“အိမ်ဟောင်းတစ်လုံးမှာ ခဏ သွားခိုနေကြရအောင်လား” အကြံပြုသူမှာ ရှိုတာ။ “အဆင်ပြေတဲ့ အိမ်တစ်လုံး ငါ တွေ့ထားတာ ရှိတယ်”
“အဆင်ပြေတဲ့အိမ်? ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ” အဆုယာက ရှိုတာကို ကြည့်လျက် မေးသည်။ ရှိုတာသည် ကိုယ်လုံးကိုယ်ဖန် သေးပြီး မျက်နှာကလည်း ငယ်ရုပ်မပျောက်သေးပေ။
“အဆင်ပြေတယ်ဆိုတာက အဆင်ပြေလို့ပေါ့ကွာ။ ငါတို့ ပုန်းနေလို့ ရတဲ့ နေရာမျိုးပေါ့။ ရှေ့တစ်ခေါက် ဒီဘက်ကို စနည်းနာထွက်တုန်းက မတော်တဆ တွေ့ထားတာ။ အခုတော့ မထင်မှတ်ဘဲ အသုံးတည့်သွားပြီပေါ့”
“နေပါဦး ငါ့ကောင်တွေရ” ကိုဟိုင်သည် သူ၏ ကြီးမားတုတ်ခိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်ကို မတ်မတ်ဆန့်ထားပြီး အနီးနားရှိ တိုယိုတာကားကို နှမြောတသစွာ ကြည့်နေသည်။ “ဒီလို နေရာမှာမှ ဒီကားက ဘတ်ထရီ ဒေါင်းရသလားကွာ။ မဟုတ်သေးပါဘူး”
အဆုယာက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “အခုမှ ဒါတွေ ပြောနေတော့ရော ဘာထူးဦးမှာလဲ”
“ဒါပေမယ့် … ဘယ်လို ဖြစ်ရတာလဲကွာ။ နဂိုက အကောင်းကြီးပဲဟာ။ ကားရှေ့မီးတောင် ဖွင့်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး”
“သက်တမ်းကုန်သွားလို့ပေါ့” ရှိုတာက ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြန်ဖြေသည်။ “မိုင်းလေ့ခ်ျကို ကြည့်ကြည့်ပါလား။ သွားထားတာ ကီလိုမီတာ တစ်သိန်းကျော်နေပြီ။ ကားဟောင်းကြီးပဲဟာ။ အရည်ကြိုစက် ပို့ရတော့မယ့်ဟာက ဒီလောက်ထိ ရောက်အောင် မောင်းလာပေးတာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်ရဦးမယ်။ ဒါကြောင့် ငါ အစောကြီးကတည်းက ပြောတာပေါ့။ ခိုးမယ့်ခိုးတော့ ကားအသစ်ကို ရွေးခိုးပါလို့”
“ဘာ ….” ကိုဟိုင်သည် ပခုံးကို ပင့်လိုက်ပြီး အသံ ခပ်တိုးတိုးဖြင့် ပြန်ပြောသည်။ “ကားအသစ်တွေက သူခိုးဖမ်းစနစ်တွေ ထည့်ထားကြတာကွ”
“ကဲ … အဲဒါ ထားလိုက်ပါတော့ကွာ” အဆုယာက လက်ခါယမ်းနေသည်။ “ရှိုတာ၊ မင်းပြောတဲ့ အခန်းလွတ်ဆိုတာ ဒီအနီးနားမှာပဲလား”
ရှိုတာက အတန်ငယ် စဉ်းစားနေသည်။ “ခပ်မြန်မြန် လျှောက်ရင်တော့ မိနစ် ၂၀ လောက်ဆို ရောက်နိုင်တယ်”
“ကောင်းပြီလေ။ သွားကြည့်ကြရအောင်။ မင်း အရှေ့က သွား”
“ရတယ်လေ။ ဒါပေမယ့် ဒီကားကို ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ။ ဒီမှာ ပစ်ထားလို့ အန္တရာယ် ကင်းနိုင်ပါ့မလား”
အဆုယာသည် ပတ်ဝန်းကျင် လေးဘက်လေးတန်ကို အကဲခတ်ကြည့်သည်။ သူတို့ ရောက်ရှိနေသော နေရာမှာ ကွန်ဒိုမီနီယံတစ်လုံး၏ ကားရပ်နားကွင်းထဲတွင် ဖြစ်သည်။ သူတို့ စီးလာသော တိုယာတာ ကားစုတ်ကို ဤနေရာတွင် ရပ်ထားခဲ့ရန် နေရာလွတ် ရှိသည်ဟု ဆိုသော်လည်း အကယ်၍ ဤနေရာတွင် ရပ်မည့် မူလကားပိုင်ရှင် ရောက်လာပါက ပြဿနာ တက်လာနိုင်ပေမည်။
“အန္တရာယ် ကင်းတယ်လို့ ပြောလို့ မရပေမယ့် အခုချိန် ဒီကားက လှုပ်မှ မလှုပ်နိုင်တော့တာပဲ။ ဘာတတ်နိုင်ဦးမှာလဲ။ မင်းတို့ နှစ်ယောက်က လက်အိတ်စွပ်မထားတော့ ဘယ်မှ လျှောက်မကိုင်မိစေနဲ့။ ဒါဆိုရင် ကားကနေတစ်ဆင့် ငါတို့ဆီ အမှုပတ်လာနိုင်လိမ့်မယ် မထင်ဘူး”
“ကံကိုပဲ ပုံအပ်ရမယ့် သဘောလား”
“တခြားနည်းလမ်းရော ရှိသေးလို့လား”
“ပြောကြည့်တာပါကွာ။ အိုကေလေ။ ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့”
ရှိုတာက ခြေလှမ်းကို ခပ်သွက်သွက် လှမ်းနေသည်။ အဆုယာတို့ကလည်း အနောက်မှ ထက်ကြပ်မကွာ လိုက်လျက်။ သူ၏ ညာဘက်လက်တွင် အလွန်လေးလံသော အိတ်တစ်လုံးကို ကိုင်ထားသည်။
ကိုဟိုင်သည် အဆုယာ၏ အနားသို့ ကပ်လိုက်သည်။ “ဟေ့ အဆုယာ၊ တက္ကစီ ငှားစီးရရင် မကောင်းဘူးလား။ နည်းနည်း ဆက်လျှောက်ရင် လမ်းမကြီးပေါ် ရောက်တော့မယ်။ လမ်းမပေါ်မှာ တက္ကစီတော့ ငှားလို့ ရမှာပဲ”
အဆုယာက အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ပြန်ပြောသည်။ “ဒီလိုအချိန်၊ ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ ယောက်ျားသုံးယောက်က တက္ကစီကား ငှားစီးရင် သံသယ ဖြစ်ချင်စရာ ကောင်းမနေဘူးလား။ ကားဆရာက ငါတို့ရဲ့ မျက်နှာတွေကို မှတ်မိနေမှာပေါ့။ ငါတို့ ဓာတ်ပုံတွေကို သတင်းမှာ ကြေညာလိုက်တာနဲ့ ငါတို့တော့ သွားပြီပဲ”
“ကားဆရာက ငါတို့ကို ဂရုတစိုက် ကြည့်နေပါ့မလား”
“ကြည့်နေရင် ဘယ်လို လုပ်မလဲကွ။ စိုက်မကြည့်ဘူးပဲထား။ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ ငါတို့ မျက်နှာတွေကို မှတ်မိချင် မှတ်မိနေမှာ”
ကိုဟိုင်သည် ဆိတ်ငြိမ်စွာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်ပြီးနောက် “ဆောရီးပါကွာ” ဟု အသံ ခပ်တိုးတိုး ပြောလေသည်။
“ထားပါတော့ကွာ။ မင်း ပါးစပ်ကိုသာ ပိတ်ထားပြီး ခပ်သွက်သွက် လျှောက်ပေတော့”
သူတို့ သုံးဦးသည် လုံးချင်းအိမ်ရာများ ရှိရာ ကုန်းမြင့်ပေါ်မှ ဖြတ်လျှောက်နေကြသည်။ ည ၂ နာရီကျော် အချိန် ဖြစ်သောကြောင့် လမ်းဘေးဝဲယာရှိ ပုံစံတူ လုံးချင်းတိုက်ကလေးများ၏ ပြတင်း အများစုတွင် လျှပ်စစ်မီးရောင်များ မရှိကြတော့ပေ။ ထိုသို့ ဖြစ်နေသော်လည်း သူတို့အနေဖြင့် စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် သွားလာ၍ မဖြစ်သေး။ အကယ်၍ သတိကင်းလွတ်ပြီး စကားကျယ်ကျယ် ပြောမိလျှင် တစ်ဦးတစ်ယောက်က ကြားသွားနိုင်သည်။ ညကြီး အချိန်မတော်တွင် သံသယဖြစ်ဖွယ် ယောက်ျားတချို့ အိမ်ရှေ့မှ ဖြတ်သွားခဲ့သည်ဟု ရဲများအား ပြောပြနိုင်သည်။ တရားခံများသည် ကားဖြင့် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက် သွားသည်ဟု အဆုယာက ရဲများကို ထင်မှတ်စေချင်သည်။ သို့သော် သူတို့ ခိုးလာခဲ့သော တိုယိုတာ ကားစုတ်ကို ရဲများက တင်ကြို၍ မတွေ့ရှိထားမှ ဖြစ်ပေမည်။
လက်တလောတွင် သူတို့၏ ခြေဖဝါးအောက်ရှိ လမ်းသည် ပြေသော်လည်း လျှောက်ရင်း လျှောက်ရင်းနှင့် တဖြည်းဖြည်း မတ်သည်ထက် မတ်လာသည်။ လူနေအိမ်လည်း ကျဲသည်ထက် ကျဲလာသည်။
“ဟူး …. ဘယ်လောက်တောင် လျှောက်ရဦးမှာလဲဟ” ကိုဟိုင်က အသက်ကို အနိုင်နိုင် ရှူရင်း ပြောသည်။
“နည်းနည်းတော့ သွားရဦးမယ်” ရှိုတာက ပြန်ဖြေသည်။
တကယ်တမ်းတော့ ထိုစကားကို ပြောပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပင် ရှိုတာ၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။ လမ်းဘေးတွင် အိမ်ပုလေးတစ်လုံးကို တွေ့ရသည်။
၎င်းသည် လူနေရင်း ဈေးဆိုင်လည်း ဖွင့်နိုင်သော နှစ်မျိုးသုံး အိမ်ပုလေး ဖြစ်သည်။ မကျယ်လွန်း၊ မကျဉ်းလွန်း။ လူနေအိမ်ဘက်သည် သစ်သားဖြင့် ဆောက်လုပ်ထားသော ဂျပန်ရိုးရာ အိမ်မျိုး ဖြစ်သည်။ ၁၀ ပေ ၂ ခန်းစာ အကျယ်ရှိသော ဆိုင်မျက်နှာစာတွင် ယင်းလိပ်တံခါးဖြင့် ပိတ်ထားသည်။ ယင်းလိပ်တံခါးပေါ်တွင် စာထည့်နိုင်ရန် အပေါက်သေးသေး ဖောက်ထားသည်။ ဘာစာမျှ ရေးမထား။ ဘေးတစ်ဘက်တွင် ကားဂိုဒေါင်ဟု ယူဆရသော အခန်းတစ်ခန်း ရှိသည်။
“ဒီဟာလား” အဆုယာက မေးသည်။
“အင်း …..” ရှိုတာက အိမ်ပုလေးကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းကုတ်နေသည်။ “ဟုတ်လောက်တယ်”
“ဘာ ဟုတ်လောက်တာလဲ။ ဒီနေရာ မဟုတ်ဘူးလား”
“ဟုတ်တယ်။ ဒီနေရာပဲ။ ဒါပေမယ့် ရှေ့တစ်ခေါက် မြင်တုန်းကနဲ့ နည်းနည်း ထူးခြားနေသလားလို့။ ဒီလောက် အိုဟောင်းမနေဘူးလားလို့ပါ”
“မင်း ရှေ့တစ်ခေါက်လာတုန်းက နေ့ခင်းကြီး မဟုတ်လား။ အဲဒါကြောင့် ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်”
“ဖြစ်နိုင်တာပဲ”
အဆုယာသည် လက်ဆွဲအိတ်ထဲမှ ဓာတ်မီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ယင်းလိပ်တံခါးပေါ်သို့ ထိုးကြည့်သည်။ တံခါး၏ အပေါ်တည့်တည့်တွင် ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု ရှိပြီး ‘ကုန်စုံဆိုင်’ ဟူသော စကားလုံးကို ခန့်မှန်းကြည့်နိုင်သည်။ သူ၏ အရှေ့တွင် ရေးထားသော စာလုံးများမှာ ဆိုင်နာမည်ပင် ဖြစ်ရပေမည်။ သို့သော် ဖတ်၍ မရတော့။
“ကုန်စုံဆိုင်? ဒီလို နေရာမျိုးမှာ လာဖွင့်ရသလား။ ဈေးဝယ်ရော ရှိပါ့မလား” အဆုယာက မနေနိုင် မထိုင်နိုင် မေးလိုက်သည်။
“ဈေးဝယ် မရှိလို့ဘဲ ပိတ်လိုက်ရတာ နေမှာပေါ့” ရှိုတာ၏ အကြောင်းပြချက်မှာ ယုတ္တိယုတ္တာ ရှိသည်။
“ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ။ ဒီတော့ ငါတို့က ဘယ်ကနေ ဝင်ရပါ့မလဲ”
“အနောက်ပေါက် ရှိတယ်။ သော့ ပျက်နေပြီ”
ရှိုတာက “ဒီမှာ” ဟု ပြောပြီး ကုန်စုံဆိုင်နှင့် ဂိုဒေါင်ကြားရှိ လမ်းကြားထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ ကျန်နှစ်ဦးကလည်း သူ့နောက်မှ လိုက်လာကြသည်။ လမ်းကြားလေးသည် တစ်မီတာမျှသာ ကျယ်သည်။ လမ်းလျှောက်ရင်း ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သောအခါ လပြည့်ဝန်းသည် အထက်ကောင်းကင်တွင် ကျက်သရေရှိစွာ စံပယ်နေသည်။
အမှန်တကယ်ပင် လမ်းဆုံး၌ နောက်ဖေး တံခါးပေါက် ရှိသည်။ တံခါးဘေးတွင် သစ်သားသေတ္တာတစ်လုံးကို ချထားသည်။ ကိုဟိုင်သည် ထူးဆန်းသည့်အနေဖြင့် ထိုသေတ္တာကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“မင်း မသိဘူးလား။ အဲဒါ နွားနို့သေတ္တာလေ။ အိမ်အရောက်ပို့မယ့် နွားနို့ပုလင်းတွေ ထည့်ဖို့ပေါ့” ရှိုတာက ပြောသည်။
“ဒီလိုလား” ကိုဟိုင်က နားလည်သွားဟန်ဖြင့် ခေါင်းတညိတ်ညိတ် လုပ်နေသည်။
တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီးနောက် သူတို့ သုံးယောက် အထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ ဖုန်နံ့၊ ကျပ်ခိုးနံ့များ ရသော်လည်း ဆိုးဆိုးရွားရွားကြီးတော့ မဟုတ်။ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် သူတို့သည် ကွန်ကရစ်ကြမ်းပြင်တွင် ရပ်မိလျက်သား ရှိနေကြပြီး ဘေးနံရံဘက်တွင် အိုဟောင်း၍ သံချေးတက်နေသော အဝတ်လျှော်စက်တစ်လုံးကို တွေ့ရသည်။ သုံးစား၍ ရတော့မည် မဟုတ်ကြောင်း ကြည့်ရုံနှင့် သိနိုင်သည်။
ဖိနပ်ချွတ်ရာ နေရာတွင် ခြေညှပ်ဖိနပ်တစ်ရံကို တွေ့ရသည်။ သူတို့သည် ဖိနပ်မချွတ်တော့ဘဲ အထဲသို့ ဆက်ဝင်သွားသည်။
သူတို့ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ကြမ်းပြင်မှာ လျှာထိုးကြမ်းခင်း ဖြစ်ပြီး ပြတင်းပေါက်နားတွင် လက်ဆေးကန်နှင့် မီးဖိုများကို တွေ့ရသည်။ ထို့နောက် မလှမ်းမကမ်းတွင် တံခါးနှစ်ပေါက်ပါ ရေခဲသေတ္တာတစ်လုံး ရှိသည်။ မီးဖိုချောင်၏ အလယ်တည့်တည့်တွင် ထမင်းစား စားပွဲနှင့် ထိုင်ခုံများ ချထားသည်။
ကိုဟိုင်က ရေခဲသေတ္တာကို ဖွင့်ကြည့်သည်။ “ဘာမှလည်း မရှိဘူး” သူက စိတ်ပျက်သွားသော မျက်နှာပေးနှင့်။
“ဘာများ ထူးဆန်းလို့လဲ” ရှိုတာက မကျေနပ်သော လေသံဖြင့် ပြောသည်။ “နေပါဦး။ အထဲမှာ တစ်ခုခုများ ရှိနေရင် မင်းက စားချင်သေးတာလား”
“ငါက စကားအဖြစ် ပြောကြည့်တာပါ”
မီးဖိုချောင်၏ ဘေးတွင် အိပ်ခန်းရှိသည်။ အထဲတွင် အဝတ်ဗီဒိုတစ်လုံးနှင့် ဘုရားစင်တစ်စင် ရှိသည်။ အခန်းထောင့်တွင် လေးထောင့် ကူရှင်တစ်လုံး ရှိပြီး နံရံကပ် ဗီဒိုတစ်လုံးကိုလည်း တွေ့ရသည်။ ၎င်းအထဲတွင် ဘာရှိသနည်း ဆိုသည်ကိုတော့ ဖွင့်ကြည့်ရန် မည်သူကမျှ စိတ်မဝင်စားကြ။
အိပ်ခန်းမှ အရှေ့သို့ ဆက်သွားလျှင် ဈေးဆိုင်ခန်းသို့ ရောက်သည်။ အဆုယာသည် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးဖြင့် လေးဘက်လေးတန်သို့ ထိုးကြည့်သည်။ စင်ပေါ်တွင် ဖုန်အလိမ်းလိမ်း တက်နေသော ကုန်ပစ္စည်းများကို တွေ့ရသည်။ စာရေးကိရိယာများ၊ မီးဖိုချောင်သုံး ပစ္စည်းများနှင့် သန့်ရှင်းရေးသုံး ကိရိယာ တန်ဆာပလာများ ဖြစ်သည်။
“ကံကောင်းတယ်ဟေ့” ဘုရားစင် အံဆွဲထဲသို့ မွှေနှောက်ရှာဖွေနေသော ရှိုတာက အော်ပြောသည်။ “ဖယောင်းတိုင်တွေ့ပြီ။ မှောင်နေမှာ ပူစရာ မလိုတော့ဘူး”
ရှိုတာသည် မီးခြစ်ဘူးဖြင့် ဖယောင်းတိုင်တချို့ကို မီးညှိလိုက်ပြီး အခန်းထဲရှိ နေရာတချို့တွင် စိုက်လိုက်သည်။ ဖယောင်းတိုင်၏ အလင်းကြောင့် အခန်းတွင်း၌ လင်းလင်းကျင်းကျင်း ရှိလာသည်။ အဆုယာက လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို ပိတ်ပစ်လိုက်သည်။
“ဟူး … အခုမှပဲ စိတ်အေးတော့တယ်” ကိုဟိုင်သည် ‘ထာထားမီ’ မြက်ဖျာပေါ်တွင် ခြေပစ်လက်ပစ် ထိုင်ချလိုက်သည်။ “မိုးလင်းအောင် စောင့်ရုံ ရှိတော့တာပဲ”
အဆုယာသည် လက်ကိုင်ဖုန်းကို ဆွဲထုတ်ပြီး အချိန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ည ၂ နာရီခွဲ ကျော်ခါစ ရှိသေးသည်။
“ဟ … ဒီမှာ ဒီလိုဟာလည်း ရှိသေးတာလား” ဘုရားစင်၏ အောက်ဆုံး အံဆွဲကို ဆွဲဖွင့်ပြီးနောက် ရှိုတာသည် မဂ္ဂဇင်းတစ်အုပ်ကို အထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ မဂ္ဂဇင်းအဟောင်းတစ်အုပ် ဖြစ်မည်။
“ကြည့်ရအောင်” အဆုယာက လက်ဆန့်၍ တောင်းလိုက်သည်။
ဖုန်ခါပြီးနောက် အဆုယာသည် မဂ္ဂဇင်း မျက်နှာဖုံးကို အသေအချာ စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ မျက်နှာဖုံးတွင် နုနယ်သော မိန်းမပျိုတစ်ယောက်က ပြုံးလျက် သူ့ကို ကြည့်နေသည်။ ရုပ်ရှင်မင်းသမီးတစ်လက် ဖြစ်ရပေမည်။ ထိုမင်းသမီးကို တစ်နေရာရာတွင် မြင်ဖူးသယောင် သူ ထင်နေမိသည်။ အချိန်အတန်ကြာ စိုက်ကြည့်ပြီးမှ သူ သတိရလာသည်။ ရုပ်ရှင်ဇာတ်လမ်းတွဲများတွင် အမေနေရာမှ သရုပ်ဆောင်နေသော မင်းသမီးကြီးတစ်လက် ဖြစ်သည်။ ယခုဆိုလျှင် သူ၏ အသက်မှာ ၆၀ ကျော်ပင် ရှိနေလောက်ပြီ။
အဆုယာသည် မဂ္ဂဇင်းကို လှန်လိုက်ပြီး ပုံနှိပ်မှတ်တမ်းကို ဖတ်ကြည့်သည်။ ထိုအခါမှ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၄၀ လောက်က ထုတ်ဝေခဲ့သော မဂ္ဂဇင်းဖြစ်မှန်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ထိုအကြောင်းကို ရှိုတာနှင့် ကိုဟိုင်တို့အား ပြောပြလိုက်သောအခါ သူတို့နှစ်ဦးလည်း မျက်လုံးအဝိုင်းသားနှင့် အံ့အားသင့်နေကြသည်။
“မိုက်တယ်ဟ။ အဲဒီခေတ်က ဘာတွေများ ဖြစ်ခဲ့မလဲ မသိဘူး” ရှိုတာက မေးသည်။
အဆုယာသည် မဂ္ဂဇင်းကို ခပ်သွက်သွက် လှန်လိုက်သည်။ မဂ္ဂဇင်း၏ အပြင်အဆင်သည် ယခုခေတ်နှင့် များစွာ မခြားနားလှ။
“တစ်သျှူးစက္ကူနှင့် ဆပ်ပြာမှုန့်ထုပ်များကို အလုအယက် ဝယ်ယူကြခြင်း။ စူပါမားကတ်တစ်ခုလုံး အုတ်အော်သောင်းနင်း ဖြစ်။ …. အဲဒါတော့ ကြားဖူးသလိုပဲ”
“အင်း အဲဒါ ငါသိတယ်” ကိုဟိုင်က ပြောသည်။ “ရေနံအကျပ်အတည်းတုန်းက”
အဆုယာသည် မာတိကာကို ကြည့်ပြီး အထူးကဏ္ဍသို့ ချက်ချင်း လှန်လိုက်သည်။ သို့သော် သူမြင်ချင်သော ကိုယ်လုံးတီးပုံများ မတွေ့ရသောကြောင့် ချက်ချင်း ပြန်ပိတ်ချလိုက်သည်။
“ဒီအိမ်ကလူတွေ ဘယ်တုန်းကများ ပြောင်းသွားကြလဲ မသိဘူး” မဂ္ဂဇင်းစာအုပ်ကို ဘုရားစင် အံဆွဲထဲသို့ ပြန်ထည့်ပြီးနောက် အဆုယာသည် အခန်းတွင်းသို့ လှည့်ကြည့်နေသည်။ “ဆိုင်ထဲမှာ ရောင်းဖို့ ပစ္စည်းတွေက အနည်းအကျဉ်း ရှိနေသေးတယ်။ ရေခဲသေတ္တာရော၊ အဝတ်လျှော်စက်ရော ကျန်နေသေးတာ ဆိုတော့ အလောတကော ထွက်သွားကြပုံပဲ”
“ညကြီးသန်းခေါင် ထွက်ပြေးကြတာ နေမှာပေါ့” ရှိုတာက ကောက်ချက်ချသည်။ “ဈေးဝယ် မရှိမှတော့ တင်နေတဲ့ အကြွေးကလည်း များသထက် များလာမှာပဲ။ ဒါနဲ့ပဲ ညတစ်ညမှာ အကြွေးရှင်တွေ မရိပ်မိခင် လစ်ပြေးတာပဲ ဖြစ်မယ်။ အင်း … ဟုတ်တယ်။ အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်ကို ဖြစ်ရမယ်”
“ဟုတ်ချင် ဟုတ်မှာပေါ့”
“ငါ ဗိုက်ဆာပြီ” ကိုဟိုင်က သနားကမား အသံဖြင့် ပြောနေသည်။ “ဒီအနီးအနားမှာ စတိုးဆိုင်များ ရှိမလား မသိဘူး”
“ရှိလည်း သွားလို့ မဖြစ်ဘူး” အဆုယာက ကိုဟိုင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “မိုးမလင်းမချင်း ဒီအထဲမှာပဲ ငြိမ်ငြိမ် နေနေပေတော့။ အိပ်ပစ်လိုက်ကွာ။ အချိန်က ခဏလေးနဲ့ ကုန်သွားလိမ့်မယ်”
ကိုဟိုင်သည် ဇက်ပုနေပြီး ဒူးနှစ်လုံးကို လက်ဖြင့် ပိုက်ထားသည်။ “ငါက ဗိုက်ဆာရင် အိပ်လို့ မရတော့ဘူး”
“ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာလည်း ဖုန်တွေချည်းပဲ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လှဲအိပ်ရမလဲ” ရှိုတာက ပြောသည်။ “ခင်းဖို့ တစ်ခုခုတော့ ရှာမှ ဖြစ်မယ်”
“မင်းတို့ ဒီမှာ စောင့်နေ” အဆုယာသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို ယူ၍ အပြင်ဘက် ဆိုင်ခန်းရှိရာသို့ ထွက်သွားသည်။
သူသည် စင်များပေါ်သို့ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးဖြင့် ထိုးကြည့်ရင်း ဆိုင်အတွင်း ပတ်ကြည့်နေသည်။ ပလတ်စတစ်အခင်း ကဲ့သို့သော အခင်းတစ်ခုခု တွေ့လိုတွေ့ငြား ရှာနေခြင်း ဖြစ်သည်။
သစ်သားစင်ပေါ်တွင် ပြတင်းကာ စက္ကူတစ်လိပ် ရှိနေသည်။ ထိုစက္ကူလိပ်ကို အခင်းအဖြစ် သုံးလျှင်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု အဆုယာက တွေးပြီး ၎င်းကို လှမ်းယူရန် လက်ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ ထိုစဉ်မှာပင် နောက်ကျောဘက်မှ တိုးညင်းသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
အဆုယာသည် လန့်ဖျပ်သွားပြီး နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ယင်းလိပ်တံခါး၏ အနီးတွင် ချထားသော စက္ကူသေတ္တာထဲ၌ အဖြူရောင် ပစ္စည်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးဖြင့် စက္ကူသေတ္တာကို ထိုးကြည့်လိုက်သည်။ စာတစ်စောင် ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်ပေမည်။
ထိုတစ်ခဏတွင် အဆုယာ၏ တစ်ကိုယ်လုံး ချမ်းစိမ့်စိမ့်ဖြစ်ကာ ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထလာသည်။ စာသည် တံခါးရှိ စာထည့်ပေါက်မှ ကျလာခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုလို ညကြီးအချိန်မတော်တွင် ဤနေရာလို လူသူကင်းမဲ့သော နေရာသို့ စာပို့သမားက စာလာပို့ခြင်း မဖြစ်နိုင်ရာ။ အဆုယာတို့ လူတစ်သိုက် ဤနေရာတွင် ပုန်းအောင်းနေသည်ကို လူတစ်ဦးတစ်ယောက်က သိရှိသွားပြီလော။ ထို့ပြင် သူတို့ကို ကိစ္စတစ်စုံတစ်ရာ ပြောကြားလို၍ပဲလော။
အဆုယာသည် အသက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး စာထည့်ပေါက် အကာကို လှန်၍ အပြင်ဘက်သို့ ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။ ရဲကားများဖြင့် ဝိုင်းရံခြင်း ခံထားရပြီလောဟု တွေးထင်ထားသည်။ သို့သော် သူ ထင်သလို မဟုတ်ဘဲ အပြင်ဘက်မှာ မဲမှောင်နေ၍ လူရိပ်လူရောင်ပင် မတွေ့ရ။
ထိုအခါမှ စိတ်အေးသွားပြီး လေပူများကို မှုတ်ထုတ်ပြီး အဆုယာသည် စာကို ကောက်ယူကြည့်သည်။ စာအိတ်ပေါ်တွင် ဘာမျှ ရေးထားခြင်း မရှိ။ ကျောဘက်တွင်တော့ လှပသော လက်ရေးဖြင့် ‘ယုန်စန္ဒာ’ ဟု ရေးထားသည်။
စာကို အိပ်ခန်းတွင်းသို့ ယူလာပြီး ရှိုတာနှင့် ကိုဟိုင်ကို ပြလိုက်သောအခါ သူတို့နှစ်ဦး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်စိတ်များ ထင်ဟပ်လာကြသည်။
“ဒါက ဘယ်လို ဖြစ်တာလဲ။ နဂိုကတည်းက အဲဒီနေရာမှာ ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးလား” ရှိုတာက ပြောသည်။
“စောစောကမှ ထွက်ကျလာတာ။ ငါ့မျက်စိနဲ့ တပ်အပ်မြင်တာပဲ။ မှားစရာ အကြောင်းမရှိဘူး။ ပြီးတော့ မင်း ဒီစာအိတ်ကို ကြည့်ကြည့်လေ။ အသစ်ကြီးပဲကို။ တကယ်လို့ နဂိုကတည်းက ရှိနေတာပါဆိုရင် ဖုန်တက်နေရမှာ မဟုတ်ဘူးလား”
ကိုဟိုင်သည် သူ၏ ကြီးမားသော ကိုယ်ခန္ဓာကို ဆွဲချုံ့လိုက်သည်။ “ရဲတွေများလား”
“ငါလည်း အဲဒီလို ထင်ခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမယ့် ဖြစ်နိုင်ခြေ အရမ်း နည်းတယ်။ ရဲသာဆိုရင် အခုလို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လုပ်နေပါ့မလား”
“ဟုတ်တာပဲ” ရှိုတာက ခပ်သွက်သွက် ဝင်ပြောသည်။ “ရဲသာ ဆိုရင်လည်း ‘ယုန်စန္ဒာ’ ဆိုတဲ့ နာမည်မျိုး ဘယ်သုံးပါ့မလဲ”
“ဒါဆို ဘယ်သူလဲ” ကိုဟိုင်က စိတ်ရှုပ်သော အမူအရာဖြင့် မျက်စိကလယ်ကလယ် လုပ်နေသည်။
အဆုယာသည် စာအိတ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ လက်ဖြင့် ကိုင်ကြည့်ရသလောက် ပြောရလျှင် အထဲရှိ စာမှာ အတော်လေး ထူသည်။ အကယ်၍ အထဲတွင် စာတစ်စောင် ရှိနေလျှင် ထိုစာသည် အလွန်ရှည်သော စာပင် ဖြစ်ရမည်။ စာပို့သူသည် သူတို့ကို ဘာများ သတင်းပေးချင်နေသနည်း။
“ဟင့်အင်း၊ မဟုတ်သေးဘူး” သူက အသံခပ်တိုးတိုး ပြောသည်။ “ဒီစာက ငါတို့ကို ပေးတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး”
အဘယ်ကြောင့်နည်း။ ရှိုတာနှင့် ကိုဟိုင်တို့ နှစ်ယောက်စလုံးသည် အဆုယာကို မော့ကြည့်နေကြသည်။
“မင်းတို့ပဲ စဉ်းစားကြည့်လေ။ ငါတို့ ဒီအိမ်ထဲကို ရောက်တာမှ ဘယ်လောက် ကြာသေးလို့လဲ။ တကယ်လို့ စာတိုလေးတစ်စောင် ရေးပို့လာတယ် ဆိုလည်း ထားပါတော့။ ဒီလောက် ထူတဲ့ စာတစ်စောင် ရေးဖို့ဆိုတာ အနည်းဆုံး နာရီဝက်လောက်တော့ အချိန်ပေးရမှာပဲ”
“အင်း … မင်းပြောတဲ့အတိုင်း စဉ်းစားကြည့်ပြန်တော့လည်း ယုတ္တိရှိနေတာပဲ” ရှိုတာက ခေါင်းညိတ်နေသည်။ “ဒါပေမယ့် အထဲမှာ စာတစ်စောင် ဟုတ်ချင်မှလည်း ဟုတ်မှာပေါ့”
“ဒါလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ” အဆုယာ၏ အကြည့်က စာအိတ်ပေါ်သို့ ရောက်သွားပြန်သည်။ စာအိတ်ကို ကော်ဖြင့် သေသေချာချာ ပိတ်ထားသည်။ သူသည် ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီး စာအိတ်ကို ဖွင့်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
“မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ” ရှိုတာက မေးသည်။
“ဖောက်မလို့လေ။ ဘာကိစ္စလဲ သိရတာပေါ့”
“ဒါပေမယ့် ဒီစာက ငါတို့ကို ပေးတာမှ မဟုတ်ဘဲ” ကိုဟိုင်က ပြောသည်။ “သူများစာကို ဖောက်ဖတ်တာ မကောင်းဘူး ထင်တယ်”
“ဘယ်တတ်နိုင်မလဲ။ စာရေးတဲ့သူက လက်ခံမယ့်သူရဲ့ နာမည်ကို ရေးမှ မထားတာပဲ”
အဆုယာသည် စာအိတ်ကို ဖောက်ပြီး လက်အိတ်ဝတ်ထားသော လက်ဖြင့် စာအိတ်ထဲမှ စာကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ စာပေါ်တွင် အပြာရောင်မင်ဖြင့် ရေးထားသော စာလုံးများကို တွေ့ရသည်။ ပထမဆုံး တစ်ကြောင်းတွင် ရေးထားသည်မှာ “ပထမဆုံးအကြိမ် အကူအညီ တောင်းခံခြင်း” ဟူ၍။
“ဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ” အဆုယာသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
ရှိုတာနှင့် ကိုဟိုင်တို့လည်း အနားသို့ ရောက်လာကြသည်။ အင်မတန်မှ ထူးဆန်းဖွယ် ကောင်းသော စာတစ်စောင်ပေတကား။
❝ ပထမဆုံးအကြိမ် အကူအညီ တောင်းခံခြင်း
ကျွန်မနာမည် ယုန်စန္ဒာပါ။ ကျွန်မရဲ့ နာမည် အရင်းကို ပြောပြလို့ မဖြစ်တဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်ရှင်။ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ ‘ယုန်စန္ဒာ’ လို့ပဲ သုံးနှုန်းခွင့် ပြုပါ။
ကျွန်မဟာ အားကစားသမား တစ်ဦးပါ။ တောင်းပန်ပါတယ်ရှင်။ ဘာအားကစား လုပ်တယ် ဆိုတာကိုလည်း အတိအကျ ပြောပြလို့ မဖြစ်ပါဘူး။ ဘာကြောင့်လဲလို့ ဦးက သိချင်နေမလား မသိဘူး။ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ ဘဝင်မြင့်နေတာလည်း ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်မှာပေါ့လေ။ အားကစားသင်တန်းမှာ ကျွန်မရဲ့ အဆင့်အတန်းက မဆိုးတာကြောင့် နောက်နှစ် အိုလံပစ်ပွဲတော်မှာ နိုင်ငံ့လက်ရွေးစင်အနေနဲ့ ပဏာမအရွေးခံ ထားရပါတယ်။ တကယ်လို့ ကျွန်မက ကျွန်မ လုပ်နေတဲ့ အားကစား အမျိုးအစားကို ပြောပြလိုက်ရင် ကျွန်မ ဘယ်သူလဲ ဆိုတာ အလွယ်တကူနဲ့ စုံစမ်းသွားနိုင်လို့ပါ။ ကျွန်မဟာ အိုလံပစ်ပွဲတော်ရဲ့ အားကစားလက်ရွေးစင် ပဏာမ စာရင်းဝင်တစ်ယောက် ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို အမှန်အတိုင်း ပြောမပြရင်လည်း အကူအညီ တောင်းချင်တဲ့ အကြောင်းအရာကို ကျွန်မ ရှင်းပြဖို့ အင်မတန် ခက်သွားပါလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်မကို နားလည် ခွင့်လွှတ်ပေးပါလို့ ဦးကို ပထမဆုံး တောင်းပန်ပါရစေ။
ကျွန်မမှာ အရမ်း ချစ်ရတဲ့ ချစ်သူတစ်ယောက် ရှိပါတယ်။ ကျွန်မကို နားအလည်နိုင်ဆုံး၊ အစောင့်ရှောက်ဆုံး၊ အကူညီဆုံးနဲ့ ကျွန်မအတွက် အရေးအကြီးဆုံး လူတစ်ယောက်ပါပဲ။ ကျွန်မကို အိုလံပစ်ပြိုင်ပွဲမှာ ဝင်ပြိုင်နိုင်ပါစေလို့ ရင်ထဲ အသည်းထဲက တောင့်တနေတဲ့ သူပါ။ အဲဒီ ရည်မှန်းချက်အတွက် သူ့ဘက်က ဘာမဆို စွန့်လွှတ်နိုင်တယ်လို့ သူက ပြောခဲ့တယ်။
လက်တွေ့မှာလည်း ရုပ်ဝတ္ထုပိုင်းက ကြည့်ကြည့်၊ စိတ်ဓာတ်ပိုင်းကပဲ ကြည့်ကြည့် သူက ကျွန်မကို အနှိုင်းအဆ မရှိတဲ့ အားပေးထောက်ပံ့မှုတွေ ပြုလုပ်နေခဲ့တယ်။ သူရဲ့ ကိုယ်ကျိုးမငဲ့တဲ့ ပေးဆပ်မှုတွေကြောင့်ပဲ ကျွန်မလည်း ဒီနေ့ ဒီအဆင့်ထိ ရောက်အောင် ကြိုးစားနိုင်ခဲ့တာပါ။ သိပ် ပြင်းထန်တဲ့ စခန်းသွင်း လေ့ကျင့်မှုတွေကိုတောင် အံကြိတ်ပြီး ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ နားလည်ပါတယ်။ အိုလံပစ်အားကစားပွဲရဲ့ ပြိုင်ပွဲစင်မြင့်ပေါ်မှာ ရပ်ပြနိုင်ခြင်းဟာ သူ့ကို အကောင်းဆုံး ကျေးဇူးဆပ်ခြင်းပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။
ဒါပေမယ့် …. ကြမ္မာဆိုးက ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်အပေါ် ကျရောက်လာခဲ့တယ်။ ရုတ်တရက် သူ့ကို ဆေးရုံ တင်ခဲ့ရတယ်။ ရောဂါနာမည်ကို ကြားလိုက်ရတဲ့ အချိန်က ကျွန်မ မိုက်ခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ ကင်ဆာတဲ့လေ။
အထူးကု ဆရာဝန်က ကျွန်မကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောပြခဲ့တယ်။ သူရဲ့ ရောဂါကို ပျောက်ကင်းအောင် ကုသနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ချက် လုံးဝ မရှိဘူးတဲ့။ ၆ လ ပတ်ဝန်းကျင်လောက်ပဲ ခံတော့မယ်။ ဆရာဝန်က ကျွန်မတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ပြောခဲ့တာ ဆိုပေမယ့် သူလည်း သူ့အခြေအနေသူ ရိပ်စားထားမိလောက်ပြီ။
သူက ဆေးရုံခုတင်မှာ လဲနေရင်း ကျွန်မကို အတန်တန် မှာရှာတယ်။ အခုချိန်က သိပ်ကို အရေးကြီးတဲ့အချိန် ရောက်နေပြီမို့ သူရဲ့ ရောဂါအခြေအနေကို စိတ်ထဲမှာ လုံးဝ မထားဘဲ ကျွန်မရဲ့ လေ့ကျင့်ရေးမှာပဲ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်ဖို့ပေါ့။ တကယ်လည်း အဲဒီလိုပါပဲ။ နိုင်ငံရပ်ခြား သွားပြီး အိုလံပစ်ပြိုင်ပွဲ သွားပြိုင်ရမှာ ဆိုတော့ ဒီရက်ပိုင်းမှာ နေ့စဉ်ရက်ဆက် စခန်းသွင်း လေ့ကျင့်နေကြရတာချည်းပဲ။ နိုင်ငံ့လက်ရွေးစင် တစ်ယောက်အနေနဲ့ သွားပြိုင်နိုင်ဖို့အတွက် ကျွန်မ အသည်းအသန် ကြိုးစားရလိမ့်မယ်။ ဒီအချက်ကိုလည်း ကျွန်မ ကောင်းကောင်း နားလည်ပါတယ်။
ဒါပေမယ့် ကျွန်မစိတ်ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး တစ်နေရာမှာ အားကစားသမား တစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ နောက်ထပ် ‘ကျွန်မ’ တစ်ယောက် ရှိနေသေးတယ်။ အဲဒီ ‘ကျွန်မ’ က သူနဲ့ အတူတူ နေချင်တယ်။ စခန်းသွင်း လေ့ကျင့်နေတာတွေကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး သူရဲ့ အနီးအနားမှာ နေရင်း သူ့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက် ပေးနေချင်တယ်။ အိုလံပစ် လက်ရွေးစင်ဘဝကို စွန့်လွှတ်လိုက်ဖို့ ကျွန်မ သူ့ကို ပြောပြခဲ့ဖူးတယ်။ ကျွန်မရဲ့ စကားကို ကြားပြီးတဲ့နောက် ဖြစ်ပျက်သွားတဲ့ သူရဲ့ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်ယောင်မိတိုင်း အခုချိန်ထိ ကျွန်မ မျက်ရည်ကျနေရတုန်းပဲ။ သူက ကျွန်မကို ပြောတယ်။ “အဲဒီလို လျှောက်မတွေးစမ်းပါနဲ့။ အိုလံပစ်မှာ နင် ဝင်ပြိုင်နိုင်ခြင်းဟာ ငါရဲ့ အကြီးမားဆုံး မျှော်မှန်းချက်တစ်ခုပဲ။ နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ ဒီကိစ္စကို မပြောပါနဲ့တော့” တဲ့။ ပြီးတော့ သူက ကျွန်မကို ကတိပေးခဲ့သေးတယ်။ ဘာတွေပဲ ဖြစ်နေဖြစ်နေ၊ ကျွန်မ အိုလံပစ် စင်မြင့်ပေါ် မရောက်မချင်း သူ မသေသေးဘူးတဲ့။ ကောင်းကောင်း ကြိုးစားဖို့ ကျွန်မကို မှာနေခဲ့တယ်။
ကျွန်မတို့ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရှိတဲ့ လူတွေအားလုံးကို သူ့ရောဂါ အခြေအနေအကြောင်း လုံးဝ မပြောပြခဲ့ဘူး။ အိုလံပစ်ပွဲပြီးရင် ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားကြပေမယ့် ကျွန်မတို့ရဲ့ မိဘတွေကိုတော့ အသိမပေးရသေးဘူး။
ကျွန်မ ဘာဆက်လုပ်ရမလဲဆိုတာ မဝေခွဲတတ်တော့ နေ့ရက်တိုင်းကို စမ်းတဝါးဝါးနဲ့ ဖြတ်သန်းနေရတယ်။ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းမှာ ဆက်ပြီး လေ့ကျင့်နေတယ် ဆိုပေမယ့် ဘယ်လိုမှ အာရုံစူးစိုက်လို့ ရမနေဘူး။ ဒါကြောင့် ရလဒ်ကလည်း ဘယ်ကောင်းပါ့မလဲ။ အခုလို အချိန်ဖြုန်းနေမယ့်အစား ပြိုင်ပွဲကို လက်လွှတ်လိုက်ရင် ကောင်းမလား။ ကျွန်မ အဲဒီလိုလည်း မကြာမကြာ တွေးမိတယ်။ ဒါပေမယ့် တွေးလိုက်မိတိုင်း သူရဲ့ ကြေကွဲဆို့နင့်နေတဲ့ မျက်နှာကို မြင်ယောင်လာလို့ ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်ပြန်ဘူး။
အခုလို စိတ်လေလွင့်နေတဲ့ အချိန်မှာပဲ နာမီယာကုန်စုံဆိုင်ရဲ့ သတင်းကို ကြားခဲ့ရတယ်။ မျှော်လင့်ချက် အမျှင် တစ်မျှင်ပဲ ရှိရှိဆိုတဲ့ စိတ်သဘောထားနဲ့ ကျွန်မ ဒီစာကို ရေးလိုက်ပါတယ်။ ကျွန်မကို လမ်းညွှန်ပြပေးပါဦး။
ဒီစာနဲ့အတူ စာပြန်ဖို့ စာအိတ်အလွတ်တစ်လုံး ထည့်ပေးလိုက်ပါတယ်ရှင်။ ကျွန်မကို ပစ်မထားပါနဲ့နော်။
ယုန်စန္ဒာ ❞