ဘေးခုံတွင် ထိုင်နေသော ယူဂျီသည် တစ်လမ်းလုံး ဘာစကားမျှ မပြောပေ။ အိပ်ပျော်နေခြင်းမျိုးလည်း မဟုတ်။ ဆေးရုံမှ ထွက်ခွာလာပြီး ၃ နာရီခန့် ကြာသောအခါ ရင်းနှီးထားပြီးသော ရှုမျှော်ခင်းများ မြင်ကွင်းထဲသို့ ရောက်လာကြသည်။ ထိုအခါမှ သူသည် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်သို့ တသစွာ ငေးမျှော်ကြည့်နေသည်။
ယူဂျီကို အပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်လာသည့် ကိစ္စကို ဇနီးသည် ဖူမီကိုတစ်ယောက်တည်းအား ပြောပြထားသည်။ လူနာတစ်ယောက်ကို ဓာတ်ရထား စီးခိုင်းရန် မသင့်လျော်သောကြောင့် ကိုယ်တိုင် ကားမောင်း၍ လိုက်ပို့ရသည်။ ထို့အပြင် ညတွင်းချင်းလည်း ပြန်လာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
တစ်ခဏအကြာတွင် နာမီယာကုန်စုံဆိုင်ကို အဝေးမှ လှမ်းမြင်လာရသည်။ ယမန်နှစ်ကမှ ဝယ်ထားခဲ့သော ဆစ်ဗစ်ကားကို ဆိုင်ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ဟန်းဘရိတ်ကို ဆွဲပြီး လက်ပတ်နာရီကို လှမ်းကြည့်သည်။ ည ၁၁ နာရီ ထိုးပြီးခါစ။
“ရောက်ပြီ အဖေ”
ကားသော့ကို ဆွဲနှုတ်ပြီးနောက် တာကာယူကီသည် ထရန် ဟန်ပြင်နေစဉ် ယူဂျီသည် သူ၏ ခြေထောက်ကို လက်ဖြင့် ဖိထားလိုက်သည်။
“ဒီလောက် ပို့ပေးရင် ရပါပြီ။ မင်း ပြန်လိုက်တော့”
“ဒါပေမယ့် ……..”
“မင်းကို ဘယ်နှခါ ပြောနေရမှာလဲ။ ငါတစ်ယောက်တည်း နေလို့ ဖြစ်ပါတယ်။ အနားမှာ တခြားလူ ရှိမနေစေချင်ဘူး”
တာကာယူကီက မျက်နှာကို လွှဲလိုက်သည်။ အကယ်၍ ဖခင်ပြောခဲ့သော ထိုယုံတမ်းစကားကို ယုံကြည်မည် ဆိုလျှင် ဖခင်၏ လတ်တလော စိတ်အခြေအနေကို သူ နားလည်ပေးနိုင်သည်။ သို့သော် …..
“ငါ့ကို ဒီလောက် အဝေးကြီး လိုက်ပို့ရပြီးမှ မင်းကို နှင်လွှတ်ရတာ စိတ်မကောင်းပါဘူး”
“ထားပါတော့။ ကိစ္စ မရှိပါဘူး” တာကာယူကီသည် နှာသီးဖျားကို ပွတ်နေသည်။ “ဒါဆို ကျွန်တော် မနက်ဖြန်မနက်မှ အဖေ့ကို ပြန်လာခေါ်တော့မယ်။ အခု တစ်နေရာရာမှ အချိန်သွားဖြုန်းလိုက်မယ်”
“မင်းက ကားထဲမှာ အိပ်မလို့လား။ ဘယ်ဖြစ်မလဲ။ အဲဒါ ကျန်းမာရေးအတွက် မကောင်းဘူး”
တာကာယူကီက တစ်ချက် ဟန့်လိုက်သည်။
“အဖေမို့ အဲဒီလို စကားမျိုး ပြောထွက်တယ်။ အဖေကိုယ်တိုင်က လူနာတစ်ယောက်လေဗျာ။ ပြီးတော့ အဖေ ကျွန်တော့်ကို ကိုယ်ချင်းစာ ကြည့်ပါဦး။ အဖေသာ ကျွန်တော်ဆိုရင် ကျန်းမာရေး မကောင်းတဲ့ ကိုယ့်ဖခင်တစ်ယောက်ကို ဒီလို အိမ်အိုကြီးတစ်လုံးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ပစ်ထားပြီး ပြန်သွားရက်ပါ့မလား။ မနက် ပြန်လာရမယ့် အတူတူတော့ ကားပေါ် ထိုင်စောင့်နေတာကမှ သက်သာလိမ့်ဦးမယ်”
ယူဂျီက နှုတ်ခမ်းကို မဲ့လိုက်သည်။ မျက်နှာပေါ်မှ အရေးအကြောင်းများ ပိုမို နက်ရှိုင်းသွားကြသည်။ “ဆောရီးပါကွာ”
“အဖေ တစ်ယောက်တည်း တကယ်ရော အဆင်ပြေမှာမို့လား။ ကျွန်တော် ပြန်လာတဲ့အချိန် အမှောင်ထုထဲမှာ အဖေ လဲနေတာ တွေ့ရရင် ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် ခွင့်လွှတ်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး”
“အေးပါ။ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ ပြီးတော့ မီးဖျက်ခံထားရတာမှ မဟုတ်တာ။ ဆိုင်ထဲ မှောင်မဲနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး” ပြောပြီးနောက် ယူဂျီသည် ကားတံခါးကို ဖွင့်ပြီး မြေပြင်သို့ ခြေချလိုက်သည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားနေပုံမှာ တစ်ချက်ကလေးမျှ စိတ်ချချင်စရာ မကောင်းပေ။
“ဪ … ဒါနဲ့” ယူဂျီက နောက်ပြန် လှည့်ကြည့်သည်။ “အရေးကြီးတာ မေ့သွားတော့မလို့။ ငါ မင်းကို ဒါ အရင်ပေးထားမှ ဖြစ်မယ်” သူက စာတစ်စောင် လှမ်းပေးသည်။
“အဲဒါက ….”
“နဂိုကတော့ သေတမ်းစာအနေနဲ့ ရေးထားတာပဲ။ အခုတော့ မင်းကိုလည်း ဘာမှ မကွယ်မဝှက် အသိပေးထားပြီးပြီ ဆိုတော့ အခု ပေးလိုက်လည်း ကိစ္စ မရှိတော့ပါဘူး။ စောစော ပေးထားတာ ပိုတောင် ကောင်းချင် ကောင်းနေဦးမှာ။ ငါ အိမ်ထဲ ဝင်သွားပြီဆိုမှ ဖတ်ကြည့်။ ဖတ်ပြီးသွားရင်တော့ ငါ့ဆန္ဒအတိုင်း လုပ်ပေးပါ့မယ်လို့ သစ္စာဆိုရမယ်။ မဟုတ်ရင် ငါ အခု လုပ်နေတာတွေက အဓိပ္ပာယ် ရှိမှာ မဟုတ်တော့ဘူး”
တာကာယူကီသည် စာကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ စာအိတ်၏ နှစ်ဘက်စလုံးတွင် ဘာစာမျှ ရေးထားခြင်း မရှိ။ သို့သော် အထဲတွင် စာတစ်စောင် ထည့်ထားသည်။
“ငါပြောတာ မမေ့နဲ့နော်” ယူဂျီ ကားပေါ်မှ ဆင်းသွားသည်။ ဆေးရုံမှ ယူလာသော တောင်ဝှေးကို ထောက်ကာ ထောက်ကာဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်နေသည်။
တာကာယူကီသည် ဘာပြောရမည်မှန်း မသိဘဲ ဖြစ်နေသောကြောင့် ဘာမျှ မပြောဘဲ တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေမိသည်။ ယူဂျီသည် တစ်ချက်ကလေးမျှ နောက်ပြန် လှည့်မကြည့်ဘဲ သူ၏ အရိပ်သည် ဆိုင်နှင့် ဂိုဒေါင်ကြားရှိ လမ်းကျဉ်းလေးထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
တစ်ခဏမျှ ငေးကြောင် ကြည့်နေပြီးမှ သတိပြန်ဝင်လာကာ လက်ထဲမှ စာအိတ်ကို ဖောက်လိုက်သည်။ အထဲတွင် စာတစ်စောင်ကို တွေ့ရသည်။ စာထဲတွင် နားလည်ရခက်သော အကြောင်းအရာတစ်ခုကို ရေးသားထားသည်။
❝ သား တာကာယူကီ
မင်း ဒီစာကို ဖတ်ရတဲ့အချိန် အဖေ လူ့လောကမှာ ရှိမယ် မထင်တော့ဘူး။ အခုလို ရေးရတာ ကြေကွဲစရာ ကောင်းလှပေမယ့် အဲဒါက လောကဓမ္မတာပဲ မဟုတ်လား။ ပြီးတော့ အခုချိန်မှာ အဖေ မရှိတော့ဘူး ဆိုတော့ အဖေ့မှာ ဝမ်းနည်းကြေကွဲတတ်တဲ့ နှလုံးသားလည်း ရှိမယ် မထင်တော့ပါဘူး။
အဖေ မင်းကို အကူအညီတစ်ခု တောင်းချင်လို့ ဒီစာကို ရေးရတာပါ။ ဘယ်လို အခြေအနေမျိုးပဲ ဖြစ်ဖြစ် အဖေ့ကိုယ်စား မဖြစ်ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးပါ။
အဖေ မင်းကို အကူအညီ တောင်းချင်တဲ့ ကိစ္စကတော့ စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ ပြောရရင် ကြေညာချက်တစ်ခု ထုတ်ပေးဖို့ပဲ။ အဖေဆုံးတဲ့ ၃၃ နှစ်မြောက် နှစ်ပတ်လည်နေ့ကျရင် အောက်မှာ ရေးထားတဲ့အတိုင်း လူအများဆီကို ဖြစ်တဲ့နည်းတစ်ခုခုနဲ့ ကြေညာပေးပါ။
“ xx လ xx ရက်နေ့ (ဒီနေရာမှာ အဖေသေဆုံးတဲ့ ရက်စွဲကို ဖြည့်ပေးပါ) ညသန်းခေါင်ယံ ၀ နာရီ ၀ မိနစ် အချိန်မှ နံနက် အရုဏ်တက်ချိန်အထိ နာမီယာကုန်စုံဆိုင်၏ အကြံတောင်း စာတိုက်ပုံးကို ပြန်လည် ဖွင့်လှစ်သွားမည် ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် ယခင်က ၎င်းကုန်စုံဆိုင်တွင် အကြံဉာဏ် တောင်းခံခဲ့ဖူး၍ ပြန်စာ ရရှိခဲ့ဖူးသော လူကြီးမင်းများကို တစ်ခုလောက် တောင်းဆိုပါရစေ။ ထိုအချိန်က ရရှိခဲ့သော ထိုပြန်စာသည် လူကြီးမင်း၏ ဘဝလမ်းကြောင်းတွင် မည်သို့သော သက်ရောက်မှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပါသနည်း။ လူကြီးမင်းအား အကူအညီ တစ်စုံတစ်ရာ ပေးနိုင်ခဲ့ပါသလော။ ထိုမေးခွန်းများကို အမှန်အတိုင်း ဖွင့်ဟပြောဆိုပေးပါရန် တောင်းခံပါရစေ။ ယခင်က နည်းအတိုင်းပင် ပေးစာများကို ဆိုင်မှ ယင်းလိပ်တံခါးပေါ်ရှိ စာထည့်ပေါက်တွင် ထည့်ပေးကြပါခင်ဗျာ။ ကျေးဇူး အထူးတင်ရှိပါသည်”
မင်းကတော့ ကကျိုးကကြောင်တွေလို့ ထင်ချင် ထင်နေမှာပဲ။ ဒါပေမယ့် ငါ့အတွက်တော့ အင်မတန် အရေးကြီးတယ်။ ရူးတယ်လို့ပဲ ထင်ထင်။ အဲဒီလောက်တော့ အဖေအတွက် မဖြစ်ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးပါ။
အဖေ ❞
၎င်းစာကို နှစ်ခေါက် ပြန်ဖတ်ပြီးနောက် တာကာယူကီသည် တစ်ယောက်တည်း မဲ့ပြုံး ပြုံးနေမိသည်။
အကယ်၍သာ အကျိုးအကြောင်းကို ကြိုသိမထားရဘဲ ယခုကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော သေတမ်းစာကို လက်ခံရရှိခဲ့ပါလျှင် သူ မည်သို့ ပြုလုပ်ချိမ့်မည်နည်း။ အဖြေမှာ ရှင်းပါသည်။ ၎င်းစာကို မသိကျိုးကျွံ ပြုလိုက်မည်သာ။ ဖခင်သည် သေအံ့မူးမူး ဖြစ်နေသောကြောင့် ဦးနှောက်ထိခိုက်ကာ လျှောက်ရေးထားခြင်း ဖြစ်ရမည်။ ထိုမျှဖြင့် ပုဒ်မချလိုက်ပေမည်။ မိမိတွင် လုပ်ပေးရမည့် ဝတ္တရား ရှိသည်ဟု ကွယ်လွန်ကာစ၌ ထင်ကောင်း ထင်နေနိုင်သော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဝေဝါး ပျောက်ကွယ်သွားပေမည်။ ထိုမျှ မြန်မြန်နှင့် မမေ့နိုင်ဟု ဆိုချင် ဆိုနိုင်သေးသည်။ သို့သော် အနှစ် ၃၀ ကြာပြီးနောက်တွင်တော့ ဘာမျှ ကျန်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။
သို့သော် ယူဂျီ၏ ထူးဆန်းသော စကားကို ကြားပြီးသည့် နောက်တွင်မူ ၎င်းသေတမ်းစာကို သူ လျစ်လျူရှုထား၍ မဖြစ်တော့ပေ။ ယူဂျီသည် သူရင်တွင်း၌ ဖြစ်ပေါ်နေသော စိုးရွံ့ထိတ်လန့်မှုများကို သူ့အား ပြောခဲ့ခြင်းကြောင့်တည်း။
ထိုစဉ်က ဖခင်သည် ဘာမျှ မပြောသေးဘဲ ကတ်ကြေးဖြင့် ဖြတ်ယူထားသော သတင်းစာ အပိုင်းလေးတစ်ပိုင်းကို ထုတ်ယူပြီး သူ့အား ထိုးပေးသည်။ “မင်း ဒါအရင် ဖတ်ကြည့်”
၎င်းမှာ လွန်ခဲ့သော ၃ လခန့်က သတင်းတစ်ပုဒ် ဖြစ်သည်။ အနီးနားရှိ မြို့တစ်မြို့မှ အမျိုးသမီး၏ သေဆုံးခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော သတင်းတစ်ပုဒ်။ ကားတစ်စီးသည် ဆိပ်ကမ်းပေါ်မှ ပင်လယ်ထဲသို့ ထိုးကျသွားကြောင်း၊ လူအများပင် တွေ့မြင်လိုက်ကြကြောင်း သတင်းတွင် ဖော်ပြထားသည်။ ရဲစခန်းသို့ အကြောင်းကြားပြီးနောက် ရဲသားများနှင့် ကယ်ဆယ်ရေးအဖွဲ့များ အမြန်ဆုံး ရောက်ရှိလာကြပြီး ကယ်ဆယ်ရေးကို ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ ကားမောင်းသူ အမျိုးသမီး၏ အသက်ကိုမူ မမီလိုက်ချေ။ သို့သော် ပင်လယ်ထဲသို့ ပြုတ်ကျပြီး မကြာခင်တွင် အသက်တစ်နှစ်ခန့် အရွယ်ရှိသော ကလေးငယ်တစ်ယောက်သည် ကားထဲမှ တွန်းထုတ်ခံရပြီး ရေအထက်သို့ ပေါ်လာကာ သူ့ကို တွေ့ရှိ ကယ်ဆယ်နိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်းကလေးမှာ ကံထူးစွာ အသက်ရှင်သန်ခွင့် ရခဲ့သည်။
ကားမောင်းသော အမျိုးသမီး၏ နာမည်မှာ ကာဝါဘေ မီဒိုရီ (အသက် ၂၉ နှစ်) ဖြစ်ပြီး အိမ်ထောင် မရှိပေ။ မော်တော်ကားမှာလည်း ကလေးကို ဆေးရုံပို့ရန်ဟု ဆိုကာ သူငယ်ချင်းထံမှ ငှားရမ်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ့အိမ်နီးနားချင်း၏ ပြောကြားချက်အရ သူ့တွင် အလုပ်အကိုင် မရှိဘဲ အနေအထိုင် ကျပ်တည်းလှသည်။ လက်တွေ့တွင်လည်း သူသည် အခန်းခကို မပေးဆောင်နိုင်သောကြောင့် ယခုလမကုန်ခင် အခန်းမှ ဆင်းပေးရန် နှင်ချခံထားရသည်။ အခင်းဖြစ်ပွားရာ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကားတာယာ ပွတ်ဆွဲထားသော အခြင်းအရာများ မတွေ့ရှိရခြင်းကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေကြောင်းကြံခြင်း ဖြစ်ဖို့များကြောင်း ရဲဘက်မှ ယူဆထားသည်။ လက်ရှိအချိန်အထိ ဆက်လက် စုံစမ်းစစ်ဆေးနေဆဲဟု သတင်းက အဆုံးသတ်ထားလေသည်။
“ဒီသတင်းက ဘာဖြစ်နေလို့လဲ” တာကာယူကီက မေးသည်။
ယူဂျီသည် ဝမ်းနည်းစွာ မျက်စိကို စုံမှိတ်ထားပြီး ပြန်ဖြေလေသည်။
“အဲဒါ ဟိုအမျိုးသမီးပဲ။ မင်း မှတ်မိသေးလား။ အမျိုးသမီးက ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီး ယောက်ျားလေးဘက်က မယားကြီးရှိနေလို့ စိတ်ရှုပ်တာနဲ့ ငါ့ဆီ အကြံဉာဏ် လှမ်းတောင်းခဲ့တာလေ။ ငါတော့ အဲဒီအမျိုးသမီးပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ထင်တယ်။ မြို့က ဒီအနီးနားကမြို့။ ကလေးက တစ်နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ။ ဒါတွေအားလုံးလည်း အံကိုက်ပဲ”
“မဖြစ်နိုင်ပါဘူး” တာကာယူကီက ပြောသည်။ “တိုက်ဆိုင်တာ နေမှာပါ အဖေရာ”
သို့သော် ယူဂျီက ခေါင်းခါနေသည်။
“လူတွေက ငါ့ဆီကို စာရေးရင် နာမည် အစစ်နဲ့ မရေးကြဘဲ နာမည်ပြောင် သုံးကြတယ်။ သူသုံးတဲ့ နာမည်က ‘မြနဒီ’ တဲ့။ စောစောက သတင်းထဲမှာ ပါတဲ့ အမျိုးသမီးရဲ့ နာမည်က ကာဝါဘေး မီဒိုရီ။ မီဒိုရီဆိုတာ အစိမ်းရောင်လို့ ဆိုလိုတာ။ မြဆိုတာလည်း အစိမ်းရောင်ပဲ။ ပြီးတော့ ကာဝါဘေ ဆိုတဲ့ စကားလုံးထဲမှာလည်း မြစ်လို့ အဓိပ္ပာယ်ရတဲ့ အက္ခရာတစ်လုံး ပါနေတယ်။ နဒီဆိုတာလည်း မြစ်ပဲ။ အဲဒါတွေကရော တိုက်ဆိုင်မှုပဲလား။ ငါတော့ အဲဒီလို မထင်ဘူး”
တာကာယူကီ ဆွံ့အနေမိသည်။ တိုက်ဆိုင်သည်ဟု ပြောရလျှင်လည်း တိုက်ဆိုင်လွန်းလှချည့် ဟုသာ ဆိုရန် ရှိတော့သည်။
“ပြီးတော့” ယူဂျီက ဆက်ပြောသည်။ “အဲဒီ အမျိုးသမီးဟာ ဟိုတစ်ချိန်က မေးခွန်းရှင် ဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာ အရေးမကြီးဘူး။ အရေးကြီးတာက ဟိုတစ်ချိန်က ငါရဲ့ အဖြေဟာ မှန်ကန်မှု ရှိခဲ့ရဲ့လား ဆိုတာပဲ။ ဟင့်အင်း။ ဟိုတစ်ချိန်ကတင် မကပါဘူးလေ။ အခုအချိန်ထိ ရေးခဲ့ပြီးတဲ့ မရေမတွက်နိုင်အောင် များပြားလှတဲ့ ပြန်စာတွေဟာ ကာယကံရှင်တွေအတွက် တကယ်ရော အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိခဲ့ရဲ့လား။ အဲဒါက ပို အရေးကြီးတယ်။ ငါကတော့ ဘယ်တော့မဆို လေးလေးနက်နက် စဉ်းစားပြီးမှ စာပြန်ခဲ့တာချည်းပဲ။ ဘယ်တုန်းကမှ လက်လွတ်စပယ် ရေးခဲ့တာမျိုး မရှိဘူး။ ဒါတော့ ငါ အာမခံရဲတယ်။ ဒါပေမယ့် ငါရဲ့ ပြန်စာက ကာယကံရှင်အတွက် အထောက်အပံ့ရော ဖြစ်ခဲ့ရဲ့လား။ ဒါတော့ ငါလည်း မသိဘူး။ သူတို့က ငါပြောတဲ့အတိုင်း လိုက်လုပ်မိလို့ ဒုက္ခရောက်သွားကြတာမျိုးလည်း ရှိကောင်း ရှိနိုင်တာပဲ။ အဲဒီအတွေးက တစ္ဆေတစ်ကောင်လို အမြဲလိုက်နေလို့ ဘယ်သူ့အတွက်မှ အကြံပေးစာ မရေးနိုင်တော့ဘူး။ ဒါကြောင့် ဆိုင်ပိတ်ခဲ့ရတာပဲ”
‘ဒါကြောင့် ဆိုင်ပိတ်ခဲ့တာကိုး’ တာကာယူကီက အခုမှ လိပ်ပတ်လည်လာသည်။ ယခင်က ဆိုင်ပိတ်ရန် ဖခင်အား မည်သို့မျှ ချော့မော့ ပြော၍ မရခဲ့သော်လည်း ဖခင်သည် ရုတ်တရက် စိတ်ပြောင်းကာ ဆိုင်ကို မပြောမဆိုနှင့် ပိတ်ပစ်ခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားရသနည်း ဆိုသည့် မေးခွန်းအတွက် သူ ဦးနှောက်စားခဲ့ရသည်။
“မင်းနဲ့ အတူ ပြောင်းနေပြီးတော့လည်း အဲဒီကိစ္စကို တစ်စက္ကန့်လေးတောင် မေ့မရနိုင်ခဲ့ဘူး။ ငါရဲ့ အဖြေက တခြားလူကို လမ်းမှားပေါ် တင်ပေးလိုက်သလိုမျိုး ဖြစ်သွားလေမလား။ ဒီမေးခွန်းကို စဉ်းစားမိတိုင်း ငါ အိပ်လို့ မပျော်တော့ဘူး။ ဆေးရုံရောက်တော့လည်း ငါ စဉ်းစားနေခဲ့တာပဲ။ အဲဒါ ဝဋ်လည်တာပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ် ထင်တယ်”
“အဖေ အစိုးရိမ် လွန်နေတာပါဗျာ” တာကာယူကီက ပြောသည်။ “ပြန်စာကို ဘယ်လိုပဲ ရေးထား ရေးထား၊ နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက် ချရတာ ကာယကံရှင်လေဗျာ။ တကယ်လို့ နောက်ဆုံးမှာ စိတ်မချမ်းမြေ့စရာ အဖြစ်မျိုးနဲ့ ကြုံဆုံရတယ် ဆိုရင်တောင် အဲဒီရလဒ်အတွက် အဖေ့မှာ တာဝန် မရှိပါဘူး”
သို့သော် ယူဂျီကတော့ ထိုသို့ ကျိုးကြောင်းဆက်၍ လက်မခံနိုင်ခဲ့ပေ။ ထိုသို့ဖြင့် ဆေးရုံခုတင်ပေါ်တွင် တစ်လူးလူး တစ်လှိမ့်လှိမ့်နှင့် တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် ကုန်ဆုံးလာခဲ့သည်။ ထို့နောက် တစ်ညတွင် ထူးဆန်းသော အိပ်မက်တစ်ခုကို စတင် မြင်မက်ခဲ့သည်။ ၎င်းအိပ်မက်မှာ အခြား မဟုတ်။ နာမီယာကုန်စုံဆိုင် အကြောင်း ဖြစ်သည်။
“ည သန်းခေါင်အချိန်မှာပေါ့။ လူတစ်ယောက်က ယင်းလိပ်တံခါးရဲ့ စာထည့်ပေါက်ကနေ စာတစ်စောင် ထည့်သွားတယ်။ ငါက တစ်နေရာကနေ အဲဒါကို လှမ်းမြင်နေရတယ်။ ဘယ်နေရာလည်း ဆိုတာတော့ ငါလည်း မသိဘူး။ ကောင်းကင်ပေါ်ကနေလို့ ထင်တာပဲ။ ဆိုင်အနီးအနားမှာလို့လည်း ထင်တယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ မြင်လိုက်တာတော့ အမှန်ပဲ။ ပြီးတော့ အဲဒါက အနာဂတ်မှာ ဖြစ်နေတဲ့ကိစ္စ ….. ဒီကနေ နှစ်ပေါင်း ဆယ်ချီ ကွာလိမ့်မယ်။ ငါ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သိသလဲ လို့တော့ မမေးနဲ့။ ငါ မဖြေတတ်ဘူး။ ဒါပေမယ့် အဲဒီလိုပဲ ငါ ခံစားနေရတယ်”
သူသည် ညတိုင်းနီးပါး ထိုအိပ်မက်ကို ဆက်တိုက် မြင်မက်နေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ သဘောပေါက်လာသည်။ ၎င်းမှာ ရိုးစင်းသော အိပ်မက်မြင်ကွင်း သက်သက် မဟုတ်ဘဲ အနာဂတ်တွင် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် ကိစ္စကို ကြိုုတင်တွေ့မြင် နေရခြင်း ဖြစ်သည်။
“ယင်းလိပ်တံခါးမှာ စာလာထည့်တဲ့ လူတွေက တခြားသူ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ဆီ စာပို့ပြီး အကြံဉာဏ် တောင်းခဲ့ကြလို့ ပြန်စာ ရခဲ့ကြတဲ့ လူတွေချည်းပဲ။ သူတို့ရဲ့ ဘဝအခြေအနေတွေ ဘယ်ပုံဘယ်နည်း ပြောင်းလဲသွားကြတယ် ဆိုတာ ငါ့ကို လာပြောပြနေကြတာ။ ငါ အဲဒီစာတွေကို သွားယူချင်တယ်” ယူဂျီက ပြောသည်။
“အနာဂတ်ကာလက စာတွေကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လက်ခံမလဲ” တာကာယူကီက မေးလိုက်သည်။
“ဆိုင်ထဲကို ရောက်အောင် သွားနိုင်ရင် သူတို့ရဲ့ စာတွေကို လက်ခံရမှာပဲ။ ကြားရတာတော့ မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်နေမှာပဲ။ ဒါပေမယ့် ငါ အဲဒီလိုပဲ ယုံကြည်ထားတယ်။ ဒါကြောင့် ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ အဲဒီကို တစ်ခေါက်လောက် ပြန်သွားချင်တယ်”
ယူဂျီ၏ လေသံမှာ ခိုင်မာပြတ်သားလှသည်။ ယောင်ယမ်း ပြောဆိုနေခြင်းမျိုး မဟုတ်။
ထိုစကားမျိုးမှာ ယုံကြည်ရန် အင်မတန် ခဲယဉ်းလှသော စကားမျိုး ဖြစ်သည်။ သို့သော် တာကာယူကီသည် ဖခင်ပြောမည့် စကားများကို ယုံကြည်ပါမည်ဟု အာမဘန္တေ ခံထားပြီးသား ဖြစ်နေသည်။ ဖခင်၏ ဆန္ဒကို မလိုက်လျော၍ မဖြစ်တော့ချေ။