‘Yesterday’ သီချင်းသံက သူ့ကို ပစ္စုပ္ပန် တည့်တည့်ရောက်အောင် ပြန်ဆွဲတည့်လိုက်သည်။ သူသည် ခွက်ထဲမှ ဝီစကီကို အကုန် မော့ချပြီး နောက်တစ်ခွက် ထပ်ထည့်ပေးရန် အေရီကိုထံသို့ ခွက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
သူသည် ဘားကောင်တာပေါ် တင်ထားသော စာရေးစက္ကူ စာအုပ်ကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။ သူ့ဦးနှောက်ကို ရသမျှ ညှစ်ထုတ်ပြီး ရေးထားသော စာမှာ အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်သည်။
❝ သို့ – နာမီယာကုန်စုံဆိုင်
ကျွန်တော်ဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၄၀ လောက်က ဘိုးဘိုးဆီကို အကြံတောင်းစာ ရေးသားခဲ့ဖူးတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်တော် သုံးခဲ့တဲ့ နာမည်က ပေါလ်လန်နွန်။ ဘိုးဘိုး မှတ်မိပါဦးမလား။
ကျွန်တော် အဲဒီတုန်းက မေးခဲ့တဲ့ ပြဿနာက ဒီလိုပါ။ မိဘတွေက မြို့ကနေ လူမသိ သူမသိ ထွက်ပြေးကြဖို့ စီစဉ်နေကြတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကိုလည်း သူတို့နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ခိုင်းနေတာမို့ ကျွန်တော် ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ ဆိုတဲ့ မေးခွန်းပါ။
ဘိုးဘိုးက ကျွန်တော့်ကို ဒီလို ပြန်ကြားပေးခဲ့တယ်။ မိသားစုနဲ့ တစ်ကွဲတစ်ပြား ခွဲနေရတာဟာ ကောင်းတဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး။ မိဘတွေကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်ပြီး သူတို့နဲ့အတူ လိုက်သွားဖို့ ဘိုးဘိုးက အကြံပေးခဲ့တယ်။
ကျွန်တော်လည်း အဲဒီလို လုပ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပါသေးတယ်။ အိမ်ကနေ စထွက်ခါစကတော့ ကျွန်တော်ဟာ မိဘတွေနဲ့ အတူတူ ရှိနေခဲ့တာ အမှန်ပါပဲ။
ဒါပေမယ့် လမ်းတစ်ဝက် အရောက်မှာတော့ ကျွန်တော် ဘယ်လိုမှ ဆက်ပြီး သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်တော့် မိဘတွေအပေါ်၊ အထူးသဖြင့် ကျွန်တော့်အဖေ အပေါ်မှာ ကျွန်တော် ယုံကြည်မှု မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်တော်ရဲ့ ဘဝလမ်းကြောင်းကို သူ အခုလို ချုပ်ကိုင်နေတာ ကျွန်တော် လက်မခံနိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ အကြားမှာရှိတဲ့ မိသားစု သံယောဇဉ်ကြိုး ဆိုတာလည်း ပြတ်တောက်သွားခဲ့ပြီ။
ကျွန်တော် နေရာတစ်နေရာ အရောက်မှာ မိဘတွေဆီကနေ ထွက်ခွာလာခဲ့တယ်။ အခုလို စွန့်ခွာခဲ့လို့ နောက်နောင် ဘာတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ် ဆိုတာကို ကျွန်တော် နည်းနည်းမှ မခန့်မှန်း တတ်ခဲ့ပေမယ့် သူတို့နဲ့ အတူ နေဖို့ကတော့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။
နောက်ပိုင်း အဖေအမေတို့ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်ကြသလဲဆိုတာ ကျွန်တော် ဘာမှ မသိရတော့ဘူး။ ကျွန်တော့်အတွက်ကတော့ အဲဒီအချိန်က ဆုံးဖြတ်ချက်ဟာ လုံးဝ မှန်ကန်ခဲ့တယ်လို့ ကျွန်တော် အခိုင်အမာ ပြောရဲတယ်။
ဘဝလှိုင်းတံပိုးတွေကို ဖြတ်ကျော်လာပြီးတဲ့ နောက်မှာ ကျွန်တော်ဟာ သာယာချမ်းမြေ့တဲ့ ဘဝတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်နေပါပြီ။ အခုဆိုရင် တည်ငြိမ်ပြီး အာမခံချက် ရှိတဲ့ အလုပ်အကိုင် တစ်ခုလည်း ကျွန်တော်မှာ ရှိနေခဲ့ပြီ။
ဒါကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဘိုးဘိုးရဲ့ အကြံဉာဏ်ကို နားမထောင်ခဲ့မိတာ မှန်တယ်လို့ ပြောရမှာပဲ။
အထင်တော့ မလွဲလိုက်ပါနဲ့ဦး။ ကျွန်တော် ဒီစာကို ရေးရတဲ့ အကြောင်းအရင်းက ဘိုးဘိုးကို အပြစ်တင်ချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘိုးဘိုးရဲ့ အကြံဉာဏ်ဟာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘဝတွေကို ဘယ်ပုံဘယ်နည်း ပြောင်းလဲစေခဲ့သလဲဆိုတာ အမှန်အတိုင်း ပြောပြဖို့ အင်တာနက်ပေါ်မှာ ဘိုးဘိုးက ကျွန်တော်တို့ကို တောင်းဆိုခဲ့တယ်လေ။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် စဉ်းစားကြည့်တယ်။ ဘိုးဘိုးရဲ့ အကြံဉာဏ်ကို နားမထောင်ခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အကြောင်းကိုလည်း ဘိုးဘိုး သိချင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယူဆမိတယ်။
ကျွန်တော့်အမြင်အရ ပြောရရင်တော့ လူ့ဘဝဆိုတာ ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးပြီး ကိုယ့်လမ်းကိုယ် ထွင်ရမယ်လို့ပဲ ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ်။
ဒီစာကို ဖတ်မယ့်သူဟာ နာမီယာဘိုးဘိုးရဲ့ အိမ်သားတွေပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ် ထင်ပါတယ်။ တကယ်လို့ ကျွန်တော့်စာကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားခဲ့ရင် ကျွန်တော် အနူးအညွတ် တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒီစာကို လူကြီးမင်းတို့ အလိုကျ ဖြေရှင်းလိုက်ပါတော့။
ပေါလ်လန်နွန် ❞
ဝီစကီခွက်သစ်တစ်ခွက် ကောင်တာပေါ်သို့ ရောက်လာသည်။ ကိုဆုကေက တစ်ငုံ ယူသောက်လိုက်သည်။
၁၉၈၈ ခုနှစ် နှစ်ကုန်ပိုင်းတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အကြောင်းအရာ တစ်ခုကို သူ သတိရလာသည်။ သူ့ပြဿနာနှင့် တထေရာတည်း တူနေသော မေးခွန်းရှင် တစ်ယောက် ရှိကြောင်းကို ဆိုင်ရှင်အဘိုးအို၏ သားထံမှ သူ သိခဲ့ရသည်။ ထို့အပြင် ထိုသူသည် အဘိုးအို၏ အကြံပြုချက်အတိုင်း မိဘများနှင့် အတူ လိုက်သွားခဲ့သဖြင့် နောက်ဆုံး၌ အေးချမ်းသာယာသော ဘဝတစ်ခုကို ရရှိခဲ့သည်။
ထူးခြားဆန်းကျယ်သည့် တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုဟု သူ တွေးနေမိသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ဤမြို့ငယ်ကလေးတွင် မိမိနှင့် ဘဝတူ ပြဿနာတူ နောက်လူငယ်တစ်ယောက် ရှိရပေလိမ့်ဦးမည်။ ထိုကောင်လေးသည် သူ၏ မိဘများနှင့်အတူ အခက်အခဲများကို မည်သို့မည်ပုံ ကျော်လွှား ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီး သာယာချမ်းမြေ့သော ဘဝကို ဘယ်ပုံဘယ်နည်းဖြင့် ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ကြသနည်း။ ကိုဆုကေသည် သူ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ကြမ္မာဆိုးကို ပြန်မြင်ယောင်လာသည်။ ဤသို့သော ဒုက္ခတွင်းမှ ဤမျှ လွယ်လွယ်ကူကူ ရုန်းထွက်နိုင်ပါမည်လော။ မထင်။ လွတ်လမ်း မမြင်သောကြောင့်သာလျှင် ကိုဆုကေ၏ မိဘများသည် ထွက်ပြေးပုန်းရှောင်သော နည်းကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလော။
“ရှင့်ရဲ့စာက ရေးလို့ ပြီးပြီလား” အေရီကိုက မေးသည်။
“အင်း … ပြီးသလောက်ပါပဲ”
“ဒီခေတ်မှာ ဘောပင်ကိုင်ပြီး စာရေးတဲ့သူက မရှိသလောက် ရှားသွားပြီ”
“ဟုတ်တာပေါ့။ ကျွန်တော်တောင် ရုတ်တရက် ရေးချင်စိတ် ပေါက်လာလို့”
ယနေ့ နေ့ခင်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကိုဆုကေသည် ကွန်ပျူတာဖြင့် အချက်အလက် ရှာဖွေနေစဉ် ဘလော့ဂ်တစ်ခုပေါ်မှ စာတစ်ပုဒ်ကို အမှတ်တမဲ့ တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ‘နာမီယာကုန်စုံဆိုင်’ ဟူသော စကားလုံးသည် သံလိုက်တုံး တစ်တုံးကဲ့သို့ သူ၏ အမြင်အာရုံကို ညှို့ယူ ဖမ်းစားသွားခဲ့သည်။ သူတွေ့ရသော စာပိုဒ်မှာ အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်သည်။
❝ စက်တင်ဘာလ ၁၃ ရက်နေ့၊ ညသန်းခေါင်ယံ ၀ နာရီ ၀ မိနစ် အချိန်မှ နံနက် အရုဏ်တက်ချိန်အထိ နာမီယာကုန်စုံဆိုင်၏ အကြံတောင်း စာတိုက်ပုံးကို ပြန်လည် ဖွင့်လှစ်သွားမည် ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် ယခင်က ၎င်းကုန်စုံဆိုင်တွင် အကြံဉာဏ် တောင်းခံခဲ့ဖူး၍ ပြန်စာ ရရှိခဲ့ဖူးသော လူကြီးမင်းများကို တစ်ခုလောက် တောင်းဆိုပါရစေ။ ထိုအချိန်က ရရှိခဲ့သော ထိုပြန်စာသည် လူကြီးမင်း၏ ဘဝလမ်းကြောင်းတွင် မည်သို့သော သက်ရောက်မှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပါသနည်း။ လူကြီးမင်းအား အကူအညီ တစ်စုံတစ်ရာ ပေးနိုင်ခဲ့ပါသလော။ ထိုမေးခွန်းများကို အမှန်အတိုင်း ဖွင့်ဟပြောဆိုပေးပါရန် တောင်းခံပါရစေ။ ယခင်က နည်းအတိုင်းပင် ပေးစာများကို ဆိုင်မှ ယင်းလိပ်တံခါးပေါ်ရှိ စာထည့်ပေါက်တွင် ထည့်ပေးကြပါခင်ဗျာ။ ကျေးဇူး အထူးတင်ရှိပါသည်။ ❞
ကိုဆုကေ အံ့အားသင့်သွားသည်။ တကယ် ဖြစ်နိုင်ပါမည်လော။ တစ်ဦးတစ်ယောက်က နောက်ပြောင် ဖန်တီးထားခြင်းလော။ သို့သော် ထိုသို့ နောက်ပြောင်ခြင်းဖြင့် ဘာအကျိုး ရှိနိုင်မည်နည်း။
သူ ချက်ချင်းဆိုသလို သတင်း၏ မူလအရင်းအမြစ်ကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ ‘နာမီယာကုန်စုံဆိုင် တစ်ညတာ ပြန်လည် အသက်ဝင်ခြင်း’ ဟု အမည်ပေးထားသော ဝက်ဆိုဒ်တစ်ခု။ ၎င်းဝက်ဆိုဒ်၏ စီမံသူက သူ့ကိုယ်သူ နာမီယာကုန်စုံဆိုင်၏ နောက်မျိုးဆက်ဟု သုံးနှုန်းထားသည်။ စက်တာဘာလ ၁၃ ရက်နေ့တွင် ဆိုင်ရှင်၏ ၃၃ နှစ်မြောက် ကွယ်လွန်ခြင်း နှစ်ပတ်လည်နေ့ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဆိုင်ရှင်ကို ဂုဏ်ပြုသည့်အနေဖြင့် ဤသို့ ပြုလုပ်ရခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြထားသည်။
ယနေ့ တစ်နေကုန်လုံး သူ ထိုကိစ္စကိုသာ တွေးနေခဲ့မိသည်။ အလုပ်မှာပင် စိတ်မဝင်စားခဲ့။ ယခင်ကအတိုင်း ဂျပန်ရိုးရာ စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်၌ ညစာ စားသောက်ပြီးနောက် သူ အိမ်ပြန်လာခဲ့သည်။ သူ အိမ်ပြန်ရောက်သည်အထိ ၎င်းကိစ္စမှာ သူနှင့်အတူ ကပ်ပါလာသည်။ သို့ဖြင့် သူသည် အဝတ်အစားကိုပင် မလဲနိုင်တော့ဘဲ အပြင် ထွက်လာခဲ့ပြန်သည်။ သူသည် တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်သောကြောင့် မည်သူ့ကိုမျှ ခွင့်ပန် အကြောင်းကြားနေစရာ မလိုအပ်ပေ။
ကိုဆုကေသည် အတန်ငယ် တွန့်ဆုတ်နေခဲ့ပြီးမှ ဓာတ်ရထားပေါ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။ မမြင်ရသော ညှို့ဓာတ်တစ်ခုက သူ့ကို ဆွဲဆောင်နေသယောင်။
ရေးပြီးခါစ စာကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ဖတ်ကြည့်သည်။ ဤသို့ဆိုလျှင် မိမိ၏ ဘဝလမ်းကြောင်းသည်လည်း ပြီးပြည့်စုံသော ခရီးပန်းတိုင်သို့ ချဉ်းကပ်နေလေပြီဟု ကိုဆုကေ တွေးနေမိသည်။
‘Paperback Writer’ သီချင်းသံ လွင့်ပျံလာသည်။ သူ အကြိုက်ဆုံး သီချင်းတစ်ပုဒ်။ သူသည် စီဒီဖွင့်စက်ကို လှမ်းကြည့်နေရင်း ၎င်းဘေးတွင် ချထားသော ဓာတ်စက်ကို တွေ့မြင်သွားသည်။
“ဓာတ်ပြားရော ဖွင့်သေးတာလား”
“သိပ်မဖွင့်ဖြစ်ပါဘူး။ တကယ်လို့ ဧည့်သည်က တကူးတက ဖွင့်ခိုင်းရင်တော့ ဖွင့်ပေးဖြစ်ပါတယ်”
“ဪ …. ဓာတ်ပြားတွေကို ကျွန်တော် ကြည့်ကြည့်လို့ ရမလား။ ဖွင့်ပြစရာ မလိုပါဘူး”
“ရပါတယ်” ဟု ဆိုကာ အေရီကိုသည် ကောင်တာအနောက်ဘက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ တစ်ခဏအကြာ သူ ပြန်ပေါ်လာသောအခါ သူ့လက်ထဲတွင် ဓာတ်ပြားအခွေ အနည်းငယ် ပါလာသည်။
“ဒီ့ပြင် တခြား အခွေတွေလည်း ရှိသေးတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မအိမ်မှာ” အေရီကိုသည် ဓာတ်ပြားများကို ဘားကောင်တာပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်သည်။
ကိုဆုကေက ဓာတ်ပြားတစ်ချပ်ကို လှမ်းယူကြည့်သည်။ ‘Abbey Road’ အခွေ။ ၎င်းစီးရီးကို ‘Let It Be’ ထက် စော၍ ဈေးကွက်ထဲ ဖြန့်ချိခဲ့သော်လည်း အမှန်ဆိုရလျှင် ၎င်းမှာ ဘီတယ်လ်အဖွဲ့သားများ အသံသွင်းခဲ့သော နောက်ဆုံး အခွေဖြစ်သည်။ သူတို့ လေးယောက်သား မျဉ်းကျားပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေသော ကာဗာဓာတ်ပုံမှာ အလွန် နာမည်ကျော်ကြားခဲ့သည်။ ရာဇဝင်တွင်ခဲ့သောပုံဟု ခေါ်ဝေါ်သုံးနှုန်းလျှင် လွန်အံ့မထင်။ ထိုပုံထဲတွင် ပေါလ် မက်ခ်ကာ့တ်နေသည် အဘယ်ကြောင့် ခြေဗလာနှင့် ဖြစ်နေရသည်ကို မည်သူမျှ မသိချေ။ ထို့ကြောင့်လည်း ပေါလ်သည် ထိုစဉ်ကတည်းက သေဆုံးခဲ့ပြီဟု ကောလာဟလ ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။
“သိပ်ကို လွမ်းစရာကောင်းတာပဲဗျာ” ကိုဆုကေသည် လွမ်းတသသဖြင့် ရေရွတ်နေသည်။ ဒုတိယအချပ်ကို ကောက်ယူကြည့်ပြန်သည်။ ‘Magical Mystery Tour’ အခွေ။ ၎င်းနာမည်နှင့် ထွက်ရှိသည့် ရုပ်ရှင်ဇာတ်ကားအတွက် တီးခတ်ပေးထားသော နောက်ခံတီးလုံးများကို စုစည်းထားသည့် အခွေ ဖြစ်သည်။ ရုပ်ရှင်ဇာတ်ကားကိုမူ သူ တစ်ခုမျှ မကြည့်ခဲ့ဖူးပေ။
သူ့ယူကြည့်လိုက်သော တတိယအခွေမှာ ‘Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club’ ဖြစ်သည်။ ၎င်းအခွေမှာ Rock n Roll ဂီတ၏ သရဖူဖြစ်ကြောင်း ပြောပြရန်ပင် မလိုပေ။
ကိုဆုကေ၏ အကြည့်ကို နေရာတစ်နေရာက ညှို့ယူဖမ်းစားထားလေသည်။ သီချင်းခွေကာဗာ၏ ညာဘက်အခြမ်းတွင် ငွေရောင်ဆံပင်နှင့် မိန်းမတစ်ယောက်ပုံ ပါသည်။ ယခင်က ထိုအမျိုးသမီးကို မာရီလင် မွန်ရိုးဟု သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။ ထိုသူသည် ဗြိတိန် တော်ဝင်မင်းသမီး ဒိုင်ယာနာဒေါ ဖြစ်ကြောင်း နောင်မှ သိခဲ့ရသည်။ သူ၏ ဘေးနားတွင် အနက်ရောင် မင်ကွက်တစ်ကွက် ရှိနေသည်။ ကာဗာစက္ကူ ကွာသွားသောကြောင့် မင်ဖြင့် ဖြည့်ထားသော အကွက်တစ်ကွက်။
သူ့ခန္ဓာအတွင်းရှိ သွေးများ ဆူပွက်လာသည်။ သူ၏ နှလုံးမှာလည်း တရစပ် တုန်ခါနေလေပြီ။
“ဒီ …. ဒီဟာ ….” သူ၏ အသံများ အက်ကွဲလာသည်။ တံတွေးကို မျိုချလိုက်ပြီး အေရီကိုကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ “ဒီဟာတွေကို ခင်ဗျား စုဆောင်းထားခဲ့တာလား”
အေရီကို၏ အမူအရာက ဇဝေဇဝါ ဖြစ်လျက်။ “အခုတော့ ကျွန်မ ထိန်းသိမ်းနေရတာပေါ့။ ဒါပေမယ့် ဒါတွေက ကျွန်မအစ်ကိုရဲ့ အခွေတွေပါ”
“ခင်ဗျားအစ်ကို? ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ခင်ဗျားလက်ထဲ ရောက်လာတာလဲ”
အေရီကိုက လေပူတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။
“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က ကျွန်မအစ်ကို ဆုံးသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဘီတယ်လ်ရဲ့ အမာခံ ပရိသတ် ဖြစ်လာရတာကလည်း သူ့ကြောင့်ပါပဲ။ သူ ဟိုးငယ်ငယ်ကတည်းက ဘီတယ်လ်ကို အရူးအမူး ကြိုက်ခဲ့တာ။ ကြီးလာရင် ဘီတယ်လ်ဘား ဖွင့်နိုင်ရမယ်လို့ အမြဲ ကြုံးဝါးနေခဲ့တာလေ။ သူ့အသက် ၃၀ ဝန်းကျင်လောက်မှာ အလုပ်က ထွက်ပြီး ဒီဆိုင်ကို တည်ထောင်ခဲ့တာပဲ”
“ဪ …. ခင်ဗျား အစ်ကိုက နာမကျန်း ဖြစ်ပြီး ဆုံးသွားတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ……..”
“ဟုတ်တယ်။ အဆုတ်ကင်ဆာပါ” သူက ရင်ဘက်ကို လက်ဖြင့် အသာထောက်ပြသည်။
ကိုဆုကေသည် လိပ်စာကတ်ကို ပြန်ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အမည်မှာ ဟာရာဂုချိ အေရီကို ဖြစ်သည်။
“ခင်ဗျားအစ်ကိုရဲ့ မိသားစု နာမည်ကရော ဟာရာဂုချိပဲလား”
“မဟုတ်ဘူးရှင့်။ ဟာရာဂုချိက ကျွန်မ အိမ်ထောင်ဟောင်းရဲ့ နာမည်ပါ။ အခုတော့ ကွာရှင်းပြီးလို့ တစ်ကိုယ်တည်းသမားပေါ့လေ။ ဒါပေမယ့် အလုပ်ရှုပ်လို့ မူလနာမည်ကို ပြန်မပြောင်းဖြစ်တော့ဘူး။ ကျွန်မတို့ မျိုးရိုးနာမည်က ‘မဲဒါ’ ပါ”
“မဲဒါလား ……”
တစ်ချိန်က အခွေများ အားလုံးကို ရောင်းပေးခဲ့သော သူ့သူငယ်ချင်း၏ မျိုးရိုးအမည်မှာလည်း မဲဒါပင် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ကောင်တာပေါ်တွင် ဖြန့်တင်ထားသော အခွေများသည် သူ တစ်ချိန်က ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သော သူ့ကိုယ်ပိုင် အခွေများပင် ဖြစ်သည်။ သူ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော ရတနာများ။ သူ မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေမိသည်။ တစ်ဘက်မှ ပြန်စဉ်းစားကြည့်ပြန်လျှင်လည်း ၎င်းမှာ အထူးအဆန်း ကိစ္စတစ်ခု မဟုတ်ကြောင်း သူ ခံစားနေမိသည်။ ဤကဲ့သို့သော ဇနပုဒ် မြို့ငယ်လေး တစ်မြို့တွင် ဘီတယ်လ်ကို ဂုဏ်ပြုသော အရက်ဘားမျိုး ဖွင့်ချင်သည့် လူမှာ လက်ချိုးကြည့်လျှင် လက်တစ်ဘက်ပင် ပြည့်စရာ အကြောင်းမရှိ။ Fab4 ဟူသော ဆိုင်နာမည်ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ဤဘားဆိုင် ပိုင်ရှင်သည် သူနှင့် သိကျွမ်းဖူးသူ တစ်ယောက်သာ ဖြစ်ရမည်ဟု သူ မဆွကပင် ရိပ်မိခဲ့ဖို့ ကောင်းသည်။
“ရှင် ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီလို မေးရတာလဲ”
“ဟင့်အင်း၊ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး” ကိုဆုကေက ခေါင်းခါပြသည်။ “ခင်ဗျားက အဲဒီအခွေတွေကို အမွေဆက်ခံထားတယ် ဆိုပါတော့”
“ဟုတ်တယ်။ သူ ကျွန်မကို ပေးခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့် အဲဒီ အခွေတွေကလည်း သူ တခြားတစ်ယောက်ဆီက ရခဲ့တာ။ အခွေတွေရဲ့ မူလပိုင်ရှင်ပေါ့”
“ဟုတ်လား” ကိုဆုကေက ဆက်မေးလိုက်သည်။ “မူလပိုင်ရှင်က …..”
“အစ်ကို အလယ်တန်း ကျောင်းသားဘဝတုန်းက ဒီအခွေတွေ အကုန်လုံးကို သူ့သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ဆီကနေ ဝယ်ထားခဲ့တာ။ အချပ်ရေက နည်းတာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီသူငယ်ချင်းက အစ်ကို့ထက်တောင် ဘီတယ်လ်ကို အရူးအမူး ကြိုက်သတဲ့လေ။ ဒါပေမယ့် တစ်နေ့ကျတော့ သူ့အခွေတွေ အကုန်လုံးကို ရောင်းပစ်ချင်တယ်လို့ ရုတ်တရက် ပြောလာပါရော။ အစ်ကိုကတော့ အရမ်း ဝမ်းသာသွားတာပေါ့။ ဒါပေမယ့် သူ့ဟာက အံ့ဩစရာ ကောင်းမနေဘူးလား …..” ဤမျှ ပြောပြီး အေရီကို ပါးစပ်ပိတ်လိုက်သည်။ “ဆောရီးပါရှင်။ ပျင်းစရာ ကောင်းနေပြီ ထင်တယ်”
“ဟင့်အင်း၊ ကျွန်တော် စိတ်ဝင်စားပါတယ်” ကိုဆုကေက ဝီစကီကို အနည်းငယ် စုပ်လိုက်သည်။ “ဆက်ပြောပါ။ သူ့သူငယ်ချင်း ဘာဖြစ်သွားတာလဲ”
အေရီကိုက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ “နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက် ပြီးတော့ အဲဒီသူငယ်ချင်းက ကျောင်းပြန် မတက်တော့ဘူး။ သူနဲ့ သူ့မိဘတွေနဲ့ မြို့ကနေ ထွက်ပြေးသွားကြတာတဲ့လေ။ ကျွန်မအစ်ကို ပြောပြတာကတော့ သူတို့အိမ်က အကြွေးနွံ နစ်နေတာတဲ့။ ဒါပေမယ့်လည်း သူတို့ လွတ်မြောက်မသွားခဲ့ကြဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ ဆိုးရွားတဲ့ အဖြစ်ဆိုးနဲ့ပဲ အဆုံးသတ်သွားရတယ်”
“ဘာဖြစ်သွားကြလို့လဲ”
အေရီကိုသည် ခေါင်းကို ငုံ့ထားလိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာထားမှာ တည်ငြိမ်အေးစက်နေသည်။ သူ တဖြည်းဖြည်း ခေါင်းပြန်မော့လာသည်။ “မြို့က ထွက်ပြေးပြီး ၂ ရက်လောက်အကြာမှာ သူတို့ကိုယ်သူတို့ သတ်သေသွားကြတယ်”
“သတ်သေတယ်? အကုန်လုံးလား။ ဘယ်သူ သတ်သေတာလဲ”
“တစ်အိမ်သားလုံးလေ။ သုံးယောက်စလုံးပေါ့။ အဖေက သူ့ဇနီးနဲ့ သားကို သတ်ပြီး နောက်ဆုံးမှ သူ့ဘာသာသူ ………”
ကိုဆုကေသည် ပေါက်ကွဲထွက်လုဆဲ စိတ်ကို အနိုင်နိုင် ချုပ်ထိန်းထားရလေသည်။ “သူက ဘယ်လို သတ်လိုက်တာတဲ့လဲ။ …… ကျန်တဲ့သူ့ဇနီး … တို့ကို”
“အတိအကျတော့ ကျွန်မလည်း မသိဘူး။ သူတို့ကို အိပ်ဆေးတိုက်ပြီး လှေပေါ်ကနေ ပင်လယ်ထဲ တွန်းချလိုက်တယ်လို့ ကြားတာပဲ”
“သူတို့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လှေပေါ် ရောက်နေတာလဲ”
“သန်းခေါင်အချိန်မှာ သူတို့ လှေတစ်စီးခိုးပြီး ပင်လယ်ထဲ ထွက်ကြတာ။ ဒါပေမယ့် သူ့အဖေ သောက်ထားတဲ့ အိပ်ဆေးက ခပ်စောစော အရှိန်ပြယ်ပြီး အသတ်မသေဘဲ ကမ်းပေါ်လာတင်တယ်။ သူက ကမ်းပေါ်ရောက်မှ ကြိုးဆွဲချ သေသွားတာ”
“ကျန်တဲ့ နှစ်ယောက်ရဲ့ အလောင်းတွေရော။ ဇနီးသည်နဲ့ သားရဲ့ အလောင်းတွေကို ရှာတွေ့သွားလား”
“အဲဒါလား ….” အေရီကိုက ခေါင်းစောင်းကာ စဉ်းစားနေသည်။ “အဲဒါတော့ ကျွန်မလည်း မကြားမိဘူး။ ဒါပေမယ့် အဖေလုပ်သူက သေတမ်းစာတစ်စောင် ထားပစ်ခဲ့တယ်။ ဒါကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက် သေသွားပြီဆိုတာကို သိကြရတာ”
“ဟုတ်လား …….”
ကိုဆုကေသည် ဝီစကီကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့ချပစ်လိုက်ပြီး နောက်တစ်ခွက် ထပ်မှာသည်။ သူ၏ အတွေးများ ရှုပ်ထွေးနေကြသည်။ အရက်က သူ၏ အတွေးများကို ထိုင်းမှိုင်းသွားအောင် မစွမ်းဆောင်နိုင်ချေ။ သူ့ကို တည်ငြိမ်သွားအောင်လည်း မပံ့ပိုးနိုင်ခဲ့။
အကယ်၍ အလောင်းကို ရှာတွေ့ခဲ့လျှင်လည်း ကီမီကို၏ အလောင်းကိုသာ တွေ့ရှိနိုင်ပေမည်။ သို့သော် သေတမ်းစာတွင် ဇနီးသည်နှင့် သားတို့ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်ဟု ကိုယ်တိုင် ဝန်ခံထားသောကြောင့် အလောင်းကို ရှာမတွေ့လျှင်ပင် ရဲဘက်မှ အထူးတလည် သံသယ ဝင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
မေးစရာရှိသည်မှာ ဆာဒါယုကိသည် အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့ ပြုလုပ်ရသနည်း ဆိုသည့် အချက်ပင်။
ကိုဆုကေသည် လွန်ခဲ့သည့် ၄၂ နှစ်က အတိတ်ကို ပြန်မြင်ယောင်လာသည်။ ထိုနေ့ညက သူသည် ဖူဂျီကာဝါ ယာဉ်ရပ်နားစခန်းရှိ ကုန်တင်ကားပေါ်သို့ တွားတက်ခဲ့ပြီး လွတ်မြောက်ခြင်း ခရီးစဉ်ကို စတင်ခဲ့သည်။
ဆာဒါယုကိနှင့် ကီမီကိုတို့သည် သားပျောက်ဆုံးကြောင်း သတိထားမိသည်နှင့် မည်သို့ ဆက်လုပ်ရမည်နည်းဟု ဦးနှောက်ခြောက်ခဲ့ကြပေလိမ့်မည်။ သားကို မေ့ပစ်လိုက်ပြီး နဂိုစီစဉ်ထားသော သူတို့၏ ဦးတည်ရာသို့ ဆက်လက် ထွက်ခွာကြမည်လော။ သို့မဟုတ် သားပျောက်ကို ရှာရန် ကြံဆောင်ကြမည်လော။ သူတို့သည် ပထမလမ်းကိုသာ ရွေးချယ်လိမ့်မည်ဟု ကိုဆုကေ တွေးထင်ထားခဲ့သည်။ သူ့ကို မည်သို့မျှ ရှာတွေ့နိုင်စရာ အကြောင်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူတို့နှစ်ဦးသည် ထိုလမ်းနှစ်လမ်းအနက် မည်သည့် လမ်းကိုမျှ မရွေးချယ်ခဲ့ကြ။ သူတို့ ရွေးချယ်ခဲ့သော လမ်းမှာ မိမိကိုယ်မိမိ အဆုံးစီရင်ခြင်း။
ဝီစကီ နောက်တစ်ခွက်သည် ကိုဆုကေ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်လာသည်။ သူက ဖန်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်ပြီး ညင်သာစွာ လှုပ်ယမ်းလိုက်သောအခါ ရေခဲနှင့် ဖန်ခွက်၏ ရိုက်ခတ်သံများ တိုးညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
တစ်အိမ်သားလုံး သေကြောင်းကြံကြမည် ဟူသော အတွေးကို ဆာဒါယုကိ ယခင်က တွေးကောင်း တွေးခဲ့ဖူးပေလိမ့်မည်။ နောက်ဆုံး ဖြေရှင်းနည်း တစ်ခုပဲ မဟုတ်ပါလား။ ထိုသို့ သတ်သေရန် သူ ဆုံးဖြတ်ချက် ချခဲ့ရခြင်းမှာ ကိုဆုကေ၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း သံသယ ဝင်စရာ မလိုပေ။ မဟုတ်သေး။ သူတစ်ယောက်တည်း၏ ဆုံးဖြတ်ချက် မဟုတ်နိုင်။ သူနှင့် ကီမီကိုတို့ နှစ်ဦးသား အတူတကွ တိုင်ပင်၍ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။
သို့သော် အဘယ်ကြောင့် ဒုက္ခခံကာ လှေကို ခိုးယူပြီး ကီမီကိုကို ပင်လယ်ထဲ တွန်းချခဲ့ရသနည်း။
စဉ်းစား၍ရသော အကြောင်းပြချက်မှာ တစ်ခုသာ ရှိသည်။ မိမိ၏သားကိုပါ တစ်ပါတည်း ‘သတ်ပစ်’ နိုင်ရန် ဖြစ်သည်။ အပြန့်ကျယ်သော ပင်လယ်ပြင်ကြီးတွင် ရုပ်အလောင်းကို ရှာမတွေ့နိုင်သည်မှာ အထူးအဆန်း မဟုတ်။
သတ်သေကြရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့စဉ်က မိဘများသည် ကိုဆုကေ၏ အခြေအနေကိုပါ ထည့်သွင်း စဉ်းစားခဲ့ကြပေမည်။ အကယ်၍ သေဆုံးသွားသူမှာ သူတို့ နှစ်ယောက်တည်းသာ ဆိုလျှင် သားမောင်၏ အနာဂတ်သည် မည်သို့ ရှိခြိမ့်မည်နည်း။
ကိုဆုကေ ဆက်လက် ရှင်သန်နိုင်ရန် မည်သို့ ကြိုးပမ်း ကြံဆောင်သွားမည်ကို သူတို့ မည်သည့်နည်းနှင့်မျှ ကြံဆတတ်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သားမောင်သည် ‘ကိုဆုကေ’ ဟူသော အမည်နှင့် သူ၏ အတိတ်ကို ဖုံးဖိနိုင်ရန် ကြိုးစားသွားလိမ့်မည် ဆိုသည့် အချက်ကိုကား သူတို့ ကောင်းစွာ တွေးဆနိုင်ကြပေမည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သားမောင်အပေါ် သက်ရောက်မှု နည်းနိုင်သမျှ နည်းအောင် ကြိုးစားကြပေလိမ့်မည်။
ထို့ကြောင့်လည်း သူတို့သည် ‘ကိုဆုကေ’ ဟူသော လူတစ်ယောက်ကို ဤလောကကြီးမှ ဖျောက်ဖျက်ပစ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။
တိုကျိုရဲဌာန လူငယ်ရေးရာမှ မှုခင်းရဲများ၊ လူငယ်စောင့်ရှောက်ရေး စခန်းမှ ဝန်ထမ်းများ၊ ထို့အပြင် တခြား လူအတော်များများသည် ကိုဆုကေ၏ နောက်ကြောင်းရာဇဝင်ကို သိရှိနိုင်ရန် နည်းမျိုးစုံဖြင့် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း မည်သူမျှ မအောင်မြင်ခဲ့ချေ။ မည်သို့ ရှာတွေ့နိုင်ပါတော့အံ့နည်း။ ‘ကိုဆုကေ’ သည် တစ္ဆေတစ်ကောင် ဖြစ်နေချေပြီ။ အလယ်တန်း ကျောင်းသားကလေး ဝါကု ကိုဆုကေနှင့် သက်ဆိုင်သော မှတ်တမ်းအားလုံးကို အသေစာရင်းသွင်း၍ ဖျောက်ဖျက်လိုက်ကြပြီ မဟုတ်ပါလော။
အိမ်မှ ထွက်မပြေးခင်ညက ကိုဆုကေ၏ အခန်းသို့ ရောက်လာပြီး မိခင်ကီမီကို ပြောခဲ့သော စကားများသည် သူ၏ နားထဲတွင် ပြန်လည် ကြားယောင်လာသည်။ “သားအဖေနဲ့ အမေတို့က … အထူးသဖြင့် သားအဖေပေါ့လေ။ သူက အစစ အရာရာ သားအတွက် ဦးစားပေးပြီး စဉ်းစားနေခဲ့တာ။ သားအတွက် သာယာတဲ့ဘဝတစ်ခု ဖန်တီးပေးနိုင်ဖို့ သူ ဘာမဆို လုပ်ဖို့ ဝန်မလေးဘူး။ သူ့အသက်ကိုတောင် စတေးဖို့ လက်တွန့်နေမှာ မဟုတ်ဘူး”
ထိုစကားများသည် မုသားများ မဟုတ်ခဲ့ပေ။ သူ ယနေ့ ယခုလို နေနိုင်သည်မှာ မိဘများ၏ ကြောင့်ကြစိုက်မှုကြောင့်သာ ဖြစ်နိုင်ခဲ့သည်။
ကိုဆုကေသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းပြီးနောက် ဝီစကီကို တစ်ကျိုက် မော့လိုက်သည်။ မဖြစ်နိုင်၊ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်။ အကယ်၍ သူ့တွင် ထိုကဲ့သို့သော မိဘမျိုး မရှိခဲ့လျှင် ထိုမျှ ပင်ပန်းဆင်းရဲခံခဲ့မည် မဟုတ်။ မိမိ၏ နာမည်ရင်းကိုပင် စွန့်ပစ်ခဲ့ရပြီးပြီ။ ယနေ့ ယခုချိန်တွင် ဤသို့ မကြောင့်မကြ နေနိုင်ခြင်းမှာ မိမိကိုယ်ကို အားကိုးခဲ့ခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ တခြား အကြောင်းအရင်း မရှိနိုင်။
သူ မည်သို့ပင် ကြိုးစားနေစေကာမူ နောင်တနှင့် ပူဆွေးမှု လှိုင်းလုံးတို့က သူ့ရင်ထဲ လှိမ့်ဝင်လာကြသည်။
ကိုယ်လွတ်ရုန်းခဲ့သော မိမိ၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် မိဘများတွင် ရွေးချယ်ပိုင်ခွင့်များ ဆိတ်သုဉ်းသွားခဲ့ရသည်။ မိမိသည် သူတို့အား ချောင်ပိတ်သွားအောင် အစွန်းတစ်ဘက်သို့ တွန်းပို့ခဲ့မိသည်။ ထွက်မပြေးခင်က အဘယ်ကြောင့် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး သူတို့ကို မတောင်းဆိုမိခဲ့သနည်း။ မြို့မှ ထွက်ပြေးမည့် အစီအစဉ်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး အိမ်ပြန်ကြပါစို့ဟု သူ မဖျောင်းဖျမိခဲ့။ တစ်မိသားစုလုံး အတူတကွ ရုန်းကန်၍ အသစ်မှ ပြန်စကြရအောင်ဟု သူ မတိုက်တွန်းမိခဲ့။
“ရှင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ” အသံကြား၍ ကိုဆုကေ ခေါင်းထောင်ကြည့်လိုက်သည်။ အေရီကိုက သူ့ကို စိုးရိမ်တကြီး စိုက်ကြည့်နေသည်။ “ရှင့်ကြည့်ရတာ မျက်နှာ မကောင်းပါလား”
“ဟင့်အင်း” ကိုဆုကေက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ “ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ ကျေးဇူးပါပဲ”
သူ၏အကြည့်က လက်ထဲမှ စက္ကူပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ မိမိ ရေးထားသော စာကို ပြန်ဖတ်ကြည့်နေမိသည်။ ကြေကွဲစိတ်များ ရင်ထဲ ဆို့တက်လာသည်။ မိမိကိုယ်ကိုယ် အသားလွတ် အထင်ကြီးခဲ့မိကြောင်း စာရွက်ပေါ်မှ အက္ခရာများက သက်သေခံနေကြသည်။ ဘာမျှ အဓိပ္ပာယ် မရှိဟု ခံစားလာရသည်။ နာမီယာဘိုးဘိုး၏ စေတနာကို အနည်းငယ်မျှ အလေးထားရာလည်း မရောက်ပေ။ ‘ကျွန်တော့်အမြင်အရ ပြောရရင်တော့ လူ့ဘဝဆိုတာ ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးပြီး ကိုယ့်လမ်းကိုယ် ထွင်ရမယ်လို့ပဲ ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ်’ အတော်ပင် အူကြောင်ကြောင်နိုင်သော စကားလုံးများ။ မိမိ အထင်မကြီးခဲ့သော မိဘများ၏ စွန့်လွှတ် အနစ်နာခံမှုသာ မရှိခဲ့လျှင် ယနေ့ သူ ဘာကောင် ဖြစ်နေမည်ကို မည်သူ အတပ် ပြောနိုင်ပါအံ့နည်း။
ကိုဆုကေသည် လက်ထဲမှ စာရွက်ကို အစိပ်စိပ် အမွှာမွှာ ဖြစ်အောင် ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်သည်။ အေရီကိုထံမှ “အယ်” ဟူသော အာမေဍိတ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဆောရီးပဲဗျာ။ ကျွန်တော် ခဏလောက် ဆက်နေလို့ ရဦးမလား”
“ရပါတယ်။ ကိစ္စ မရှိပါဘူး” အေရီကိုက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။
သူသည် ဘောပင်ကို ကောက်ကိုင်ပြီး စာရေးစက္ကူကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
နာမီယာဘိုးဘိုး ပြောခဲ့သည့်စကားမှာ ခြွင်းချက်မရှိ မှန်နေပေသည်။ ‘မိသားစု တစ်စုလုံးသာ တက်ညီလက်ညီ လှော်ခတ်နေမယ်ဆိုရင် မူမှန်တဲ့ ဘဝလမ်းကြောင်းပေါ် ပြန်ရောက်လာဖို့ မျှော်လင့်နိုင်သေးတာပဲ’ – သူ ထိုစာကြောင်းကို အမှတ်ရလာသည်။ သူ ကိုယ်လွတ် ရုန်းခဲ့သောကြောင့်သာ ဤလှေကြီး လမ်းပျောက်ခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလော။
သို့ဆိုလျှင် ဤစာကို မည်သို့ ရေးရပါမည်နည်း။ ပေးသော အကြံဉာဏ်ကို နားမထောင်ဘဲ မိဘနှင့် ခွဲခွာခဲ့သောကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး သေပွဲ ဝင်ခဲ့ရပြီ။ ထိုသို့ အရှိကို အရှိအတိုင်း ဖွင့်ရေးရတော့မည်လော။
ထိုသို့ ပြုလုပ်၍ မဖြစ်။ ထိုကိစ္စကို ထည့်မရေးခြင်းက ပိုကောင်းလိမ့်မည်။ သူ ချက်ချင်း စိတ်ပြောင်းသွားသည်။
မိမိတို့ တစ်မိသားစုလုံး သေပွဲဝင်ခဲ့ကြသည့် သတင်းက ဤမြို့ကလေးကို မည်မျှ လှုပ်ခတ်သွားစေခဲ့သနည်း။ ထိုအချက်ကို ကိုဆုကေ ကောင်းကောင်း မသိ။ သို့သော် နာမီယာဘိုးဘိုးကသာ ထိုသတင်းကို ကြားသိခဲ့ပြီးသား ဖြစ်နေလျှင် အသို့ ရှိမည်နည်း။ သူ့ထံ စာရေးခဲ့သော ‘ပေါလ်လန်နွန်’ မိသားစုများ ဖြစ်နေမည်လားဟု သူ သံသယဝင်ကောင်း ဝင်ပေလိမ့်မည်။ မိဘများနှင့် အတူလိုက်သွားရန် ကောင်ကလေးကို အကြံပေးခဲ့မိသည့်အတွက် သူ နောင်တရနေမည်လား။
ယနေ့ည အစီအစဉ်သည် နာမီယာဘိုးဘိုး၏ ၃၃ နှစ်မြောက် နှစ်ပတ်လည်အတွက် ရည်စူး၍ ပြုလုပ်သော အစီအစဉ် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ကွယ်လွန်ပြီး ဖြစ်သော နာမီယာဘိုးဘိုးအား နှစ်သိမ့်မှု ပေးနိုင်မည့် စကားမျိုးသာ ရေးသင့်သည် မဟုတ်ပါလော။ ကြေညာချက်တွင် ‘အမှန်အတိုင်း ဖွင့်ဟပြောဆိုပေးပါရန် တောင်းခံပါရစေ’ ဟု ရေးထားသော်လည်း အမှန်ဟူသမျှ ထုတ်ရေးပြရမည်ဟု မဆိုလိုချေ။ အဓိက အရေးကြီးသည်မှာ နာမီယာဘိုးဘိုး ပေးခဲ့သော အကြံဉာဏ်သည် မှန်ကန်သည်ဟု သူ့အား အသိပေးရန်သာ ဖြစ်ပေသည်။ ထိုမျှနှင့် လုံလောက်ပြီ။
တစ်ခဏမျှ တွေးတောပြီးနောက် ကိုဆုကေသည် အောက်ပါအတိုင်း စာတစ်စောင် ချရေးလိုက်သည်။ နိဒါန်းမှာ စောစောက စာနှင့် တထေရာတည်းပင်။
❝ သို့ – နာမီယာကုန်စုံဆိုင်
ကျွန်တော်ဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၄၀ လောက်က ဘိုးဘိုးဆီကို အကြံဉာဏ်တောင်းစာ ရေးသားခဲ့ဖူးတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်တော် သုံးခဲ့တဲ့ နာမည်က ပေါလ်လန်နွန်။ ဘိုးဘိုး မှတ်မိပါဦးမလား။
ကျွန်တော် အဲဒီတုန်းက မေးခဲ့တဲ့ ပြဿနာက ဒီလိုပါ။ မိဘတွေက မြို့ကနေ လူမသိ သူမသိ ထွက်ပြေးကြဖို့ စီစဉ်နေကြတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကိုလည်း သူတို့နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ခိုင်းနေတာမို့ ကျွန်တော် ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ ဆိုတဲ့ မေးခွန်းပါ။
ဘိုးဘိုးက ကျွန်တော့်ကို ဒီလို ပြန်ကြားပေးခဲ့တယ်။ မိသားစုနဲ့ တစ်ကွဲတစ်ပြား ခွဲနေရတာဟာ ကောင်းတဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး။ မိဘတွေကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်ပြီး သူတို့နဲ့အတူ လိုက်သွားပါ။ နောက်ဆုံးမှာ ဘိုးဘိုးက ဒီစာတစ်ကြောင်း ထည့်ရေးထားသေးတယ်။ မိသားစု တစ်စုလုံးသာ တက်ညီလက်ညီ လှော်ခတ်နေမယ်ဆိုရင် မူမှန်တဲ့ ဘဝလမ်းကြောင်းပေါ် ပြန်ရောက်လာဖို့ မျှော်လင့်နိုင်သေးတာပဲ တဲ့။ အဲဒီစကားဟာ ကျွန်တော်အတွက် ခွန်အားတွေ အများကြီး ဖြစ်စေခဲ့ပါတယ်။
ကျွန်တော် ဘိုးဘိုးရဲ့ စကားကို နားထောင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီး မိဘတွေနဲ့အတူ ထွက်ခွာခဲ့တယ်။ ဘိုးဘိုးရဲ့ သုံးသပ်ချက်ဟာ သိပ်ကို မှန်ပါတယ်။
အဖြစ်အပျက် အသေးစိတ်ကိုတော့ ကျွန်တော် မရေးတော့ပါဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော်တို့ တစ်မိသားစုလုံး ဒုက္ခအခက်အခဲတွေကနေ လွန်မြောက်သွားနိုင်ခဲ့တယ်။ မိဘတွေ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဆိုပေမယ့် သူတို့ရဲ့ တစ်ဘဝတာကို ချမ်းမြေ့သာယာစွာ ဖြတ်သန်းနိုင်ခဲ့တယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်။ ကျွန်တော်ဆိုရင်လည်း အခု မကြောင့်ကြရတဲ့ ဘဝမျိုး ပိုင်ဆိုင်နေပါပြီ။
ဒါတွေအားလုံးဟာ နာမီယာဘိုးဘိုးရဲ့ ကျေးဇူးတွေ မကင်းပါဘူး။ ဘိုးဘိုးရဲ့ ကျေးဇူးတွေကို ထုတ်ဖော် ပြောပြချင်တဲ့အတွက် ကျွန်တော် ဒီစာကို ရေးသားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။
ဒီစာကို ဖတ်မယ့်သူဟာ နာမီယာဘိုးဘိုးရဲ့ အိမ်သားတွေပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ် ထင်ပါတယ်။ ဒီစာဟာ ဘိုးဘိုးရဲ့ ၃၃ နှစ်မြောက် နှစ်ပတ်လည်အတွက် တန်ဖိုးတစ်စုံတစ်ရာ ရှိခဲ့မယ် ဆိုရင် ကျွန်တော်လည်း ဂုဏ်ယူနေမိမှာပါ။
ပေါလ်လန်နွန် ❞
အသစ်ရေးထားသော စာကို အကြိမ်ကြိမ် ပြန်ဖတ်ပြီးနောက် သူ့စိတ်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ မြို့မှ ထွက်ပြေးခဲ့သူ လူငယ်တစ်ယောက်၏ ကျေးဇူးတင်လွှာအကြောင်းကို နာမီယာဘိုးဘိုး၏ သားထံမှ သူ ကြားခဲ့ဖူးသည်။ ယခု သူ ရေးထားသည့် စာနှင့် တစ်ထပ်တည်း နီးပါး တူနေသည်ကို တွေ့ရသောအခါ သူ ကြက်သီးထမိသည်။ တိုက်ဆိုင်မှုပဲ ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။
စာရွက်ကို အသေအချာ ခေါက်ပြီး စာအိတ်ထဲ ထည့်ပြီးသောအခါ လက်ပတ်နာရီကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ည ၁၂ နာရီ ထိုးခါနီးပြီ။
“ကျွန်တော်ကို တစ်ခုလောက် ကူညီပေးနိုင်မလား” ကိုဆုကေသည် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော် တစ်နေရာသွားပြီး စာသွားထည့်လိုက်ဦးမယ်။ သိပ်မကြာပါဘူး။ ပြန်ရောက်ရင် နောက်တစ်ခွက်လောက် ထပ်သောက်လို့ ရဦးမလား”
အေရီကိုသည် ကိုဆုကေနှင့် သူ့လက်ထဲမှ စာအိတ်ကို တစ်လှည့်စီ ကြည့်ရင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည်။ တစ်ခဏကြာမှ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးရောင် ယှက်သန်းလာပြီး သူ ခေါင်းညိတ်ပြလေသည်။ “ရပါတယ်။ ကျွန်မ စောင့်နေပါ့မယ်”
ကိုဆုကေသည် “ကျေးဇူးပါပဲ” ဟုဆိုကာ ပိုက်ဆံအိတ်ထဲမှ တစ်သောင်းတန် ငွေစက္ကူတစ်ရွက်ကို ဘားကောင်တာပေါ် တင်ထားလိုက်သည်။ ပိုက်ဆံ မပေးလို၍ ကြံဖန် အကြောင်းပြပြီး လစ်ထွက်သွားရန် ကြံစည်နေသည်ဟု သူ အထင်မခံလို။
ဆိုင်မှ ထွက်လာပြီး မမှောင်တမှောင် လရောင်အောက်တွင် သူ လမ်းလျှောက်နေသည်။ အနီးအနားရှိ ဘားဆိုင်ကလေးများ ပိတ်သိမ်းကုန်ကြပြီ။
နာမီယာကုန်စုံဆိုင်ကို သူ မြင်နေရချေပြီ။ ဆိုင်ရှေ့တွင် လူရိပ်တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ကိုဆုကေ၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။
ဆိုင်နားသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ချဉ်းကပ်သွားသောအခါ အသက် ၃၀ ခန့် အရွယ်ရှိသော သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တွေ့ရသည်။ လမ်းဘေးတွင်လည်း မာစီဒီးကားတစ်စီး ရပ်ထားသည်။ ကားပေါ်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ ခရီးသည် ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ကတ်စက္ကူပုံးတစ်ပုံး တင်ထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ ပုံးထဲတွင် အမျိုးသမီး အဆိုတော်တစ်ဦး၏ စီဒီအခွေများ အပြည့် ထည့်ထားသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ထိုအမျိုးသမီး အဆိုတော်နှင့် ပတ်သက်နေသူသာ ဖြစ်ရပေလိမ့်မည်။
အမျိုးသမီးသည် ယင်းလိပ်တံခါးထဲသို့ တစ်စုံတစ်ခု ထိုးထည့်ပြီး ထွက်ခွာရန် နောက်သို့ လှည့်လာသည်။ ကိုဆုကေကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်ပြီး ကြက်သေသေနေသည်။ ကိုဆုကေသည် လက်ထဲမှ စာအိတ်ကို ထောင်ပြပြီး နောက်လက်တစ်ဘက်ဖြင့် ယင်းလိပ်တံခါးဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ အမျိုးသမီးလည်း အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားပြီး စိတ်လက်ပေါ့ပါးသွားပုံ ရသည်။ အသိအမှတ် ပြုသည့် သဘောဖြင့် ခေါင်းတစ်ချက် ဆတ်ပြပြီး အနီးရှိ မာစီဒီးကားပေါ်သို့ တက်သွားသည်။
ယနေ့ညတွင် ဤနေရာသို့ လူ မည်မျှ လာကြမည်နည်း။ ကိုဆုကေက တွေးနေမိသည်။ နာမီယာကုန်စုံဆိုင်ကို မိမိဘဝ၏ အရေးပါသော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု အဖြစ် လက်ခံမှတ်ယူထားမည့် လူအရေအတွက်သည် သူ ထင်ထားသည်ထက်ပင် ပိုနေနိုင်သည်။
မာစီဒီးကား ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် ကိုဆုကေသည် စာထည့်ပေါက်ထဲသို့ သူ့စာကို ထည့်လိုက်သည်။ ‘ဂလောက်’ ဟူသော အသံကို သူကြားရသည်။ မကြားရသည်မှာ ၄၂ နှစ် ရှိပြီ ဖြစ်သော အသံတစ်ခု။
ကိုဆုကေ၏ တစ်ကိုယ်လုံး ပေါ့ပါးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဘဝစာပိုဒ် တစ်ပိုဒ်ကို ပုဒ်မ ချနိုင်လိုက်သောကြောင့်လည်း ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်ပေမည်။
Fab4 သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ နံရံကပ် တီဗီကို ပလပ်ထိုးထားကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ အေရီကိုသည် ဘားကောင်တာအနောက်တွင် အလုပ်ရှုပ်နေသည်။
“ဘာလုပ်နေတာလဲဗျ” ကိုဆုကေက မေးသည်။
“ကျွန်မအစ်ကို သိပ်သဘောကျခဲ့တဲ့ ဗီဒီယိုခွေ တစ်ခွေရှိတယ်။ အဲဒါ ရှင့်ကို ပြမလို့။ ဒါပေမယ့် အဲဒီအခွေကို တရားဝင်တော့ မဖြန့်ချိဖြစ်ဘူး ထင်တယ်။ ခိုးကူးခွေပဲ ထွက်တာ”
“ဟုတ်လား”
“ရှင် ဘာသောက်ဦးမလဲ”
“အင်း … စောစောက ဝီစကီပဲ ပေးပါဗျာ” ဝီစကီတစ်ခွက် ကိုဆုကေ၏ အရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။ သူ ခွက်ကို လှမ်းယူနေစဉ် ဗီဒီယိုလည်း စတင်ပြသလေသည်။ ဖန်ခွက်ကို နှုတ်ခမ်းနား တေ့ထားစဉ်မှာပင် ကိုဆုကေ၏ လက်က တုံ့ရပ်သွားသည်။ ဗီဒီယိုအကြောင်းကို သူ ရိပ်စားမိသွားပြီ။ “ဒီဟာ …….”
တီဗီအထက်တွင် မြင်နေရသော မြင်ကွင်းမှာ Apple ကုမ္ပဏီ၏ ခေါင်မိုးထပ် ဖြစ်သည်။ တဖြူးဖြူး တိုက်ခတ်နေသော ဆောင်းလေကို အံတုလျက် ဘီတယ်လ်အဖွဲ့သားများ တီးခတ်နေကြသည်။ ‘Let It Be’ ရုပ်ရှင်၏ အထွတ်အထိပ် ဇာတ်ဝင်ခန်းတစ်ခန်း။
လက်ထဲမှ ဖန်ခွက်ကို ပြန်ချပြီး ကိုဆုကေသည် ဖန်သားပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ဤရုပ်ရှင်ကားသည် သူ့ဘဝကို ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။ ဤရုပ်ရှင်ကို ကြည့်ပြီးသည့်နောက်တွင် လူတစ်ဦးနှင့် တစ်ဦးအကြားရှိ သံယောဇဉ် နှောင်ကြိုးသည် မည်မျှ ပါးလွှာကြွပ်ဆတ်ကြောင်းကို သူ နားလည်သဘောပေါက် လာခဲ့သည်။
သို့သော် ……
ဖန်သားပြင်ပေါ်မှ ဘီတယ်လ်နှင့် ကိုဆုကေ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ ဘီတယ်လ်တို့သည် အနည်းငယ် ကွဲလွဲနေသည်။ ရုပ်ရှင်ရုံတွင် သူ ကြည့်ခဲ့စဉ်က ဘီတယ်လ် အဖွဲ့သားများ၏ နှလုံးသားသည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ဝေးကွာနေကြပြီး ပြီးစလွယ် တီးခတ်နေကြသည်ဟု သူ ယူဆခဲ့သည်။ သို့သော် ယခု ပြန်ကြည့်မိသောအခါ ထိုသို့ မယူဆမိတော့။ အဖွဲ့ဝင် လေးဦးစလုံးသည် သူတို့၏ တူရိယာများကို အစွမ်းကုန် တီးခတ်နေကြပြီး သူတို့၏ ဂီတသံထဲတွင် အပြည့်အဝ ဈာန်ဝင်နေကြသည်။ သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စွန့်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်ပြီးခဲ့ကြပြီ မှန်သော်လည်း ရဲဘော်ရဲဘက် ဟူသော စိတ်ထားဖြင့် နောက်ဆုံးအကြိမ် ဖျော်ဖြေနေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ရုပ်ရှင်ရုံတွင် ထိုဇာတ်ကားကို ကြည့်ခဲ့စဉ် အချိန်က သူတို့ အဖွဲ့ကို ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသည်ဟု ကိုဆုကေ ယူဆခဲ့သည်။ ထိုသို့ ယူဆခဲ့ခြင်းမှာ သူကိုယ်နှိုက်က စိတ်ဂယောက်ဂယက် ဖြစ်နေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ရပေမည်။ ထိုစဉ်က သူသည် မေတ္တာတရား ဟူသမျှကို သံသယ ဝင်နေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။
ကိုဆုကေသည် ဖန်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်ပြီး ဝီစကီတစ်ကျိုက် မော့သောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မျက်စိကို စုံမှိတ်လိုက်ပြီး မိဘများကို မြင်ယောင်ကာ မေတ္တာပို့သ နေလေတော့သည်။