ရှိုတာက ဖယောင်းတိုင်း အသစ်တစ်ချောင်းကို မီးညှိလိုက်သည်။ မျက်စိက အမှောင်နှင့် အသားကျနေသောကြောင့် ဖြစ်မည် ထင်သည်။ ဖယောင်းတိုင် အနည်းငယ် ထွန်းရုံဖြင့် တစ်ခန်းလုံးကို ကောင်းကောင်း မြင်နေရသည်။
“စာ မလာတော့ဘူးလား” ကိုဟိုင်က တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ “အရင်ကဆို ဒီလောက် စောင့်စရာ မလိုဘူး။ သူ စာမပြန်တော့ဘူး ထင်တယ်”
“စာ မပြန်လောက်တော့ဘူး ထင်တယ်” ရှိုတာက သက်ပြင်းချရင်း ပြောနေသည်။ “ကိုယ့်ကို ပက်ပက်စက်စက် အပြောခံလိုက်ရတာဆိုတော့ စိတ်ပျက်ရင် ပျက်၊ မပျက်ရင်လည်း ဒေါကန်နေမှာ သေချာတယ်။ ဘယ်လိုပဲ တုံ့ပြန် တုံ့ပြန်၊ သူ စာရေးဖို့ စိတ်ပါမှာ မဟုတ်တော့ဘူး”
“ဘာအဓိပ္ပာယ်တုန်း။ မင်းက ငါ့ကို အပြစ်တင်နေတာပေါ့” အဆုယာက ရှိုတာကို ပြူးကြည့်နေသည်။
“ငါ အဲဒီလို မပြောပါဘူး။ တကယ်တော့ ငါရဲ့ အတွေးက မင်းနဲ့ အတူတူပဲ။ နည်းနည်းလေး ဖိပြောပေးမှ ကောင်းမယ်လို့ ယူဆတာပဲ။ ဒါပေမယ့် ပြောသင့်တာတွေလည်း ပြောပြီးနေပြီ။ သူ စာမပြန်တော့လည်း ငါတို့က ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ။ မဟုတ်ဘူးလား”
“….. အဲဒီလို လုပ်ပါ” အဆုယာက မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။
“ဒါပေမယ့် …. သူ ဘယ်လို နေနေမလဲ မသိဘူးနော်” ကိုဟိုင်က ပြောသည်။ “ဆက်ပြီးပဲ စခန်းသွင်း လေ့ကျင့်နေမလား။ ပြီးတော့ အိုလံပစ် လက်ရွေးစင်အဖြစ် အရွေးခံရမှာလား။ နောက်ပိုင်း ဂျပန်နိုင်ငံက အဲဒီလောက် အရေးပါတဲ့ အိုလံပစ်ပွဲကို သပိတ်မှောက်လိုက်တာဆိုတော့ သူ အရမ်းပဲ တုန်လှုပ်သွားမယ် ထင်တယ်”
“အဲဒီလို ဖြစ်သွားလည်း သူ့အပြစ်နဲ့ သူပဲ။ ငါတို့ ပြောတဲ့စကားမှ နားမထောင်တာ” အဆုယာက ဒေါသသံ နှော၍ ပြောသည်။
“သူ့ကောင်လေးရော ဘယ်လို ဖြစ်သွားသလဲ မသိဘူး။ ဘယ်အချိန်ထိ အသက်ရှင်နိုင်မလဲ မသိဘူး။ ဂျပန်အစိုးရက အိုလံပစ်ပွဲကို သပိတ်မှောက်ကြောင်း ထုတ်ပြန်ကြေညာတဲ့ နေ့အထိ နေနိုင်ပါ့မလား”
အဆုယာသည် ငြိမ်သက်နေသည်။ တိတ်ဆိတ်မှုက တစ်ခန်းလုံးကို အုပ်မိုးနေသည့် အလား။
“ဟေ့ … ဒီလိုကြီး ဘယ်လောက်ကြာကြာ နေဦးမှာလဲ” အဆုယာက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ “နောက်ဖေးတံခါးကို ပြောတာ။ ဒီလိုကြီး အမြဲ ပိတ်ထားရင် အချိန်ကလည်း ရွေ့လျားမှာ မဟုတ်တော့ဘူး”
“ဒါပေမယ့် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ရင် အတိတ်နဲ့ အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားမှာပေါ့။ သူဘက်က စာထည့်လိုက်တယ်ပဲ ထားဦး။ ဒီကို ရောက်လာမှာ မဟုတ်တော့ဘူး” ရှိုတာက အဆုယာကို လှည့်ကြည့်သည်။ “ဘယ်လို လုပ်မလဲ”
အဆုယာသည် အောက်နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ပြီး လက်ဆစ်များကို ချိုးနေသည်။ ဘယ်ဘက် လက်ချောင်း ငါးချောင်းစလုံး စုံအောင် ချိုးပြီးသောအခါ သူသည် ကိုဟိုင်ကို လှမ်းကြည့်သည်။ “ကိုဟိုင်၊ နောက်ဖေးတံခါးကို သွားဖွင့်လိုက်”
“ကောင်းပါ့မလား” ရှိုတာက မေးသည်။
“တော်ပြီကွာ။ အဲဒီ ယုန်စန္ဒာဆိုတဲ့ ဟာမကို မေ့ထားလိုက်တော့။ မဟုတ်လည်း ငါတို့နဲ့ ဘာမှမှ မဆိုင်ဘဲ။ ကိုဟိုင်၊ မသွားသေးဘူးလား”
“အင်း” ကိုဟိုင်သည် ပြောရင်း မတ်တတ်ထရပ်သည်။
ထိုစဉ် ‘ဘုတ်၊ ဘုတ်’ ဟူသော အသံက ရှေ့တံခါးဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
သုံးယောက်စလုံး ငြိမ်သက်သွားပြီး တစ်ယောက်မျက်နှာကို တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် အားလုံးပြိုင်တူ အရှေ့တံခါးဆီသို့ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။
အဆုယာသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း ရပ်လိုက်ပြီး ဆိုင်ထဲသို့ ခြေလှမ်းမှန်မှန်ဖြင့် လျှောက်သွားသည်။ ရှိုတာနှင့် ကိုဟိုင်တို့လည်း အနောက်မှ လိုက်လာသည်။
ထိုစဉ် ‘ဘုတ်၊ ဘုတ်’ ဟူသော အသံ ထပ်မြည်လာသည်။ တစ်ဦးတစ်ယောက်က ယင်းလိပ်တံခါးကို ရိုက်ပုတ်နေသည့် အသံ။ ဆိုင်အတွင်းတွင် လူရှိမရှိ အကဲခတ်သည့် သဘောမျိုး။ အဆုယာသည် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အသက်အောင့်ထားသည်။
တစ်ခဏအကြာတွင် စာထည့်ပေါက်မှ စာတစ်စောင် ထွက်ကျလာသည်။
❝ သို့ – နာမီယာကုန်စုံဆိုင်
မစ္စတာနာမီယာ ဒီမှာ နေသေးလား မသိဘူးနော်။ အကယ်၍ ဒီမှာ မနေတော့ဘူးဆိုရင် ဒီစာကို လက်ခံတဲ့သူအနေနဲ့ ကျေးဇူးပြုပြီး စာကို ဆက်မဖတ်တော့ဘဲ မီးရှို့ဖျက်ဆီးပေးပါလို့ တောင်းပန်ပါရစေရှင်။ အထဲမှာ ရေးထားတဲ့ စာတွေဟာ လူကြီးမင်းအတွက် အရေးမပါသလို ဘာမှလည်း အကျိုးရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဒီအောက်က စာသားတွေဟာ မစ္စတာနာမီယာကို ရည်ရွယ်ပြီး ရေးထားခြင်း ဖြစ်ပါတယ်ရှင်။
ဦးဆီ မဆက်သွယ်မိတာလည်း အတော်ကြာသွားပြီ။ ကျွန်မကို မှတ်မိပါဦးမလား မသိဘူး။ ကျွန်မက ဦးဆီကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ စာရေးဆက်သွယ်ခဲ့တဲ့ ယုန်စန္ဒာပါ။ နေ့ကိုလစား ဆိုသလိုပဲ မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပဲ ခြောက်လတောင် ကြာသွားခဲ့ပြီ။ ဦးရော နေကောင်းရဲ့လား။
အတိတ်ကို တွေးမိတိုင်း ဦးကို ကျေးဇူးတင်နေမိတာပါ။ ဦးက ကျွန်မကို မေတ္တာကရုဏာအပြည့်နဲ့ အကြံဉာဏ်တွေ ပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မတစ်သက်တော့ မေ့နိုင်မယ် မထင်တော့ဘူး။ ဦးရဲ့ စာတစ်စောင်စီတိုင်းမှာ ဦးရဲ့ စေတနာတွေက ထင်ဟပ်နေခဲ့ပါတယ်။
ဦးကို ကျွန်မအနေနဲ့ ပြောပြချင်တဲ့ အချက် နှစ်ချက် ရှိပါတယ်။
ပထမအချက်ကိုတော့ ဦးလည်း သိနေပြီး ဖြစ်မှာပါ။ ဂျပန်အစိုးရက အိုလံပစ်ပွဲတော်ကို သပိတ်မှောက်ကြောင်း တရားဝင် ကြေညာခဲ့တယ်လေ။ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ တတ်နိုင်သလောက် အားတင်းထားပေမယ့် သူတို့ တရားဝင် ကြေညာချက် ထုတ်တဲ့ အချိန်တုန်းက ကျွန်မ အတော်လေး တုန်လှုပ်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မကို လက်ရွေးစင်အဖြစ်နဲ့ အရွေးမခံခဲ့ရပေမယ့် အရွေးခံခဲ့ရတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကိုယ်စား စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိတာတော့ အမှန်ပဲ။
နိုင်ငံရေးနဲ့ အားကစား …. ဘယ်လိုမှကို မပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စနှစ်ခုပဲ။ ဒါပေမယ့် နိုင်ငံ အချင်းချင်း ပဋိပက္ခ ဖြစ်လာပြီ ဆိုရင်တော့ အားလုံးဟာ ဒွေးရောယှက်တင် ပတ်သက်သွားကြတာပဲနော်။
ဒုတိယအချက်ကတော့ ကျွန်မရဲ့ ချစ်သူ အကြောင်းပါ။
သေခြင်းတရားနဲ့ အဆက်မပြတ် စစ်ခင်းနေရတဲ့ သူဟာ ဒီနှစ် ၂ လပိုင်း ၁၅ ရက်နေ့ကပဲ ဆေးရုံမှာ ဆုံးရှာပါတယ်။ အဲဒီအချိန်က အခန့်သင့်ပဲ ကျွန်မ အားနေတဲ့အချိန်နဲ့ တိုက်ဆိုင်နေတာကြောင့် ကျွန်မ ဆေးရုံကို အမီ သွားနိုင်ခဲ့တယ်။ သူ့လက်ကို မြဲမြဲဆုပ်ကိုင်ရင်း သူရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်ကို အဖော်ပြုပေးနိုင်ခဲ့တယ်။
သူ ကျွန်မကို နောက်ဆုံး ပြောခဲ့တဲ့ စကားတစ်ခွန်းက “ငါ့ရဲ့ အိပ်မက်ကို အကောင်အထည် ဖော်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးပါပဲ” တဲ့။
သူ့ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံး အချိန်အထိ အိုလံပစ်ဝင်ပြိုင်မယ့် ကျွန်မရဲ့ ရုပ်ပုံကို မြင်ယောင်နေတုန်းပဲ။ ကျွန်မ ထင်တယ်။ အဲဒါက သူ အသက်ဆက် ရှင်သန်နိုင်ဖို့အတွက် တစ်ခုတည်းသော ရည်မှန်းချက် ဖြစ်လိမ့်မယ်။
ဒါကြောင့် သူရဲ့ နာရေးကိစ္စတွေ စီမံပြီးတာနဲ့ ကျွန်မ လေ့ကျင့်ရေးစခန်းကို အမြန် ပြန်သွားခဲ့တယ်။ လက်ရွေးစင်ရွေးမယ့် ပြိုင်ပွဲကလည်း အတော်လေး နီးကပ်နေပြီ။ အရေးကြီးဆုံး အချက်ကတော့ အဲဒီ နောက်ဆုံး အခွင့်အရေးမှာ သူ့ကို ကျေးဇူးဆပ်တဲ့အနေနဲ့ ကျွန်မ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားချင်တယ်။
ရလဒ်ကို စောစောကလည်း ပြောခဲ့ပြီးပါပြီ။ နိုင်ငံ့လက်ရွေးစင်အဖြစ် ကျွန်မ အရွေးမခံခဲ့ရဘူး။ အရည်အချင်း မပြည့်မီလို့ပေါ့။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့တာပဲ။ ဒါကြောင့် ကျွန်မ စိတ်မပျက်ခဲ့ပါဘူး။
လက်ရွေးစင်အဖြစ် အရွေးခံရတယ်ပဲ ထားဦး။ နောက်ဆုံးတော့လည်း အိုလံပစ်ကို ဝင်ပြိုင်ခွင့် ရမှာမှ မဟုတ်ဘဲ။ ဒါပေမယ့် အဲဒီအတွက်နဲ့ ဒီတစ်နှစ်အတွင်းမှာ ကျွန်မ ချခဲ့တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်အပေါ် နောင်တ မရမိပါဘူး။
ဒီအချိန်မှာ အဲဒီလို စိတ်ထားနိုင်တာကလည်း ဦးရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့်ပါ။
ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ဦးဆီကို စာ စရေးကတည်းက ကျွန်မရဲ့ အတွင်းစိတ်မှာ အိုလံပစ်ပွဲကို စွန့်လွှတ်ချင်နေခဲ့ပြီ။ ကိုယ်ချစ်တဲ့ သူရဲ့ အနားမှာ သူရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်ထိ အဖော်ပြုပြီး စောင့်ရှောက်ပေးနေချင်လို့ ဆိုတဲ့ အကြောင်းအရင်းကြောင့်ပေါ့။ ဒါပေမယ့် အဲဒါက တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းအရင်းတော့ မဟုတ်ဘူး။
အဲဒီအချိန်က ကျွန်မဟာ ထရိန်နင်မှာ အကြီးအကျယ် စိတ်ဓာတ် ကျနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဘယ်လောက်ပဲ အားစိုက် အားစိုက် ရလဒ်က ပိုကောင်းမလာခဲ့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ စွမ်းရည်တွေဟာ အကန့်အသတ် ရှိနေတယ်လို့ နေ့စဉ် နေ့တိုင်းပဲ စိတ်ပူပန်နေခဲ့တယ်။ ပြိုင်ဖက်နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်နေရတာကိုလည်း ငြီးငွေ့လာပြီ။ ပြီးတော့ အိုလံပစ်မှာ ဝင် ပြိုင်ခွင့်မရမှာကို စိုးကြောက်တဲ့ ဖိအားကိုလည်း သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်မ အဲဒါတွေ အားလုံးကနေ ရှောင်ပြေးချင်ခဲ့တယ်။
အဲဒီလို အချိန်မျိုးမှာပဲ သူ့ ရောဂါအခြေအနေကို ကျွန်မတို့ သိခဲ့ရတယ်။
ကျွန်မ အမှန်အတိုင်း ဝန်ခံပါရစေ။ အဲဒီသတင်းဟာ ကျွန်မအတွက် ခက်ထန်တဲ့ ပြိုင်ဆိုင်မှုတွေကြားကနေ ရှောင်ထွက်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းကောင်းတစ်ခုပဲလို့ ကျွန်မ မြင်မိခဲ့တယ်။ ကိုယ်ရဲ့ ချစ်သူတစ်ယောက်ဟာ အခုလို ကုသမရနိုင်တဲ့ ရောဂါဆိုးနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရပြီဆိုရင် သူ့ကို ကိုယ်ဖိရင်ဖိ စောင့်ရှောက်ပေးရမယ် ဆိုတာ ဓမ္မတာပဲလေ။ ဒီအတွက် ဘယ်သူကမှ ကျွန်မကို ပြစ်တင် ကဲ့ရဲ့နေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီထက် ပိုအရေးကြီးတာက အဲဒီလို ဆုံးဖြတ်ထားတဲ့ ကျွန်မကိုယ်ကို ကျွန်မကိုယ်တိုင် ခွင့်လွှတ်ပေးနိုင်တယ်။
ဒါပေမယ့် သူက ကျွန်မရဲ့ ပျော့ကွက်ကို သတိထားမိသွားတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း ဘာအကြောင်းပြချက်နဲ့မှ အိုလံပစ်ကို မစွန့်လွှတ်ရဘူး။ သူရဲ့ အိပ်မက်ကို မချေဖျက်ပစ်ပါနဲ့လို့ သူ ကျွန်မကို အမြဲတမ်း ပြောနေခဲ့တယ်။ သူ နဂိုက အဲဒီလို ခေါင်းမာတတ်တဲ့ လူတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး။
ကျွန်မ ဘယ်လို ဆက်လုပ်ရမှန်း မသိတော့ဘူး။ ကျွန်မ သူ့ကို ပြုစုချင်တယ်။ အိုလံပစ်ပွဲကနေ ရှောင်ပြေးချင်တယ်။ သူရဲ့ အိပ်မက်ကိုလည်း အကောင်အထည် ဖော်ပေးချင်တယ်။ အဲဒီ အကြောင်းအရာတွေ အားလုံးဟာ ကျွန်မ ခေါင်းထဲမှာ ရှုပ်ထွေးနေကြပြီး နောက်ဆုံး ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဘာလိုချင်လို့ ဘာဖြစ်ချင်မှန်းတောင် မသိတော့ဘူး။
အဲဒီ စိုးရိမ်စိတ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတုန်းမှာပဲ ကျွန်မ ဦးဆီကို ပထမဆုံး စာတစ်စောင် စရေးဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ စာထဲမှာ အမှန်အတိုင်း ပြောမပြခဲ့မိဘူး။ အတွင်းစိတ်ထဲမှာ အိုလံပစ်ကနေ ရှောင်ထွက်ပြေးချင်တဲ့ အမှန်တရားကို ဖုံးဖိထားခဲ့မိတယ်။
ဒါပေမယ့် မစ္စတာနာမီယာက ကျွန်မ ကလိမ်ကကျစ် ကျနေခဲ့တာတွေကို လွယ်လွယ်နဲ့ပဲ ရိပ်စားမိခဲ့တယ် မဟုတ်လား။
ကျွန်မတို့ အကြိမ်အနည်းငယ် စာအသွားအပြန် လုပ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ဦးက ပြတ်ပြတ်သားသားပဲ ကျွန်မကို ပြောခဲ့တယ်။ “မင်းကောင်လေးကို တကယ် ချစ်တယ် ဆိုရင် သူရဲ့ နောက်ဆုံးစက္ကန့်အထိ သူနဲ့ အတူ ရှိနေသင့်တယ်” အဲဒီစာကြောင်းကို ဖတ်လိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ ခေါင်းကို သံတူတစ်ချောင်းနဲ့ အထုခံလိုက်ရသလို အဲဒီစကားလုံးတွေက ကျွန်မ ဦးနှောက်ထဲကို ဆောင့်ဝင်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဖြူမှ မဖြူစင်ဘဲကော။ ကျွန်မဟာ ကျွန်မရဲ့ တာဝန်ဝတ္တရားတွေကနေ ရှောင်ပြေးဖို့ ကောက်ကျစ်စွာ၊ မိုက်မဲစွာ၊ အရုပ်ဆိုးစွာ ကြိုးစားနေခဲ့တာကိုး။
အဲဒီနောက်လည်း ဦးက တိကျပြတ်သားတဲ့ အကြံဉာဏ်တွေကို အဆက်အပြတ် ပေးနေခဲ့တယ်။
“ပြိုင်ပွဲတစ်ပွဲပဲဟာ။ အိုလံပစ်ပွဲတော် ဆိုပေမယ့်လည်း ပုံကြီးချဲ့ထားတဲ့ ပြိုင်ပွဲတစ်ပွဲပဲ မဟုတ်ဘူးလား”
“တွေဝေနေလည်း အပိုပဲ။ အခုပဲ သူ့ဆီ သွားလိုက်တော့”
သိပ် အံ့ဩဖို့ ကောင်းတာပဲ။ ဦးက ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီလောက် ယုံကြည်ချက်အပြည့်နဲ့ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောနိုင်ရတာလဲ။ ကျွန်မ နောက်ပိုင်းမှ နားလည်လာတယ်။ ဦးက ကျွန်မကို စမ်းသပ်နေတာပဲ။
တကယ်လို့ အိုလံပစ်ကို မေ့ပစ်လိုက်ဖို့ ဦးက ကျွန်မကို တိုက်တွန်းခဲ့တာမှာ ကျွန်မက လွယ်လွယ်နဲ့ လက်ခံလိုက်မယ် ဆိုရင် ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ အိုလံပစ်ဟာ ဘာမှ အရေးမပါဘူးလို့ ဝန်ခံလိုက်ရာ ရောက်သွားတယ်။ ဒါဆို ကျွန်မအနေနဲ့ ထရိန်နင်း ဆင်းနေတာတွေကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး သူ့ကိုပဲ ကိုယ်ဖိရင်ဖိ ပြုစုနေသင့်တော့တာ။ ဒါပေမယ့် ဦးက ကျွန်မကို ထပ်ကာ ထပ်ကာ စွန့်လွှတ်ဖို့ ပြောနေပေမယ့် ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ဘယ်လိုမှ မချနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒါက ဘာကို ဆိုလိုသလဲဆိုတော့ အိုလံပစ်ပွဲ အပေါ်မှာ ထားတဲ့ ကျွန်မရဲ့ သံယောဇဉ်ဟာ အတော်ကို ခိုင်မာနေတယ် ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ။
အဲဒီလို စဉ်းစားမိလိုက်တော့ ကျွန်မ အမှန်တရားတစ်ခုကို မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့မြင်လာတယ်။
ကျွန်မရဲ့ အတွင်းစိတ်ဟာ အိုလံပစ်ပွဲတော်ကို စိတ်ညွတ်နေတုန်းပဲ။ အဲဒါက ကျွန်မရဲ့ ကလေးဘဝ ကတည်းက အိပ်မက်လေ။ ကျွန်မ ဘယ်လိုမှ လွယ်လွယ်နဲ့ စွန့်ပစ်နိုင်မယ် မထင်ဘူး။
တစ်နေ့မှာ ကျွန်မ သူ့ကို ပြောခဲ့တယ်။
“ငါ ဘယ်သူ့ထက်မဆို မင်းကို ပိုချစ်တယ်။ မင်းနဲ့ တစ်သက်လုံး အတူ နေသွားချင်တယ်။ ပြိုင်ပွဲကို စွန့်လွှတ်လိုက်လို့ မင်းရဲ့ ကျန်းမာရေး ပြန်ကောင်းလာမယ်ဆိုရင် ငါ တစ်ချက်ကလေးမှ တွေဝေမနေဘဲ စွန့်လွှတ်ပစ်လိုက်မှာပဲ။ အဲဒီလိုမျိုးမှ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ငါ့ရဲ့ အိပ်မက်ကို ဆက်ပြီး အကောင်အထည် ဖော်သွားချင်တယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကိုယ့်ရဲ့ အိပ်မက်ကို အကောင်အထည် ဖော်နိုင်ဖို့ အဆက်မပြတ် ကြိုးစားနေမှသာလျှင် ငါဟာ ရှင်သန်ရကျိုး၊ လူဖြစ်ရကျိုး နပ်နေမှာ။ မင်းက အဲဒီလို ပုံစံမျိုးနဲ့ ရှင်သန်နေတဲ့ ငါ့ကိုမှ ချစ်တာ မဟုတ်လား။ ငါ မင်းကို တစ်စက္ကန့်လေးမှ မေ့မရခဲ့ဘူး။ ဒါပေမယ့် ငါရဲ့ အိပ်မက်ကို ဆက်လက် အကောင်အထည် ဖော်ခွင့်ပေးပါ”
အဲဒီစကားကို ကြားပြီးတဲ့နောက်မှာ သူဟာ ခုတင်ပေါ် လဲလျောင်းနေရင်းက မျက်ရည်ဖြိုင်ဖြိုင် ကျနေခဲ့တယ်။ သူ ကျွန်မကို ပြောတယ်။
“ငါ မင်းဆီက အဲဒီစကားကို စောင့်နေခဲ့တာ ကြာလှပြီ။ ငါ့အတွက်နဲ့ မင်း စိတ်ဆင်းရဲနေတာ မြင်ရတော့ ငါ အတော် စိတ်မကောင်းဘူး။ ကိုယ်သိပ်ချစ်တဲ့ လူရဲ့ အိပ်မက်ကို စွန့်လွှတ်ခိုင်းဖို့ ဆိုတာ ငါ့အတွက်တော့ သေလိုက်ရတာထက် ပိုခံစားရတယ်။ ငါတို့ တစ်နေရာစီမှာ ခွဲနေကြရပေမယ့် ငါတို့နှလုံးသားတွေဟာ အမြဲတမ်း အတူတူ ရှိနေခဲ့ပါတယ်။ မင်း ဘာမှ တွေဝေ မနေပါနဲ့။ ကိုယ့်အိပ်မက်ကို ဘာ အပူအပင်မှ မရှိဘဲ မဆုတ်မနစ် အကောင်အထည် ဖော်နေတဲ့ မင်းကိုပဲ ငါ မြင်ချင်တယ်”
အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မ ထပ်ပြီး မတွေဝေတော့ဘူး။ ထရိန်နင်တွေထဲမှာပဲ ပြန်ပြီး စိတ်နှစ်ထားခဲ့တယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူ့အနားမှာ နေနေခြင်းဟာ သူ့ကို စောင့်ရှောက်နိုင်တဲ့ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်း မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ကျွန်မ သဘောပေါက်လာခဲ့တယ်။
အဲဒီရက်ပိုင်းတွေမှာပဲ သူ လူ့လောကထဲကနေ ထွက်ခွာသွားခဲ့တယ်။ “ငါရဲ့ အိပ်မက်ကို အကောင်အထည် ဖော်ပေးတဲ့အတွက် မင်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဆိုတဲ့ သူရဲ့ နောက်ဆုံးစကားကို ကျေကျေနပ်နပ်ကြီး ပြောနေတာ မြင်ရတော့ အဲဒါဟာ ကျွန်မအတွက် အကြီးမား ဆုလဒ်ကြီး တစ်ခုပါပဲ။ အိုလံပစ်ပြိုင်ပွဲမှာ ဝင်မပါလိုက်ရဘူး ဆိုပေမယ့် ရွှေတံဆိပ်ဆုထက် ပိုပြီး တန်ဖိုးကြီးတဲ့ အရာကို ကျွန်မ ရခဲ့ပြီးပါပြီ။
မစ္စတာနာမီယာ၊ ကျွန်မ ဦးကို ရင်ထဲက နှစ်နှစ်ကာကာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ တကယ်လို့ ဦးနဲ့ စာအဆက်အသွယ် မလုပ်ခဲ့ဘူးဆိုရင် ကျွန်မဟာ ဘဝမှာ အရေးပါဆုံး အရာတစ်ခုကို ဆုံးရှုံးသွားနိုင်တယ်။ အဲဒီအတွက် တစ်ဘဝလုံး ယူကျုံးမရ ဖြစ်နေတော့မှာ။ ဦးရဲ့ အမြင်စူးရှမှုအတွက် ကျွန်မ ဦးကို မလေးစားဘဲ မနေနိုင်ဘူး။ ကျေးဇူး မတင်ဘဲလည်း မနေနိုင်ဘူး။
ဦး ဒီမှာ နေချင်မှ နေတော့မှာပဲ။ ဒါပေမယ့် ဒီစာကို လက်ခံရရှိပါစေလို့ ကျွန်မ ဆုတောင်းနေမိပါတယ်။
ယုန်စန္ဒာ ❞
ရှိုတာနှင့် ကိုဟိုင်တို့ နှစ်ယောက်စလုံး ငြိမ်သက်နေကြသည်။ မည်သို့ ပြောရမည်မှန်း မသိကြခြင်း ဖြစ်ပေမည်ဟု အဆုယာ တွေးနေမိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူကိုယ်တိုင်လည်း ထိုကဲ့သို့ ခံစားနေရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
‘ယုန်စန္ဒာ’၏ နောက်ဆုံး ပြန်စာသည် သူတို့ လုံးဝ မျှော်လင့်မထားသော စာမျိုး ဖြစ်နေသည်။ သူသည် အိုလံပစ်လက်ရွေးစင်တစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့အတွက် လက်မလျှော့ခဲ့။ အဆုံးအစွန်ထိ ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း လက်ရွေးစင်အဖြစ် အရွေးချယ် မခံခဲ့ရသည့်အပြင် ဂျပန်နိုင်ငံအနေဖြင့် ပြောရလျှင် အိုလံပစ်ပွဲဆိုသည်မှာ ရှိပင် မရှိခဲ့ချေ။ သို့သော် ထိုကိစ္စအတွက် သူ နောင်တမရ။ ရွှေတံဆိပ်ထက် များစွာ ပိုတန်ဖိုးရှိသော အရာကို သူ ရရှိခဲ့သည်ဟု သူ ခံယူနေသည်။ ထို့အတွက်လည်း ရင်ထဲ အသည်းထဲမှ ကြည်နူးဝမ်းမြောက်နေခဲ့သည်။
ထို့ပြင် ထိုသို့ ဖြစ်ခဲ့ရသည်မှာ မစ္စတာနာမီယာ၏ ကူညီဖေးမပေးမှုကြောင့်ဟု သူ ယူဆနေပြန်သည်။ အဆုယာတို့ လူစုက စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် ရေးချခဲ့သော စာများသည် သူ့အတွက် လမ်းကြောင်းမှန်ကို ညွှန်ပြပေးခဲ့သည်ဟု ယုံကြည်နေသည်။ သူတို့ကို ကျီစယ်လှောင်ပြောင်လို၍ ရေးခဲ့ခြင်းလော။ ထိုသို့သော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ထိုမျှ ရှည်လျားသော စာတစ်စောင်ကို မည်သူမျှ ရေးသားမည် မဟုတ်ချေ။
အပြုံးတစ်ခုက အဆုယာ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထပ်ဟပ်လာသည်။ ဟားတိုက် ရယ်ပစ်လိုက်ချင်စိတ်များ တဖွားဖွား ပေါ်လာကြသည်။ အဆုယာ၏ ရင်ထဲတွင် လှိုက်လှိုက်တက်လာပြီး မကြာခင်ပင် အသံထွက်အောင် အော်ရယ်နေမိတော့သည်။
“မင်းက ဘာဖြစ်ရတာလဲ” ရှိုတာက မေးသည်။
“အင်မတန်မှ ရယ်စရာကောင်းတယ်လို့ မင်း မထင်ဘူးလား။ အဲဒီကောင်မက အတော် ကြောင်တာပဲ။ အိုလံပစ်ကို မေ့ပစ်လိုက်ဖို့ ငါတို့က အသည်းအသန် ပြောတာကိုပဲ သူ့သဘောနဲ့သူ နားလည်ချင်သလို နားလည်ပစ်လိုက်တယ်။ အားလုံးဟာ အဆင်ပြေပြေ ဖြစ်လာတော့ ငါတို့ကို ကျေးဇူးတင်နေပြန်ရော။ ပြီးတော့ ရေးထားသေးတယ်။ ‘ဦးရဲ့ အမြင်စူးရှမှုအတွက် ကျွန်မ ဦးကို မလေးစားဘဲ မနေနိုင်ဘူး’ တဲ့။ ဟား ဟား ဟား ဟား။ ငါတို့ဆီမှာ အဲဒါတွေ ဘယ်ကလာ ရှိရမှာလဲကွာ”
ရှိုတာက စပ်ဖြဲဖြဲနှင့် ပြန်ပြောသည်။ “ဒါပေမယ့် အဆင်ပြေသွားဖို့ အရေးကြီးတာပဲ မဟုတ်လား”
“အေးလေ။ ငါကတော့ စိတ်ထဲ အတော် ကျေနပ်နေမိတယ်” ကိုဟိုင်က ပြောသည်။ “ငါ အရင်က ဘယ်သူ့ကိုမှ ကူပြီး ပြဿနာ ဖြေရှင်းပေးခဲ့ဖူးတာ မဟုတ်ဘူး။ ရမ်းတုတ်လို့ မှန်သွားတယ်ပဲ ပြောပြော။ ကိုယ့်ကို အကူအညီ တောင်းခံလာလို့ ကူညီပေးလိုက်ရတာ အင်မတန်မှ ဝမ်းသာစရာ ကောင်းတာပဲ။ အဆုယာ၊ မင်းရော အဲဒီလို မခံစားရဘူးလား”
အဆုယာသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး သူ၏ နှာသီးဖျားကို ပွတ်နေသည်။ “အင်း … စိတ်ပျက်စရာလို့တော့ မခံစားရဘူး”
“တွေ့လား။ အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်ရမှာပေါ့”
“ဒါပေမယ့် ငါကတော့ အဲဒီလောက် ဝမ်းမသာနိုင်ဘူး။ ဒီကိစ္စကို ဒီမှာပဲ တော်ကြဦးစို့။ အခု နောက်ဖေးတံခါးကို ဖွင့်ထားသင့်ပြီ။ အခုတိုင်းသာ ဆက်ပိတ်ထားရင် အချိန်က ဘယ်တော့မှ ကုန်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး” အဆုယာသည် နောက်ဖေးတံခါးဆီသို့ သွားနေသည်။
သူသည် နောက်ဖေးတံခါး လက်ကိုင်ကို ကိုင်လိုက်ပြီး တံခါးဖွင့်ရန် ဟန်ပြင်နေစဉ်မှာပင် ရှိုတာထံမှ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။ “ခဏနေဦး”
“ဘာတုန်း”
ရှိုတာက ပြန်မဖြေဘဲ အိမ်ရှေ့ ဆိုင်ဘက်ဆီသို့ ထွက်သွားသည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ” အဆုယာက ကိုဟိုင်ကို မေးလိုက်သည်။ သူကလည်း ဘာမှန်း မသိကြောင်း ခေါင်းခါ၍ ပြသည်။
မကြာခင် ရှိုတာသည် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ စိတ်မကြည်လင်သော မျက်နှာထားက သူ့ထံတွင် ပေါ်လွင်နေသည်။
“ဘာဖြစ်ရပြန်တာလဲ” အဆုယာက မေးသည်။
“လာပြန်ပြီ” ရှိုတာက ပြောရင်း ညာဘက်လက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှုပ်ယမ်းပြသည်။ “ကြည့်ရတာ နောက်ထပ်တစ်ယောက် ရေးလာတာ ဖြစ်မယ် ထင်တယ်”
သူ၏ လက်ထဲတွင် အညိုရောင် စာအိတ်တစ်လုံးကို ကိုင်ထားလျက်။