ဒုတိယနေ့ ညနေရောက်မှသာ ကတ်ဆူရိုသည် ကျောပိုးအိတ်တစ်လုံး ကျောပိုး၍ အနောက်တိုင်းဝတ်စုံ အိတ်ကို ကိုင်လျက် နေအိမ်တိုက်ခန်းမှ ထွက်လာနိုင်ခဲ့သည်။ အနောက်တိုင်း ဝတ်စုံအိတ်ထဲတွင် သူဌေးထံမှ ငှားရမ်းထားသော အနက်ရောင် အနောက်တိုင်း ဝတ်စုံတစ်စုံ ထည့်ထားသည်။ မည်သည့် အချိန်ရောက်မှ တိုကျိုသို့ ပြန်လာနိုင်မည်ကို မသိသောကြောင့် သူသည် ဂီတာကိုပါ တစ်ပါတည်း ယူဆောင်သွားလိုခဲ့သည်။ သို့သော် ဂီတာကို မြင်လျှင် မိဘများ၏ စောင်းမြောင်းပြောဆိုခြင်းကို ခံရနိုင်သောကြောင့် ၎င်းကို မယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ရသည်။ ဂီတာအစား ဘာဂျာကို အိတ်ထဲသို့ ထည့်ယူလာခဲ့သည်။
ကတ်ဆူရိုသည် တိုကျိုဘူတာတွင် ရထားစီးသည်။ ရထားတွဲထဲတွင် လူသူ နည်းပါးသောကြောင့် လူလေးယောက် ထိုင်နိုင်သော ထိုင်ခုံတွဲကို သူတစ်ယောက်တည်း မောင်ပိုင်စီးထားပြီး ဖိနပ်ချွတ်၍ မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်ခုံပေါ်သို့ ခြေထောက်တင်ထားလိုက်သည်။
ကတ်ဆူရို၏ ဇာတိမြို့သို့ ရောက်ရန် တိုကျိုဘူတာမှ ၂ နာရီခန့် ရထားစီးရပေမည်။ အကြားတွင်လည်း ရထားပြောင်းရဦးမည်။ ဇာတိမြို့လေးမှ တိုကျိုသို့ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ရထားစီး၍ ရုံးတက်နေကြသောသူများ ရှိသည်ဟု သိထားသော်လည်း ကတ်ဆူရိုက ထိုသို့ နေထိုင်သွားလာရန် စိတ်ပင် မကူးခဲ့ဖူးပေ။
အဘွား ကွယ်လွန်သွားသော သတင်းကို ပြောပြလိုက်သောအခါ သူဌေးက သူ့အား အိမ်ပြန်ရန် ချက်ချင်း ခွင့်ပေးခဲ့လေသည်။
“ဒါမျိုး အခွင့်အရေးက ရခဲတယ်။ မင်းအဖေအမေတွေနဲ့ သေသေချာချာ ညှိနှိုင်းခဲ့။ မင်းရဲ့ အနာဂတ် ရည်မှန်းချက်အတွက်ပေါ့ကွာ” သူဌေးက သူ့ကို ဖျောင်းဖျနေသည်။ ဂီတကို စွန့်လွှတ်ရန် အချိန်တန်ပြီဟု သူ့ကို အနုနည်းဖြင့် အရိပ်အခြေ ပြနေခြင်းပေလော။
‘အောင်မြင်နိုင်ဖို့ ငါ့မှာ တကယ်ပဲ မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ဘူးလား’ ပြတင်းပေါက်မှ တောတောင် ရှုခင်းများကို ငေးကြည့်ရင်း ကတ်ဆူရို တွေးနေမိသည်။ အိမ်ပြန်ရောက်လျှင်လည်း ဖခင်၏ ပြစ်တင်မောင်းမဲခြင်းကို ခံရပေဦးမည်။ ပြောလာမည့် အကြောင်းအရာကို ရှည်ရှည်ဝေးဝေး စဉ်းစားကြည့်ရန်ပင် မလို။ “မင်း အခုချိန်ထိ စိတ်ကူးယဉ်လို့ အားမရသေးဘူးလား။ လောကမှာ ဒီလောက် လွယ်ကူတဲ့ ကိစ္စမျိုး ရှိနိုင်ပါ့မလား။ မြန်မြန် အသိတရား ဝင်ပြီး အိမ်က မိမွေဖမွေ လုပ်ငန်းကို ဆက်ခံဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ။ မဟုတ်လည်း အရေးအရာရှိတဲ့ အလုပ်မျိုးကို မင်း ရှာနိုင်တာမှ မဟုတ်ဘဲ”
ကတ်ဆူရိုက ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ခါယမ်း၍ အတွေးများကို မောင်းထုတ်ပစ်သည်။ စိတ်ညစ်စရာ ကောင်းသော ထိုကိစ္စကို မစဉ်းစားတာပဲ ကောင်းပေမည်။ သူသည် ကျောပိုးအိတ်ကို ဖွင့်ပြီး အထဲမှ Walkman ကက်ဆက်နှင့် နားကြပ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုပစ္စည်းနှစ်ခုသည် ဈေးကွက်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်မှာ တစ်နှစ်လောက်သာ ရှိသေးသော်လည်း ကမ္ဘာလောကကြီးကို အကောင်းဘက်သို့ ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။ ကတ်ဆူရို အနေဖြင့် မည်သည့်နေရာသို့ သွားသွား၊ ကြိုက်သည့်နေရာတွင် သီချင်းနားထောင်နိုင်သည်။
သူသည် သီချင်းကို ဖွင့်ပြီး မျက်စိကို စုံမှိတ်ထားလိုက်သည်။ သူ၏ နားထဲသို့ Yellow Magic Orchestra အမည်ရှိ ဂီတအဖွဲ့၏ သီချင်းတစ်ပုဒ်က ငြိမ့်ညောင်းသာယာစွာ ဝင်ရောက်လာသည်။ ဂီတအဖွဲ့၏ အဖွဲ့ဝင်များ အားလုံးသည် ဂျပန်လူမျိုးများ ဖြစ်ကြသော်လည်း နိုင်ငံရပ်ခြားတွင် စတင် နာမည်ကျော်ကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လော့စ်အိမ်ဂျယ်လိစ်မြို့၏ စတိတ်စင် တစ်ခုပေါ်တွင် Tubes ဂီတအဖွဲ့အတွက် အဖွင့်သီချင်းတစ်ပုဒ် သီဆိုပေးစဉ် ပရိသတ်အားလုံးက မတ်တတ်ရပ်ကာ သောင်းသောင်းဖျဖျ ဩဘာပေးခဲ့ကြသည်ဟု အဆိုရှိသည်။
၎င်းကိုပင် ဂီတပါရမီဟု ခေါ်ဆိုလေသလော။ သူသည် သူ့ဦးနှောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အတွေးကို ပိတ်ပင်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် နှလုံးသား ထောင့်တစ်နေရာမှ စိမ့်ထွက်လာသော ခံစားချက်ကိုကား တားဆီးနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပေ။
မကြာမီ သူ့အိမ်နှင့် အနီးဆုံးဖြစ်သော ဘူတာရုံသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ဘူတာရုံမှ ထွက်လိုက်သောအခါ မိမိနှင့် ရင်းနှီးနေခဲ့ပြီးသော မြင်ကွင်းများက မျက်လုံးအိမ်ထဲ ထင်ဟပ်လာကြသည်။ အမြန်လမ်းမကြီးနှင့် ပေါင်းစုံသွားမည့် မိန်းလမ်းမကြီး၏ ဘယ်ညာ ဘေးတစ်ဘက်တစ်ချက်စီတွင် သေးငယ်သော ဆိုင်ခန်းများက အစီအရီ တည်ရှိနေကြသည်။ ထိုလုပ်ငန်းများသည် မိမိတို့၏ ပုံမှန် ဖောက်သည်များဖြင့်သာ လည်ပတ်နေကြရသည်။ ကတ်ဆူရိုသည် ကျောင်းထွက်ပြီးကတည်းက အိမ်သို့ အလည် ပြန်မရောက်တော့ချေ။ သို့သော် မြို့၏ အနေအထားသည် စိုးစဉ်းမျှ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ခြင်း မရှိ။
ကတ်ဆူရိုသည် ခြေလှမ်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ပန်းဆိုင်နှင့် ကုန်စုံဆိုင်၏ အကြားတွင် ရှိသည့် ဆိုင်ခန်းနှစ်ခန်းစာ အကျယ်ရှိသော ဆိုင်တစ်ဆိုင်၏ ယင်းလိပ်တံခါးသည် တစ်ဝက်မျှသာ ဖွင့်ထားသည်။ ယင်းလိပ်တံခါး၏ အထက်တွင် ‘ယူအိုမတ်ဆု’ ဟု ရေးထားသော ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုကို တွေ့နိုင်သည်။ ၎င်းစာလုံးကြီး၏ ဘေးတွင် စာလုံးသေးသေးဖြင့် ‘လတ်ဆတ်သော ငါးများကို အိမ်တိုင်ရာရောက် ပို့ဆောင်ပေးသည်’ ဟု ရေးထားသေးသည်။
ငါးဆိုင်ကို စတင် ဖွင့်လှစ်ခဲ့သူမှာ ကတ်ဆူရို၏ အဘိုးဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က ဆိုင်မှာ ဤနေရာတွင် မဟုတ်။ ဆိုင်မျက်နှာစာကလည်း ပို၍ ကျယ်ဝန်းသည်။ သို့သော် ထိုဆိုင်သည် စစ်ကြီးအတွင်း၌ မီးလောင်ပျက်စီးသွားသောကြောင့် စစ်ပြီးသောအခါတွင် ယခုနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့ဖွင့်လှစ်ခဲ့ကြသည်။
ကတ်ဆူရိုသည် ယင်းလိပ်တံခါးအောက်မှ ငုံ့ပြီး ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ ဆိုင်တွင်း၌ မှောင်မဲနေသည်။ အသေအချာ ကြည့်လိုက်သောအခါ အအေးခန်း ကောင်တာထဲတွင် ငါးများကို မတွေ့ရ။ ယခုလို ရာသီမျိုးတွင် လတ်ဆတ်သော ငါးများကို တစ်ရက်မျှပင် အပြင်မှာ ထားမရဘဲ ရောင်း၍ မကုန်သည်များကို ရေခဲရိုက်ထားရသည်။ နံရံပေါ်တွင် စက္ကူတစ်ရွက် ကပ်ထားသည်။ ‘ငါးရှဉ့်ကင်များကို ဝယ်ယူအားပေးနိုင်ပါသည်’
ယဉ်ပါးနေပြီ ဖြစ်သော ငါးညှီနံ့များက သူ၏ ငယ်ဘဝကို လွမ်းဆွတ်တမ်းတစေသည်။ ကတ်ဆူရိုသည် ဆိုင်အနောက်ဘက်သို့ လျှောက်သွားသည်။ ဆက်သွားလျှင် လူနေအိမ်ခန်းသို့ ဝင်ရာ ဖိနပ်ချွတ်ခုံသို့ ရောက်သည်။ အိမ်တံခါးကို အလုံပိတ်ထားသော်လည်း အခန်းတွင်းမှ အလင်းတချို့သည် အပြင်ဘက်သို့ ဖြာထွက်နေကြသည်။ အထဲတွင် လှုပ်ရှားနေသော လူရိပ်လူရောင်ကိုလည်း တွေ့နေရသည်။
သူသည် အသက်ရှူမှန်အောင် ပြုပြင်ပြီး အသံပြုလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် ပြန်ရောက်ပြီ” အော်လိုက်ပြီးနောက် သူ စဉ်းစားနေမိသည်။ “နေကောင်းကြရဲ့လား” ဟု နှုတ်ဆက်သည်က ပိုပြီး သင့်လျော်နေမလား မပြောတတ်။
တံခါးပွင့်လာပြီး အနက်ရောင် အင်္ကျီ ဝတ်ဆင်ထားသော သူ့နှမ အေမီကို၏ မျက်နှာကို တွေ့ရလေသည်။ သူ့ကို မတွေ့ခဲ့ရသည်မှာ အတော်ပင် ကြာခဲ့လေပြီ။ ယခုအခါ တော်တော်လေးပင် ထွားလာခဲ့ပြီ။ အေမီကိုသည် ကတ်ဆူရိုကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး ကြည့်ပြီး “ဟူး …” ဟူ၍ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“အစ်ကို ပြန်လာပြီနော်။ လာမှာ မဟုတ်တော့ဘူးလို့ ကျွန်မက ထင်နေတာ”
“မလာဘဲ နေပါ့မလား။ ငါ ရအောင် ကြံပါ့မယ်လို့ ပြောထားတာပဲဟာ” ကတ်ဆူရိုသည် ဖိနပ်ချွတ်ပြီး အထဲသို့ ဝင်လာသည်။ အခန်းကျဉ်းလေးအတွင်းသို့ မျက်စိဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ “နင် တစ်ယောက်တည်းလား။ အဖေအမေတို့ရော”
အေမီကိုက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“သူတို့ စင်တာကို သွားတာ နေ့ခင်းကတည်းကပဲ။ ကျွန်မလည်း အဲဒီကို သွားပြီး သူတို့ကို ကူညီပေးမလို့ပါပဲ။ ဒါပေမယ့် အစ်ကို ပြန်လာရင် ဘယ်သူမှ မရှိဘဲ အိမ်ဟောင်းလောင်း ဖြစ်နေမှာ စိုးလို့ အစ်ကို့ကို စောင့်နေတာ”
ကတ်ဆူရိုက ပခုံးကို တွန့်လိုက်သည်။ “ဪ … ဒီလိုလား”
“စင်တာကို ဒီလိုပုံစံမျိုးနဲ့ သွားမယ်လို့ စိတ်ကူးထားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်”
သူသည် တီရှပ်နှင့် ဂျင်းဘောင်းဘီကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ “အလကား ဟုတ်ပါ့မလား။ ခဏစောင့်ဦး။ ငါ သွားလဲလိုက်ဦးမယ်”
“မြန်မြန်လုပ်”
“အေးပါ” ကတ်ဆူရိုသည် သူ့အထုပ်ကိုဆွဲပြီး အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားသည်။ ဒုတိယထပ်တွင် မြက်ဖျာ ခြောက်ချပ်ခန်းနှင့် လေးချပ်ခွဲခန်းဟူ၍ အခန်းနှစ်ခန်း ရှိသည်။ သူသည် အထက်တန်းကျောင်း ပြီးသည်အထိ မြက်ဖျာ ခြောက်ချပ်ခန်းထဲတွင် နေထိုင်ခဲ့သည်။
စက္ကူတံခါးကို ဆွဲဖွင့်လိုက်သောအခါ အထဲမှ မြင်ကွင်းက သူ့ကို မျက်မှောင်ကုတ်သွားစေသည်။ ပြတင်းလိုက်ကာများ ချထားသောကြောင့် အခန်းတွင်းမှ ပစ္စည်းများကို မှုန်ပျပျသာ မြင်နေရသည်။ ကတ်ဆူရိုသည် နံရံပေါ်ရှိ မီးခလုတ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ မီးချောင်း၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် မြင်နေရသော အလုံးစုံတို့သည် သူ ယခင် နေထိုင်ခဲ့စဉ်ကအတိုင်း ပုံစံမပျက်ဘဲ မူလအတိုင်း တည်ရှိနေကြသည်။ ခဲတံချွန်စက် အဟောင်းသည်လည်း စာရေးစားပွဲပေါ်တွင် ဟန်မပျက် ရှိနေလေသည်။ သူ ကြိုက်နှစ်သက်ခဲ့သော အဆိုတော်များ၏ ရုပ်ပုံ ပိုစတာများသည်လည်း နံရံတွင်ပေါ် အတိုင်းသား တွေ့နေရသည်။ စာအုပ်စင်ပေါ်တွင်လည်း အဘိဓာန်စာအုပ် အဟောင်းများ အကြား ရောနှောနေသော ဂီတာစာအုပ်များကို တွေ့နိုင်ပေသည်။
တိုကျိုသို့ ပြောင်းသွားစဉ် အချိန်က ဤအခန်းကို အေမီကို အသုံးပြုလိုကြောင်း သူ့မိခင်ထံမှ ကတ်ဆူရို ကြားခဲ့ဖူးသည်။ အမေတို့ ကြိုက်နှစ်သက်သလို ပြုလုပ်နိုင်ကြောင်းကိုလည်း ကတ်ဆူရိုက ပြန်ကြားခဲ့သည်။ ယနေ့အချိန်ထိ သူ၏ ရည်မှန်းချက် ဖြစ်သော ဂီတလောကအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ရေး အတွက်သာ အသည်းအသန် ကြိုးစားနေပြီး အိမ်သို့ ပြန်လည် ပြောင်းရွှေ့ နေထိုင်ရန် လုံးဝ စိတ်ကူး မရှိခဲ့ပေ။
သို့သော် ဤအခန်းကို ဟန်မပျက်စေဘဲ မူလအတိုင်း ထိန်းသိမ်းထားခြင်းသည် သူ ပြန်လာရန် မိဘများက မျှော်လင့် တောင့်တနေကြဆဲ ဖြစ်ကြောင်းကို ဖော်ပြလျက် ရှိနေသည်။ ၎င်းအချက်ကို စဉ်းစားမိသောအခါ ကတ်ဆူရို၏ အတွေးများ လေးပင်လာကြသည်။
အနောက်တိုင်း ဝတ်စုံကို လဲပြီးနောက် ကတ်ဆူရိုသည် အေမီကိုနှင့်အတူ အိမ်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။ ဇူလိုင်လဟု ဆိုရသော်လည်း ရာသီဥတုက ကံကောင်းထောက်မစွာ အေးမြနေဆဲ။
အသုဘရှု အခမ်းအနား ကျင်းပမည့် နေရာသည် မကြာခင်ကမှ ဆောက်လုပ်ပြီးစီးသွားသော မြို့နယ်ခန်းမတွင် ဖြစ်သည်။ သူ့အိမ်မှ ဆယ်မိနစ်ခန့် လမ်းလျှောက်သွားရသည်။
လူနေရပ်ကွက်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့် မျက်စိရှေ့မှ မြင်ကွင်းများသည် ယခင်ကနှင့် မတူတော့ဘဲ များစွာ ပြောင်းလဲနေသည်ကို တွေ့ရ၍ ကတ်ဆူရိုမှာ အံ့အားသင့်နေမိသည်။ အေမီကို၏ ပြောပြချက်အရ ဤမြို့လေးသို့ ပြောင်းရွှေ့လာသော လူဦးရေမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးပွားလျက် ရှိနေသည်။ မြို့ငယ်သေးသေးလေးဟု ဆိုသော်လည်း အနည်းနှင့်အများတော့ အပြောင်းအလဲ ရှိရမည်သာဟု ကတ်ဆူရိုက တွေးမိသည်။
“အစ်ကို၊ ဘာလုပ်မယ် စိတ်ကူးထားသလဲ” လမ်းလျှောက်နေရင်း အေမီကိုက မေးလာသည်။
သူ့စကား၏ ဆိုလိုရင်း အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သော်လည်း ကတ်ဆူရိုသည် မသိချင်ယောင် ဆောင်၍ ပြန်မေးလိုက်သည်။ “ဘာလုပ်ရမှာလဲ”
“ရှေ့အနာဂတ်အတွက် မေးနေတာလေ။ ဂီတ အကျော်အမော် တစ်ယောက် ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်ရင်လည်း မဆိုးပါဘူး။ ဒါပေမယ့် အစ်ကို့မှာ မျှော်လင့်ချက် ရှိသေးလို့လား”
“မေးစရာ လိုသေးလို့လား။ မျှော်လင့်ချက်သာ မရှိရင် ငါ ဒီလောက် လုပ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး” ထိုစကားကို ပြောနေစဉ်အတွင်း သူ၏ ရင်မှာ တဒိန်းဒိန်း ခုန်လျက် ရှိသည်ကို သူ သတိထားမိသည်။ အလိမ်ပေါ်သွားမည်ကို ကြောက်နေသည့် ခံစားမှုမျိုး။
“ဒါပေမယ့် ကျွန်မတို့အိမ်မှာ ဂီတပါရမီရှင်တစ်ယောက် ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မဖြင့် ဘယ်လိုမှ ယုံကြည်လို့ မရသေးဘူး။ အစ်ကိုရဲ့ ဖျော်ဖြေပွဲတွေကို ကျွန်မ သွားကြည့်ဖူးပါတယ်။ တကယ်လည်း ကောင်းတယ်လို့ ယူဆတယ်။ ဒါပေမယ့် နာမည်ကျော်ကြားတဲ့ အဆိုတော် တစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ ဆိုတာကတော့ အဲဒီလောက်နဲ့ ရလိမ့်မယ် မထင်ဘူး”
ကတ်ဆူရိုက ရှုံ့မဲ့လျက် ပြန်ပြောသည်။ “နင်က ဆရာမကြီးလား။ နင် ဘာနားလည်လို့လဲ”
အေမီကို စိတ်ဆိုးသွားမည်ဟု ယူဆမိခဲ့သည်။ သို့သော် သူက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်မက ဂီတလောကအကြောင်း ဘာမှ သိတာမှ မဟုတ်တာ။ ဒါကြောင့်လည်း အစ်ကို့ကို မေးနေတာပေါ့။ ဘာဆက်လုပ်ဖို့ စိတ်ကူးထားသလဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဲဒီလောက် ယုံကြည် စိတ်ချနေမှတော့ ထင်သာမြင်သာ ရှိတဲ့ ပန်းတိုင်တစ်ခုလောက် ချပြသင့်တာပေါ့။ ဥပမာ အစ်ကိုရဲ့ အနာဂတ် အစီအစဉ်တွေ၊ နောက်နောင် ဘယ်လို အောင်မြင်အောင် လုပ်မယ် ဆိုတဲ့ စီမံကိန်းတွေ၊ ဘယ်အချိန်မှာ ဂီတနဲ့ အသက်မွေးနိုင်ရမယ် ဆိုတာမျိုးတွေပေါ့။ အဲဒါတွေကိုမှ ချမပြနိုင်ရင် ကျွန်မ မပြောနဲ့၊ အဖေအမေတို့ကလည်း အစ်ကို့ကို စိတ်ချမှာ မဟုတ်ဘူး”
နှမဖြစ်သူ၏ စကားမှာ မှန်လွန်းသည်ဟု ဆိုနိုင်သော်ငြားလည်း ကတ်ဆူရိုက မာန်မဲ၍သာ ပြန်ပြောလေသည်။
“ကိုယ်ချထားတဲ့ စီမံကိန်းအတိုင်းသာ မလွဲမသွေ ဖြစ်နေမယ် ဆိုရင် ဘယ်သူက အပင်ပန်းခံပြီး ရုန်းကန်နေဖို့ လိုနေဦးတော့မလဲ။ ဒီမြို့လေးပေါ်က တက္ကသိုလ်မှာ ဘွဲ့ရပြီး ဒီမြို့လေးပေါ်က ဘဏ်မှာပဲ အလုပ်ဝင်နေမယ့် လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒါကို ဘယ်လိုမှ နားလည်နိုင်လိမ့်မယ် မထင်ဘူး”
သူသည် အေမီကိုကို ရည်ရွယ်၍ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ နောက်နှစ် နွေဦးတွင် ဘွဲ့ရတော့မည့် အေမီကိုသည် အလုပ်ကို စောစီးစွာ ရှာပြီးနှင့်လေပြီ။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်လည်း သူ အလွန် စိတ်ဆိုးသွားလိမ့်မည်ဟု ယူဆထားသော်လည်း သူသည် ထွက်သက်လေကိုသာ ခပ်ပြင်းပြင်းကြီး မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။
“အစ်ကို၊ အဖေအမေတို့ရဲ့ နောင်ရေးအတွက် အသေအချာ စဉ်းစားကြည့်ဖူးလား။ သူတို့တွေ အသက်ကြီးကုန်ကြပြီနော်”
ကတ်ဆူရို နှုတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူ မစဉ်းစားချင်ဆုံး ကိစ္စတစ်ရပ်မှာ မိဘများ၏ အိုဇာတာပင် ဖြစ်သည်။
“အဖေ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လလောက်က မှောက်သွားသေးတယ်။ အရင်ကလိုပါပဲ။ နှလုံးရောဂါ ပြန်ဖောက်တာ”
ကတ်ဆူရို၏ ခြေလှမ်းများ တုံ့ရပ်သွားပြီး အေမီကိုကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ “တကယ်ကြီးလား”
“တကယ်ပေါ့” အေမီကိုသည် သူ့ကို စူးစူးစိုက်စိုက် ပြန်ကြည့်နေသည်။ “ကံကောင်းလို့ ဆိုးဆိုးရွားရွား မဖြစ်တယ်။ ဒါပေမယ့် အဘွား အသည်းအသန် ဖြစ်နေတာနဲ့ တိုက်ဆိုင်လေတော့ ကျွန်မတို့မှာ ကြောက်လိုက်ကြတာ အရမ်းပဲ”
“ငါ ဘာမှ မသိရပါလား”
“အဖေက အမေ့ကို မပြောခိုင်းတာတဲ့လေ”
“ဪ …….”
ကျေးဇူးကန်းသည့် သားတစ်ယောက်ကို အသိပေးနေစရာ မလိုဟု ဆိုလိုရာ ရောက်ပါသလော။ ကတ်ဆူရိုတွင် ပြန်လည် တုံ့ပြန်စရာ စကားမရှိသောကြောင့် နှုတ်ဆိတ်၍သာ နေနေရလေသည်။
သူတို့နှစ်ယောက်သည် ရှေ့သို့ ဆက်လက် လှမ်းလျှောက်လာကြသည်။ မြို့နယ်ခန်းမသို့ ရောက်သွားသည်အထိ အေမီကိုထံမှ ဘာစကားကိုမျှ မကြားရတော့ပေ။