“မင်း ဘယ်အချိန် တိုကျိုပြန်မှာလဲ” နာရေးကျင်းပပြီးနောက် ဒုတိယမြောက်နေ့တွင် ကတ်ဆူရိုသည် နေ့လယ်စာ ထမင်းစားနေစဉ် ခေါင်းပေါ်တွင် တဘက်ပတ်ထားလျက် ဆိုင်ဘက်မှ ရောက်လာသော တာကေအိုက သူ့ကို မေးလိုက်သည်။ ယူအိုမတ်ဆုကို ယနေ့မှ စတင်၍ ပြန်လည် ဖွင့်လှစ်ရောင်းချနေသည်။ မနက်ခင်းပိုင်းက ကတ်ဆူရိုသည် ကုန်တင်ကားဖြင့် ကုန်ပို့ထွက်သွားသော တာကေအိုကို သူ၏ အခန်းပြတင်းပေါက်မှ လှမ်းကြည့်ခဲ့သေးသည်။
“မစဉ်းစားရသေးဘူး” သူက မရေမရာ ပြန်ဖြေသည်။
“ဒီမှာ အချိန်ထိုင်ဖြုန်းနေတာ ဘာအသုံးကျမလဲ။ မင်းက ဂီတလောကထဲ ဝင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်ဆို။ ဒီလို ပေါ့ပေါ့နေ ပေါ့ပေါ့စားနေရုံနဲ့ ရပါ့မလား”
“ကျွန်တော် အချိန်ထိုင်ဖြုန်းနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကိစ္စတွေ အများကြီးကို စဉ်းစားနေတာ”
“ဘာစဉ်းစားနေတာလဲ”
“တော်ပါ အဖေရာ”
“လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်ကတည်းက မင်း စခဲ့တဲ့ ဇာတ်လမ်းလေ။ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားမှ ရမယ်ဆိုတာကို မင်း သဘောပေါက်ထား”
“တော်ပါတော့ဗျာ။ အဲဒါတွေကို ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်” ကတ်ဆူရိုက တူကို ချပြီး မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ ကာနာကိုသည် သူ့ကို မီးဖိုချောင်ထဲမှ စိုးရိမ်တကြီး လှမ်းကြည့်နေသည်။
ထိုနေ့ညနေက ကတ်ဆူရိုသည် အပြင်သို့ လမ်းလျှောက်ထွက်ခဲ့သည်။ ကုန်စုံဆိုင်သို့ သွားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ခန့်မှန်းနေစရာပင် မလိုချေ။ မနေ့ညကလည်း သူ ထိုနေရာသို့ ရောက်ခဲ့ပြီး ဒုတိယမြောက်စာကို စာထည့်ပေါက်ထဲသို့ ထည့်ခဲ့သေးသည်။
နွားနို့သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ မနေ့ကအတိုင်း ကတ်ဆူရို၏ စာအိတ်ဖြင့် ထည့်ထားသော စာတစ်စောင်ကို တွေ့ရသည်။ စာပြန်ပေးသူသည် နေ့တိုင်း စာအသစ် ရောက်မရောက်ကို ပုံမှန် လာရောက်စစ်ဆေးပုံ ရသည်။
မနေ့ကကဲ့သို့ပင် ကတ်ဆူရိုသည် အနီးနားရှိ ပန်းခြံတွင် စာကို ဖောက်ဖတ်လိုက်သည်။ စာမှာ အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်သည်။
❝ သို့ – ငါးဆိုင်မှ ဂီတသမား
ဆိုင်သေးဖြစ်ဖြစ် ဆိုင်ကြီးဖြစ်ဖြစ်၊ ဆိုင်က ဆိုင်ပဲလေဗျာ။ အဲဒီဆိုင်ရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့်ပဲ ခင်ဗျား တက္ကသိုလ် တက်နိုင်ခဲ့တာ မဟုတ်လား။ ဆိုင်ဖွင့်ရတာ ပင်ပန်းတယ်ပဲ ထားပါဦး။ အဲဒီဆိုင်အတွက် လုပ်အား စိုက်ထုတ်ပေးရမှာက သားတစ်ယောက်ရဲ့ ဝတ္တရားပဲ မဟုတ်ဘူးလား။
မိဘတွေက ခင်ဗျားကို အားပေးထောက်ခံတယ်လို့ ခင်ဗျား ရေးခဲ့တယ်။ မိဘ အရင်းအချာတွေပဲဗျာ။ ခင်ဗျားကသာ ဥပဒေနဲ့ မလွတ်ကင်းတဲ့ အလုပ်တွေကို လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ခင်ဗျား ဘာလုပ်လုပ် သူတို့က အားပေးနေကြမှာပဲ။ ဒါကြောင့် ပြောတာ။ အဲဒီစကားကို ခင်ဗျား ထည့်တွက်လို့ မရဘူး။
ခင်ဗျား ဂီတကို စွန့်လွှတ်ရမယ်လို့ ကျွန်တော် မပြောပါဘူးဗျာ။ အဲဒါကို ဝါသနာအနေနဲ့ သဘောထားလိုက်လို့ မရဘူးလား။
ခင်ဗျားကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ခင်ဗျားမှာ ဂီတနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ပါရမီဓာတ်ခံ မပါဘူး။ ခင်ဗျားရဲ့ သီချင်းကို ကျွန်တော် မကြားဖူးဘူး ဆိုပေမယ့် ကျွန်တော် အဲဒါကိုတော့ အခိုင်အမာ သိထားတယ်။
ဘာဖြစ်လို့လဲ ဆိုတော့ ခင်ဗျား သုံးနှစ်ကြီးတောင် အသည်းအသန် ကြိုးစားခဲ့ပြီးပြီ။ ဘာမှ မည်မည်ရရ ဖြစ်မလာခဲ့သေးဘူး။ မဟုတ်ဘူးလား။ အဲဒါကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ခင်ဗျားမှာ ပါရမီဓာတ်ခံ မရှိဘူးဆိုတာ သိသာနေပြီပဲ။
ပေါက်သွားတဲ့ လူတွေကို ကြည့်ကြည့်ပါလား။ သူတို့အနေနဲ့ အောင်မြင်ကျော်ကြားဖို့ အဲဒီလောက် အချိန်ယူခဲ့ကြရလို့လား။ တကယ်သာ ထူးခြားတဲ့ ပါရမီတစ်မျိုး ရှိနေရင် ဘယ်တော့မှ ချောင်ထိုးခံရမှာ မဟုတ်ဘူးဗျ။ ဒါပေမယ့် ခင်ဗျားကို ဘယ်သူကမှ သတိမထားမိကြဘူး။ လက်တွေ့ကျစမ်းပါ ကိုယ့်လူ။
‘အနုပညာသည်’ လို့ အခေါ်ခံရမှာကို ခင်ဗျားက မကြိုက်ဘူးလား။ ခင်ဗျားရဲ့ အတွေးအခေါ်က အတော် ခေတ်နောက်ကျနေပြီပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပါဗျာ။ ကျွန်တော် ပြောတာ ယုံလိုက်စမ်းပါ။ ငါးဆိုင်သာ ဆက်လုပ်ပေတော့။
နာမီယာကုန်စုံဆိုင် ❞
ကတ်ဆူရိုသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်း ကိုက်ထားမိသည်။ ယခုတစ်ခေါက် စာသည်လည်း ရှေ့တစ်ခေါက်က စာကဲ့သို့ပင် သူ့အား နည်းနည်းမျှ မညှာတာ။
သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ သူသည် လွန်စွာ စိတ်တိုခြင်း မရှိဘဲ ထိုသို့ မညှာမတာ ပြောခံရသည်ကိုပင် သဘောကျနေမိသည်။
ကတ်ဆူရိုသည် စာကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ဖတ်ပြီး မအောင့်အီးနိုင်ဘဲ ရင်ထဲမှ လေပူများကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။
သူ့အကြောင်းနှင့် ပတ်သက်ပြီး စာထဲတွင် ရေးထားသည်များမှာ အမှန်ပင် ဖြစ်ကြောင်း သူ ဝန်ခံရပေမည်။ သူ၏ စကားလုံးများက သွေးထွက်အောင် မှန်နေသည်။ ‘တကယ်သာ ထူးခြားတဲ့ ပါရမီတစ်မျိုး ရှိနေရင် ဘယ်တော့မှ ချောင်ထိုးခံရမှာ မဟုတ်ဘူးဗျ’ ထိုအကြောင်းကို ကတ်ဆူရို အစောကြီးကတည်းက သိထားပြီး ဖြစ်သည်။ မသိချင်ယောင် ဆောင်နေခဲ့ခြင်းမျှသာ။ ကံကြမ္မာက မျက်နှာသာ မပေးသေးသောကြောင့်ဟု မိမိကိုယ်မိမိ နှစ်သိမ့်နေခဲ့သည်။ အကယ်၍သာ အမှန်တကယ် ပါရမီဓာတ်ခံ ရှိခဲ့ပါမူ ကံကြမ္မာကို ယိုးမယ်ဖွဲ့နေစရာ မလိုအပ်တော့ပြီ။
ယခင်က သူ့ကို ထိုကဲ့သို့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောမည့်သူ မရှိခဲ့။ “သိပ်ခက်တာပဲ။ လက်လျှော့လိုက်ပါ” ဟုသာ ပြောလေ့ရှိကြသည်။ မည်သူကမျှ လူမုန်းခံပြီး တဲ့တိုး မပြောလိုကြ။ သို့သော် ဤစာကို ပြန်သောသူသည် တခြားလူ အများစုနှင့် မတူဘဲ တစ်မူထူးခြားစွာ ဘယ်သူ့မျက်နှာကိုမှ ကြည့်မနေဘဲ မှန်ရာကို ထောက်ပြ ပြောဆိုခဲ့သည်။
‘နေပါဦး ……’ သူ၏ အကြည့်သည် စာရွက်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြန်သည်။
ဤသူသည် မည်သူ ဖြစ်မည်နည်း။ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး သွယ်ဝိုက် ရေးမနေဘဲ စာတစ်စောင်လုံးကို အားမနာတမ်း တဲ့တိုးရေးခဲ့သည်။ သူစိမ်းတစ်ယောက်နှင့် စာအဆက်အသွယ် လုပ်ကြရပြီဆိုလျှင် လူအများစုသည် ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်းဖြင့် ချိုသာသော စကားလုံးများကို တကူးတကန့် ရွေးချယ်ပြီး လူမြင်ကောင်းအောင် ရေးတတ်ကြသည်။ သို့သော် သူ၏ စာထဲတွင် ထိုသို့သော စိတ်သဘောထားမျိုးကို လုံးဝ မတွေ့ရ။ ဤစာရေးသူသည် ကတ်ဆူရို ရင်းနှီးထားသော ဘကြီးနာမီယာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သည်မှာ သေချာသည်။ ထိုအဘိုးအို၏ စကားလုံး အသုံးအနှုန်းမှာ အင်မတန် နူးညံ့လှသည်။
ကတ်ဆူရိုက ထိုသူကို တွေ့ချင်လာသည်။ စာဖြင့် ရှင်းလင်းအောင် ရေးမပြနိုင်သော ကိစ္စများစွာ ရှိပေသည်။ ထိုသူနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ဆုံပြီး စကားပြောချင်လာသည်။
ညရောက်သောအခါ ကတ်ဆူရိုသည် အိမ်မှ ခိုးထွက်လာခဲ့ပြန်သည်။ ဂျင်းဘောင်းဘီ အိတ်ကပ်ထဲတွင် စာတစ်စောင် ထည့်ထားသည်။ ၎င်းသည် တတိယမြောက် ပေးစာဖြစ်သည်။ အသည်းအသန် စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် အောက်ပါအတိုင်း ချရေးလိုက်လေသည်။
❝ သို့ – နာမီယာကုန်စုံဆိုင်
စာပြန်တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ခင်ဗျာ။
ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ကျွန်တော် အတော်လေး ထိတ်လန့်သွားခဲ့တယ်။ လူကြီးမင်းက ကျွန်တော်ကို တဲ့တိုးကြီး မငဲ့မညှာ ဝေဖန်လာလိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားခဲ့မိဘူး။ ကျွန်တော်ကိုယ် ကျွန်တော်တော့ အတိုင်းအတာ တစ်ခုထိ အရည်အချင်း ရှိတဲ့သူလို့ အမြဲ သတ်မှတ်ထားခဲ့တာပဲ။ ကိုယ့်အရည်အချင်း ထုတ်ပြခွင့် ရလာမယ့်တစ်နေ့ကို စောင့်မျှော်နေခဲ့တာ။
ဒါပေမယ့် လူကြီးရဲ့ မကွယ်မဝှက်တဲ့ စကားတွေက ကျွန်တော်ကို ဉာဏ်အလင်း ပွင့်စေခဲ့တယ်။
ကျွန်တော်ကိုယ်ကျွန်တော် ပြန်ပြီး သုံးသပ်ဖို့ လိုလာပြီလို့ ကျွန်တော် ယူဆမိတယ်။ စေ့စေ့ ပြန်တွေးကြည့်တော့ အိပ်မက်ကို အကောင်အထည် ဖော်နိုင်ဖို့ ဆိုတာကို ကျွန်တော် အစွဲအလန်း သိပ်ကြီးလွန်းနေသလား မပြောတတ်ဘူး။ အဲဒါကြောင့်ပဲ ဘယ်အချိန်မှာ နောက်ဆုတ်သင့်တယ်၊ ဘယ်အချိန်မှာ ရပ်တန့်ပစ်သင့်တယ်ဆိုတာကို အမှန်အတိုင်း ဆင်ခြင်နိုင်စွမ်း ကျွန်တော်မှာ မရှိတော့ဘူး။
ဒါပေမယ့် ပြောရမှာ အားနာပါတယ်။ ကျွန်တော် အခုချိန်ထိ ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်သေးဘူး။ ဂီတလောကမှာ ကျင်လည်နိုင်ဖို့ ကျွန်တော် ဆက်ပြီး ကြိုးစားကြည့်ချင်သေးတယ်။
ကျွန်တော်ရဲ့ အဓိကပြဿနာဟာ ဘာလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် နားလည်လာပြီလို့ ယူဆတာပဲ။
တကယ်တော့ ကျွန်တော် ဘာကို ရွေးချယ်သင့်သလဲ ဆိုတာကို ကျွန်တော် ဟိုးအစောကြီးကတည်းက သိနေနှင့်ပြီးသားပါ။ ဒါပေမယ့် ကိုယ့်အိပ်မက်ကို စွန့်လွှတ်ပစ်ဖို့ ဘယ်လိုမှ ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်ခဲ့ဘူး။ အခုထိလည်း မလုပ်နိုင်သေးဘူးပဲ ဆိုပါတော့။ ဘာနဲ့ တူသလဲဆိုတော့ လူတစ်ယောက်ကို တစ်ဘက်သတ် ချစ်နေရသလိုပဲ။ ကိုယ့်ကို ပြန်ချစ်လာမှာ မဟုတ်မှန်း သိနေပါလျက်နဲ့ သူ့ကို ဘယ်လိုမှ မေ့လို့ မရပြန်ဘူး။
စကားလုံးတွေက ကျွန်တော်ရဲ့ ခံစားချက်ကို အပြည့်အဝ သရုပ်ဖော်နိုင်မယ် မထင်ဘူး။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် တစ်ခုလောက် တောင်းဆိုပါရစေ။ လူကြီးမင်းနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်ပြီး စကားပြောခွင့် ရနိုင်မလား။ လူကြီးမင်းဟာ ဘယ်လို လူမျိုးလဲ ဆိုတာကို ကျွန်တော် အင်မတန် သိချင်လှပါတယ်။
ဘယ်နေရာမှာ လူကြီးမင်းနဲ့ တွေ့ဆုံနိုင်မလဲ။ ကျွန်တော်ကို ပြောပြနိုင်မယ် ဆိုရင် ကျွန်တော် ဘယ်နေရာကိုဖြစ်ဖြစ် အရောက် လာတွေ့ပါ့မယ်။
ငါးဆိုင်မှ ဂီတသမား ❞
နာမီယာကုန်စုံဆိုင်သည် ယခင်ကကဲ့သို့ လရောင်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ တည်ရှိနေသည်။ ကတ်ဆူရိုသည် ယင်းလိပ်တံခါးအရှေ့သို့ လာပြီး စာထည့်ပေါက် အကာကို မ,လိုက်သည်။ ဂျင်းဘောင်းဘီ အိတ်ကပ်ထဲမှ စာကို ဆွဲထုတ်ပြီး အပေါက်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။ စာကို အပေါက်ထဲသို့ တစ်ဝက်မျှ ထိုးပြီးကာမှ ရပ်တန့်သွားသည်။
ယင်းလိပ်တံခါး၏ ဟိုမှာဘက်ခြမ်းတွင် တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိနေသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။
ထိုသို့ဆိုလျှင် တစ်ဘက်မှလူသည် အထဲမှ စာကို ဆွဲယူသွားပေမည်။ ထိုသို့ တစ်ဝက်တစ်ပျက်ဖြင့် မလှုပ်မရှားဘဲ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေမိသည်။
သူသည် လက်ပတ်နာရီကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ည ၁၁ နာရီ ထိုးပြီးကာစ။
ကတ်ဆူရိုသည် ကျန်လက်တစ်ဘက်ဖြင့် အိတ်ကပ်ထဲသို့ နှိုက်ပြီး ဘာဂျာတစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ အသက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် ယင်းလိပ်တံခါးကို မျက်နှာချင်းဆိုင်လျက် သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို စတင် တီးမှုတ်လေသည်။ ဆိုင်ထဲရှိလူအား ကြားစေချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ သူ သဘောအကျဆုံးသော ကိုယ်ပိုင်သံစဉ် သီချင်းတစ်ပုဒ် ဖြစ်သည်။ နာမည်မှာ ‘ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း’။ သီချင်းစာသားကိုတော့ မထည့်ရသေးပေ။ လတ်တလောအချိန်တွင် သင့်လျော်မည့် အကြောင်းအရာကို စဉ်းစား၍ မရသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဖျော်ဖြေပွဲများတွင် သီဆိုရလျှင်လည်း သူသည် ဘာဂျာတစ်လက်ဖြင့်သာ အမြဲ တီးမှုတ်ပြလေ့ရှိသည်။ ၎င်းမှာ ရိုးရှင်းလွယ်ကူသည့် ကျေးလက်သီချင်းကဲ့သို့သော သံစဉ်မျိုး ဖြစ်သည်။
တစ်ပိုဒ် တီးမှုတ်ပြီးသောအခါ သူသည် ဘာဂျာကို နှုတ်ခမ်းနားမှ ခွာ၍ စာထည့်ပေါက်တွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် ထိုးထွက်နေသော စာကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ တစ်ဘက်လူမှ ဆွဲယူထားသော အရိပ်အရောင်ကိုမူ မတွေ့ရချေ။ ကြည့်ရသည်မှာ ဆိုင်ထဲတွင် လူရှိမည် မဟုတ်ပေ။ နံနက်ခင်းမှသာ စာ လာသိမ်းတတ်ခြင်း ဖြစ်ပေမည်။
သူသည် လက်ကို ဆန့်တန်းပြီး စာကို အထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။ ‘ဂလောက်’ ဟူသော ကြမ်းပေါ်သို့ စာကျသည့်အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။