အခန်း (၄) ဘီတယ်လ်အတွက် တစ်ခဏတာ ငြိမ်သက်ခြင်း — (ဈ)

ပန်းပုပညာ သင်ကြားဆဲ ကာလတွင်လည်း သူ့အတွက် လွယ်ကူလှသည်တော့ မဟုတ်။ ကိုဆုကေ၏ ဆရာသည် ရှေးရိုးစွဲ ပန်းပုဆရာကြီးများ၏ ထုံးစံအတိုင်း စည်းကမ်းကြီးသည်၊၊ ခေါင်းမာသည်။ ဘယ်အရာကိုမဆို လွယ်လွယ်နှင့် အလျှော့မပေးတတ်။ ပထမနှစ်တွင် ကိုဆုကေသည် ကိရိယာများကို ပြင်ဆင်ခြင်း၊ ကုန်ကြမ်းများကို ထိန်းသိမ်းခြင်းနှင့် အလုပ်ရုံကို ရှင်းလင်းပေးရခြင်းမှ အပ ပန်းပုနှင့်ဆိုင်သည့် တခြား မည်မည်ရရ အလုပ်များကို လုပ်ကိုင်ခွင့် မရခဲ့ပေ။ ညကျောင်း အထက်တန်း ဒုတိယနှစ် ရောက်မှသာ သစ်သားထွင်းခွင့် စ,ရလေသည်။ သို့သော် ဆရာ ညွှန်ကြားသည့် ပုံသဏ္ဌာန် တစ်မျိုးတည်းကိုသာ ထွင်းခွင့်ရသည့်အပြင် တစ်နေ့တည်းအတွင်း ပုံစံတူ အခုရေ ၂၀ မှ ၃၀ အထိ ထွင်းခိုင်းလေ့ရှိသည်။ တစ်နေ့အတွင်း ထွင်းထုရသော ပန်းပုရုပ်များ အားလုံးသည် ပုံစံ တစ်ထပ်တည်း ကျမနေလျှင် နောက်ပုံစံသစ် တစ်ခုသို့ ပြောင်းထုခွင့် မရပေ။ အင်မတန် ငြီးငွေ့စရာ ကောင်းသော အလုပ်ဟုပင် ဆိုနိုင်သည်။

သို့သော် ဆရာသည် ပင်ကိုအားဖြင့် သဘောမနော ကောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ကိုဆုကေ၏ ရှေ့ရေးအတွက် စေတနာထားပြီး လမ်းညွှန်မှုများ ပေးခဲ့သည်။ ကိုဆုကေကို ပြိုင်စံရှားသည့် ပန်းပုပညာရှင် တစ်ယောက်ဖြစ်အောင် လေ့ကျင့် သင်ကြားပေးရန်မှာ သူ၏ ဘဝရည်မှန်းချက် တစ်ခုနှယ် သဘောထားခဲ့သည်။ မိမိ၏ လုပ်ငန်းကို ဆက်ခံမည့်သူ တစ်ယောက်ကို မွေးထုတ်နေခြင်း သက်သက်မျှသာ မဟုတ်ကြောင်း ခံစား သိရှိနိုင်သည်။ ဆရာကတော်ကလည်း သူ့ကို ဆွေမျိုးရင်းချာသဖွယ် ဆက်ဆံခဲ့သည်။

အထက်တန်းကျောင်း အောင်မြင်ပြီးသောအခါ ကိုဆုကေသည် ဆရာ့ကို တရားဝင် ကူညီခွင့် ရလာသည်။ အစောပိုင်းတွင် လွယ်ကူသော အကြမ်းထည်မှ စတင်ပြီး တဖြည်းဖြည်း ရင်းနှီးမှု၊ ယုံကြည်မှု ရလာသည်နှင့် ပို၍ပို၍ ခက်ခဲ နက်နဲသော အနုအရွ ပန်းပုပညာများကို သင်ကြားခွင့် ရလာသည်။ အနှစ်သာရပိုင်း အရပါ ပို၍ပို၍ လေးနက်လာလေသည်။

သူ၏ ဘဝကို တဖြည်းဖြည်း ကျေနပ်လာသည်။ သူ့မိဘများနှင့်အတူ မြို့မှ ထွက်ပြေးခဲ့ရသော အတိတ်ကို လုံးဝဥဿုံ မေ့ပျောက်နိုင်ခြင်း မရှိသေးသော်လည်း ထိုမှတ်ဉာဏ်များမှာ ဦးနှောက်ထဲတွင် မှေးမှိန်စ ပြုလာခဲ့လေပြီ။ မှန်ကန်သော ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုကို သူ ချခဲ့ကြောင်း ယခုအခါ သူ ရဲရဲဝင့်ဝင့် ပြောနိုင်လာသည်။ သူ့ မိဘများနှင့် လက်တွဲ ဖြုတ်ခဲ့သည့်အတွက် သူ ဝမ်းသာမိသည်။ ပြတ်ပြတ်သားသား စွန့်ခွာခဲ့ခြင်းသည် မှန်ကန်သော ရွေးချယ်မှု တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အဘိုးအို၏ အကြံဉာဏ်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ခဲ့မိလျှင် သူ ယခု ဘယ်ဘဝသို့ ရောက်ရှိနေမည်နည်း။

၁၉၈၀ ခု ဒီဇင်ဘာလ အရောက်တွင် သူ၏ ငြိမ်းချမ်းနေသော စိတ်အစဉ်သည် တီဗီမှ ထုတ်လွှင့်သော သတင်းတစ်ခုကြောင့် လှုပ်ခါလာကြပြန်သည်။ ဘီတယ်လ်၏ အဖွဲ့ဝင်ဟောင်း တစ်ယောက်ဖြစ်သော ဂျွန်လန်နွန် အသတ်ခံရခြင်း။

ဘီတယ်လ်ကို စတင် သိခွင့်ရသည့် နေ့မှ အစပြု၍ ဘီတယ်လ်ကို အရူးအမူး ခုံမင်ယစ်မူးခဲ့သည့် နေ့ရက်များ၊ နောက်ဆုံး စိတ်ပျက် စွန့်ခွာခဲ့သည့် နေ့ရက်အထိ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှသော ပုံရိပ် အလုံးစုံတို့သည် ကိုဆုကေ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရုပ်ရှင်ပြသကဲ့သို့ တစ်ကွက်ပြီးတစ်ကွက် ပေါ်လာကြသည်။ ရင်ထဲတွင်လည်း ဝမ်းနည်းမှုများ၊ နာကျင် ခံခက်မှုများအပြင် လွမ်းဆွတ် တမ်းတမှုများလည်း ရောပြွမ်းနေသည်။

ဂျွန်လန်နွန်သည် ဘီတယ်လ်အဖွဲ့ကို ဖျက်သိမ်းမိခဲ့ခြင်းအတွက် နောင်တ ရခဲ့ဖူးပါသလော။ ထိုမေးခွန်းသည် ကိုဆုကေ၏ အတွေးထဲတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်ခဲ့မိသည်ဟု သူ ယူဆခဲ့မည်လော။

ကိုဆုကေသည် ခေါင်းကို ခပ်ဆတ်ဆတ် ခါယမ်းလိုက်သည်။ အသို့ ဖြစ်နိုင်အံ့နည်း။ ဘီတယ်လ်အဖွဲ့ ပြိုကွဲသွားပြီးနောက် အဖွဲ့ဝင် လေးဦးစလုံးသည် တစ်ကိုယ်တော် အနုပညာရှင်များ အဖြစ် ဆက်လက် အသက်မွေးနိုင်ခဲ့ကြသည်။ ‘ဘီတယ်လ်’ တည်းဟူသော ကျိန်စာကျော့ကွင်းအတွင်းမှ လွတ်မြောက်သွားခဲ့၍သာ ထိုသို့သော လွတ်လပ်သည့် ဘဝသစ်ကို ရရှိခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလော။ သူလည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပင်။ မိသားစု တည်းဟူသော ကျော့ကွင်းမှ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့၍သာ သာယာချမ်းမြေ့မှုကို သူ အမိအရ ဖမ်းဆုပ်နိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

သံယောဇဉ် အထုံးလေး ပြေလျော့သွားပြီ ဆိုလျှင် ပြန်ဆက်နိုင်ရန် လမ်းစ မရှိတော့ပြီ။ သူ တွေးနေမိပြန်သည်။

ရှစ်နှစ်ကြာပြီးနောက် ဒီဇင်ဘာလ၏ နေ့တစ်နေ့တွင် သတင်းစာပေါ်မှ သတင်းတစ်ပုဒ်ကြောင့် ကိုဆုကေ ရင်ထိတ်သွားခဲ့သည်။ မာရူမစ်ဆူအန် မိဘမဲ့ဂေဟာတွင် မီးလောင်မှု ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး လူအသေအပျောက် ရှိခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။

ဆရာက အခြေအနေ သွားကြည့်ရန် သူ့အား ခိုင်းစေသောကြောင့် နောက်တစ်နေ့တွင် ဆိုင်ရှိ ကုန်သေတ္တာယာဉ် အငယ်စားလေးဖြင့် သူ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ အထက်တန်း ကျောင်းပြီးခါစက ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြားရန် ဂေဟာသို့ တစ်ကြိမ် ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ထို့နောက်ပိုင်းတွင်မူ ဂေဟာသို့ သူ ထပ်မရောက်ဖြစ်ခဲ့သည်မှာ ဆယ်နှစ်ကျော်ပင် ကြာခဲ့လေပြီ။

ဂေဟာ၏ လေးထပ်တိုက်ကြီးသည် အများအားဖြင့် မီးလောင်၍ ပျက်စီးနေလေပြီ။ ကလေးများနှင့် ဝန်ထမ်းများသည် အနီးအနားရှိ မူလတန်းကျောင်း တစ်ကျောင်း၏ အားကစားခန်းမထဲတွင် ယာယီ စတည်းချနေရသည်။ မီးလှုံရန်အတွက် မီးဖိုများ အနည်းအကျဉ်း ဖိုထားသော်လည်း လူတိုင်းမှာ အအေးဒဏ်ကြောင့် ခိုက်ခိုက်တုန်နေကြဆဲ။

အုပ်ချုပ်ရေးမှူးမှာ အိုမင်းနေလေပြီ။ ကိုဆုကေ လာရောက်သည်ကို သူ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ကြိုဆိုခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အံ့ဩသည့် အမူအရာက သူ့မျက်နှာတွင် အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။ တစ်ချိန်က မိမိနာမည်ရင်းကိုပင် ပြောပြရန် ဝန်လေးခဲ့သော တေမိကလေးသည် ယခုအခါတွင် ဂေဟာ မီးသင့်ခဲ့သည့်အတွက် စိတ်ဝင်တစား လာရောက် မေးမြန်းဖော်ရသော အရွယ်ရောက်သည့် လူကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့ချေပြီ။

“ကျွန်တော် လုပ်ပေးနိုင်တာ ရှိရင် ကျွန်တော်ကို အားမနာတမ်း ပြောပါခင်ဗျာ” ကိုဆုကေက အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကို ပြောလိုက်သည်။

“မင်းမှာ အဲဒီလို ကူညီချင်တဲ့ စိတ်မျိုး ရှိနေတာကို သိရရင်ပဲ ငါတို့ အားရှိပါပြီ” အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက ပြန်ဖြေသည်။

ကိုဆုကေသည် ဂေဟာမှ ထွက်ခွာမည် အပြုတွင် သူ့ထံသို့ အသံတစ်သံ ပျံ့လွင့်လာသည်။ “ရှင် ဟီရိုရှိ မဟုတ်လား”

သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အမျိုးသမီးငယ်တစ်ယောက် သူ့ထံသို့ လျှောက်လာနေသည်။ အသက် အစိတ် ပတ်ဝန်းကျင်ခန့် ရှိမည်။ တန်ဖိုးကြီးသော သားမွေးကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

“ဟုတ်ပါတယ် ရှင်မှရှင် အစစ်ပါ ဟီရိုရှိ” သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အရောင်များ လင်းလက်နေသည်။ “ကျွန်မ ဟာရုမိလေ။ မူတို ဟာရုမိပါ။ ကျွန်မကို မမှတ်မိဘူးလား”

ကိုဆုကေက မမှတ်မိကြောင်း ပြောရန် ဝန်လေးနေသည်။ အမျိုးသမီးသည် သူ့လက်ဆွဲအိတ်ကို ဖွင့်ပြီး တစ်စုံတစ်ခု ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင်ရော …. ရှင် မှတ်မိပြီလား”

“ဝိုး …..” ကိုဆုကေ၏ ပါးစပ်မှ အာမေဍိတ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

၎င်းမှာ သစ်သားဖြင့် ထွင်းထုထားသော ခွေးရုပ်ကလေး ဖြစ်သည်။ ကိုဆုကေက ၎င်းကို မှတ်မိနေဆဲ။ သူ မာရူမစ်ဆူအန်တွင် နေထိုင်စဉ်က ထွင်းထုခဲ့သော သူ့လက်ရာ ဖြစ်သည်။

သူက အမျိုးသမီး၏ နာမည်ကို ပြန်လည် ရေရွတ်ကြည့်နေသည်။ တစ်နေရာရာတွင် မြင်ခဲ့ဖူးသည်ဟု ခံစားမိလာသည်။

“ခင်ဗျားရော ဂေဟာမှာ နေဖူးတာလား”

“အင်း” သူက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ “ဒါကို ရှင် ပေးထားတာလေ။ ကျွန်မ ၅ တန်းနှစ်ကပေါ့”

“ကျွန်တော် သတိရပြီ။ ဒါပေမယ့် ဝေဝေဝါးဝါးပဲ ရှိသေးတယ်”

“ဟုတ်လား။ ကျွန်မကတော့ ရှင့်ကို အမြဲ သတိရနေတာ။ ဒီအရုပ်လေးက ကျွန်မရဲ့ ဖေးဘရိတ်ပဲလေ”

“အားနာစရာကြီးဗျာ”

အမျိုးသမီးက ပြုံးနေပြီး ခွေးရုပ်ကလေးကို အိတ်ထဲ ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် လိပ်စာကတ်တစ်ကတ် ထိုးပေးသည်။ ကတ်ပေါ်တွင် ‘ပါပီကုမ္ပဏီ၊ စီအီးအို၊ မူတို ဟာရုမိ’ ဟု ရိုက်နှိပ်ထားသည်။

ကိုဆုကေကလည်း လိပ်စာကတ်တစ်ကတ် ပြန်ပေးလိုက်သည်။ ဟာရုမိက ကတ်ကို ကြည့်ရင်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်နေလေသည်။

“ပန်းပုအလုပ်ရုံ …… ရှင် ပန်းပုပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာမယ်ဆိုတာ ကျွန်မ ယုံကြည်ပြီးသား”

“ဆရာ့ရဲ့ စကားနဲ့ ပြောရရင် ကျွန်တော်က ဟိုမရောက် ဒီမရောက် ဇော်ကန့်လန့်ပါဗျာ” ကိုဆုကေ ခေါင်းကုတ်နေသည်။

သူတို့နှစ်ယောက်သည် အားကစား ခန်းမရှေ့ရှိ ခုံတန်းရှည်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။ ဟာရုမိသည်လည်း မီးဘေးသတင်းကို ကြားကြားချင်း ရောက်လာခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ သူက ငွေကြေးအကူအညီ ပေးရန် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးအား ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။

“သူတို့က ကျွန်မအပေါ် အများကြီး စောင့်ရှောက်ခဲ့ဖူးတယ်လေ။ အခုချိန်မှာ အခွင့်အရေး ရတုန်း ပြန်ပြီး ကျေးဇူးဆပ်ရတာပေါ့ရှင်”

“သာဓုပါဗျာ”

“ရှင်လည်း အဲဒီကိစ္စအတွက်ပဲ ရောက်လာတာ မဟုတ်လား”

“ကျွန်တော့်ဆရာက လာကြည့်ခိုင်းလို့ပါ” ကိုဆုကေသည် လက်ထဲမှ လိပ်စာကတ်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ “ခင်ဗျားက ကုမ္ပဏီ ထောင်ထားတာလား။ ဘယ်လို ကုမ္ပဏီမျိုးလဲ”

“ကုမ္ပဏီ သေးသေးလေးပါရှင်။ လူငယ်တွေကို ဦးစားပေးတဲ့ အစီအစဉ်မျိုးတွေ လုပ်ပေးတယ်။ ပြီးတော့ ကြော်ငြာလုပ်ငန်းရောပေါ့”

“အင်း” ဟုသာ ကိုဆုကေက ရောချလိုက်ရသည်။ သူ့စကားကို ဘာမျှ နားမလည်လိုက်။ “ဒီအရွယ်နဲ့ ကုမ္ပဏီထောင်နိုင်တာ အတော် ချီးကျူးဖို့ ကောင်းတယ်”

“ကံကောင်းတာလည်း ပါပါတယ်ရှင်”

“ကံကောင်းရုံနဲ့တော့ ဘယ်ရမလဲဗျာ။ ကုမ္ပဏီထောင်ဖို့ စိတ်ကူးမိတာကိုပဲ အတော် အထင်ကြီးစရာ ကောင်းနေပြီ။ သာမန်လူတစ်ယောက်ရဲ့ အမြင်အရဆိုရင် သူများအလုပ် ဝင်လုပ်ပြီး ပုံမှန်လစာလေးနဲ့ ရပ်တည်နေရတာက ပိုသက်သာတယ် မဟုတ်လား”

ဟာရုမိက တစ်ခဏတာမျှ တွေးနေသည်။

“ကျွန်မရဲ့ စရိုက်ကြောင့်လည်း ပါမယ် ထင်ပါတယ်။ ကျွန်မက သူများရဲ့ အမိန့်တွေကို သိပ် နာခံတတ်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။ အချိန်ပိုင်း အလုပ်တစ်ခု ဝင်လုပ်တာလည်း မမြဲခဲ့ဘူးလေ။ ကျွန်မ ဂေဟာကနေ ထွက်လာတော့ ကျွန်မ ဘာ ဆက်လုပ်ရမလဲ ဆိုတာကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ လူတစ်ယောက်က အင်မတန် အဖိုးတန်တဲ့ အကြံဉာဏ်တွေ ကျွန်မကို ပေးခဲ့တယ်။ အဲဒီကနေ စပြီး ကျွန်မဘဝအတွက် ဦးတည်ရာ လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ရခဲ့တာပဲ”

“အင်၊ အဲဒီလူက ……”

“ဒါလား …..” သူ တစ်ဒင်္ဂ ဆိတ်ငြိမ်သွားပြီးမှ ဆက်ပြောသည်။ “ကုန်စုံဆိုင်တစ်ဆိုင်က ဆိုင်ရှင်ပါ”

“ကုန်စုံဆိုင်?” ကိုဆုကေ၏ မျက်မှောင်များ ကျုံ့ဝင်သွားသည်။

“သူငယ်ချင်းရဲ့ အိမ်နားမှာ ကုန်စုံဆိုင် တစ်ဆိုင်ရှိတယ်။ လူတကာကို အကြံဉာဏ်ပေးတတ်လို့ နာမည်ကြီးနေတာ။ မဂ္ဂဇင်းထဲမှာတောင် အင်တာဗျူး ပါဖူးတယ် ဆိုပဲ။ ဒါနဲ့ ‘မရလည်း အရှုံးမရှိဘူး၊ ရတော့ အမြတ်ပေါ့’ ဆိုတဲ့ စိတ်ထားနဲ့ ကျွန်မလည်း အကြံဉာဏ် တောင်းကြည့်ခဲ့တယ်။ သူပေးတဲ့ အကြံဉာဏ်က ကျွန်မအတွက် အဖိုးမဖြတ်နိုင်အောင်ပါပဲ။ ဒီနေ့ ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ အခုလို နေနိုင်တာ သူရဲ့ ကျေးဇူးတွေချည်းပဲ”

ကိုဆုကေ ဆွံ့အသွားသည်။ သူ ပြောနေသော ကုန်စုံဆိုင်မှာ နာမီယာကုန်စုံဆိုင်သာ ဖြစ်ရပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့သော ကုန်စုံဆိုင်မျိုး ဒုတိယတစ်ဆိုင် ရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

“ရှင်က မယုံဘူးထင်တယ်” ဟာရုမိက မေးသည်။

“မ … မဟုတ်ပါဘူး။ လောကမှာ အဲဒီလို ကုန်စုံဆိုင်မျိုး ရှိသေးတာလား” ကိုဆုကေက အသံကို တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်နော်။ ဒါပေမယ့် အခုချိန်ထိ ဖွင့်မဖွင့် ဆိုတာတော့ ကျွန်မလည်း မသိဘူး”

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပါလေ။ လုပ်ငန်းကိုင်ငန်း အဆင်ပြေတယ် ဆိုတာ ကောင်းတဲ့ကိစ္စပဲ”

“ကျေးဇူးပါရှင်။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ကျွန်မရဲ့ ဘေးပေါက်အလုပ်က ဝင်ငွေ ပိုရတာပါ”

“ဘေးပေါက်အလုပ်?”

“အစုရှယ်ယာ ထည့်တာရယ်၊ စတော့ရှယ်ယာ ကစားတာရယ်၊ အိမ်ခြံမြေ ဝယ်ရောင်း လုပ်တာရယ်၊ ပြီးတော့ ဂေါ့ဖ်ကလပ် အဖွဲ့ဝင်ကတ် လုပ်တာမျိုးပေါ့”

ကိုဆုကေက ခေါင်းညိတ်နေသည်။ သူလည်း ယခုတလော မကြာမကြာ ကြားဖူးနေသည်။ အိမ်ခြံမြေဈေးကလည်း တောက်လျှောက် အတက်ချည်း တက်နေသည်ဟု သူ ကြားမိသည်။ ထို့ကြောင့် နိုင်ငံ့စီးပွားရေးလည်း အလိုက်သင့် ကောင်းမွန်နေပြီး သူ၏ ပန်းပုလုပ်ငန်းသည်ပင် ရေမြင့်၍ ကြာတင့်နေလေသည်။

“ရှင်ရော ရှယ်ယာတွေ စိတ်မဝင်စားဘူးလား”

ကိုဆုကေက ရယ်လျက် ခေါင်းခါနေသည်။ “နည်းနည်းလေးမှ စိတ်မဝင်စားပါဘူးဗျာ”

“ဟုတ်လား။ အဲဒါလည်း ကောင်းပါတယ်”

“ဘာဖြစ်လို့လဲ”

ဟာရုမိသည် တစ်ဒင်္ဂမျှ တည်သွားပြီး ပင့်သက်ရှိုက်ကာ ဆက်ပြောလေသည်။

“တကယ်လို့ ရှင်သာ ရှယ်ရာတွေ အိမ်ခြံမြေတွေ ကိုင်ထားတာ ရှိရင် ၁၉၉၀ ခု မတိုင်ခင်မှာ အကုန်လုံး ဖြောပစ်လိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။ အဲဒီနောက်ကျရင် ဂျပန်နိုင်ငံရဲ့ စီးပွားရေးက အကျဘက်ချည်းပဲရှင့်”

ကိုဆုကေသည် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လျက် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ စကားများက သိပ်ကို အတင့်ရဲလွန်းနေလေသည်။

ဟာရုမိက “ဆောရီးပဲ” ဟု ဆိုကာ အားတောင့်အားနာ ရယ်နေသည်။ “ကျွန်မ စကားတွေက နည်းနည်း ကြောင်နေမလား မသိဘူးနော်။ ကျွန်မ မပြောမိဘူးလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါတော့” သူက နာရီကို ကြည့်ပြီး မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။ “အခုလို မထင်မှတ်ဘဲ တွေ့ရတော့ ကျွန်မ အရမ်း ဝမ်းသာတာပဲ။ နောက်မှ ထပ်တွေ့ကြတာပေါ့”

“အင်း” ကိုဆုကေကလည်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

ဟာရုမိနှင့် နှုတ်ဆက်စကား ဆိုပြီးနောက် ကိုဆုကေသည် ကားရှိရာသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ကားစက်နှိုးပြီး ထွက်ခွာတော့မည်ဟု ဟန်ပြင်လိုက်စဉ် သူ ဘရိတ်ကို နင်းလိုက်ပြန်သည်။

နာမီယာကုန်စုံဆိုင် …..

သူ အတွေးထဲသို့ ရုတ်တရက် ဝင်လာသည့် နာမည်တစ်ခု။ ယခု လက်ရှိ အခြေအနေအရ ဆိုလျှင် ထိုအဘိုးအို၏ အကြံပြုချက်ကို သူ မလိုက်နာခဲ့သည့်အတွက် သူ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မှန်သည်ဟု ယုံကြည်မိသည်။ သို့သော် ဟာရုမိကဲ့သို့ ယနေ့အချိန်အထိ သူ့ကို တတမ်းတတဖြင့် ကျေးဇူးတင်မဆုံး ဖြစ်နေကြသော လူများလည်း ရှိရပေဦးမည်။

၎င်းဆိုင်သည် ယခုအချိန်တွင် မည်သို့ ဖြစ်နေမည်နည်း။

ကိုဆုကေသည် ကားကို စက်ပြန်နှိုးလိုက်သည်။ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းဆိုင်း ဖြစ်နေမိသော်လည်း လာရာလမ်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အရပ်သို့သာ ဦးတည်၍ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ နာမီယာကုန်စုံဆိုင်ကို သူ သွားကြည့်ချင်သည်။ ယခုဆိုလျှင် ၎င်းဆိုင်မှာ ရှိချင်မှ ရှိပေတော့မည်။ သူ့မျက်စိနှင့် တပ်အပ်မြင်ရမှ စိတ်ချနိုင်တော့မည့်နှယ် သူ ခံစားနေမိလေသည်။

သူ၏ မွေးရပ်မြေသို့ ပြန်မရောက်ခဲ့သည်မှာ ၁၈ နှစ် ရှိခဲ့ပြီ။ ကိုဆုကေသည် သူ့မှတ်ဉာဏ်ကို အားကိုး၍သာ ဘယ်ကွေ့ညာချိုး လုပ်နေရသည်။ သူ့ကို တွေ့လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်း မှတ်မိနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သိရှိနေသော်လည်း သူသည် တတ်နိုင်သမျှ လူမြင်ကွင်းမှ ရှောင်ကွင်းကာ သတိထားပြီး မောင်းနှင်နေခဲ့သည်။ မိမိ၏ အိမ်အဟောင်း ရှိနေသော ရပ်ကွက်သို့ သာ၍ပင် ချဉ်းကပ်ရန် မသင့်ချေ။

မြို့ကလေး၏ အသွင်အပြင်မှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲနေသည်။ လူနေအိမ်ခြေများ တိုးပွားလာပြီး လမ်းများကို အဆင့်မြှင့်ထားသည်။ စည်ပင်ဝပြောခြင်း၏ အကျိုးရလဒ်ပေတည်း။

သို့သော် နာမီယာကုန်စုံဆိုင်သည် နဂိုနေရာ၌ပင် ရှေးမူမပျက်ဘဲ တည်ရှိနေသည်။ အိမ်ကြီးမှာ ယခင်ကထက် များစွာ အိုဟောင်းနေပြီး ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်မှ စာများကိုလည်း ရှင်းရှင်းပြတ်ပြတ် မမြင်နိုင်တော့စေကာမူ အပြင်ပန်းအရ ဘာမျှ မပြောင်းလဲသေးချေ။ သံချေးတက်နေသော ယင်းလိပ်တံခါးကို ဆွဲမ,လိုက်လျှင် မြင်တွေ့ရတတ်သော အစီအရီ နေရာချထားသည့် သစ်သားစင်များကိုပင် အတွေးထဲ မြင်ယောင်လာမိသည်။

ကိုဆုကေသည် ကားပေါ်မှ ဆင်းပြီး ဆိုင်ရှေ့သို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ လွမ်းဆွတ်ခြင်းနှင့် ကြေကွဲခြင်းတို့သည် ရင်ထဲသို့ လှိုက်တက်လာကြသည်။ အိမ်မှ ထွက်ပြေးရန် သင့်မသင့် ဟူသော သူ၏ စိတ်ပူပန်မှုက တွန်းပို့လိုက်သောကြောင့် စာတစ်စောင်နှင့် ရောက်လာခဲ့ရသည့် ထိုနေ့ညကို မျက်စိထိ ပြန်မြင်ယောင်လာသည်။

သူ သတိမထားမိလိုက်စဉ်မှာပင် သူသည် လမ်းကြားကလေးထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားသည်။ နွားနို့သေတ္တာသည် ယခင်ကအတိုင်း တံခါးဘေးတွင် ချထားသည်။ အဖုံးကို ဖွင့်ကြည့်သောအခါ အထဲတွင် ဘာမျှ မရှိ။

ကိုဆုကေသည် သက်ပြင်းကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ ‘ငါ ဒီမှာ ဘာလာလုပ်နေတာလဲ’ သူ့ကိုယ်သူ မေးနေမိသည်။ အားလုံး ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ။

ထိုစဉ်မှာပင် သူ့ဘေးမှ တံခါးပွင့်လာသည်။ အသက် ၅၀ ခန့် အရွယ်ရှိသော အမျိုးသားတစ်ယောက် အပေါက်ဝတွင် ရပ်နေသည်။

“အား … ဆောရီးဗျာ” ကိုဆုကေသည် နွားနို့သေတ္တာ အဖုံးကို အမြန် ပိတ်ချလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် …. ဟိုဟာ ….” သင့်လျော်သော အကြောင်းပြချက်က ခေါင်းထဲမှ ထွက်မလာပေ။

အမျိုးသားကြီးက ကိုဆုကေကို ကြည့်ပြီး နွားနို့သေတ္တာကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။ “ခင်ဗျားလည်း သူတို့လိုပဲ ထင်တယ်”

“ဗျာ” ကိုဆုကေက သူ့ကို ကြည့်နေသည်။

“မဟုတ်ဘူးလား။ ခင်ဗျား အရင်က ကျွန်တော့်အဖေဆီမှာ အကြံဉာဏ် တောင်းခဲ့ဖူးတယ် မဟုတ်လား”

ကိုဆုကေသည် ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် ခေါင်းညိတ်နေသည်။ “ဟုတ်တယ်ဗျ။ ဒါပေမယ့် အတော်လေး ကြာခဲ့ပါပြီ”

အမျိုးသားကြီးက ပြုံးနေသည်။

“ဒါပေါ့ဗျာ။ ခင်ဗျားသာ အဖေနဲ့ စာပေးစာယူ မလုပ်ဖူးခဲ့ရင် ဒီနွားနို့သေတ္တာကို ထိစရာ ဘာအကြောင်း ရှိပါ့မလဲ”

“ဆောရီးဗျာ။ ဒီဘက်ကို မရောက်တာ ကြာပြီမို့ ကျွန်တော် သတိရမိလို့ပါ ……” ကိုဆုကေက ဦးညွတ်ပြီး တောင်းပန်လိုက်သည်။

အမျိုးသားကြီးက လက်ခါပြသည်။

“တောင်းပန်စရာ မလိုပါဘူးဗျာ။ ကျွန်တော်က မစ္စတာနာမီယာရဲ့ သားပါ။ အဖေ လွန်ခဲ့တဲ့ ၈ နှစ်က ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပါပြီ”

“ဟုတ်လား။ ဒီဆိုင်က ….”

“အခု လူမနေတော့ပါဘူး။ ကျွန်တော်ပဲ အဆင်ပြေတဲ့အချိန် လာကြည့်တာပေါ့”

“ဖြိုပစ်ဖို့ရော စိတ်ကူးရှိလား ခင်ဗျ”

အမျိုးသားကြီးက အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြန်ပြောလေသည်။ “အကြောင်းတစ်ခု ရှိနေလို့ အဲဒီလို လုပ်လို့ မဖြစ်သေးဘူး။ ဒီအတိုင်းပဲ ပစ်ထားမှာပါ”

“ဪ”

ကိုဆုကေက အကြောင်းအရင်းကို သိလိုသော်လည်း ဇွတ်အတင်း မေးနေလျှင် မယဉ်ကျေးရာ ကျပေတော့မည်။

“ခင်ဗျားက လေးနက်တဲ့ မေးခွန်းတွေ မေးခဲ့ပုံပဲ” အမျိုးသားက ပြောသည်။ “ခင်ဗျား ကြည့်နေတာက နွားနို့သေတ္တာဆိုတော့ ခင်ဗျားရဲ့ မေးခွန်းတွေကလည်း လေးနက် ရှုပ်ထွေးတဲ့ မေးခွန်းတွေပဲ ဖြစ်ရလိမ့်မယ်။ အဖေ့ကို ကျီစယ်ပြီး မေးတာမျိုး မဖြစ်နိုင်ဘူး”

ကိုဆုကေသည် သူ၏ ဆိုလိုရင်း အဓိပ္ပာယ်ကို သဘောပေါက်သည်။

“ဟုတ်တယ်ဗျ။ ကျွန်တော်အတွက်တော့ သိပ်ကို လေးနက်တဲ့ ပြဿနာပဲ”

အမျိုးသားကြီးက ခေါင်းညိတ်ပြီး နွားနို့သေတ္တာကို ကြည့်နေသည်။

“အဖေက လူထူးလူဆန်း တစ်ယောက်ပဲဗျ။ ကျွန်တော် အမြဲတမ်း စဉ်းစားနေခဲ့မိတယ်။ အဖေသာ သူများတွေရဲ့ ပြဿနာတွေအပေါ် အာရုံမစိုက်ဘဲ အဲဒီအချိန်တွေမှာ ကိုယ့်အလုပ်ကိစ္စကိုပဲ စဉ်းစားနေရင် ဘယ်လောက် ကောင်းလိုက်မလဲလို့။ ဒါပေမယ့် အဲဒီအလုပ်က သူ တန်ဖိုးထားတဲ့အရာ ဖြစ်နေတယ်ဗျာ။ လူအတော် များများရဲ့ ကျေးဇူးတင်လွှာတွေ ဖတ်ရတော့ အဲဒီပီတိနဲ့ပဲ သူ အားရှိနေခဲ့တယ်”

“သူ့ကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း လာပြောတဲ့လူတွေ ရှိတာလား”

“အင်း …. အဲဒီလိုပဲ ဆိုပါတော့။ စာအတော်များများ လက်ခံရတယ်။ သူ့အကြံပေးချက်တွေက တကယ့်လက်တွေ့မှာ အသုံးရော ဝင်ပါ့မလားလို့ အဖေက စိတ်ပူနေခဲ့တာ။ အဲဒီ ကျေးဇူးတင်စာတွေကို ဖတ်လိုက်ရပြီးတဲ့ နောက်မှ သူလည်း စိတ်လက် ပေါ့ပါးသွားတော့တယ်”

“သူ့ကို ကျေးဇူးတင်တဲ့အကြောင်း သူ့ဆီ စာရေးလာကြတယ်ပေါ့?”

“ဟုတ်တယ်” အမျိုးသားကြီးက တည်ကြည်သော အကြည့်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ “လူတစ်ယောက်က စာရေးလာတယ်ဗျာ။ သူ ကျောင်းဆရာ ဝင်လုပ်ပြီးတဲ့နောက် အဖေပေးတဲ့ အကြံဉာဏ်ကို သူ့နည်းသူဟန်နဲ့ အသုံးချနိုင်ခဲ့လို့ အလုပ်မှာ အတော်လေး အဆင်ချောလာခဲ့တယ်တဲ့။ တချို့ ကျေးဇူးတင်စာကတော့ ကာယကံရှင် ကိုယ်တိုင် မဟုတ်ဘဲ သူ့သမီးက ကိုယ်စား ရေးလာတာလည်း ပါတယ်။ သူ့အမေက အိမ်ထောင်ရှိ အမျိုးသားတစ်ယောက်နဲ့ ကိုယ်ဝန်ရပြီး အဲဒီကလေးကို မွေးသင့် မသင့် ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်လို့ ကျွန်တော့်အဖေဆီ စာရေးပြီး အကြံဉာဏ်တောင်းခဲ့တာပဲ”

“ဪ … လူတစ်ကိုယ် အပူတစ်မျိုးစီ ရှိနေကြတာပဲနော်”

“ဟုတ်ပါ့ဗျာ။ အဲဒီ ကျေးဇူးတင်စာတွေကို ဖတ်ရတော့ အဖေ ဒီလောက်အထိ စိတ်ရှည်လက်ရှည် လုပ်နေနိုင်တာကို မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်ဘူး။ အဲဒါတွေအထဲမှာ ‘မိဘနဲ့အတူ မြို့ကနေ ထွက်ပြေးသင့် မသင့်’ ဆိုတာလို ဧရာမ ပြဿနာတွေလည်း ပါသေးတယ်ဗျ။ ပြီးတော့ ‘ကျောင်းက ဆရာမကို ချစ်မိနေလို့ ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ’ ဆိုတာမျိုးလည်း ပါသေးဗျာ”

“ခဏနေပါဦး” ကိုဆုကေသည် သူ၏ ညဘက်လက်ကို လေထဲသို့ မြှောက်တင်လိုက်သည်။ “မိဘနဲ့အတူ မြို့ကနေ ထွက်ပြေးသင့် မသင့် ဆိုတဲ့ မေးခွန်းမျိုး မေးဖူးတဲ့သူ ရှိသေးတာလား”

“ရှိတယ်” အမျိုးသားက မျက်တောင် တစ်ဖျတ်ဖျတ်ခတ်ရင်း ကြည့်နေသည်။ သူ၏ အမူအရာက ‘ဘာဖြစ်လို့လဲ’ ဟု ပြန်လည် မေးမြန်းနေသယောင်။

“အဲဒီလူကရော ကျေးဇူးတင်စာ ရေးပို့လာသေးသလား”

အမျိုးသားက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ “အဖေက သူ့ကို သူ့မိဘတွေနဲ့အတူ လိုက်သွားဖို့ အကြံပေးခဲ့တာ။ သူ့စာထဲက အတိုင်းဆိုရင် သူလည်း အဲဒီလိုပဲ လုပ်ခဲ့ပုံရတယ်။ အခုတော့ မိဘနဲ့အတူ သာယာချမ်းမြေ့တဲ့ ဘဝကို ခံစားနေရပြီတဲ့လေ”

ကိုဆုကေက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “အဲဒါ ဘယ်အချိန်လောက်ကလဲဗျ။ ဘယ်အချိန်လောက်က ကျေးဇူးတင်စာ ရတာလဲလို့ မေးတာပါ”

အမျိုးသား၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တုံ့ဆိုင်း တွေဝေသွားသော အမူအရာတချို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ “ကျွန်တော့်အဖေ မဆုံးခင်မှာပေါ့” သူက ပြန်ဖြေသည်။ “ဒါပေမယ့် အကြောင်းကြောင်းကြောင့် ပြန်စာကို အဲဒီတုန်းက ရေးထားတာတော့ မဟုတ်ဘူး”

“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဗျ”

“အဲ …..” အမျိုးသားကြီးက ဆက်မပြောဘဲ နှုတ်ဆိတ်နေသည်။ “ဘယ်လို ပြောရမလဲ” ထို့နောက် မကြားတကြား ရေရွတ်လိုက်သည်။ “စိတ်မရှိပါနဲ့ဗျာ။ ကျွန်တော်လည်း ရှင်းမပြတတ်ဘူး။ ဘာမှလည်း ထွေထွေထူးထူး မဟုတ်ပါဘူးဗျာ”

အမျိုးသားကြီး၏ ပုံစံက တစ်မူ ထူးဆန်းနေသည်။ သူက တံခါးကို ခပ်မြန်မြန် သော့ခတ်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော့်ကို သွားခွင့်ပြုဦးဗျာ။ ခင်ဗျား ဒီမှာ နေချင်သလောက် နေနိုင်ပါတယ်။ စိတ်တိုင်းကျ အားရအောင်သာ ကြည့်ပါ။ တကယ်တမ်းတော့လည်း ဘာမှ ကြည့်စရာ ရှိမယ် မထင်ပါဘူးဗျာ”

အမျိုးသားကြီးသည် အလွန် ချမ်းအေးနေသည့်အလား ခါးကို ညွတ်ကိုင်းလျက် ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြားလေးထဲမှ လျှောက်ထွက်သွားသည်။ သူ ထွက်သွားနေသည်ကို လှမ်းကြည့်နေပြီးမှ ကိုဆုကေသည် နွားနို့သေတ္တာ ရှိရာသို့ ပြန်လှည့်ကြည့်မိပြန်သည်။

ထိုတစ်ဒင်္ဂတွင် နွားနို့သေတ္တာသည် အထဲသို့ အတန်ငယ် ကျုံ့ဝင်သွားသည်။ သို့မဟုတ် သူ အမြင်မှားခြင်းပေလော။