ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်တွင် ညစ်ပတ်ပေရေ နေသောကြောင့် အပေါ်မှ စာလုံးများကို သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရတော့ပေ။ သို့သော် မတတ်နိုင်ပြီ။ တာကာယူကီသည် ကင်မရာ ခလုတ်ကို နှိပ်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှုထောင့်မျိုးစုံမှလည်း ဓာတ်ပုံ အတော်များများ ရိုက်ယူခဲ့သည်။ ဓာတ်ပုံ ရိုက်လေ့ ရိုက်ထ မရှိသောကြောင့် ပုံကောင်း ထွက်မည်၊ မထွက်မည်ကိုတော့ သူလည်း အာမ မခံနိုင်။ သို့သော် ကောင်းခြင်း မကောင်းခြင်းက အရေးမကြီး။ သူတကာကို လျှောက်ပြနေဖို့မှ မဟုတ်ဘဲ။
လမ်းတစ်ဘက်မှ နေ၍ အိုဟောင်းနေသော အဆောက်အအုံကို စိုက်ကြည့်နေရင်း လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်က အကြောင်းကို ပြန်မြင်ယောင်မိနေသည်။ ယူဂျီနှင့်အတူ ဤဆိုင်သို့ နောက်ဆုံး အလည်ရောက်ခဲ့ကြစဉ်က တစ်ညတာ အချိန်များ။
အသေအချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်သောအခါ ထိုညမှ ဖြစ်ရပ်များကို အမှန်တကယ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ဖြစ်ရပ်များအဖြစ် လက်ခံနိုင်ရန် မလွယ်ကူးသေးကြောင်း သူ တွေ့လာရသည်။ ယခုချိန်ထိပင် ထိုဖြစ်ရပ်ကို အိပ်မက်တစ်ခုလေလားဟု သံသယ ဝင်နေဆဲ။ အမှန်တကယ်ပင် အနာဂတ်ကာလမှ ပေးစာများကို လက်ခံရရှိခဲ့သလော။ နောက်နောင်တွင် ယူဂျီလည်း ထိုညမှ အဖြစ်အပျက်များကို လုံးဝ စကားမဟတော့ချေ။
ထိုအချိန်က သူ့ထံ အပ်နှံခဲ့သော ပေးစာများကို ဖခင်၏ အခေါင်းထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ မြေကြီးလက်ခတ် မလွဲမှားနိုင်သော အဖြစ်မှန်ပင်။ ယိုရီကိုက ၎င်းစာများ အကြောင်းကို မေးသောအခါ သူ ဘာမျှ မဖြေခဲ့။
အံ့ဩစရာ ကောင်းသော အကြောင်းများတွင် ဖခင်၏ သေခြင်းကလည်း တစ်ခု အပါအဝင် ဖြစ်သည်။ အချိန်မရွေး သေဆုံးသွားနိုင်သည်ဟု ကြိုတင် အသိပေးချက် ရရှိထားစေကာမူ သူ၏ အသက်ဝိဉာဉ်သည် အဆုံးအစ မရှိ ဆွဲဆန့်ထားခံရသကဲ့သို့ ပိုးချည်မျှင်တစ်ချောင်းလို သေးပင် သေးသော်ငြားလည်း မပြတ်မတောက်ဘဲ အသက်နှင့်ခန္ဓာကို မြဲမြံစွာ တုတ်နှောင်ထားခဲ့လေသည်။ သူသည် အစားမဝင်တော့ဘဲ အိပ်ရာဖျာကပ် အနေအထားမျိုးဖြင့်သာ နောက်ထပ် တစ်နှစ်ကြာမျှ ဆက်လက် ရှင်သန်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ အချိန်ယန္တရားသည် နှေးကွေးစွာ လှုပ်ရှားနေသည့်နှယ်။
တာကာယူကီသည် အတိတ်၌ လွင့်မျောနေစဉ် နားထဲသို့ အသံတစ်သံ တိုးဝင်လာသည်။ “ကျေးဇူးပြုပြီး …….” သူ သတိပြန်လည်လာပြီး ဘေးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ အရပ်အမောင်း ကောင်းကောင်းနှင့် မိန်းမပျိုတစ်ယောက်သည် စက်ဘီးလက်ကိုင်ကို ကိုင်လျက် အနားတွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူသည် အားကစားဝတ်စုံကို ဝတ်ထားပြီး စက်ဘီးနောက်ခုံပေါ်တွင် ခရီးဆောင်အိတ်တစ်လုံး ချည်ထားသည်။
“ဟုတ်ကဲ့” တာကာယူကီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ဘာများ ကူညီပေးရမလဲခင်ဗျ”
အမျိုးသမီးငယ်က တွန့်ဆုတ်သော အမူအရာဖြင့် မေးသည်။ “ဦးက မစ္စတာနာမီယာကို သိလားရှင့်”
တာကာယူကီက အပြုံးဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော်က သူ့ရဲ့သားပါ။ ဒါက ဖခင်ရဲ့ ဆိုင်ပဲ”
အမျိုးသမီးငယ်သည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မျက်လုံးကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်နေလေသည်။ “ဪ …..”
“ခင်ဗျားက ဒီဆိုင်ကို သိလို့လား”
“ဟုတ်။ ဒါပေမယ့် ပစ္စည်းဝယ်ဖူးတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး” သူသည် အားနာသည့် မျက်နှာအမူအရာဖြင့် လမ်းမပေါ်သို့သာ ငုံ့ကြည့်နေသည်။
တာကာယူကီသည် ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ “ခင်ဗျားက အကြံဉာဏ် တောင်းခံဖူးတယ် ဆိုပါတော့”
“ဟုတ်ကဲ့” သူက ပြန်ဖြေသည်။ “အင်မတန် အဖိုးတန်တဲ့ လမ်းညွှန်မှုတွေ ရခဲ့ပါတယ်”
“ဟုတ်လား။ ကောင်းတာပေါ့ဗျာ။ အဲဒါ ဘယ်အချိန်လောက်တုန်းကလဲ”
“မနှစ်က ၁၁ လပိုင်း”
“၁၁ လပိုင်း?”
“ဒီဆိုင်ကို နောက် မဖွင့်တော့ဘူးလား” အမျိုးသမီးငယ်သည် ကုန်စုံဆိုင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်နေသည်။
“….. ဟုတ်တယ်ဗျ။ အဖေလည်း ဆုံးရှာပြီ”
သူသည် အသက်ရှူဖို့ပင် မေ့သွားဟန် တူသည်။ မျက်လုံးများက ရီဝေလျက်။ “ဆုံးရှာပြီလား ….. ဘယ်အချိန်က ဆုံးတာလဲ”
“ပြီးခဲ့တဲ့ လကပဲ”
“ဟုတ်လား ….. ဦးအတွက်လည်း ကြီးမားတဲ့ ဆုံးရှုံးမှု တစ်ခု ဖြစ်မှာပဲနော်”
တာကာယူကီက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူက အမျိုးသမီးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ “ခင်ဗျားက အားကစားသမားလား”
“ဟုတ်၊ ဓားသိုင်းကစားပါတယ်”
“ဓားသိုင်း … ဝိုး” တာကာယူကီက ထိုသို့ မမျှော်လင့်ထားပေ။
“လူအတော်များများက အဲဒီ ကစားနည်းနဲ့ မရင်းနှီးကြတော့ဘူး” သူက ပြုံးလျက် စက်ဘီးပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။ “အနှောင့်အယှက် ပေးမိသလို ဖြစ်သွားရင် တောင်းပန်ပါတယ်ရှင်။ ကျွန်မကို သွားခွင့်ပြုပါဦး”
“ဟုတ်ကဲ့၊ ဘိုင်”
စက်ဘီးနင်း၍ အဝေးသို့ ရောက်သွားပြီ ဖြစ်သော ထိုအမျိုးသမီးကို တာကာယူကီက ငေးကြည့်နေမိသည်။ ဓားသိုင်းသမား။ နေ့တိုင်း မြင်နိုင်သော အရာမျိုး မဟုတ်။ လေးနှစ်တစ်ကြိမ် ကျင်းပသော အိုလံပစ်ပွဲတော်ချိန် ရောက်မှသာ တီဗီဖန်သားပြင်တွင် မြင်ခွင့်ရနိုင်သည်။ ထို့အပြင် ပွဲစဉ်အပြည့် မဟုတ်ဘဲ ရွေးကောက် တင်ပြချက်မျှသာ ကြည့်ခွင့်ရသည်။ သို့သော် ယခုနှစ် အိုလံပစ်ပွဲကို ဂျပန်အစိုးရက သပိတ်မှောက်လိုက်သောကြောင့် ရွေးကောက် တင်ပြချက်ကိုပင် ကြည့်ခွင့် ရတော့မည် မဟုတ်ပေ။
သူသည် မနှစ် နိုဝင်ဘာလက စာရေးဆက်သွယ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ အမှတ်များ မှားနေရော့သလား။ ထိုစဉ်က ယူဂျီသည် နာမကျန်းဖြစ်၍ ဆေးရုံတက်နေရသည်။
တာကာယူကီသည် ရုတ်တရက် ကိစ္စတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး လမ်းမကို ဖြတ်ကူးကာ ကုန်စုံဆိုင်ဘေးရှိ လမ်းကြားထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားသည်။ နောက်ဖေးတံခါးနားသို့ ရောက်သောအခါ နွာနို့သေတ္တာကို ဖွင့်၍ အထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
အထဲတွင် ဗလာနတ္ထိ။ မဟုတ်မှ လွဲရော …. ဟိုတစ်နေ့ညက ဗလာစာရွက် တစ်ရွက်အတွက် ပေးပို့သော ယူဂျီ၏ ပြန်စာသည် အနာဂတ်ကာလသို့ လျောလျောလျူလျူ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီလော။