သူတို့ ထွက်ပြေးကြမည့် နေ့ရက်က နီးသည်ထက် နီးလာပြီ။ ကိုဆုကေ ဘာလုပ်ရမည်မှန်း မဆုံးဖြတ်နိုင်သေး။ သူ၏ ပစ္စည်းပစ္စယများကို သိမ်းဆည်းထားရန် မိဘများက မှာကြားထားသော်လည်း သူက ထုပ်ပိုးချင်စိတ် မရှိ။
တစ်နေ့တွင် စာကြည့်တိုက်သို့ သွားနေကျလမ်းသည် ပြင်ရန် ပိတ်ထားသောကြောင့် တခြားလမ်းမှ သူ သွားရလေသည်။ သွားနေရင်း များမကြာမီ လမ်းဘေးရှိ ဆိုင်တစ်ဆိုင်တွင် ကလေးတစ်စု တိုးဝှေ့နေကြသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့သည် ဆိုင်အတွင်းရှိ နံရံပေါ်သို့ ပြုံကြည့်နေကြပြီး ရယ်မောနေကြသည်။
ကိုဆုကေသည် အရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ကလေးများကို ဖြတ်ကျော်၍ ဆိုင်ထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ နံရံပေါ်တွင် စာရွက်ပိုင်းများ ကပ်ထားသည်ကိုသာ တွေ့ရသည်။
မေး။ ဂါမယ်ရာဟာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်နေတာတောင် သူ မမူးဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။
(ဂါမယ်ရာရဲ့ သူငယ်ချင်း)
ဖြေ။ ဂါမယ်ရာဟာ ဘဲလေးအက သင်ဖူးတာ ဖြစ်ရမယ်။ ဘဲလေးအက သမားတွေဟာ ဘယ်လောက်ပဲ မွတ်နေအောင် လှည့်လှည့် မမူးတတ်ကြဘူး။
(နာမီယာ ကုန်စုံဆိုင်)
မေး။ ဘေ့စ်ဘော ရိုက်တဲ့အခါမှာ ဆာဒါဟာရူအိုးလို ခြေထောက်တစ်ချောင်းတည်း ထောက်ပြီး ရိုက်ဖို့ ကျွန်တော် ကြိုးစားကြည့်တယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့လို ကွင်းပြင်ရောက်အောင် မရိုက်နိုင်ဘူး။
(နံပါတ် ၈ ကစားသမား)
ဖြေ။ ခြေတစ်ချောင်းနဲ့ အရိုက် မကျင့်ခင် နှစ်ချောင်း စုံထောက်ပြီး ကွင်းပြင်ရောက်အောင် အရင် အရိုက်ကျင့်ပါ။ တကယ်လို့ နှစ်ချောင်းထောက်နဲ့လည်း အလုပ်မဖြစ်ဘူး ဆိုရင် နောက်တစ်ချောင်း ထပ်ပေါင်းပြီး သုံးချောင်းနဲ့ စမ်းကြည့်။ စ လေ့ကျင့်ခါစမှာတော့ လွယ်တာနဲ့ပဲ စရတယ်။
(နာမီယာ ကုန်စုံဆိုင်)
‘အိုး … ဒီဆိုင်ပဲ’ ကိုဆုကေ သတိရသွားသည်။ သူငယ်ချင်းများ ပြောပြ၍ သူ ကြားဖူးနေခဲ့သည်။ မည်သို့သော ပြဿနာမျိုး ဖြစ်နေပါစေ၊ ဤဆိုင်မှ ဆိုင်ရှင် အဘိုးအိုသည် မေးလာသမျှကို ဖြေကြား အကြံပေးတတ်သည်။ သို့သော် အများစု မေးသော မေးခွန်းများမှာ ဘာမျှ မည်မည်ရရ မဟုတ်။ ဆိုင်ရှင် အဘိုးအိုကို တမင် အကျပ်ရိုက်အောင် မေးမြန်းကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသည်မှာ အဘိုးအိုက မေးသမျှကို မခြွင်းမချန် ဖြေကြားပေးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
‘အတော် စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းတာပဲ။ ကလေးကလားတွေ’ ကိုဆုကေသည် ထိုသို့ တွေးမိပြီး ၎င်းနေရာမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။
သို့သော် စက္ကန့်အနည်းငယ် အကြာတွင် ဦးနှောက်ထဲသို့ အတွေးတစ်ခု လင်းလက်လာသည်။
သူ အိမ်ပြန်လာခဲ့သည်။ ယခုလိုအချိန်မျိုးတွင် ဆာဒါယုကိသည် ကုမ္ပဏီတွင် ရှိနေပေလိမ့်မည်။ ကီမီကိုလည်း အိမ်တွင် မရှိပေ။
သူ့အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး စာရေးစက္ကူကို ထုတ်လိုက်သည်။ သူသည် စာစီစာကုံးကို ဖြောင့်အောင် ရေးတတ်သူ မဟုတ်။ သို့သော် သူသည် နာရီဝက်မျှ အချိန်ပေးပြီး အောက်ပါအတိုင်း ချရေးလိုက်လေသည်။
❝ ကျွန်တော်အဖေနဲ့အမေက ကျွန်တော့်ကို ခေါ်ပြီး လူမသိ သူမသိ ထွက်ပြေးကြမလို့။
အကြွေးတွေ တစ်ပုံကြီး တင်နေလို့ ပြန်လည်း မဆပ်နိုင်တော့ဘူး။ အဖေ့ကုမ္ပဏီလည်း လူမွဲစာရင်း ဝင်တော့မယ်။
ကျွန်တော်တို့ မြို့ကနေ ဒီလကုန် ထွက်သွားဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။
ကျွန်တော်ကို ကျောင်းပြောင်းရမယ် လို့လည်း သူတို့က ပြောတယ်။ သူတို့ကို စိတ်ပြောင်းသွားစေချင်တယ်။
ကျွန်တော်တို့ အဝေးကို ဘယ်လောက်ပဲ ပြေးပြေး၊ အကြွေးရှင်တွေက ကျွန်တော်တို့ကို ရအောင်ရှာပြီး ဒုက္ခပေးမယ်လို့ သူတို့က ပြောနေတယ်။ အမြဲတမ်း ပြေးနေ ပုန်းနေရမယ့် ဘဝကို ကျွန်တော် ကြောက်တယ်။
ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲ။
ပေါလ် လန်နွန် ❞
စာကို အကြိမ်ကြိမ် ပြန်ဖတ်ပြီးနောက် ကိုဆုကေသည် စာကို နှစ်ခေါက် ခေါက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဘောင်းဘီအိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်၍ အိမ်ပြင်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ထွက်ခဲ့သည်။
သူသည် စောစောက လျှောက်ခဲ့သော လမ်းအတိုင်း ခပ်သုတ်သုတ် လျှောက်လာပြီး နာမီယာကုန်စုံဆိုင် အနီးသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ ဆိုင်ကို မြင်နိုင်သော အဝေးတစ်နေရာမှ ဆိုင်တွင်း အခြေအနေကို အကဲခတ်ကြည့်သည်။ ဈေးဝယ် တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မတွေ့ရ။ ဆိုင်ရှင် ဘိုးဘိုးက အထဲတွင် သတင်းစာ ဖတ်နေသည်။ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပင်။
ကိုဆုကေသည် လေကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ဆိုင်နားသို့ ကပ်လာခဲ့သည်။ စာထည့်သေတ္တာ၏ တည်နေရာကို စောစောကတည်းက သူ လေ့လာထားပြီး ဖြစ်သည်။ အဘိုးအို ထိုင်နေသော နေရာမှ လှမ်းကြည့်လျှင် မမြင်နိုင်ပေ။ ဤသို့ တမင် စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။
အဘိုးအို၏ လှုပ်ရှားမှုကို မျက်တောင်မခတ် ကြည့်နေရင်း သူ ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်ခဲ့သည်။ အဘိုးအိုက သတင်းစာ ဖတ်လျက်။
ကိုဆုကေသည် စာရွက်ခေါက်ကို အိတ်ကပ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်ပြီး နံရံနားကပ်ကာ အထက်မှ စာများကို ဖတ်ဟန် ဆောင်နေသည်။ စာထည့်သေတ္တာသည် သူ့ လက်တစ်ကမ်းတွင် ရှိနေသည်။ ရင်ထဲ တဒိတ်ဒိတ် ခုန်လာပြီး သူ တွန့်ဆုတ်သွားမိသည်။ ‘ဒီလိုလုပ်လို့ သင့်တော်ပါ့မလား’
ထိုစဉ် အပြင်ဘက်မှ ကလေးအသံများ ကြားလာတော့သည်။ လူအများကြီး၏ အသံ။ အခြေအနေ မဟန်တော့မှန်း ကိုဆုကေ ရိပ်မိသည်။ ထိုသူများ ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လာလျှင် အခွင့်အရေး ရှိတော့မည် မဟုတ်။ တွေဝေနေရန် အချိန် မရှိတော့။ သူသည် စာကို သေတ္တာထဲ ထည့်လိုက်သည်။ သေတ္တာ အောက်ခြေသို့ စာခေါက် ကျသွားသည့် အသံက သူ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုကျယ်နေသောကြောင့် ကိုဆုကေ တုန်သွားသည်။
ကလေးများ ပြေးဝင်လာကြသည်။ “ဘိုးဘိုး ဘိုးဘိုး၊ သားသားမှာထားတဲ့ ကီတာရို ခဲတံဘူးလေး ရပြီလား” အော်၍ စကားပြောနေသော ကလေးမှာ ငါးတန်းကျောင်းသားသာသာ ရှိပေဦးမည်။
“ရပြီလေ။ ဘိုးဘိုးမှာ ဆိုင်တော်များများကို မေးလိုက်ရတယ်ကွယ်။ ဘိုးဘိုးဆီ တစ်ဘူး ပို့လာပေးတယ်။ ဒီဟာ မဟုတ်လား”
“ဝိုး” လူငယ်က ခုန်ဆွခုန်ဆွ လုပ်နေသည်။ “ဒီဟာပဲ။ မဂ္ဂဇင်းထဲမှာ တွေ့ထားတာနဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပဲ။ ဘိုးဘိုး၊ ခဏစောင့်ဦးနော်။ သား အိမ်ပြန်ပြီး ပိုက်ဆံယူလိုက်ဦးမယ်”
“အေး အေး၊ ဂရုစိုက်သွားဦး”
သူတို့ အပြန်အလှန် စကားပြောနေကြစဉ် ကိုဆုကေ ဆိုင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ ‘ဂီဂီဂီ နို ကီတာရို’ ကာတွန်းဇာတ်လမ်းတွဲမှ ဇာတ်ကောင်တစ်ယောက်၏ပုံ ရိုက်နှိပ်ထားသော ခဲတံဘူးတစ်ဘူးကို အဘိုးအိုထံတွင် မှာထားဟန် တူသည်။
အိမ်သို့ မပြန်ခင် ကိုဆုကေသည် ဆိုင်ဘက်သို့ နောက်ပြန်လှည့်ကာ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ ထိုစဉ် အဘိုးအိုကလည်း သူ ရှိရာဘက်သို့ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် လှမ်းကြည့်နေသောကြောင့် သူတို့နှစ်ဦး၏ အကြည့်များ တစ်ခဏတာမျှ ဆုံမိသွားလေသည်။ သူက အလျင်အမြန် မျက်နှာကို လွှဲလိုက်ပြီး ခပ်သွက်သွက် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။
လမ်းပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေရင်း စာကို မထည့်လိုက်မိလျှင် ကောင်းလိမ့်မည်ဟု သူ နောင်တရလာသည်။ ထိုအဘိုးအိုက သူ့ကို မြင်သွားခဲ့ပြီ။ စောစောက စာထည့်လိုက်စဉ်မှာလည်း အသံမြည်သွားသည်။ အဘိုးအိုသည် စာထည့်သေတ္တာကို ဖွင့်ကြည့်၍ ၎င်းစာခေါက်ကို မြင်သွားသည်နှင့် ဤစာကို ထည့်သွားသူမှာ သူဖြစ်ကြောင်း တွေးယူနိုင်သည်။
တစ်ဘက်မှ သူ စိုးရိမ်နေသော်လည်း တခြားတစ်ဘက်မှလည်း သူ ဝမ်းမြောက်နေမိပြန်သည်။ စာထည့်သူမှာ သူ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားလျှင်လည်း သူ့အတွက် မှုစရာ မလိုပေ။ ထိုသို့ သိရှိသွားလျှင် ပို၍ပင် ကောင်းပေလိမ့်မည်။ ‘ပေါလ်လန်နွန်’ ထံမှ စာကို နံရံပေါ်တွင် သူက ကပ်ထားစေချင်သည်။ အဘိုးအိုထံမှ မည်သို့သော အကြံဉာဏ်မျိုး ရမည်ကို သူ မခန့်မှန်းတတ်။ ဂရုလည်း လုံးဝ မစိုက်ပေ။ အခြားသူများ ဤစာကို မြင်သွားဖို့သာ အဓိကကျသည်။
ဒီမြို့ပေါ်က မိသားတစ်စုက ညကြီးသန်းခေါင် ထွက်ပြေးကြမလို့တဲ့။ – စာပေါ်တွင် ရေးထားသော ထိုသတင်းသည် မြို့အနှံ့ မကြာခင် ပျံ့နှံ့သွားပေတော့မည်။ ဆာဒါယုကိ၏ အကြွေးရှင့်နားသို့ ထိုသတင်း ရောက်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် မည်သို့သော သက်ရောက်မှုမျိုး ဖြစ်လာနိုင်မည်နည်း။ အလစ် ထွက်ပြေးရန် ကြံစည်နေသူများသည် ဝါကု ဆာဒါယုကိ မိသားစုပင် ဖြစ်ရမည်ဟု သူတို့ သံသယ ဝင်လာပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူတို့ကလည်း သတိကြီးကြီးဖြင့် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများ လုပ်ထားကြတော့မည်။
အကယ်၍ မိဘများက ထိုသို့ သတင်းထွက်နေကြောင်းကို ကြားသိသွားသောကြောင့် သူတို့၏ အစီအစဉ်ကို ဖျက်သိမ်းလိုက်လျှင် အတိုင်းထက် အလွန် ကောင်းလှပေသည်။
၎င်းမှာ ကိုဆုကေ၏ အလောင်းအစား ဖြစ်သည်။ အလယ်တန်း ဒုတိယနှစ် ကျောင်းသားတစ်ယောက် အနေဖြင့် အဆုံးစွန် လုပ်နိုင်စွမ်းသော အလောင်းအစားတစ်ခု။
နောက်တစ်ရက် ညနေတွင် ကိုဆုကေသည် အိမ်မှ ထွက်ပြီး နာမီယာကုန်စုံဆိုင်သို့ ဦးတည်လျှောက်လာခဲ့သည်။ ကံကောင်း ထောက်မစွာဖြင့် ဆိုင်ပေါက်ဝတွင် အဘိုးအိုကို မတွေ့ရချေ။ အိမ်သာ ဝင်နေခြင်း ဖြစ်မည်။ ကိုဆုကေသည် နံရံပေါ်သို့ အလောတကော လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ နံရံပေါ်တွင် မနေ့ကထက် စာရွက်တစ်ရွက် ပိုတွေ့ရသည်။ သို့သော် သူရေးထားသော စာမဟုတ်ပေ။ ၎င်းစာရွက်ပေါ်တွင် ရေးထားသောစာမှာ အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်သည်။
❝ ပေါလ်လန်နွန်
ပေးစာကို လက်ခံရရှိပါတယ်။
ပြန်စာကို နွားနို့သေတ္တာထဲမှာ ထည့်ထားတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ဆိုင်နောက်ဖေးမှာ သွားယူပေးပါ။
အခြားသူများသို့ –
နွားနို့သေတ္တာထဲက စာဟာ ပေါလ်လန်နွန်အတွက် ရည်ရွယ်ပြီး ရေးထားတာပါ။ မဆိုင်သူများ ယူမကြည့်ကြဖို့ မေတ္တာရပ်ခံပါတယ်။ တခြားသူရဲ့ စာကို ဖွင့်ခြင်း ဒါမှမဟုတ် ခိုးခြင်းဟာ ပြစ်မှုမြောက်ပါတယ်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။
နာမီယာကုန်စုံဆိုင် ❞
ကိုဆုကေ စိတ်ရှုပ်သွားသည်။ ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့။ သူ၏ စာကို နံရံပေါ်တွင် ကပ်ထားခြင်း မရှိ။ သူ လောင်းကြေးထပ်ဖို့ စိတ်ကူးထားသော်လည်း အားလုံး ရေစုန်မျောခဲ့ပြီ။
သို့သော် သူသည် ပြန်စာကို စိတ်ဝင်စားနေမိသည်။ အဘိုးအိုက သူ့အား မည်သို့သော အကြံဉာဏ်မျိုးကို ပေးလိမ့်မည်နည်း။
ကိုဆုကေသည် ဆိုင်ပြင်သို့ ထွက်လာ၍ ဘေးဘီတွင် လူရှိမရှိ အကဲခတ်ပြီးမှ တစ်မီတာသာသာ ကျယ်သော လမ်းကြားလေးထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ လမ်းအဆုံးတွင် နောက်ဖေးတံခါးပေါက် ရှိသည်။ ထိုတံခါးဘေးတွင် သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော နွားနို့သေတ္တာတစ်လုံး ချထားသည်ကို တွေ့ရသည်။
သတိကြီးစွာဖြင့် အဖုံးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အထဲတွင် နွားနို့ပုလင်းများကို မတွေ့ရဘဲ စာအိတ်တစ်လုံး ချထားသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းစာအိတ်ကို ကောက်ယူကြည့်ရာ စာလက်ခံသူ နေရာတွင် ‘သို့ – မစ္စတာပေါလ်လန်နွန်’ ဟု ရေးသားထားသည်။
ကိုဆုကေသည် စာအိတ်ကို လက်တွင်ကိုင်လျက် လမ်းကြားအတိုင်း ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်ရန် ဟန်ပြင်လိုက်စဉ် အရှေ့မှ လူတစ်ယောက် ဖြတ်လျှောက်သွားသောကြောင့် လန့်ဖျပ်ကာ လမ်းကြားထဲ ကွယ်နေလိုက်သည်။ အနီးအနားတွင် လူရိပ်လူရောင် မရှိတော့သည့် အခါမှ လမ်းပေါ်သို့ တက်ပြီး တစ်ချိုးတည်း ပြေးလေတော့သည်။
စာကြည့်တိုက်သို့ ရောက်သောအခါ အထဲသို့ မဝင်ဘဲ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ပန်းခြံငယ်လေးထဲမှ ခုံတန်းရှည်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။ စာအိတ်ကို ထုတ်ကြည့်သောအခါ ၎င်းကို ကော်ဖြင့် အသေအချာ ကပ်ထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ တစ်ပါးသူ ခိုးဖတ်၍ မရအောင် စီမံထားခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။ သူသည် သတိထားပြီး စာအိတ်ကို ဖောက်လိုက်သည်။
စာအိတ်ထဲတွင် ခေါက်ထားသော စာရေးစက္ကူနှစ်ရွက် သုံးရွက်ခန့် ထည့်ထားသည်။ ကိုဆုကေ၏ ပေးစာကိုလည်း ပြန်ထည့်ပေးလိုက်သည်။ စက္ကူကို ဖြန့်ကြည့်သောအခါ အနက်ရောင် မင်ဖြင့် ရေးသားထားသော ညီညာသပ်ရပ်သည့် စကားလုံးများကို တွေ့လိုက်ရသည်။
❝ သို့ – ပေါလ်လန်နွန်
ပေးစာကို ဖတ်ပြီးပါပြီ။ ရိုးရိုးသားသား ဝန်ခံရရင် ဘိုးဘိုး အရမ်း အံ့ဩသွားတယ်။ ကလေးတွေက ဘိုးဘိုးရဲ့ ဆိုင်နာမည်ကို အပြောင်အပြက် ခေါ်ကြရင်းကနေ ကလေးတွေနဲ့ အမေးအဖြေ လုပ်တဲ့ အစီအစဉ်လေးကို စလုပ်ဖြစ်ခဲ့တာပဲဗျ။ တကယ်တော့ ဒါက အပျော်သက်သက်ပါပဲ။ ကလေးတွေနဲ့ ပျော်စေပြက်စေ ဆော့ကြတာပေါ့။ ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့ စာပေါ်က အကြောင်းအရာကတော့ တကယ့် လက်တွေ့ဘဝရဲ့ စိတ်သောကတွေ ဖြစ်နေတယ်။ ပြီးတော့ အချိန်နဲ့အမျှ အရေးကြီးနေတဲ့ ကိစ္စမျိုး။ မင်း အထင်လွဲနေပုံရတယ်။ ဘိုးဘိုးရဲ့ ကုန်စုံဆိုင်မှာ အကြံဉာဏ်တွေ တောင်းခံလို့ ရတယ်လို့ မင်း ကြားဖူးထားမှာပဲ။ ဒါပေမယ့် အဲဒါတွေက အပျော်အပြက် လုပ်နေတာပါလို့ မင်း သိထားတဲ့ပုံ မပေါ်ဘူး။ အဲဒီလို ဆိုပေမယ့်လည်း ဘိုးဘိုးအနေနဲ့ မင်းကို စာပြန်ဖို့ တာဝန်ရှိတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ အကြံကောင်း ဉာဏ်ကောင်း ပေးနိုင်မယ့် တခြား လူတစ်ယောက်ယောက်ကို ဆက်သွယ်ပါလို့တော့ ဘိုးဘိုး စာပြန်သင့်တယ်လေ။ ဒါကြောင့်လည်း ဒီစာအိတ်နဲ့အတူ ဒီစာကို မင်း လက်ခံရရှိတာပဲ။
မင်းအတွက် ဘာအဖြေမှ ရှာမပေးဘဲ မင်းရဲ့ စာချည်းသက်သက်ကို ပြန်ပေးလိုက်တာဟာ ဘိုးဘိုးအနေနဲ့ တာဝန်မဲ့ရာ ကျနေလိမ့်မယ်။ အထင်လွဲတာပဲ ဖြစ်ဖြစ် နာမီယာဘိုးဘိုးဆီမှာ အကြံတောင်းကြည့်ကြည့်တာပေါ့ ဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်မျိုး မင်းမှာ ရှိနေခဲ့မယ် ဆိုရင်တော့ ဘိုးဘိုးအနေနဲ့ အဖြေရှာပေးဖို့ ပိုပြီး တာဝန်ရှိသွားပြီ။
ဒါနဲ့ မင်းအနေနဲ့ ဘာလုပ်သင့်သလဲဆိုတာကို ဘိုးဘိုးက အသည်းအသန် စဉ်းစားကြည့်တယ်။ ဘိုးဘိုးရဲ့ နုံ့နှေးတဲ့ ဦးနှောက်နဲ့ အဖန်တလဲလဲ စဉ်းစားဆင်ခြင်ခဲ့တယ်။
အကောင်းဆုံး ဖြေရှင်းနည်းကတော့ မင်းမိဘတွေရဲ့ ထွက်ပြေးမယ့် အစီအစဉ်ကို ဖျက်ခိုင်းဖို့ပဲ။ အဲဒီလို ထွက်ပြေးကြတဲ့ လူတချို့ကိုလည်း ဘိုးဘိုး သိကျွမ်းခဲ့ဖူးတယ်။ သူတို့ နောက်ပိုင်းမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ကုန်ကြသလဲ ဆိုတာကို ဘိုးဘိုး ကောင်းကောင်း မသိပေမယ့် သာယာတဲ့ ဘဝသစ်တစ်ခု ရနေကြပြီ လို့တော့ မထင်ဘူး။ တစ်ခဏတာ စိတ်လက် ပေါ့ပါး သွားနိုင်ပေမယ့် မင်း ပြောခဲ့သလိုပဲ၊ အကြွေးရှင်တွေကတော့ သူ့နည်းသူ့ဟန်နဲ့ မရအရ လိုက်ရှာနေကြဦးမှာပဲ။
ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့ မိဘတွေကို မင်း သိမ်းသွင်းလို့ လွယ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ရလာနိုင်တဲ့ ဆိုးကျိုးတွေကို သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း သိထားပြီးလောက်ရောပေါ့။ ဒါတောင် သူတို့က အဲဒီလို လုပ်ဖို့ပဲ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြတယ်လေ။ သူတို့က စိတ်ပြောင်းသွားနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ မင်းလည်း စိတ်ဆင်းရဲနေရမှာပဲ။
ဒီမှာ မေးစရာ မေးခွန်းတစ်ခု ရှိလာတယ်။ မင်းရဲ့ မိဘတွေကို မင်း ဘယ်လို မြင်သလဲ။ သဘောကျသလား။ အမြင်ကပ်သလား။ ယုံကြည်သလား။ မယုံကြည်ဘူးလား။
ဘာဖြစ်လို့လဲ ဆိုတော့ မင်းမေးနေတဲ့ မေးခွန်းက မင်းတို့ မိသားစုအနေနဲ့ ဘယ်လို လုပ်ရမလဲလို့ မေးတာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းအနေနဲ့ ဘယ်လို လုပ်ရမလဲလို့ မေးထားတာလေ။ ဒါကြောင့် မင်းနဲ့ မင်းမိဘတွေရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို ဘိုးဘိုး နားလည်ထားချင်တယ်။
ဘိုးဘိုး စာ စစချင်းမှာ ဝန်ခံထားသလိုပါပဲ။ အမှန်တကယ် ကြုံတွေ့နေရတဲ့ စိတ်သောကတွေကို ဖွင့်ဟတိုင်ပင်ခံရတာ နာမီယာကုန်စုံဆိုင်အနေနဲ့ ဒါ ပထမဆုံး အကြိမ်ပဲ။ ဒါကြောင့် မင်းကို အကောင်းဆုံး အကြံဉာဏ် မပေးနိုင်သေးဘူး။ တကယ်လို့ မင်းအနေနဲ့ ဆက်မပြောချင်တော့ဘူး ဆိုရင်လည်း ဘာတတ်နိုင်မလဲ။ ဒါပေမယ့် ဆက်ပြီး ဆွေးနွေး တိုင်ပင်ချင်သေးတယ်လို့ ဆန္ဒရှိရင်တော့ ဘိုးဘိုးရဲ့ မေးခွန်းကို အမှန်အတိုင်း ဖြေကြားပေးပါ။ ဒါမှ နောက်တစ်ခါကျရင် မင်းကို ကောင်းကောင်း ဖြေဆိုပေးနိုင်ပါလိမ့်မယ်။
ဒါပေမယ့် နောက်တစ်ခေါက်ကျရင် စာကို စာထည့်ပုံးထဲ မထည့်ပါနဲ့တော့။ ဆိုင်က နေ့တိုင်း ည ၈ နာရီဆို တံခါးပိတ်ပါတယ်။ ဆိုင်ပိတ်ပြီး နောက်ပိုင်းကျမှ ယင်းလိပ်တံခါးပေါ်က စာထည့်ပေါက်ကနေ စာထည့်ပေးပါ။ ဘိုးဘိုးက နောက်တစ်နေ့မှာ ပြန်စာကို နွားနို့သေတ္တာထဲ ထည့်ထားနိုင်အောင် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားပါ့မယ်။ မင်းက ဆိုင်မဖွင့်ခင် ဒါမှမဟုတ် ဆိုင်မပိတ်ခင် ပြန်စာကို လာယူပေါ့။ ဆိုင်ဖွင့်ချိန်ကတော့ နံနက် ၈ နာရီခွဲပါ။
မင်းကို အပြည့်အဝ အဖြေ မပေးနိုင်တဲ့အတွက် ဝမ်းနည်းပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဘိုးဘိုးကတော့ ဒီလောက် ဖြေနိုင်ဖို့ကိုပဲ အသည်းအသန် ကြိုးစားထားရတာ။ တောင်းပန်ပါတယ်။
နာမီယာကုန်စုံဆိုင် ❞
စာဖတ်ပြီးနောက် ကိုဆုကေ ခေါင်းကုတ်နေသည်။ စာထဲမှ အကြောင်းအရာကို ပိုမို နားလည်နိုင်ရန် သူ စာကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ဖတ်ကြည့်သည်။
ပထမဆုံးအနေဖြင့် ဆိုင်ရှင်ဘိုးဘိုးသည် အဘယ်ကြောင့် စာကို လူသိရှင်ကြား မကပ်ခဲ့သနည်း ဆိုသည့် အချက်ကို သူ နားလည်လာသည်။ သေချာ စဉ်းစားကြည့်လျှင် ကောင်းစွာ သဘောပေါက်နိုင်သည်။ ယခင်က အမေးစာလွှာ အားလုံးသည် အပျော်အပြက် ရေးထားသော စာများသာ ဖြစ်ကြသည်။ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသောကြောင့်သာ လူအများ ဖတ်နိုင်ရန် နံရံပေါ်တွင် ကပ်ပြခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုစာမှာ အဖြစ်မှန်ကို မေးမြန်းထားခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် အဘိုးအိုက ထိုသို့ မလုပ်သင့်ကြောင်း ယူဆခဲ့သည်။
ထို့အပြင် ဆိုင်ရှင်ဘိုးဘိုးသည် ဤကဲ့သို့ လေးနက်သော စာမျိုးကို လျစ်လျူရှုထားလိုက် နိုင်သော်လည်း ထိုသို့ မလုပ်ဘဲ သူ့အတွက် အဖြေပေးနိုင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ၎င်းအတွက် ကိုဆုကေကို နှစ်သိမ့်မှု ရစေခဲ့သည်။ မိမိ ကျရောက်နေသော ဒုက္ခ အတိမ်အနက်ကို နားလည် စာနာမည့်သူ ရှိနေကြောင်း တွေးမိလိုက်သည့်အခါတွင် သူ၏ စိတ်ထဲ အနည်းငယ် ပေါ့ပါးသွားသည်။ ထိုစာကို ရေးခဲ့မိသည့်အတွက် သူ ကျေနပ်နေမိသည်။
သို့သော် ဆိုင်ရှင်ဘိုးဘိုးက သူ့အား တိကျပြတ်သားသော အဖြေတစ်စုံတစ်ရာ ပေးခဲ့သည်တော့ မဟုတ်သေး။ သူ့ကို မေးခွန်းတစ်ခု ဖြေဆိုရန် တောင်းဆိုထားသည်။ သို့မှသာ အဖြေပေးနိုင်မည်။
ထိုနေ့ညတွင် ကိုဆုကေသည် သူ၏ အခန်းထဲတွင် စာရေးစက္ကူကို ဖြန့်ချပြီး ဆိုင်ရှင်ဘိုးဘိုး၏ မေးခွန်းကို ဖြေကြားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
‘မင်းရဲ့ မိဘတွေကို ဘယ်လို မြင်သလဲ’
ကိုဆုကေသည် ခေါင်းကို စောင်းငဲ့လျက် ရေရွတ်နေမိသည်။ ဘယ်လို မြင်သနည်း။ သူ ကိုယ်တိုင်လည်း ရှင်းမပြတတ်ပေ။
အလယ်တန်းကျောင်းသားတစ်ယောက် ဖြစ်လာသည့်နောက်တွင် သူသည် မိဘများ၏ အပြုအမူများကို အမြင်ကပ်သည်ထက် ကပ်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ သူတို့ကို မုန်းတီးခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သူ နားလည်သည်။ နေရာတကာ ဝင်ပါနေခြင်းနှင့် သူ့ကို ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဆက်ဆံနေခြင်းကို သည်းမခံနိုင်ရုံမျှသာ ဖြစ်သည်။
အိမ်မှ ထွက်ပြေးရန် မိဘများက ဖွင့်ပြောလာသော အချိန်တွင်မူ သူတို့အပေါ် သူ လုံးဝ စိတ်ပျက်သွားသည်။ အကယ်၍ ချစ်သလား၊ မုန်းသလားဟု မေးလာလျှင် ယခုမြင်တွေ့ရသော မိဘများကို မုန်းသည်ဟုသာ ဖြေကြားရပေမည်။ ယုံလည်း မယုံကြည်တော့။ ထို့ကြောင့် သူတို့ ပြောသည့်အတိုင်း လိုက်လုပ်ခြင်းဖြင့် အမှန်တကယ် ဘေးရန် ကင်းရှင်းနိုင်မည်လော။ သူ သံသယ ဝင်နေမိသည်။
အချိန်ကြာမြင့်စွာ အပြန်ပြန် အလှန်လှန် စဉ်းစားပြီးနောက် ထွက်ပေါ်လာသော အဖြေမှာ ဤတစ်မျိုးတည်းသာ ဖြစ်သည်။ မတတ်နိုင်တော့။ ကိုဆုကေသည် ဤအတိုင်း ချရေးလိုက်သည်။ ရေးပြီးနောက် စက္ကူကို သေချာကောက်ပြီး အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်ကာ အိမ်ပြင် ထွက်လာခဲ့သည်။ ကီမီကိုက သူ့ကို မေးသောအခါ သူငယ်ချင်းအိမ်သို့ သွားမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ မိခင်၏ ခေါင်းထဲတွင် ထွက်ပြေးကြမည့် ကိစ္စများကိုသာ အသည်းအသန် တွေးနေသောကြောင့် ဖြစ်မည်။ ဘာမျှ ဆက်မေးတော့ချေ။ ဆာဒါယုကိကလည်း အိမ်ပြန် မရောက်သေး။
ည ၈ နာရီကျော်ပြီ ဖြစ်သောကြောင့် နာမီယာကုန်စုံဆိုင်၏ ယင်းလိပ်တံခါးကို ပိတ်ထားပြီးလေပြီ။ ကိုဆုကေသည် နှစ်ခေါက် ခေါက်ထားသော စာရေးစက္ကူကို စာထည့်ပေါက်မှ ထိုးထည့်လိုက်ပြီး အမြန် ပြေးထွက်လာတော့သည်။
နောက်တစ်နေ့နံနက် ၇ နာရီကျော်တွင် သူ အိပ်ရာမှ ထခဲ့သည်။ အမှန်တကယ်တော့ သူ တစ်ရေးမျှ အိပ်မပျော်ခဲ့ချေ။ မိဘများ အိပ်ပျော်နေကြစဉ် ကိုဆုကေသည် အိမ်ပြင်သို့ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာခဲ့သည်။
နာမီယာကုန်စုံဆိုင်၏ ယင်းလိပ်တံခါးမှာ ပိတ်ထားဆဲ။ သူသည် လေးဘက်လေးတန်ကို အလျင်အမြန် လှည့်ကြည့်ပြီး အနီးတွင် လူမရှိမှန်း သေချာမှ ဆိုင်ဘေးရှိ လမ်းကျဉ်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။
နွားနို့သေတ္တာကို အသာအယာ ဆွဲဖွင့်လိုက်သည်။ ယမန်နေ့က ကဲ့သို့ပင် အထဲတွင် စာတစ်စောင် ရှိနေသည်။ သူ့အတွက် ပြန်ထားသောစာ ဖြစ်ကြောင်း သေချာသည်နှင့် ထိုနေရာမှ သူ ချက်ချင်း ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။
စာကြည့်တိုက် ရောက်သည်အထိ သူ မစောင့်နိုင်တော့။ လမ်းဘေးတွင် ကုန်ကားကြီးတစ်စီး ရပ်ထားသည်ကို တွေ့သဖြင့် ၎င်းကားကြီး၏ အနောက်ဘက်တွင် ကွယ်ကာ စာကို ထုတ်ဖတ်လိုက်လေသည်။
❝ သို့ – ပေါလ်လန်နွန်
မင်းရဲ့ စိတ်အခြေအနေကို ဘိုးဘိုး နားလည်ပေးနိုင်ပါတယ်။
လက်ရှိ အခြေအနေအရ မင်းရဲ့ မိဘတွေအပေါ်မှာ အယုံအကြည် ကင်းမဲ့နေတယ် ဆိုတာလည်း သဘာဝ ကျတာပါပဲ။ သူတို့ကို အမြင်ကပ်လာတယ် ဆိုရင်လည်း မင်းကို အပြစ် မဆိုသာပါဘူး။
ဒါပေမယ့် “မိဘတွေကို အဆက်အသွယ် ဖြတ်ပြီး ကိုယ်မှန်တယ်လို့ ယူဆထားတဲ့ လမ်းပေါ် ဆက်လျှောက်ပါ” လို့တော့ ဘိုးဘိုးက မင်းကို ဘယ်တော့မှ အကြံပြုမှာ မဟုတ်ဘူး။
မိသားစုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘိုးဘိုးရဲ့ ခံယူချက်က ဒီလိုပါ။ ကိစ္စ တစ်ခုခုအတွက် ခရီးထွက်တဲ့ အချိန်ကလွဲလို့ မိသားစုဆိုတာ အသက်ထက်ဆုံး အမြဲတမ်း အတူတူပဲ ရှိနေသင့်တာ။ အမြင်မကြည်လို့၊ စိတ်ပျက်ငြီးငွေ့လို့ ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ လမ်းခွဲကြတယ်ဆိုတာ မိသားစုအတွင်းမှာ ရှိသင့် ရှိထိုက်တဲ့ လုပ်ရပ် မဟုတ်ဘူး။
မင်းရဲ့ စာထဲမှာ “အခု မြင်တွေ့နေရတဲ့ မိဘကို မုန်းတယ်” လို့ ရေးထားတယ်။ ‘အခု’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို မင်းသုံးထားတာ ဘိုးဘိုး သတိထားမိတယ်။ အဲဒီ စကားလုံးကို သုံးထားခြင်းအားဖြင့် အရင်ကတော့ မင်း သူတို့ကို ချစ်မြတ်နိုးခဲ့တယ်လို့ ဝန်ခံရာ ရောက်နေတာပေါ့။ အခုနောက်ပိုင်း ရောက်မှသာ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အခြေအနေ အချိန်အခါတွေအရ မိဘတွေအပေါ် အမြင်တွေ ပြောင်းလဲလာတယ်။
အဲဒီလိုသာ အမှန်ဆိုရင် မင်းမှာ ရွေးချယ်စရာ တစ်လမ်းပဲ ရှိတယ်။
လူမသိ သူမသိ ထွက်ပြေးတယ် ဆိုတာ ကောင်းတဲ့ ကိစ္စတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ပုံမှန်အားဖြင့် ဘိုးဘိုးကတော့ အဲဒီလို လုပ်ပါလို့ တိုက်တွန်းမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် တခြား ရွေးချယ်စရာ နည်းလမ်း မရှိဘူး ဆိုတဲ့ အခြေအနေမျိုးမှာ ဆိုရင်တော့ မိဘတွေနဲ့ အတူလိုက်သွားတာ မင်းအတွက် အကောင်းဆုံး ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ဘိုးဘိုး ယူဆတယ်။
မင်း မိဘတွေမှာလည်း သူတို့ အကြံအစည်နဲ့ သူတို့ ရှိကြပါလိမ့်မယ်။ သူတို့လည်း နားလည်ထားမှာပဲ။ ရှောင်ပြေးရုံနဲ့ ဘာပြဿနာကိုမှ ဖြေရှင်းလို့ မရနိုင်ဘူးလေ။ တစ်နေရာရာမှာ ခဏတာ ပုန်းအောင်းနေမယ်လို့ သူတို့ စီစဉ်ထားပုံ ရပါတယ်။ သင့်လျော်တဲ့ အချိန်အခါ ရောက်မှ ပြဿနာတွေကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြေရှင်းဖို့ စိတ်ကူးထားပုံပဲ။
ပြဿနာ အားလုံးကို ပြေလည်သွားအောင် ဖြေရှင်းနိုင်ဖို့ ဆိုတာ အချိန် အများကြီး လိုကောင်း လိုလိမ့်မယ်။ အဲဒီ အတောအတွင်းမှာလည်း ဒုက္ခတွေ ကြုံရနိုင်တာပဲ။ အဲဒီလို ကြုံလာနိုင်လို့ပဲ တစ်မိသားစုလုံးဟာ တစ်စုတစ်စည်းတည်း ရှိနေဖို့ ပိုပြီး လိုအပ်တာပေါ့။ မင်းကို သူတို့က ဘာမှ ပြောပြမထားဘူး ဆိုပေမယ့် မင်းရဲ့ အဖေမှာ လုံလောက်တဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်မှုတော့ ရှိနေမှာ သေချာပါတယ်။ သူ ဒီလမ်းကို ရွေးချယ်ရတာဟာ တခြား ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘူး။ ကိုယ့်မိသားစုကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက် ပေးနိုင်ဖို့ သက်သက်ပဲ။ ဒါကြောင့် သူ့ရဲ့ အနောက်ကနေ အားပေး ထောက်ပံ့နေဖို့ရာက မင်းနဲ့ မင်းအမေတို့ရဲ့ ဝတ္တရားပဲ။
ထွက်ပြေးပုန်းရှောင်ဖို့ ကိစ္စအတွက်နဲ့ မိသားစုတစ်စု ပြိုကွဲသွားမယ် ဆိုရင် ပိုပြီး နစ်နာ မသွားပေဘူးလား။ အဲဒီလို ဖြစ်သွားရင်တော့ ဘာမှကို အဖတ်ဆယ်လို့ မရအောင် ဆုံးရှုံးသွားမှာပဲ။ ထွက်ပြေးပုန်းရှောင်တာဟာ မှန်ကန်တဲ့ ရွေးချယ်မှု မဟုတ်ဘူး ဆိုပေမယ့် မိသားစု တစ်စုလုံးသာ တက်ညီလက်ညီ လှော်ခတ်နေမယ်ဆိုရင် မူမှန်တဲ့ ဘဝလမ်းကြောင်းပေါ် ပြန်ရောက်လာဖို့ မျှော်လင့်နိုင်သေးတာပဲ။
မင်း ဘယ်အရွယ် ရှိပြီလဲဆိုတာ ဘိုးဘိုး မသိပါဘူး။ မင်းရဲ့ စာအရေးအသားကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် မင်းဟာ အလယ်တန်း ဒါမှမဟုတ် အထက်တန်း ကျောင်းသားတစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်လို့ ခန့်မှန်းမိတယ်။ တစ်နေ့ကျရင် မင်းမိဘတွေက မင်းရဲ့ အကူအညီတွေကို အများကြီး လိုလာဦးမှာပါ။ မင်း စာကို ကောင်းကောင်း ကြိုးစားစေချင်တယ်။ အဲဒီနေ့အတွက် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပါ။
အခုချိန်မှာ ဘယ်လောက်ပဲ စိတ်ဆင်းရဲစရာတွေနဲ့ ကြုံနေရပါစေ။ မင်း တစ်ခုတော့ ယုံကြည်ထားပါ။ မနက်ဖြန်ဟာ ဒီနေ့ထက် ပိုကောင်းလာပါလိမ့်မယ်။
နာမီယာကုန်စုံဆိုင် ❞