အခန်း (၄) ဘီတယ်လ်အတွက် တစ်ခဏတာ ငြိမ်သက်ခြင်း — (င)

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စာ စားပြီးသောအခါတွင် ကိုဆုကေ အိမ်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။ “ဘာဖြစ်လို့ ဒီနေ့ကိုမှ ရွေးပြီး ရုပ်ရှင်သွားကြည့်ရတာလဲ” ဟု ကီမီကိုက မျက်နှာထားဖြင့် တားမြစ်နေသေးသော်လည်း ဆာဒါယုကိက သူ့အစား စကားကူပြောပေးခဲ့သည်။

ကိုဆုကေသည် သူငယ်ချင်းနှင့်အတူ တိုကျိုသို့ ယခင်က သွားခဲ့ဖူးသော်လည်း တစ်ယောက်တည်းတော့ မသွားခဲ့ဖူးချေ။

တိုကျိုဘူတာသို့ ရောက်သောအခါ ယာမာနိုတေလိုင်းသို့ ပြောင်းစီးပြီး ယူရာကူချိုဘူတာတွင် ဆင်းသည်။ ဘူတာအတွင်းရှိ မြေပုံကို လေ့လာကြည့်သောအခါ ရုပ်ရှင်ရုံသည် အနီးအနားတွင် ရှိကြောင်း သိလာရသည်။

နွေကျောင်းပိတ်ရက်၏ နောက်ဆုံးနေ့ ဖြစ်နေသောကြောင့်လားဟု မဆိုနိုင်။ ရုပ်ရှင်ရုံရှေ့တွင် လူများ ပြည့်ကျပ်နေသည်။ ကိုဆုကေသည် တန်းစီပြီး လက်မှတ်ဝယ်လိုက်သည်။ ရုပ်ရှင်ပြသချိန်များကို သတင်းစာတွင် ကြိုတင် ကြည့်ရှုထားပြီး သွားချိန်လာချိန်များကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။ ရုပ်ရှင်ပြသရန် နာရီဝက်ခန့် လိုနေသေးသည်။ ထို့ကြောင့် အနီးပတ်ဝန်းကျင်တွင် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ယခင်က တိုကျိုသို့ ရောက်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ယူရာကူချို သို့မဟုတ် ဂင်ဇာသို့ တစ်ခါမျှ မရောက်ဖူးချေ။

မိနစ်အနည်းငယ် လျှောက်လိုက်မိသည်နှင့် မြင်မြင်သမျှမှာ ထူးဆန်းအံ့ဩဖွယ်ချည်း ဖြစ်နေလေသည်။

မြို့ကြီးသည် ဤမျှ ကြီးကျယ်ခမ်းနား လိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မှတ် မထားခဲ့။ မြင်တွေ့ရသော လူအုပ်ကြီးနှင့် ယူရာကူချိုရှိ မိုးထိ အဆောက်အအုံများက သူ့ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။ သို့သော် ဂင်ဇာနှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်သောအခါ ယူရာကူချိုသည် ဆင်နှင့်ဆိတ်လို ဖြစ်သွားရပြန်သည်။ အရောင်အသွေး စုံလင်၍ တလက်လက် တောက်ပြောင်နေကြသော အရောင်းပြခန်းများကို သူ မျက်တောင်မခတ် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ဤနေရာ၏ စည်ကားလိုက်ပုံမှာ ပွဲဈေးတစ်ခုထဲသို့ ရောက်သွားသည့်နှယ်။ မိမိ၏ နံဘေးမှ ကပ်လျှောက်သွားကြသော လူများ အားလုံးသည် အဝတ်အစားကို သေသပ်လှပစွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး အားလုံး ပိုက်ဆံ ချမ်းသာကြပုံ ရသည်။ တော်တန်ရုံ မြို့မျိုးတွင် ဤမျှလောက် စည်ကားသော နေရာလေးတစ်ခု ရှိနေလျှင်ပင် ဂုဏ်ယူမဆုံး ရှိနေကြရသည်။ သို့သော် တိုကျိုမြို့တွင်မူ ဘယ်နားကြည့်ကြည့် ဘယ်နားရောက်ရောက် ပွဲတော်တမျှ စည်ကားသိုက်မြိုက်လျက် ရှိနေလေသည်။

တစ်ခဏကြာသောအခါ ကိုဆုကေသည် ကုန်စည်ပြပွဲအကြောင်း ကြေညာထားသော ကြော်ငြာဆိုင်းဘုတ်ကို သတိထားမိသွားသည်။ နေရာတကာတွင် ၎င်းကြော်ငြာများ ကပ်ထားသည်။ အိုဆာကာမြို့တွင် ကုန်စည်ပြပွဲကို ဆက်လက် ကျင်းပနေဆဲ ဖြစ်သည်။ တိုကျိုမြို့၏ လမ်းဘေးကြော်ငြာများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် တစ်နိုင်ငံလုံးက ဤကုန်စည်ပြပွဲအတွက် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

ကိုဆုကေသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပင်လယ်ထဲ ကူးခတ်နေရသော ငါးငယ်လေး တစ်ကောင်သဖွယ် ခံစားနေရသည်။ လောကတွင် ဤမျှ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော နေရာများ ရှိသေးပါတကား။ လူတို့အတွက် လောကစည်းစိမ်ကို အပြည့်အဝ ခံစားနိုင်သော နေရာများ ရှိသေးပါတကား။ သို့သော် ဤနေရာသည် သူနှင့် မည်သို့မျှ စပ်ဟပ်၍ မရသော နေရာ ဖြစ်နေသည်။ ကျဉ်းမြောင်းမဲမှောင်သော ချောင်းငယ်လေး အတွင်း၌သာ သူ့အတွက် နေရာရှိခဲ့သည်။ မနက်ဖြန်ဆိုလျှင် ထိုချောင်းငယ်လေး၏ အောက်ခြေတစ်နေရာတွင် ခေါင်းမဖော်တမ်း ပုန်းရှိုးနေရတော့မည်။

သူသည် ခေါင်းငိုက်စိုက်ချကာ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ သူနှင့် မထိုက်တန်သော နေရာတစ်ခု မဟုတ်ပါလော။

သူသည် ရုပ်ရှင်ရုံသို့ အချိန်မီ ပြန်ရောက်ခဲ့သည်။ သူ့လက်မှတ်ကို ပြ၍ ရုံထဲသို့ဝင်ကာ သူ့နေရာတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ရုံထဲတွင် နေရာလွတ်များ အတန်ငယ် ကျန်နေသေးသည်။ အများစုမှာ တစ်ကိုယ်တည်း လာကြည့်သူများ ဖြစ်ဟန်တူသည်။

အထဲရောက်ပြီး မကြာခင်မှာပင် ရုပ်ရှင်ကားကို စတင်ပြသလေသည်။ ငွေရောင်ပိတ်ကားပေါ်တွင် ပထမဦးဆုံး ပေါ်လာသော မြင်ကွင်းမှာ ‘THE BEATLES’ ဟူသော စာသား။

ကိုဆုကေ၏ နှလုံးမှာ တဒိတ်ဒိတ် ခုန်လာလေသည်။ မကြာခင် ဘီတယ်လ်၏ တင်ဆက်မှုကို တွေ့မြင်ရတော့မည်။ ထိုအချက်ကို စဉ်းစားမိသည်နှင့် သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ထူပူလာတော့သည်။

ဤမျှ ယောက်ယက်ခတ်နေသော ခံစားမှုသည် ရုပ်ရှင်ကို ကြည့်နေရင်းမှာပင် တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားလေသည်။

ရုပ်ရှင်ကို ကြည့်ရင်း ကြည့်ရင်းနှင့် ဘီတယ်လ်အဖွဲ့ ပြိုကွဲသွားရသည့် အကြောင်းအရင်းကို သူ ရိပ်စားမိလာသည်။

‘Let It Be’ ရုပ်ရှင်ကားသည် မှတ်တမ်းရုပ်ရှင်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ ဘီတယ်လ်အဖွဲ့၏ အစမ်းလေ့ကျင့်သော ရိုက်ကွင်းများနှင့်အတူ စတိတ်ရှိုး စင်မြင့်ပေါ်မှ ဖျော်ဖြေမှုများကို ရောသမမွှေထားသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ဤရုပ်ရှင် ရိုက်ကူးရေးအတွက် တကူးတက သရုပ်ဆောင် ပြနေခြင်းမျိုး မဟုတ်ပေ။ ထိုမျှသာ မကသေး။ ဘီတယ်လ်၏ အဖွဲ့သားများသည် ထိုသို့ လျှပ်တပြက် ရိုက်ကူးနေသည်ကိုပင် ဘဝင်မကျသည့် သဘောမျိုး တွေ့နေရသည်။ အကြောင်းကြောင်းသော အကြောင်းကြောင်းကြောင့် တရားဝင် ငြင်းပယ်ရန် မဖြစ်နိုင်၍သာ ရိုက်ခွင့် ပြုထားရသည့်နှယ်။

ရဟာဇယ် လေ့ကျင့်မှုများသည်လည်း အထစ်အငေါ့ မရှိ ပြီးမြောက်သွားသည်က နည်းလှသည်။ တီးခတ်နေရင်း စပ်ကြား ဘီတယ်လ် အဖွဲ့ဝင် တစ်ဦးဦး၏ စကားပြောသံများ ထွက်ပေါ်လာတတ်သည်။ အသံက ဝူးဝူးဝါးဝါးနှင့် နားလည်ရ ခက်သည်။ ကိုဆုကေသည် ဂျပန်ဘာသာပြန် စာတန်းထိုးကို အသည်းအသန် လိုက်ဖတ်ကြည့်သည်။ သို့သော် သူတို့ ပြောနေသော စကားတိုင်း၏ ဆိုလိုရင်း အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို ကိုဆုကေ မနားလည်ချေ။

သို့သော် အသေအချာ ပြောပြနိုင်သည့် အချက်တစ်ချက်တော့ ရှိသည်။

သူတို့အားလုံး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သူစိမ်း ဆန်နေကြသည်။

သူတို့ ခိုက်ရန် ဖြစ်ပွားခြင်း မရှိ။ တီးခတ်ရန်လည်း ငြင်းဆိုနေကြခြင်း မဟုတ်။ လေးယောက်စလုံးသည် သူတို့ မျက်မှောက်ရှိ တာဝန်တစ်ခုကို အတူတကွ ထမ်းဆောင်နေကြသည်။ သို့သော် တန်ဖိုးရှိသော တစ်စုံတစ်ရာကို အတူတကွ ဖန်တီးနေကြခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သူတို့အားလုံး နားလည်နေကြသည်။

နောက်ဆုံးအခန်းတွင် သူတို့အားလုံး အက်ပဲလ် အဆောက်အအုံ၏ ခေါင်မိုးပေါ်သို့ တက်သွားကြသည်။ သူတို့၏ တူရိယာများနှင့် အသံချဲ့စက်တို့ကို ၎င်းနေရာတွင် အဆင်သင့် တပ်ဆင်ထားသည်။ သူတို့၏ ဝန်ထမ်းအဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့လုံးလည်း ၎င်းနေရာတွင် ရှိနေကြသည်။ ဆောင်းရာသီ၏ လေထုထဲတွင် ချမ်းအေးသည့်ဒဏ်ကို လူတိုင်း ခံစားနေရသည်။ ဂျွန်လန်နွန်က သားမွေးကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

သူတို့ ‘Get Back’ သီချင်းကို စတင် တီးခတ်လေသည်။

ဤသို့ လူမြင်ကွင်းတွင် တီးခတ်ဖျော်ဖြေမည်ဟု တရားဝင် ထုတ်ပြန်ထားခြင်း မရှိကြောင်း မကြာခင် သိလာရသည်။ ခေါင်မိုးထပ်မှ လွင့်ပျံလာသော ကျယ်လောင်သည့် ဂီတသံများကြောင့် အနီးပတ်ဝန်းကျင်တွင် အုတ်အုတ်ကျက်ကျက် ဖြစ်ကာ ရဲများ လာရောက် ထိန်းသိမ်းရသည်အထိ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

‘Don’t Let Me Down’ နှင့် ‘I’ve Got a Feeling’ စသည့် သီချင်းများကို ဆက်လက် တီးခတ်ကြသေးသည်။ သို့သော် စိတ်ပါလက်ပါ သီဆိုနေခြင်းမျိုး မဟုတ်။ ၎င်းမှာ ဘီတယ်လ်အဖွဲ့၏ နောက်ဆုံး စင်တင်ဖျော်ဖြေပွဲ ဖြစ်သည်။ အဖွဲ့ဝင် လေးယောက်စလုံးတွင် ဝမ်းနည်းခြင်း အရိပ်အရောင်များကို တစ်စက်ကလေးမျှ မတွေ့ရချေ။

ဤသို့ဖြင့် ရုပ်ရှင်ကား ပြီးဆုံးသွားသည်။

ရုံထဲမှ ထိန်ထိန်လင်းနေသော မီးရောင်အောက်တွင် ကိုဆုကေသည် တစ်ခဏကြာမျှ မလှုပ်မယှက်ဘဲ ထိုင်နေမိသည်။ မတ်တတ်ရပ်ရန် သူ့တွင် ခွန်အား မရှိတေော့ပေ။ သံတွေခဲများ မျိုချထားရသကဲ့သို့ သူ့ရင်မှာ လေးလံနေလေသည်။

အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့ ဖြစ်သွားရသနည်း။ သူ စဉ်းစားနေမိသည်။ သူ မျှော်လင့်ထားသည်နှင့် နည်းနည်းလေးမျှ စပ်ဟပ်၍ မရ။ ဘီတယ်လ် အဖွဲ့သားများအကြား တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ရင်းရင်းနှီးနှီး ဆက်ဆံပြောဆိုကြသည်ကို တစ်ကြိမ်ကလေးမျှ မတွေ့ခဲ့ရပေ။ ပြောဆိုကြလျှင်လည်း ပြေပြေလည်လည် ပြောဆိုကြခြင်းမျိုး မဟုတ်။ သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းများမှ လွင့်စင်လာသော စကားလုံးများတွင် မကျေနပ်ချက်များ၊ ငြီးတွားမှုများနှင့် လှောင်ပြုံးများသာ ရောစွက်နေကြသည်။

ဤရုပ်ရှင်ကို ကြည့်ပြီးသည်နှင့် ဘီတယ်လ် ပြိုကွဲရသည့် အကြောင်းအရင်းကို နားလည်လာလိမ့်မည်ဟု မှတ်ချက်ပြုခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ကိုဆုကေကတော့ နားမလည်ခဲ့။ အဘယ်ကြောင့် ဆိုသော် ငွေရောင်ပိတ်ကားပေါ်မှ မြင်နေရသော ဘီတယ်လ်အဖွဲ့သည် တစ်စစီ ကြေမွနေပြီး ဖြစ်သော ဘီတယ်လ် ဖြစ်နေသည်။ ကိုဆုကေ သိလိုသည်မှာ ‘သူတို့ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးသို့ ကျရောက်ခဲ့ရသနည်း’ ဆိုသည့် အချက်ပင်။

တကယ့် လက်တွေ့ဘဝတွင် တွေ့ကြုံရတတ်သော လမ်းခွဲခြင်းဟူသည် ဤသို့ပင် ဖြစ်ရချေမည်။ ဓာတ်ရထား စီးနေစဉ် ကိုဆုကေ စိတ်ပြောင်းသွားသည်။

လူတစ်ဦးနှင့် တစ်ဦး လမ်းခွဲရခြင်းအတွက် ရှင်းလင်းပြတ်သားသော အကြောင်းပြချက် ရှိနေရန် မလိုအပ်ပေ။ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုကို ရှာလိုက ရှာတွေ့နိုင်ပါသည်။ သို့သော် ၎င်းအကြောင်းပြချက်သည် လမ်းခွဲရန် ဆုံးဖြတ်ပြီး နောက်ပိုင်းမှသာ ထွက်ပေါ်လာသော အကြောင်းပြချက် ဖြစ်သည်။ လမ်းခွဲပြီးနောက်မှ ကြံဖန် စိတ်ကူးထားသော အကြောင်းပြချက်မျှသာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူတို့၏ နှလုံးသားများ နီးနီးကပ်ကပ် ရှိနေကြသေးလျှင်၊ အကယ်၍ သူတို့၏ သံယောဇဉ် နှောင်ကြိုးများ ထုံးဖွဲ့ထားဆဲ ရှိနေကြသေးလျှင် သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးတစ်ယောက်သည် အခြေအနေဆိုးများကို ပြုပြင် ပြောင်းလဲနိုင်ရန် ကြိုးစားအားထုတ် ပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ မည်သူကမျှ အားထုတ်ခြင်း မရှိခဲ့ပါမူ သူတို့၏ သံယောဇဉ် နှောင်ကြိုးများသည် ခပ်စောစောကပင် ပြတ်တောက်နေပြီး ဖြစ်ကြောင်း သိရှိနိုင်ပေသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ဘီတယ်လ်အဖွဲ့ကို ကယ်တင်ရန် ထိုလေးဦးစလုံးတွင် မည်သူကမျှ အားမထုတ်ခဲ့ချေ။ သင်္ဘောကြီးတစ်စီး နစ်မြုပ်နေသည်ကို ကိုယ်နှင့် မဆိုင်သလို သဘောထားပြီး ကမ်းခြေပေါ်မှနေ၍ ရပ်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

သစ္စာဖောက် ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ကိုဆုကေ ခံစားနေရသည်။ တစ်ချိန်က မိမိ အတိုင်းအဆ မရှိ တန်ဖိုးထားခဲ့သော အရာတစ်ခုသည် ယခုအခါ တစ်ပြားမျှ တန်ကြေးမရှိကြောင်း သိရှိသွားသည့်နှယ်။ ထို့နောက် သူသည် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချလိုက်လေတော့သည်။

ကားဂိတ်သို့ ရောက်သောအခါ သူသည် ဖုန်းရုံထဲသို့ ဝင်သွားပြီး သူငယ်ချင်းထံသို့ ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။ ပြီးခဲ့သည့်အပတ်က သူ့အား ရုပ်ရှင်ကြည့်ခဲ့ကြောင်း ပြောပြခဲ့သော သူငယ်ချင်းထံသို့ ဖြစ်သည်။

သူ့သူငယ်ချင်းက အခန့်သင့် အိမ်မှာ ရှိနေသည်။ သူ့အသံကို ဖုန်းထဲတွင် ကြားလိုက်ရသည်နှင့် သူ့အခွေများကို ဝယ်ယူရန် ကိုဆုကေသည် သူ့အား ပြောလေတော့သည်။

“ဘာအခွေလဲ”

“ဘီတယ်လ်အခွေတွေလေ။ တစ်နေ့ကျရင် အဲဒီ အခွေတွေကို စုဆောင်းထားချင်တယ်လို့ မင်းပြောခဲ့တာပဲ”

“ဟုတ်တယ်လေ။ မင်းက ဘယ်အခွေကို ပြောနေတာလဲ”

“အကုန်လုံးကို။ ငါပိုင်သမျှ ဘီတယ်လ်အခွေ အကုန်လုံးကို မဝယ်ချင်ဘူးလား”

“အကုန်လုံး?”

“ယန်း ၁၀၀၀၀ ဆိုရင် ဘယ်လိုနေလဲ။ မင်း တစ်ခွေချင်း ဝယ်နေရင် ဒီထက်မက ပိုပေးရမှာ”

“ငါသိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းဟာက အလောတကောနဲ့။ မင်းသိပါတယ်။ ငါ့ဆီမှာ ဖွင့်စရာ စက်မှ မရှိသေးတာပဲ”

“ကောင်းပြီလေ။ ငါ တခြားသူကို မေးကြည့်လိုက်မယ်” ကိုဆုကေက ဖုန်းချရန် ဟန်ပြင်လိုက်သည်။

“နေပါဦး” တစ်ဘက်မှ အလောတကြီး အော်ပြောသံ ကြားလိုက်ရသည်။ “ငါ စဉ်းစားပါရစေဦး။ မနက်ဖြန် ငါအကြောင်းပြန်ပေးမယ်။ ဖြစ်တယ်မလား”

ကိုဆုကေသည် ဖုန်းလက်ကိုင်ကို နားနား ဖိထားလျက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ဟင့်အင်း။ မနက်ဖြန်တော့ မရဘူးကွ”

“ဘာဖြစ်လို့လဲ”

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ကွာ။ ငါ့မှာ အချိန်မရှိဘူး။ မင်း အခု မဝယ်ဘူးဆိုရင် ငါ ဖုန်းချလိုက်တော့မယ်”

“နေပါဦး …. ခဏနေပါဦး။ ငါးမိနစ် …. ငါ့ကို ငါးမိနစ်အချိန်ပေး”

ကိုဆုကေက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီလေ။ နောက်ငါးမိနစ်နေရင် ငါ ဖုန်းပြန်ခေါ်လာခဲ့မယ်”

သူ ဖုန်းချပြီး ဖုန်းရုံထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ ကောင်းကင်ပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ နေမင်းသည် အနောက် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းတွင် မေးတင်နေလေပြီ။

သူ့အခွေများ အားလုံးကို ရောင်းထုတ်ပစ်ရန် အဘယ်ကြောင့် သူ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ရသနည်း ဆိုသည်ကိုမူ ကိုဆုကေ ကောင်းကောင်း မသိ။ ဘီတယ်လ်ကို နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် နားထောင်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ဟု သူ ခံစားနေရသောကြောင့် ဖြစ်ပေမည်။ သူ ပြည်ဖုံးကား ချလိုက်ချင်ပြီ။

ငါးမိနစ်ကြာပြီးနောက် ဖုန်းရုံထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားပြီး သူငယ်ချင်းထံ ဖုန်းဆက်ပြန်သည်။

“ငါယူမယ်” ဝမ်းမြောက်ပျော်ရွှင်နေသော လေသံဖြင့် သူငယ်ချင်းက ပြောသည်။ “ငါ အဖေအမေတို့ကို ပြောပြီးပြီ။ သူတို့ ပိုက်ဆံထုတ်ပေးမယ်တဲ့။ ဒါပေမယ့် ကက်ဆက်ကိုတော့ ကိုယ့်ဘာသာ ဝယ်ရမှာတဲ့လေ။ ဒါဆို ငါအခု လာယူလို့ ရမလား”

“အေး၊ ငါစောင့်နေမယ်”

အရောင်းအဝယ် တည့်သွားလေပြီ။ သူ့အခွေများအားလုံး တခြားလူ လက်ထဲသို့ လွှဲပေးရပေတော့မည်။ ထိုသို့ စဉ်းစားလိုက်မိသည်နှင့် ကိုဆုကေ၏ ရင်ထဲ အနည်းငယ် အောင့်သွားသည်။ သို့သော် သူ ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ခါယမ်းပြီး ၎င်းအတွေးကို မောင်းထုတ်ပစ်လိုက်သည်။ ဘာများ တွယ်တာနေစရာ ရှိသေးသနည်း။

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ကိုဆုကေသည် စက္ကူကတ်ပုံးထဲမှ အခွေများကို သယ်ရလွယ်ကူစေရန် စက္ကူအိတ် နှစ်လုံးထဲသို့ ခွဲထည့်လိုက်သည်။ ထိုသို့ ထည့်နေစဉ် တစ်ချပ်ချင်း တစ်ချပ်ချင်းစီတိုင်းကို အသေအချာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ အချပ်စီတိုင်းတွင် အမှတ်ရစရာများ ကိုယ်စီ ရှိနေကြသည်။

‘Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band’ အခွေသို့ ရောက်သောအခါ ကိုဆုကေ၏ လက်များ တုံ့ရပ်သွားသည်။ ဘီတယ်လ်အဖွဲ့အတွက် ဂီတစမ်းသပ်ချက် ပြုလုပ်စဉ်ကာလက ထွက်ပေါ်လာခဲ့သော အခွေဖြစ်သည်။ မျက်နှာဖုံးကာဗာ ဒီဇိုင်းကလည်း ထူးခြားသည်။ အဖွဲ့ဝင် လေးဦးစလုံးသည် စစ်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူတို့၏ ဘေးပတ်လည်တွင်မူ တစ်ခေတ်တစ်ခါက နာမည်ကျော်ကြားခဲ့သူများ၏ ရုပ်ပုံများကို ထည့်ထားသည်။

ညာဘက် အစွန်ဆုံးတွင် မာရီလင် မွန်ရိုးနှင့် ဆင်သော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို တွေ့ရပြီး သူ၏ နံဘေးတွင် အနက်ရောင် မင်ကွက်တစ်ကွက် ရှိနေသည်။ ထိုအခွေကို သူ့အစ်ကို ပိုင်ဆိုင်စဉ်အခါက ထိုနေရာတွင် သူ၏ မျက်နှာပုံကို ကပ်ထားခဲ့ဖူးသည်။ ဘီတယ်လ်၏ ပရိသတ်တစ်ယောက် အနေဖြင့် သူလည်း နာမည်ကြီး ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးအဖြစ် ပူးတွဲ မြင်ယောင်လိုသောကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ကိုဆုကေက ၎င်းဓာတ်ပုံကို ခွာပစ်လိုက်စဉ် အောက်ခံ စက္ကူ ကပ်ပါသွားသောကြောင့် ၎င်းနေရာတွင် မင်အမဲဖြင့် ဖြည့်ထည့်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

“အစ်ကို သိပ်သဘောကျတဲ့ အခွေတွေကို ရောင်းပစ်လိုက်မိတဲ့အတွက် ကျွန်တော် စိတ်မကောင်းပါဘူး။ ဒါပေမယ့် မတတ်နိုင်ဘူးလေ” တမလွန်မှ အစ်ကို့ကို စိတ်ထဲမှ နေ၍ တောင်းပန်နေမိသည်။

စက္ကူအိတ်များကို အိမ်ပေါက်ဝသို့ ဆွဲသွားစဉ် ကီမီကိုက သူ့ကို မေးလာသည်။ “အဲဒါ ဘာလုပ်နေတာလဲ” ဖုံးကွယ်နေစရာ မလိုအပ်ဟု သူ ယူဆသဖြင့် ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင် ပြောပြလိုက်သည်။ သူက ခေါင်းညိတ်နေသည်။ သို့သော် များစွာ အရေးစိုက်ပုံ မရ။

သိပ်မကြာခင်မှာပင် သူငယ်ချင်း ရောက်လာသည်။ ၁၀၀၀၀ တန် ငွေစက္ကူထည့်ထားသော စာအိတ်ကို လှမ်းယူပြီး စက္ကူအိတ်နှစ်အိတ်ကို သူငယ်ချင်းထံသို့ ထိုးပေးလိုက်သည်။

“မိုက်လိုက်တာကွာ” သူငယ်ချင်းက စက္ကူအိတ်အတွင်းသို့ ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမယ့် မင်းအတွက် စိတ်မကောင်းဘူးကွာ။ ဒါတွေ အားလုံးကို မင်း အပင်ပန်းခံပြီး စုဆောင်းထားရတာ မဟုတ်လား”

ကိုဆုကေသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ နောက်စေ့ကို ပွတ်နေသည်။

“ငါ့စိတ်ထဲ ငြီးငွေ့လာသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဘီတယ်လ်ကို မမြင်ချင်တော့ဘူး။ ငါ ဟိုရုပ်ရှင်ကား ကြည့်ပြီးသွားပြီ”

“Let It Be လား”

“အင်း”

သူငယ်ချင်းက နားလည်တစ်ဝက် မလည်တစ်ဝက်နှင့် ခေါင်းညိတ်နေသည်။

သူငယ်ချင်း၏ လက်နှစ်ဘက်စလုံးတွင် စက္ကူအိတ်များကို ဆွဲထားရသောကြောင့် ကိုဆုကေသည် တံခါးမကြီးကို ဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ သူငယ်ချင်းက “Thank you” ဟု ပြောပြီး တံခါးအပြင်သို့ ထွက်ကာ ကိုဆုကေဘက်သို့ ပြန်လှည့်လာသည်။ “ဒါဆို မနက်ဖြန်မှ တွေ့ကြတာပေါ့”

မနက်ဖြန်? အချိန် အနည်းငယ် ကြာမှ သူ သဘောပေါက်သွားသည်။ မနက်ဖြန် ကျောင်းပြန်ဖွင့်တော့မည်ကို သူ လုံးဝ အမှတ်မရတော့ပြီ။

သူငယ်ချင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းအံ့ဩနေသော အမူအရာကို မြင်တွေ့ရသောအခါမှ သူ အလောတကြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “အင်း မနက်ဖြန် ကျောင်းမှာ တွေ့မယ်”

တံခါးမကြီးကို ပိတ်ပြီးသောအခါ ကိုဆုကေသည် ဗိုက်ထဲမှ လေပူများကို ခပ်ပြင်းပြင်း မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ သူငယ်ချင်း အရှေ့တွင် ပြိုလဲမသွားရအောင် အတော်လေး ကြိုးစားနေခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။