သီချင်းခွေဆိုင်တစ်ဆိုင်ရှေ့ ဖြတ်လျှောက်မိသောအခါ အပြာရောင် မျက်နှာဖုံးနှင့် စီဒီအချပ်များ တောင်လို ပုံထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကတ်ဆူရိုသည် စီဒီတစ်ချပ်ကို လှမ်းယူ၍ ပီတိဖြာသော အပြုံးဖြင့် ၎င်းကို ကြည့်နေလေသည်။ စီဒီကာဗာပေါ်တွင် ‘ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း’ ဟု ရိုက်နှိပ်ထားသည်။ ၎င်း၏ ဘေးတွင် ‘မတ်ဆုအိုကာ ကတ်ဆူရို’ ဟု ရေးထားသည်။
မျှော်လင့်ခဲ့သော ဤနေ့ဤရက်သို့ ရောက်လာခဲ့ချေပြီ။ နေ့မအိပ် ညမနား ကြိုးစားခဲ့သောကြောင့် အောင်မြင်မှု ရခဲ့လေပြီ။ အင်မတန် ရှည်လျားခဲ့သော လမ်းခရီးပါတကား။
တိုကျိုသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကတ်ဆူရိုသည် ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် ဂီတလမ်းပေါ်သို့ စိတ်နှစ်ကာ လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။ သူသည် ပြိုင်ပွဲမျိုးစုံကို ဝင်ပြိုင်ပြီး အသံစစ်ခဲ့သည်။ တေးထုတ်လုပ်ရေးများသို့လည်း နမူနာခွေများ ပေးပို့ခဲ့သည်။ လမ်းဘေးတွင် တင်ဆက်ဖျော်ဖြေခဲ့သော အကြိမ်ရေမှာလည်း ရေပင် မရေတွက်နိုင်တော့ချေ။
ဤမျှ ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ဘာမျှ မထူးခြားခဲ့။
အချိန်များကလည်း နေ့ကို လစားပြီး တရွေ့ရွေ့ ကုန်လွန်လာကြသောအခါ သူသည် ဘာဆက်လုပ်ရမည်ကို မသိနိုင်အောင် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။
ထိုစဉ်မှာပင် သူ၏ တင်ဆက်မှုကို တစ်ခါတစ်ရံ လာရောက်အားပေးတတ်သော ဧည့်သည်တစ်ဦးက မိဘမဲ့ဂေဟာတွင် သွားရောက်ဖျော်ဖြေရန် ဆန္ဒ ရှိမရှိ သူ့အား မေးမြန်းခဲ့သည်။
ထိုသို့ ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် အဘယ်မျှ အကျိုးရှိနိုင်လိမ့်မည်ကို သူက သံသယ ရှိနေခဲ့သော်လည်း သူ သဘောတူလိုက်သည်။
သူသည် မိဘမဲ့ဂေဟာ အငယ်စားလေးတစ်ခုသို့ ရောက်ခဲ့သည်။ ၎င်းတွင် ကလေးငယ် အယောက်နှစ်ဆယ်ပင် မပြည့်။ အစီအစဉ်အတိုင်း ဖျော်ဖြေနေရသော်လည်း သူ မည်သို့ ပြုမူပြောဆိုရမည်ကို နားမလည်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ ပရိသတ်များ ဖြစ်ကြသော ကလေးငယ်များကလည်း သူကဲ့သို့ပင် မည်သို့ တုံ့ပြန်ရမည်ကို မတွေးတတ်အောင် ရှိနေကြသည်။
ထို့နောက် ကလေးတစ်ယောက်က စတင်ပြီး လက်ခုတ်တီးလိုက်ရာမှ ကျန်သူများအားလုံး၏ လက်ခုတ်သံများ တဖွဲဖွဲ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ထို့နောက်မှ ကတ်ဆူရိုလည်း သူ့ပရိသတ်နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားကာ ပျော်ရွှင် ချမ်းမြေ့လာတော့သည်။ သူသည် ထိုသို့ နှစ်နှစ်ကာကာ သီချင်း မဆိုခဲ့ရသည်မှာ ကြာတောင့်ကြာခဲ ရှိခဲ့ချေပြီ။
ထိုအချိန်မှစ၍ သူသည် ကလေးသီချင်းပေါင်း တစ်ထောင်ကျော်ကို လေ့ကျင့်ပြီး ဂျပန်ပြည်တစ်ဝှမ်းရှိ မိဘမဲ့ဂေဟာများသို့ သွားရောက် ဖျော်ဖြေပေးခဲ့သည်။ ထို့ထက် ပိုပြီး ဂီတလောကထဲသို့ ခြေချခွင့် မရခဲ့ချေ။
ကတ်ဆူရိုသည် ဇဝေဇဝါဖြင့် ဦးခေါင်းကို ငဲ့စောင်းလျက် စဉ်းစားနေမိသည်။ ခြေချခွင့် မရခဲ့ဘူးလား။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ၎င်းစီဒီအချပ်များက ဘယ်လို ဖြစ်ရသနည်း။ ကိုယ်ပိုင်အခွေ ထုတ်နိုင်ခဲ့ပြီ မဟုတ်ဘူးလော။ ထို့အပြင် မိမိ အကြိုက်ဆုံးသော သီချင်းကို ခေါင်းစဉ် တင်ထားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။
သူသည် ‘ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း’ သီချင်းကို လေချွန်လိုက်သည်။ သို့သော် မည်မျှ အသည်းအသန် ကြိုးစားစေကာမူ သီချင်းစာသားကို သတိမရတော့။ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ရေးသားခဲ့သော သီချင်းစာသား ဖြစ်နေပါလျက် ရွတ်ဆိုရန် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ခက်ခဲနေရသနည်း။
ကတ်ဆူရိုသည် စီဒီဘူးခွံကို ဖွင့်ပြီး အထဲမှ ကာဗာစာရွက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သီချင်းစာသားကို ကြည့်ရန် ကာဗာစာရွက်ကို လှန်မည်ဟု စိတ်ကူးလိုက်သောအခါ ရုတ်တရက် ဆိုသကဲ့သို့ လက်ချောင်းများကို လှုပ်ရှား၍ မရတော့ချေ။ ဆိုင်အတွင်းမှ စူးရှသော အသံများ သူ့နားစည်ပေါ်သို့ ရိုက်ခတ်လာကြသည်။ ဘာသီချင်းကို ဖွင့်နေသနည်း။
ကတ်ဆူရိုသည် သူ့မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ သူ ဘယ်နေရာ ရောက်နေသည်ကို စဉ်းစားမရအောင် ဖြစ်နေတော့သည်။ သူနှင့် မရင်းနှီးသော မျက်နှာကျက်၊ နံရံ၊ ပြတင်းပေါက်လိုက်ကာ။ ထိုအရာများ အားလုံးကို ပေါင်းစပ်ကြည့်ပြီး အချိန်အနည်းငယ်ကြာမှ သူ သဘောပေါက်လာသည်။ သူသည် ‘မာရူမစ်ဆူအန်’ မိဘမဲ့ဂေဟာ၏ အခန်းတစ်ခန်းထဲတွင် ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။
အချက်ပေး ခေါင်းလောင်းသံက ပို၍ ကျယ်လောင်လာသည်။ လူတို့၏ အော်ဟစ်သံများကိုလည်း သူ ကြားလာရသည်။ “မီးလောင်နေတယ်။ လျှောက်မပြေးနဲ့” ဟူသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကတ်ဆူရိုသည် ခုန်ထလိုက်ပြီး ဖိနပ်စီး၍ ခရီးဆောင်အိတ်နှင့် ဂျာကင်အင်္ကျီကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ မနေ့ညက အင်္ကျီမချွတ်ဘဲ အိပ်ခဲ့မိသည်မှာ ကံကောင်းလှပေသည်။ ဂီတာကို ဘယ်လို လုပ်ရမည်နည်း။ တစ်စက္ကန့်မျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး အဖြေရလာသည်။ ပစ်ထားခဲ့တော့မည်။
အခန်းမှ ထွက်လိုက်သောအခါ သူ မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းက သူ့ကို အံ့အားသင့်စေသည်။ ခန်းမထဲတွင် မီးခိုးများ အူထနေလေပြီ။
ဝန်ထမ်းတစ်ဦးသည် ပါးစပ်ကို လက်ကိုင်ပဝါဖြင့် အုပ်ထားလျက် သူ့ကို လမ်းညွှန်ပြနေသည်။ “ဒီဘက်ကို သွားပါ။ ထွက်ပေါက်က ဒီဘက်မှာ”
ကတ်ဆူရိုသည် သူ၏ လမ်းညွှန်မှုအတိုင်း ထွက်လာပြီး လှေခါးကို တစ်ထစ်ကျော် ဆင်းလာခဲ့သည်။
သို့သော် အောက်ထပ်သို့ ရောက်သောအခါ သူ့ခြေလှမ်းများ တုံ့ရပ်သွားသည်။ ဆယ်ရီသည် ခန်းမအလယ်တွင် ငူငူကြီး ရပ်နေသည်။
“လာ လာ။ ငါတို့ ဒီထဲကနေ အမြန်ထွက်မှ ဖြစ်မယ်” သူက အော်ပြောလိုက်သည်။
ဆယ်ရီ၏ မျက်လုံးများက နီရဲနေကြသည်။ သူ့ပါးပြင်ထက်မှာလည်း မျက်ရည်များ စိုရွှဲလျက်။ “ကျွန်မ မောင်လေး ….. တတ်ဆုကို ရှာမတွေ့ဘူး”
“ဟမ် … သူ ဘယ်သွားနေတာလဲ”
“သမီး မသိဘူး။ ခေါင်းမိုး လေသာဆောင်မှာ ထင်တာပဲ။ သူက ညည အိပ်မပျော်ဘူးဆိုရင် အဲဒီအပေါ်ကို သွားနေကျပဲ”
“ခေါင်မိုး လေသာဆောင် ….” ကတ်ဆူရိုသည် တစ်ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း ထိုနောက်ပိုင်းတွင်မူ လေအဟုန်ကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလေတော့သည်။ သူသည် သူ၏ အထုပ်အပိုးများကို ဆယ်ရီထံသို့ ထိုးပေးလိုက်သည်။ “ဦး ပစ္စည်းတွေ ယူပြီး ဒီအထဲက အမြန် ထွက်သွားတော့”
“ရှင် …” မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေသော ဆယ်ရီကိုပင် ပြန်မဖြေနိုင်တော့ဘဲ ကတ်ဆူရိုသည် အပေါ်ထပ်သို့ ပြေးတက်သွားလေသည်။
အချိန် တစ်ခဏလေး အတွင်းမှာပင် မီးခိုးငွေ့များ ပိုမိုထူထပ်လာပြီး သူ့မျက်လုံးထဲမှ မျက်ရည်များ အတားအဆီးမရှိ ကျလာကြသည်။ လည်ချောင်းလည်း နာကျင်စ ပြုလာပြီ။ အနီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရသည့်အပြင် အသက်ရှူရန်ပင် ခက်ခဲလာသည်။ ပို၍ ကြောက်စရာ ကောင်းသည်မှာ မီးရောင်ကို မမြင်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ မည်သည့် နေရာတွင် မီးစွဲလောင်နေသနည်း။ ဆက်လက်၍ အချိန်ဆွဲနေလျှင် အသက်အန္တရာယ် ရှိလာနိုင်သည်။ ပြန်ပြေးရလျှင် ကောင်းမည်လော။ ထိုသို့ စဉ်းစားနေစဉ်တွင် ကတ်ဆူရိုသည် ကလေးတစ်ယောက်၏ ငိုသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
“ဟေ့ … သား အခု ဘယ်နေရာမှာလဲ” သူက အော်မေးလိုက်သည်။ သူ့ပါးစပ် ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် မီးခိုးငွေ့များက လည်ချောင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာကြသည်။ အလွန်အမင်း ချောင်းဆိုး၍ နေရထိုင်ရ ခက်နေသော်လည်း သူသည် ရှေ့သို့သာ ဆက်ပြီး တိုးလာခဲ့သည်။
ပစ္စည်းတစ်ခု ပြုတ်ကျသံကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် မီးခိုးငွေ့များ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားလေသည်။ ကလေးငယ်တစ်ယောက် လှေကားမှ တွားသွား၍ ဆင်းလာသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ ဆယ်ရီ၏ မောင်လေးပင် ဖြစ်သည်။
ကတ်ဆူရိုသည် ကောင်လေးကို ပခုံးပေါ် ပစ်တင်လိုက်ပြီး အောက်ထပ်သို့ ပြေးဆင်းလေသည်။ ဗုန်းဟူသော မြည်သံနှင့်အတူ မျက်နှာကျက်တစ်ခုလုံး ပြိုကျလာသည်။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး မီးတောက်များ ဝိုင်းရံနေတော့သည်။
ကောင်လေး၏ အော်ငိုသံနှင့်အတူ ကတ်ဆူရို၏ စိတ်မှာလည်း ရှုပ်ထွေးနေလေပြီ။
သို့သော် ဤအတိုင်း နေနေလျှင်လည်း သေရန်သာ ရှိတော့သည်။ အသက်ရှင်လိုလျှင် မီးပုံကို တိုး၍ အောက်ထပ်သို့ ပြေးဆင်းရပေမည်။
ကတ်ဆူရိုသည် ကောင်လေးကို ပခုံးတွင် တင်ပိုးထားရင်း မီးပုံထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ဘယ်သို့ ဘယ်လို ပြေးရမည်ကို သိသည်တော့ မဟုတ်။ ပြင်းထန်သော မီးရှိန်တို့က သူ့ကို မညှာမတာ ထိုးဆွနေကြသည့်အပြင် တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်ကိုက်ခဲ၍ အသက်ရှူ၍ပင် မရတော့ချေ။
အနီရောင်နှင့် မှောင်မိုက်ခြင်းတို့က တပြိုင်နက်တည်း သူ့ကို ဝန်းရံနေကြသည်။
သူ့ကို တစ်ဦးတစ်ယောက်က ခေါ်နေဟန် တူသည်။ သို့သော် သူ့တွင် ပြန်လည် ဖြေကြားနိုင်စွမ်း မရှိတော့။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး လှုပ်၍ပင် မရတော့ချေ။ မဟုတ်သေး။ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ် ရှိသေး၏၊ မရှိသေး၏ ဆိုသည်ကိုပင် သူ လုံးဝ မသိတော့ချေ။ အသိစိတ်များက တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးလာပြီး အိပ်ပျော်သွားတော့မည့်အလား။
စာတစ်စောင်ထဲမှ စကားလုံးများသည် သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ထင်ပေါ်လာကြသည်။
❝ ခင်ဗျားရဲ့ ဂီတအပေါ်မှာ ထားတဲ့ အရူးအမူး စိတ်ဓာတ်ဟာ အလဟဿ ဖြစ်သွားမှာတော့ မဟုတ်ဘူး။
ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ်ဗျာ။ ခင်ဗျားရဲ့ ဂီတဟာ လူတွေကို ကယ်တင်နိုင်လိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ ခင်ဗျား ဖန်တီးထားတဲ့ သီချင်းတွေဟာ ခေတ်ပေါင်းများစွာ ဆက်လက် ရှင်သန်သွားလိမ့်မယ်။
ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီလို ယတိပြတ် ပြောနိုင်ရတာလဲလို့ ခင်ဗျား မေးချင်နေမှာပဲ။ ကျွန်တော်အနေနဲ့ ဖြေရ အင်မတန် ခက်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒါက အမှန်တရားပဲ။
အဲဒီအချက်ကို ခင်ဗျား မြဲမြဲ ယုံကြည်ထားပေးပါ။ ခင်ဗျားရဲ့ နောက်ဆုံး ထွက်သက်အထိ မြဲမြဲ ယုံကြည်ထားပါ။ ❞
“ဪ … ဒီလိုပါလား။ အခုအချိန်ဟာ နောက်ဆုံးအချိန်၊ နောက်ဆုံး ထွက်သက်ပဲလား။ အခုချိန်မှာ ငါ အဲဒါကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ယုံကြည်ထားရင် လုံလောက်ပြီပေါ့။
စာထဲအတိုင်းသာ တကယ် ဖြစ်မယ်ဆိုရင် … အဖေ၊ ကျွန်တော်ရဲ့ ခြေရာလက်ရာတွေတော့ ချန်ထားနိုင်ခဲ့ပါပြီ။ ရှုံးနိမ့်တဲ့ တိုက်ပွဲတစ်ပွဲတော့ ဖြစ်ခဲ့တာပေါ့လေ”