိုသူနှင့် ရင်းနှီးသွားလျှင် အောင့်မထားနိုင်ဘဲ သူ၏ နာမည်အရင်းကို ဖွင့်ပြောလိုက်ခြင်းဖြင့် သူ၏ နောက်ကြောင်းကို လှစ်ဟပြလိုက်သလို ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးမှ ရှောင်ကွင်းနိုင်ရန် တစ်ကိုယ်တည်း သွားလာလှုပ်ရှားဖို့ လိုအပ်သည်ဟု သူ ယူဆသည်။ သူ၏ ထိုသို့သော အပြုအမူအကြောင့်လည်း ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သူနှင့် အပေါင်းအသင်း ဖွဲ့ချင်သည့် သက်တူရွယ်တူကလည်း မရှိသလောက် ရှားသည်။ အမြဲ မှုန်ကုတ်ကုတ် နေတတ်သော သူ့ကိုလည်း တခြားကလေးများက ပေါင်းရသင်းရ ခက်သူဟု ယူဆကြသည်။ သူ့ကို အနိုင်ကျင့်ရန် မဆိုထားနှင့်၊ သူ့အနား ကပ်ချင်သူပင် မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် ဂေဟာမှာ ဖြစ်စေ၊ စာသင်ကျောင်းမှာ ဖြစ်စေ၊ သူက အမြဲတမ်း တစ်ယောက်ထီးတည်းသာ။
အတူကစားမည့် အပေါင်းအဖော် မရှိသော်လည်း သူသည် အထူးတလည် ပျင်းရိသည်ဟု မခံစားခဲ့ရပေ။ အဘယ်ကြောင့် ဆိုသော် သူ ဂေဟာသို့ ရောက်သည်နှင့် စိတ်ဝင်စားစရာ အလုပ်တစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ပန်းပုထုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျိုးကျနေသော သစ်တုံးများကို အနီး ပတ်ဝန်းကျင်မှ ကောက်ယူပြီး ဓားငယ်ဖြင့် ပုံသဏ္ဌာန်အမျိုးမျိုး ထွင်းထုနေလေ့ ရှိသည်။ အစပိုင်းတွင် အပျင်းပြေ လုပ်နေရာမှ ရုပ်တု အနည်းငယ် ထွင်းထုပြီးသော အခါတွင်မူ ပန်းပုထုခြင်းကို ရူးသွပ်စွာ စွဲလန်းသွားလေတော့သည်။ တိရစ္ဆာန်ရုပ်မှ စ၍ စက်ရုပ်၊ လူရုပ်နှင့် ကားရုပ်အထိ အမျိုးအမည် မရွေး ထွင်းထုခဲ့သည်။ အသွင်အပြင် ရှုပ်ထွေး၍ ထွင်းထုရ ခက်လေလေ သူ့အတွက် အားရလေလေ ဖြစ်နေတော့သည်။ ပုံကြမ်း မဆွဲတော့ဘဲ သစ်သားကိုင်ပြီး တိုက်ရိုက် ထွင်းရသည်ကိုပင် အားရ ကျေနပ်နေမိသည်။
ထွင်းထုပြီးသော အရုပ်များကို သူက သူ့အောက်ငယ်သည့် ကလေးများအား လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးလေ့ရှိသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် မျက်နှာသေဖြင့် နေနေတတ်သည့် ‘ဟီရိုရှိ’ ၏ လက်ဆောင်ပေးခြင်းကို ခံရသော ကလေးများသည် အစပထမတွင် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေတတ်ကြသော်လည်း လက်ဆောင်ကို လက်ခံပြီးသည်နှင့် တပြိုင်နက် သူတို့၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးပန်းများ ဝေလာကြသည်။ သူတို့အတွက် ကစားစရာ အသစ်ရရှိနိုင်သည့် အခွင့်အလမ်းမှာ နည်းပါးလှသည် မဟုတ်ပါလား။ မကြာခင်မှာပင် ကလေးများက သူတို့ လိုချင်သော ပုံသဏ္ဌာန်များကို တောင်းဆိုလာကြလေတော့သည်။ “သားအတွက် မူးမင်းရုပ် (Moomin) လုပ်ပေး” “သားက ကာမန်းရိုက်ဒါ (Kamen Rider)” စသဖြင့်။ ကလေးများ၏ အပြုံးများက သူ့ထံသို့လည်း ကူးစက်လာခဲ့သည်။
ကိုဆုကေ၏ ပန်းပုရုပ်ကလေးများက ဝန်ထမ်းများ၏ အကြားတွင်လည်း ရေပန်းစားခဲ့လေသည်။ တစ်နေ့တွင် အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ရုံးခန်းသို့ အခေါ်ခံရပြီး အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက သူ့အား ဘယ်တုန်းကမျှ မမျှော်လင့်ခဲ့ဖူးသော အကြံဉာဏ်တစ်ခုကို ပေးခဲ့သည်။ “မင်း ပန်းပုပညာ မသင်ချင်ဘူးလား” အုပ်ချုပ်ရေးမှူးတွင် ပန်းပုပညာရှင် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ရှိသည်။ ထိုသူသည် သူ့ပညာကို ဆက်ခံနိုင်မည့် တပည့်ကောင်းတစ်ယောက် ရှာဖွေနေသည်။ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက ပြောခဲ့သေးသည်။ အကယ်၍ သူနှင့်အတူ ပညာသင်အဖြစ် နေထိုင်လျှင် နေ့ခင်းတွင် သူ့ထံမှ ပန်းပုပညာ သင်ခွင့် ရမည့်အပြင် ညနေပိုင်းတွင်လည်း ညကျောင်းတက်၍ အထက်တန်း အောင်လက်မှတ် ရယူနိုင်သေးသည်။
သူ့အနေဖြင့် အလယ်တန်း ပြီးဆုံးကြောင်း အောင်လက်မှတ်ကို မကြာခင် ရတော့မည် ဖြစ်၍ ဂေဟာ၏ အုပ်ချုပ်ရေး ဝန်ထမ်းများကလည်း သူ၏ ရှေ့ရေးအတွက် စတင်၍ ပူပန်နေကြလေပြီ။
ထိုကိစ္စ မတိုင်ခင်ကလည်း ကိုဆုကေအတွက် တရားဝင် အမည်ပေါက်စာရင်း ရရှိနိုင်ရန်အတွက် မိသားစုတရားရုံးတွင် မှတ်ပုံတင်ပေးခဲ့ကြသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ၎င်းလုပ်ထုံးလုပ်နည်းမှာ စွန့်ပစ်ခံ နို့စို့ကလေးငယ်များအတွက် ပြုလုပ်ပေးရသော ဥပဒေဆိုင်ရာ လုပ်ထုံးလုပ်နည်း ဖြစ်သည်။ ကိုဆုကေ ကဲ့သို့သော အရွယ်မျိုးအတွက် ထိုသို့ ပြုလုပ်ပေးရသည်မှာ မရှိသလောက် ရှားသည်။ ထို့အပြင် မိမိ နောက်ကြောင်းကို ရဲများ မသိစေရန် တမင် ထိမ်ဝှက်ထားပြီး ရဲဌာနဘက်မှလည်း ပြန်လည် ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိသော အမှုမျိုးမှာ မရှိခဲ့ဖူးသောကြောင့် ကိုဆုကေ၏ အမှုမှာ တစ်မူ ထူးခြားနေသည်။
မိသားစုတရားရုံးမှ အရာရှိများသည် သူ့ထံသို့ မကြာခဏ လာတွေ့ကြသည်။ ယခင်လူများ ကဲ့သို့ပင် သူ၏ နောက်ကြောင်းကို နှိုက်ထုတ်နိုင်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း ကိုဆုကေက ယခင်နည်းအတိုင်း နှုတ်ကို အလုံ ပိတ်ထားခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် လူကြီးများက ဤသို့သာ ကောက်ချက်ချရတော့သည်။ “အတိတ်မေ့သွားနိုင်လောက်တဲ့ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ တစ်ခုခု ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကြုံခဲ့ဖူးပုံ ရတယ်။ သူ ပြောပြချင်တောင်မှ ပြောမပြနိုင်တော့တာမျိုး ဖြစ်နိုင်တယ်” ဤမျှ လက်ဝင်သော အမှုမျိုးကို ဤသို့ ဖြေရှင်းချက် ပေးလိုက်ခြင်းက အားလုံးအတွက် ပိုကောင်းလိမ့်မည်ဟု သူတို့ ယူဆထားသည်လော မသိ။
အလယ်တန်း ကျောင်းဆင်းပွဲ မတိုင်ခင်မှာပင် ကိုဆုကေသည် ‘ဖူဂျီကာဝါ ဟီရိုရှိ’ အမည်ဖြင့် တရားဝင် အိမ်ထောင်စု စာရင်းဝင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ကျောင်းဆင်းပွဲ ပြီးသည်နှင့် သူသည် ဂေဟာမှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး ပန်းပုဆရာ ရှိရာ အရပ်သို့ ပြောင်းရွှေ့ကာ ပညာသင်အဖြစ် ဆရာနှင့်အတူ နေထိုင်ခဲ့လေသည်။