အဆုယာလည်း ထိုအကြောင်းကို ကြားဖူးထားပြီး ဖြစ်သည်။ သို့သော် ၁၉၈၀ ခုနှစ်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည် ဟူ၍တော့ အတိအကျ မသိ။
ထိုစဉ်က ကမ္ဘာ့အရှေ့ခြမ်းနှင့် အနောက်ခြမ်းတို့၏ စစ်အေးကာလ ဖြစ်သည်။ ၁၉၇၉ ခုနှစ်တွင် ဆိုဗီယက် ယူနီယံက အာဖဂန်နစ္စတန်ကို စတင် ကျူးကျော် ဝင်ရောက်ရာမှ စတင်ခဲ့သည်။ ထိုကျူးကျော်စစ်ကို ဆန့်ကျင်သည့် အနေဖြင့် အမေရိကန်နိုင်ငံက ဦးဆောင်၍ မော်စကိုအိုလံပစ်ပွဲတွင် မပါဝင်ရန် သပိတ်မှောက်ခဲ့သည်။ အနောက်နိုင်ငံ အားလုံးလိုလိုက ထိုလှုပ်ရှားမှုတွင် ပါဝင်ခဲ့သည်။ ဂျပန်နိုင်ငံက ထိုကိစ္စနှင့် ပတ်သက်ပြီး အစပိုင်းတွင် တွေဝေနေခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် အမေရိကန်တို့ဘက်မှ လိုက်၍ သပိတ်မှောက်သည့် အထဲတွင် ပါဝင်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့မှာ အင်တာနက်ပေါ်မှ ရှိုတာ ရှာဖွေသိရှိထားသော အချက်များ ဖြစ်သည်။ အဆုယာအနေဖြင့် ထိုမျှ တိကျသော အချက်အလက်များကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဒါဆို ပြဿနာက ပြီးမသွားဘူးလား။ သူ့ကို စာရေးပြီး ပြောလိုက်။ နောက်နှစ် အိုလံပစ်ပွဲတော်ကို ဂျပန်က ဝင်ပြိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ပြိုင်ပွဲကိစ္စကို မေ့ထားလိုက်ပြီး မင်းရဲ့ ချစ်သူကိုသာ ကိုယ်ဖိရင်ဖိ စောင့်ရှောက်ပေတော့လို့”
အဆုယာက ထိုသို့ ပြောလိုက်သည်တွင် ရှိုတာ၏ မျက်နှာမှာ ရှုံ့မဲ့သွားလေသည်။
“ဒီလို ကိစ္စမျိုး ရေးရင် သူများတွေက ယုံမှာ မဟုတ်ဘူး။ တကယ့် လက်တွေ့မှာလည်း သပိတ်မှောက်ဖို့ တရားဝင် မကြေညာသေးခင် အချိန်ထိ ဂျပန်ရဲ့ လက်ရွေးစင် အားကစားသမားတွေက ပြိုင်ပွဲဝင်ပြိုင်ရမယ်လို့ပဲ ယုံကြည်နေကြတာ”
“ငါတို့ဟာ အနာဂတ်က လူတွေပါလို့ သူ့ကို တဲ့တိုး ပြောလိုက်ပေါ့” အဆုယာက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “မဖြစ်ဘူးလား”
“ငါတို့က သူ့ကို နောက်နေတယ်လို့ပဲ သူက ထင်နေမှာ”
အဆုယာက တောက်တစ်ချက် ခေါက်ပြီး စားပွဲကို လက်သီးဖြင့် ထုလိုက်သည်။
“အကြောင်းပြချက် ပေးနေစရာ လိုလို့လား” တစ်ချိန်လုံး တိတ်ဆိတ်နေသော ကိုဟိုင်အထံမှ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။
အဆုယာနှင့် ရှိုတာတို့က သူ့ကို ပြိုင်တူ ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါ ပြောချင်တာက …..” ကိုဟိုင်သည် နောက်စေ့ကို ကုတ်နေသည်။ “အကြောင်းအရင်း အစစ်ကို မပြောပြလည်း အရေးမကြီးဘူးလေ။ ‘လေ့ကျင့်ရေးတွေ ဝင်မနေနဲ့တော့။ နင့်ကောင်လေးကိုသာ သွားစောင့်ရှောက်ပေတော့’ လို့ တည့်တည့်သာ ပြောပစ်လိုက်။ မရဘူးလား”
အဆုယာနှင့် ရှိုတာတို့က အပြန်အလှန် ကြည့်ရင်း ပြိုင်တူ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။
“ဒီကောင်ပြောတာ ဟုတ်တယ်” ရှိုတာက ပြောသည်။ “ဒါဆို ပြဿနာက ပြေလည်သွားပြီ။ သူက ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ ဆိုတာ သိချင်လို့သာ ငါတို့ရဲ့ အကြံဉာဏ်ကို တောင်းခံနေတာပဲဟာ။ ငါတို့ကို အသက်ကယ်မယ့် နောက်ဆုံး ကောက်ရိုးတစ်မျှင် အဖြစ် သူက သဘောထားမှာ။ ဒါကြောင့် အကြောင်းအရင်း အစစ်အမှန်ကို ပြောပြနေစရာ မလိုဘူး။ မင်း ကောင်လေးကို တကယ် ချစ်တယ် ဆိုရင် သူရဲ့ နောက်ဆုံးစက္ကန့်အထိ သူနဲ့ အတူ ရှိနေသင့်တယ်လို့ သူ့ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်ရုံပဲ။ သူရဲ့ အတွင်းစိတ်ကလည်း အဲဒီလိုပဲ မျှော်လင့်နေမှာ”
ရှိုတာသည် ဘောပင်ကို ကောက်ကိုင်ပြီး စာရွက်ပေါ်သို့ စရေးနေလေတော့သည်။
“ဒီလိုဆို ရပြီမလား”
ပြောပြီး ရေးထားသောစာကို အဆုယာထံသို့ ထိုးပေးလိုက်သည်။ စာ၏ သဘောသွားမှာ စောစောက သူ ပြောခဲ့သော စကားများနှင့် တစ်ထပ်တည်း ဖြစ်သည်။
“ရပြီပေါ့”
“ဒါဆို ပြီးရော”
ရှိုတာသည် စာကိုကိုင်၍ နောက်ဖေးပေါက်မှ ထွက်သွားပြီး နောက်ဖေးပေါက်ကို ပိတ်လိုက်သည်။ အဆုယာက နားထောင်နေမိသည်။ ပထမဆုံး နွားနို့သေတ္တာ အဖုံးကို ဖွင့်သော အသံကို ကြားရပြီး များမကြာခင် ‘ဂွက်’ ဟူသော အဖုံးပိတ်သည့် အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
တစ်ချိန်တည်းလိုလိုမှာပင် ‘ဂလောက်’ ဟူသော မြေပေါ်သို့ ပစ္စည်းပြုတ်ကျသည့် အသံက ဆိုင်တံခါးဝဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
အဆုယာသည် ဆိုင်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး ယင်းလိပ်တံခါးအနီး ချထားသော စက္ကူသေတ္တာထဲသို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ အထဲတွင် စာတစ်စောင်။
❝ သို့ – နာမီယာကုန်စုံဆိုင်
ပြန်စာအတွက် အထူး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်။
ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ဦးဆီက အခုလို ပြတ်သားတဲ့ အဖြေကို ဖတ်ရလိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားမိဘူး။ ဦးဆီက မရေရာတဲ့ ဝါးတားတား အဖြေမျိုးပဲ ရပြီး ကျွန်မဘာသာ ဆုံးဖြတ်ချက် ချရလိမ့်မယ်လို့ပဲ နဂိုက ကျွန်မ ယူဆနေခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့် ဦးက အဲဒီလို ဝေ့လည်ကြောင်ပတ် လုပ်မနေခဲ့ဘူး။ ဒါကြောင့်လည်းပဲ ‘ဖြေသိမ့်ရာ နာမီယာကုန်စုံဆိုင်’ က လူအများရဲ့ ချစ်ခင်နှစ်သက်မှုနဲ့ ယုံကြည်အားထားမှုကို ခံနေရတာ ဖြစ်မယ် ထင်တယ်။
‘မင်းကောင်လေးကို တကယ် ချစ်တယ် ဆိုရင် သူရဲ့ နောက်ဆုံးစက္ကန့်အထိ သူနဲ့ အတူ ရှိနေသင့်တယ်’
အဲဒီစာကြောင်းဟာ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားထဲကို ထိုးဝင်နစ်မြုပ်သွားသလိုပဲ။ သိပ်ဟုတ်တာပေါ့ရှင်။ ကျွန်မ တွေဝေနေဖို့ မသင့်တော့ဘူး။
ဒါပေမယ့် ဦးက ‘သူရဲ့ အတွင်းစိတ်ကလည်း အဲဒီလိုပဲ မျှော်လင့်နေမှာ’ လို့ ရေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မတော့ အဲဒီလို ယူဆလို့ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်တယ်။
ဒီနေ့ ကျွန်မ သူနဲ့ ဖုန်းပြောဖြစ်တယ်။ ဦးရဲ့ အကြံပေးချက်အတိုင်း အိုလံပစ်ပြိုင်ပွဲကို စွန့်လွှတ်လိုက်တော့မယ်လို့ သူ့ကို ပြောပြမယ် စိတ်ကူးမိတယ်။ သူက ကျွန်မရဲ့ အတွေးတွေကို ရိပ်မိနေသလား မသိဘူး။ ကျွန်မထက် ဦးအောင် သူက ပြောလာတယ်။ “တကယ်လို့ ကို့ဆီ ဖုန်းဆက်ဖို့ အချိန်ပို ရှိနေရင် အဲဒါတွေကို လေ့ကျင့်ရေးမှာ အသုံးချဖို့ ကို ပိုပြီး မျှော်လင့်မိတယ်။ မင်းရဲ့ အသံကို ကြားရတာနဲ့ ကို စိတ်ချမ်းသာရတယ် ဆိုပေမယ့် ကိုတို့ စကားပြောနေတဲ့ အချိန်မှာပဲ ပြိုင်ဘက်တွေရဲ့ အရည်အချင်းတွေဟာ ကောင်းသထက် ကောင်းလာနိုင်တယ် ဆိုတာကို တွေးမိတိုင်း ကို့စိတ်ထဲ တနုံ့နုံ့ ခံစားနေရပြန်တယ်”
ကျွန်မစိတ်ထဲ အတော်ကြီး လေးပင်နေတယ်။ ကျွန်မသာ အိုလံပစ်ပြိုင်ပွဲကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရင် အဲဒီစိတ်နဲ့ပဲ သူ့ရောဂါ အခြေအနေက ပိုဆိုးသွားလေမလား။ အဲဒီလို အခြေအနေမျိုး လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပါဘူးလို့ အာမခံချက် မရဘူး ဆိုရင်တော့ ကျွန်မ သူ့ကို ဖွင့်ပြောဖို့ ဘယ်လိုမှ သတ္တိရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။
အဲဒီလို တွေးမိတာ ပျော့ညံ့ရာ ကျနေမလား။
ယုန်စန္ဒာ ❞
စာဖတ်ပြီးနောက် အဆုယာသည် ကျပ်ခိုးများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာကျက်ကို မော့ကြည့်နေသည်။
“စောက်ရေးမပါတာပဲ။ ဘာတုန်းဟ။ ငါတို့ ပြောတဲ့အတိုင်း မလုပ်နိုင်ဘူး ဆိုရင် အစကတည်းက အကြံဉာဏ် တောင်းမနေပါနဲ့တော့လား”
ရှိုတာက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“သူ့ကိုလည်း အပြစ်ပြောလို့ မရဘူးလေ။ အနာဂတ်က လူတွေနဲ့ စာအဆက်အသွယ် လုပ်နေပါတယ်လို့ သူက သိမှ မသိဘဲဟာ”
“သူ့ကောင်လေးနဲ့ ဖုန်းပြောဖြစ်တယ် ဆိုတော့ အခုချိန်မှာ သူတို့ နှစ်ယောက်က တစ်နေရာတည်းမှာ အတူတူ မရှိကြဘူးပေါ့” ကိုဟိုင်က စာကို ကြည့်ရင်း ပြောနေသည်။ “အတော် သနားစရာ ကောင်းတာပဲ”
“သူ့ဘဲကလည်း စောက်ချိုး မပြေဘူး” အဆုယာက ပြောသည်။ “ကိုယ့်ကောင်မလေးရဲ့ ခံစားချက်ကို နည်းနည်းလေးတော့ စာနာဦးမှပေါ့။ အိုလံပစ်ပြိုင်ပွဲပဲဟာ။ အထာကြီးတဲ့ အားကစား ပြိုင်ပွဲပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ ပြိုင်ပွဲပဲကွာ၊ ကိုယ့်ချစ်သူလောက် အရေးပါနိုင်ဦးမလား။ ကိုယ့်ချစ်သူမှာ ကုလို့ မရတဲ့ ဝေဒနာ စွဲကပ်နေတာကို ဘယ်သူက အဲဒီကိစ္စလေးအပေါ် အာရုံစိုက်နိုင်ဦးမှာတဲ့လဲ။ သူက ရောဂါသည် ဆိုပေမယ့် အဲဒီလောက် ခေါင်းမာနေဖို့ မကောင်းဘူး။ ကောင်မလေးကို စိတ်ဆင်းရဲအောင် မလုပ်သင့်ဘူး”
“အဲဒီ ကောင်လေးမှာလည်း သူ့အကြောင်းနဲ့သူ ရှိနိုင်တာပဲလေ။ အိုလံပစ်ပွဲမှာ ဝင်ပြိုင်နိုင်ရေးက ကောင်မလေးရဲ့ ရည်မှန်းချက်မှန်း သူက သိနေလို့ ကောင်မလေးရဲ့ ရည်မှန်းချက်ကို သူ့အတွက်နဲ့ မစွန့်လွှတ်စေချင်လို့လည်း ဖြစ်မှာပေါ့။ ဇွတ်တရွတ် နိုင်တယ်ပဲ ပြောပြော၊ ခေါင်းမာတယ်ပဲ ဆိုဆို၊ သူလည်း သူ့ကောင်မလေးအတွက် သူ့ကိုယ်သူ အားတင်းထားရတာပဲ”
“ငါက အဲဒါကို ကြည့်မရတာပဲ။ အဲဒီကောင်က သူ့ကြောင့်လို့ အပြောမခံချင်တာနဲ့ပဲ ခေါင်းမာနေတာလေ”
“ဟုတ်ချင်လည်း ဟုတ်မှာပေါ့”
“ဟုတ်ကို ဟုတ်ရမယ်။ သူက သူ့ကိုယ်သူ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်တဲ့ သူရဲကောင်းမကြီးစတိုင် …. အဲ မှားလို့၊ သူရဲကောင်းကြီးစတိုင် ဖမ်းနေတာ”
“ဒါဆို ပြန်စာ ဘယ်လို ရေးရမလဲ” ရှိုတာသည် စာရွက်လွတ်တစ်ရွက်ကို အရှေ့နားသို့ ရွှေ့ပြီး မေးလိုက်သည်။
“ပထမဆုံး အနေနဲ့ အဲဒီကောင်ကို အမြင်မှန်ရအောင် အရင် ပြောပြရမယ်။ တဲ့တိုးသာ ပြောလိုက်။ ပြိုင်ပွဲပဲဟာ။ ကိုယ့်ချစ်သူနဲ့ နှိုင်းယှဉ်စရာလား။ အိုလံပစ်ပွဲဆိုတာ အတော်အတန် ခမ်းနားအောင် ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ပြိုင်ပွဲပဲ။ ဘာမဟုတ်တဲ့ ပွဲအတွက် ချစ်သူကို စွန့်လွှတ်ရမှာ တန်လို့လား”
ရှိုတာ၏ လက်ထဲမှ ဘောပင်သည် လှုပ်ရှားခြင်း မရှိ။ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက်သာ ထိုင်နေသည်။
“အဲဒီလို စကားမျိုးကို ယုန်စန္ဒာက ပြောထွက်ပါ့မလား”
“ပြောမထွက်လည်း ပြောရမှာပဲ။ မဟုတ်ရင် ဘယ်ဘုရားမှ ကယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
“အဲဒီလို စကားမျိုးကြီး မပြောပါနဲ့ကွာ။ သူသာ ပြောထွက်ခဲ့မယ်ဆိုရင် အခုလို စာရေးလာမှာတောင် မဟုတ်ဘူး”
အဆုယာက လက်နှစ်ဘက်ဖြင့် ဆံပင်ကို ဖွနေသည်။ “စောက်လုပ်ကို ရှုပ်တယ်”
“သူ့အစား သူများကို ပြောခိုင်းရင်ရော” ကိုဟိုင်က ဝင်ပြောသည်။
“သူ့အစား? ဘယ်သူ့ကို ပြောခိုင်းမှာလဲ” ရှိုတာက မေးသည်။ “သူ့ကောင်လေးရဲ့ ရောဂါအခြေအနေကို ဘယ်သူ့မှ အသိပေးထားတာ မဟုတ်ဘူး”
“အဲဒီလို ဆိုပေမယ့်လည်း မိဘတွေကို မပြောပြရင် ဘယ် ကောင်းပါ့မလား။ တကယ်လို့ ပြောပြလိုက်ရင် အားလုံးက သူရဲ့ ခံစားချက်ကို စာနာနိုင်တာပေါ့”
“ဟုတ်တယ်” အဆုယာကပါ ဝင်ထောက်ခံလိုက်သည်။ “ဘယ်သူ့ဘက်က မိဘတွေပဲ ဖြစ်ဖြစ်ပေါ့။ သူရဲ့ ရောဂါအခြေအနေကို ပြောပြလိုက်ဖို့ပဲ။ ဒါဆို ယုန်စန္ဒာကို ဘယ်သူကမှ အိုလံပစ် ပြိုင်စေချင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ရှိုတာ၊ အဲဒီလိုပဲ ရေးကွာ”
“အင်း … ကောင်းပြီလေ” ပြောရင်း ရှိုတာသည် ဘောပင်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
ရေးထားသော ပြန်စာမှာ အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်သည်။
❝ မင်းရဲ့ အတွင်းစိတ်ထဲမှာ မတင်မကျ ဖြစ်နေမယ် ဆိုတာကို ငါ ကိုယ်ချင်းစာ ကြည့်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ငါ့ကို ယုံပါ။ အညာခံလိုက်ရတယ်လို့ သဘောထားချင်လည်း ထားပေါ့။ ငါပြောတဲ့အတိုင်းသာ လုပ်ပါ။
ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် သူ မှားနေတယ်။
ပြိုင်ပွဲတစ်ပွဲပဲဟာ။ အိုလံပစ်ပွဲတော် ဆိုပေမယ့်လည်း ပုံကြီးချဲ့ထားတဲ့ ပြိုင်ပွဲတစ်ပွဲပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ အဲဒီကိစ္စအတွက်ကြောင့် ကိုယ့်ချစ်သူနဲ့ အတူ ရှိနေခွင့်ရမယ့် အများကြီး မကျန်တော့တဲ့ အချိန်ကာလတွေကို ဖြုန်းတီးပစ်တာဟာ မိုက်မဲရာ ကျမနေဘူးလား။ ဒါကို သူ ကောင်းကောင်း နားလည်ဖို့ လိုတယ်။
ဖြစ်နိုင်မယ်ဆိုရင် ငါကိုယ်တိုင် မင်းအစား သူ့ကို အဲဒီစကားတွေ ပြောပြလိုက်ချင်တယ်။ ဖြစ်မှ မဖြစ်နိုင်ဘဲလေ။
ဒါကြောင့် အခုကိစ္စကို မင်းရဲ့ ဒါမှမဟုတ် သူ့ရဲ့ မိဘတွေကို ပြောပြပါ။ သူရဲ့ ရောဂါအခြေအနေကို သူတို့ သိသွားပြီးရင် သူတို့ အားလုံး မင်းဘက်က ရပ်တည်ပေးကြမှာပဲ။
ထပ်ပြီး တွေဝေ မနေပါနဲ့တော့။ အိုလံပစ်ကို မေ့ပစ်လိုက်။ ငါ မင်းကို ဒုက္ခရောက်အောင် မလုပ်ပါဘူး။ ငါ ပြောတဲ့အတိုင်းသာ လုပ်။ နောက်နောင်ကျရင် ငါ့စကားအတိုင်း လုပ်ခဲ့မိလို့ မင်း ဝမ်းသာနေရလိမ့်မယ်။
နာမီယာကုန်စုံဆိုင် ❞
စာကို နွားနို့သေတ္တာထဲ ထည့်ပြီးနောက် ရှိုတာသည် နောက်ဖေးတံခါးပေါက်မှ ပြန်ရောက်လာသည်။ “သူ့ကို ဒီလောက် အထပ်ထပ် အခါခါ ပြောထားပြီးပြီပဲ။ ဒီတစ်ခါတော့ အဆင်ပြေလောက်ပါပြီ”
“ကိုဟိုင်” အဆုယာက ဆိုင်တံခါးမဘက်သို့ လှမ်းအော်နေသည်။ “ပြန်စာ ရောက်ပြီလား”
“ဟင့်အင်း၊ ထူးတော့ ထူးနေပြီ” ရှိုတာက ဇဝေဇဝါဖြင့် ပြောသည်။ “အရင်ကဆိုရင် ချက်ချင်း ရောက်လာတာပဲ။ နောက်ဖေးပေါက် မပိတ်တာနဲ့များ ဆိုင်နေမလား” သူသည် ထိုင်ခုံမှ ထရပ်လိုက်သည်။ သေချာအောင် အနောက်ဘက်သို့ သွားစစ်ကြည့်တော့မည့် ပုံမျိုး။
ထိုစဉ် “လာပြီဟေ့” ဟု ကိုဟိုင်သည် ဆိုင်အတွင်းမှ အော်လိုက်သည်။ ထို့နောက် စာတစ်စောင်ကိုင်ပြီး ရောက်လာသည်။
❝ သို့ – နာမီယာကုန်စုံဆိုင်
ဦးဆီကို စာမရေးဖြစ်တာတောင် အတော် ကြာသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ ယုန်စန္ဒာပါ။ စာမပြန်ဖြစ်တာ တစ်လလောက်တောင် ရှိသွားပြီ။ တောင်းပန်ပါတယ်ရှင်။
ပထမကတော့ ဦးဆီ စာပြန်မလို့ပါပဲ။ ဒါပေမယ့် အနီးကပ် စခန်းသွင်း လေ့ကျင့်ဖို့ အချိန်ရောက်လာလို့ စာမပြန်နိုင်တော့ဘူး။
အဲဒါက အကြောင်းပြချက်လည်း ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်မယ် ထင်တယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မ ဘာပြန်ရေးရမှန်း မသိဘူး ဖြစ်နေခဲ့တယ်။
ဦးရဲ့ စာပေါ်မှာ ‘သူမှားနေတယ်’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ဖတ်လိုက်ရတော့ ကျွန်မ အံ့အားသင့်သွားခဲ့တယ်။ သူဟာ ခုတင်ပေါ် လဲနေတဲ့ အရေးပေါ် လူနာတစ်ယောက် ဖြစ်နေပေမယ့် ဦးအနေနဲ့ သူ့လုပ်ရပ်ကို မှားတယ်လို့ ယူဆထားရင် ဘာကိုမှ ငဲ့ညာမနေဘဲ မှားတဲ့အကြောင်း တဲ့တိုး ညွှန်ပြရဲတာ တွေ့ရတော့ ဦးရဲ့ ပြတ်သားတဲ့ သတ္တိဟာ ကျွန်မကို ကျောချမ်းသွားစေတာ အမှန်ပဲ။
‘ပြိုင်ပွဲတစ်ပွဲပဲဟာ။ အိုလံပစ်ပွဲတော် ဆိုပေမယ့်လည်း ပုံကြီးချဲ့ထားတဲ့ ပြိုင်ပွဲတစ်ပွဲပဲ မဟုတ်ဘူးလား။’ အဲဒီအတိုင်း ဦး ရေးခဲ့တယ်နော်။ အဲဒီလို ဟုတ်ကောင်း ဟုတ်မှာပေါ့လေ။ ဟင့်အင်း။ အဲဒါက အမှန်တရားတစ်ခု ဖြစ်နေမလားပဲ။ တကယ်တော့ ကျွန်မတို့ ဦးနှောက်ခြောက်နေတဲ့ ကိစ္စဟာ လက်တွေ့ဘဝမှာ ဘာမှ မပြောပလောက်တဲ့ အကြောင်းအရာတစ်ခု ဖြစ်ချင် ဖြစ်နေမှာ။
ဒါပေမယ့် အဲဒီလို စကားမျိုးကို ကျွန်မ ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ ပြောမထွက်ခဲ့ဘူး။ အပြင်လူတစ်ယောက်အတွက် ဘာမှ မပြောပလောက်ဘူး ဆိုတာ ကျွန်မ နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သူနဲ့ ကျွန်မဟာ ဒီအားကစား ပြိုင်ပွဲလေးအတွက် အရိုးကြေကြေ အရေခန်းခန်း ကြိုးစားခဲ့ကြဖူးတာလေ။
သူရဲ့ ရောဂါအခြေအနေအကြောင်း ကျွန်မတို့ရဲ့ နှစ်ဘက်မိဘတွေကို အနှေးနဲ့အမြန်တော့ အသိပေးရမှာပဲ။ ဒါပေမယ့် အခုချိန် ပြောလို့ မဖြစ်သေးဘူး။ သူ့နှမက မီးဖွားပြီးတာ မကြာသေးဘူး။ သူ့မိဘတွေက အခုမှ မင်္ဂလာယူကောင်းတုန်း ရှိကြသေးတာ။ သူ့မိဘတွေကို စိတ်ချမ်းချမ်းသာသာနဲ့ အချိန်တစ်ခုထိ နေသွားစေချင်သေးတယ်တဲ့လေ။ သူ့ရဲ့ ခံစားချက်ကို ကျွန်မ အပြည့်အဝ နားလည်ပေးနိုင်ပါတယ်။
အခု အနီးကပ် ထရိန်နင် ဆင်းနေတုန်း ကျွန်မ သူ့ဆီကို မကြာခဏ ဖုန်းဆက်ဖြစ်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ စခန်းသွင်း လေ့ကျင့်ရေးအကြောင်းကို ပြောပြနေတဲ့ အချိန်မှာဆိုရင် သူ အရမ်း ဝမ်းသာနေတာပဲ။ သူ ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် လုပ်ပြနေတာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာကို ကျွန်မ ခံစားလို့ရတယ်။
ဒါပေမယ့် ကျွန်မအနေနဲ့ အိုလံပစ်ပြိုင်ပွဲကို မေ့ပစ်လိုက် သင့်တယ် ထင်တယ်။ ပြိုင်ပွဲကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး သူ့ကိုပဲ ကိုယ်ဖိရင်ဖိ စောင့်ရှောက်သင့်သလားပဲ။ ဒါကလည်း သူ ကောင်းဖို့ အတွက်ပဲလေ၊ မဟုတ်ဘူးလား။
ကျွန်မဖြင့် တွေးရင်းတွေးရင်းနဲ့ ရူးချင်လာပြီ။
ယုန်စန္ဒာ ❞
အဆုယာသည် အားရပါးရ အော်ဆဲပစ်လိုက်ချင်သည်။ ထိုစာကို ဖတ်ရင်း ဖတ်ရင်းနှင့် ရင်ထဲမှ ဒေါသများ တလိပ်လိပ် တက်လာနေကြသည်။
“ဘာတုန်းဟ၊ ဒီစောက်ကောင်မက။ ရပ်လိုက်ပါတော့လို့ သူ့ကို ပြောထားတာကိုပဲ အနီးကပ် ထရိန်နင်က ဆင်းနေလိုက်သေးတယ်။ ထရိန်နင် ဆင်းနေတုန်း ဟိုကောင် သေသွားရင် ဘယ်နှယ့် လုပ်မလဲ”
“သူ့ကောင်လေးက စောင့်ကြည့်နေမှတော့ ထရိန်နင် မဆင်းချင်လည်း ဆင်းရတော့မှာပဲလေ” ကိုဟိုင်က မပွင့်တပွင့် ပြောသည်။
“ထရိန်နင်းဆင်းလည်း နောက်ဆုံးတော့ ခွန်အားတွေ အလဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်ရာ ရောက်နေတော့မှာပဲ။ ‘တွေးရင်းတွေးရင်းနဲ့ ရူးချင်လာပြီ’ လို့ သူမို့လို့ ရေးရဲတယ်။ ငါတို့မှာဖြင့် ဒီလောက် အပင်ပန်းခံပြီး စဉ်းစားပေးထားရတာ။ သူကတော့ ဘာမှကို အရေးမလုပ်ဘူး”
“သူ့ကို ဒဏ်ရာရအောင် တမင် လုပ်ခိုင်းရင်ရော” ကိုဟိုင်က ပြောသည်။ “တကယ်လို့ ဒဏ်ရာရပြီး အိုလံပစ် မဝင်ရရင် သူ့ကောင်လေးလည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ဘူး။ လက်ခံရတော့မှာပဲ”
“အေးဟ၊ အဲဒါ အလုပ်ဖြစ်နိုင်တယ်”
အဆုယာက သဘောတူသည်။ သို့သော် ရှိုတာကတော့ သဘောကျဟန် မပြ။
“အဲဒီလို လုပ်လို့ မဖြစ်ဘူး။ ကောင်လေးရဲ့ မျှော်လင့်ချက်ကို ရိုက်ချိုးလိုက်တာနဲ့ ဘာထူးတော့မလဲ။ ယုန်စန္ဒာက အဲဒီလို မလုပ်ရက်လို့ပဲ ဒီလောက် စိတ်ဆင်းရဲနေတာပေါ့”
အဆုယာက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “မျှော်လင့်တာ မမျှော်လင့်တာနဲ့၊ စောက်လုပ်ကို ရှုပ်တယ်။ မျှော်လင့်ချက်ထားစရာ အိုလံပစ်တစ်ခုတည်း ရှိတာမှ မဟုတ်တာ”
ထိုစကားကို ကြားပြီး ရှိုတာသည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ တစ်ခုခုကို နက်နက်နဲနဲ စဉ်းစားနေသည့်ဟန်။
“သိပ် ဟုတ်တာပေါ့။ မျှော်လင့်ချက် ထားစရာ အိုလံပစ်တစ်ခုတည်း ရှိတာမှ မဟုတ်တာ။ ဒါကို သူနားလည်အောင် လုပ်မှ ဖြစ်မယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီ အိုလံပစ်အိပ်မက်ကို ကောင်းကောင်း အစားထိုးနိုင်မယ့် တခြား မျှော်လင့်ချက်တစ်ခု ဖန်တီးပေးရမယ်။ ဥပမာ …..” သူက ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။ “ကလေး”
“ကလေး?”
“ကိုယ်ဝန်ကို ပြောတာ။ သူ့မှာ ကိုယ်ဝန် ရှိနေပြီလို့ ကောင်လေးကို ပြောခိုင်းလိုက်လေ။ အဲဒီ ကောင်လေးနဲ့ ရတဲ့ ကိုယ်ဝန်ဆိုတာတော့ ပြောစရာ မလိုဘူးပေါ့ကွာ။ ဒါဆိုရင် အိုလံပစ်ပွဲကိုလည်း စွန့်လွှတ်ရတော့မယ်။ တကယ်လို့ ကိုယ်ပိုင် ကလေးတစ်ယောက် ပိုင်ဆိုင်တော့မယ်လို့ မျှော်လင့်ချက် ရှိလာခဲ့ရင် ဆက်လက် ရှင်သန်ဖို့ သူ့အတွက် ခွန်အားတွေလည်း ရလာနိုင်တယ်”
အဆုယာသည် ထိုအကြံကို ဦးနှောက်ထဲတွင် ဆင်ခြင်သုံးသပ် ကြည့်နေသည်။ တစ်ခဏ အကြာတွင်မှ သူသည် လက်ခုတ်တီးကာ အားပေးထောက်ခံလေသည်။ “ရှိုတာ၊ မင်း အတော် အကြံပိုင်တဲ့ကောင်ပဲ။ အဲဒီအတိုင်း လုပ်ကွာ။ လုံးဝရှယ်ပဲ။ အဲဒီကောင်လေးက ၆ လပဲ ခံတော့မှာ မဟုတ်လား။ ဒါဆို အလိမ်ပေါ်စရာလည်း အကြောင်း မရှိတော့ဘူး”
ရှိုတာက “အင်း” ဟုဖြေပြီး စားပွဲရှေ့ ထိုင်လိုက်သည်။
‘ဒီတစ်ခါတော့ အဆင်ပြေလောက်ပြီပေါ့’ အဆုယာက တွေးနေသည်။ သူ့ကောင်လေး၏ ရောဂါအခြေအနေကို စတင် ရိပ်စားမိသော အချိန်ကာလကို မသိရှိထားသော်လည်း ရရှိထားပြီးသော စာများအရ ဆိုလျှင် သိပ်ကြာဦးမည် မဟုတ်ကြောင်း ခန့်မှန်းနိုင်သည်။ ထိုအချိန် မတိုင်ခင်က သူတို့သည် သာမန် နေရိုးနေစဉ် အတိုင်းသာ နေထိုင်သွားမည် ဖြစ်သောကြောင့် လိင်ဆက်ယှက်မှုများလည်း ဖြစ်ပွားခဲ့မည်မှာ သေချာသည်။ သန္ဓေတားခြင်း သုံးခဲ့သည် ဆိုဦးတော့။ ၁၀၀% တားဆီးနိုင်ခြင်းမျိုး မဟုတ်ရကား နည်းအမျိုးမျိုးဖြင့် ယုတ္တိတန်အောင် ပြောနိုင်သည်သာ။
ထိုစာကို နွားနို့သေတ္တာထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီးနောက် စာထည့်ပေါက်မှ ကျလာသော ပြန်စာတွင် အောက်ပါအတိုင်း ရေးထားသည်ကို တွေ့ရသည်။
❝ သို့ – နာမီယာကုန်စုံဆိုင်
ဦးရဲ့ စာကို ဖတ်ပြီးသွားပါပြီ။ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားတဲ့ ဦးရဲ့ အကြံပေးချက်က ကျွန်မကို အင်မတန် အံ့အားသင့်စေခဲ့ပါတယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ဦးကို ချီးကျူးနေမိတယ်။ ဟုတ်ပါတယ်။ အိုလံပစ်အစား သူ့ကို တခြား မျှော်လင့်ချက်တစ်ခုနဲ့ အစားထိုးပေးခြင်းဟာလည်း အသုံးတည့်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းတစ်ခုပါပဲ။ တကယ်လို့ ကျွန်မမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတယ်လို့ သူသိသွားရင် အိုလံပစ်ပွဲအတွက်နဲ့ ကျွန်မကို ကိုယ်ဝန်ဖျက်ချခိုင်းမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်မ ယုံကြည်တယ်။ ကျန်းမာသန်စွမ်းတဲ့ ကလေးတစ်ယောက် မွေးဖွားလာဖို့ပဲ သူ မျှော်လင့်မှာ။
ဒါပေမယ့် ဒီအစီအစဉ်မှာ ပြဿနာတချို့ ရှိနေတယ်။ ပထမဆုံးအနေနဲ့ ပြောရရင်တော့ ကိုယ်ဝန်ဆောင်တဲ့ အချိန်ပေါ့။ သူနဲ့ကျွန်မ နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် အတူအိပ်ခဲ့ကြတာဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလကျော်လောက်ကပါ။ အခုချိန်ကျမှ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီလို့ ပြောလိုက်ရင် နည်းနည်း သဘာဝ မကျသလို ဖြစ်နေတယ်။ တကယ်လို့ သူက ကျွန်မကို သက်သေတောင်းခံလာရင် ကျွန်မ ဘယ်လို လုပ်ရပါ့မလဲ။
သူက ယုံတယ်ပဲ ထားဦး။ ဒီကိစ္စမျိုးက သူ့မိဘတွေကိုလည်း အသိပေးရဦးမှာလေ။ ကျွန်မရဲ့ မိဘတွေကိုရောပေါ့။ နောက်တော့ ဆွေမျိုးသားချင်းနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ အကြားလည်း ပျံ့နှံ့သွားဦးမှာ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ အမှန်တကယ် ကိုယ်ဝန် မရှိဘူး ဆိုတဲ့အကြောင်းကို သူတို့ သိသွားလို့လည်း မဖြစ်ပြန်ဘူး။ အသိပေးပြန်ရင်လည်း ကျွန်မက ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီလို ညာပြောရသလဲ ဆိုတာကိုပါ ရှင်းပြနေရတော့မှာ။
ကျွန်မက ဟန်ဆောင်တတ်တဲ့သူမျိုး မဟုတ်ဘူး။ လိမ်ပြီးလည်း မပြောတတ်ဘူး။ ကျွန်မ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရှိတဲ့လူတွေ အားလုံးက ကျွန်မကိုယ်ဝန်ရလို့ ပျော်ရွှင်နေကြတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်မဘက်က ပီပီပြင်ပြင် သရုပ်ဆောင်သွားနိုင်မယ်လို့ ကျွန်မမှာ ယုံကြည်မှု မရှိဘူး။ အချိန်တွေ ကုန်လွန်သွားတာနဲ့အမျှ ဗိုက်က ကြီးမလာဘူး ဆိုရင်လည်း အတော် ထူးဆန်းစရာ ဖြစ်နေပြီ။ ဒါကြောင့် ထိုက်သင့်တဲ့ ပြင်ဆင်မှုတွေကလည်း လုပ်ရဦးတော့မယ်။ ကျွန်မ အထင်တော့ မကြာခင် အလိမ်ပေါ်ကုန်မှာပဲ။
နောက်ထပ် အရေးကြီးတဲ့ ပြဿနာတစ်ခုလည်း ရှိသေးတယ်။ တကယ်လို့ သူရဲ့ ရောဂါအခြေအနေက အကောင်းဘက် သမ်းပြီး အချိန်ဆွဲထားနိုင်ခဲ့ရင် မီးဖွားချိန် ရောက်လာတဲ့အချိန်ထိ သူ ရှိကောင်း ရှိနေနိုင်တယ်။ အချိန်တန်လို့မှ ကလေးမမွေးရင် ကျွန်မ ညာခဲ့သမျှ ဘူးပေါ်သလို ပေါ်သွားမှာပဲ။ သူ ကျွန်မအပေါ် စိတ်ပျက်သွားမယ့် မျက်နှာအမူအရာမျိုးကို မြင်ယောင်မိတိုင်း ကျွန်မရင်ထဲမှာ တဆစ်ဆစ် နာကျင်ရပါတယ်။
ဦးရဲ့ အကြံက အင်မတန်မှ ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ ပြောခဲ့တဲ့ အထက်က အကြောင်းအရင်းတွေကြောင့် ကျွန်မ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်တယ်။
မစ္စတာ နာမီယာ၊ ကျွန်မအတွက် ဦးနှောက်အခြောက်ခံပြီး စဉ်းစားပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူး အများကြီး တင်ပါတယ်။ တစ်ကြိမ်မကတဲ့ ဦးရဲ့ အကြံပေးချက်တွေအတွက် ကျွန်မရဲ့ အတွင်းစိတ်ထဲကနေ အင်မတန်မှ ကျေနပ် ဝမ်းမြောက်မိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ နားလည်မိတာ တစ်ခုက ဒီလိုကိစ္စမျိုးဟာ ကာယကံရှင်ကိုယ်တိုင် အဖြေရှာရမယ့် ပြဿနာတစ်ခု ဆိုတာပါပဲ။ ဒီစာကို မပြန်ပါနဲ့တော့။ ဦးကို စိတ်ဒုက္ခတွေ ပေးမိမယ်ဆိုရင် ကျွန်မ အနူးအညွတ် တောင်းပန်ပါတယ်။
ယုန်စန္ဒာ ❞
“ဘာလဲဟ” အဆုယာသည် စာကို တစ်ဘက်သို့ ပစ်ချပြီး ဆတ်ခနဲ ကောက်ထလိုက်သည်။ “စာတွေ အဲဒီလောက် အများကြီး အပြန်အလှန် ရေးပြီးတော့မှ နောက်ဆုံးကျတော့ စာမပြန်ပါနဲ့တော့တဲ့။ အဲဒါ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။ အဲဒီကောင်မက အစကတည်းက ငါတို့ရဲ့ အကြံဉာဏ်ကို အမှန်တကယ် လိုချင်တာရော ဟုတ်ရဲ့လားလို့ ငါ သံသယ ဝင်မိတယ်။ ငါတို့ ပြောသမျှ ဘာတစ်ခုမှ အဖက်လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး”
“ဒါပေမယ့် သူပြောတာလည်း မမှားဘူးလေ။ အဲဒီလိုကြီး အချိန်ပြည့် ဟန်ဆောင်နေလို့ တကယ့် လက်တွေ့မှာလည်း လွယ်မှ မလွယ်တာ” ကိုဟိုင်က ပြောသည်။
“မင်း ဘာနားလည်လို့လဲ။ အခုဟာက သူ့ကောင်လေးရဲ့ သေရေးရှင်ရေး ကိစ္စလေကွာ။ ပေါ့ပေါ့တန်တန် ပြောလို့ ဘယ်ရမလဲ။ တကယ်လို့သာ စိတ်ပါလက်ပါနဲ့ အားသွန်ခွန်စိုက် လုပ်ရင် မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတဲ့ ကိစ္စ ရှိဦးမှာလား” အဆုယာသည် မီးဖိုခန်းထဲရှိ ထမင်းစား စားပွဲရှေ့တွင် သွားထိုင်သည်။
“အဆုယာ၊ မင်း ပြန်စာရေးမလို့လား။ လက်ရေးမတူဘဲ ဖြစ်နေဦးမယ်” ရှိုတာက မေးလိုက်သည်။
“ဘာဖြစ်လဲကွာ။ ငါ ပြောချင်တာကို ပြောရမှ ဖြစ်မယ်။ အောင့်မထားနိုင်တော့ဘူး”
“ကောင်းပြီလေ။ အဲဒါဆို မင်းပြော၊ ငါ ရေးပေးမယ်” ရှိုတာသည် အဆုယာ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
❝ သို့ – ယုန်စန္ဒာ
မင်း ဦးနှောက်ရော မှန်သေးရဲ့လား။ မဖြေချင် မဖြေပါနဲ့။ မင်း မဖြေလည်း ငါသိပြီးသားပါ။
ဘာဖြစ်လို့ ငါ ပြောခဲ့သမျှ အကြံကောင်း ဉာဏ်ကောင်းတွေကို လိုက်မလုပ်ချင်ရတာလဲ။
မင်းကို ဘယ်နှခါပြောမှ မင်း နားလည်နိုင်မှာလဲ။ အိုလံပစ်ကို မေ့ပစ်လိုက်စမ်းပါကွာ။
မင်း ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားပြီး လေ့ကျင့် လေ့ကျင့်၊ အိုလံပစ်ပွဲမှာ ဝင်ပြိုင်ချင်တာဟာ အဓိပ္ပာယ်ကို မရှိတာပဲ။
မင်း ပါခွင့် ရမှာကို မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် မေ့ပစ်လိုက်စမ်းပါ။ အချိန်ဖြုန်းနေရုံ သက်သက်ပဲ။
ဟိုဟာ လုပ်ရနိုးနိုး၊ ဒီဟာ လုပ်ရနိုးနိုး၊ တွေဝေနေတာဟာလည်းပဲ ကိုယ့်ရဲ့ ခွန်အားနဲ့ အချိန်ကို ဖြုန်းတီးနေခြင်း တစ်မျိုးပဲ။ မင်း အဲဒီလောက်မှ အားနေရင် သူနဲ့သာ အဲဒီအချိန်ကို သုံးပစ်လိုက်စမ်းပါ။
မင်း အိုလံပစ်ပွဲကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရင် သူက စိတ်ဆင်းရဲမှာတဲ့လား။ စိတ်ဆင်းရဲပြီး ရောဂါ အခြေအနေ ဆိုးရွားလာနိုင်တယ်တဲ့လား။
နောက်မနေစမ်းပါနဲ့။ အိုလံပစ် တက်ခွင့်မရတာ ဘယ်လောက် ကြီးကျယ်တဲ့ ကိစ္စမို့လို့လဲ။
အခုခေတ် ကမ္ဘာကြီးပေါ်မှာ စစ်မီးတွေ တဟုန်းဟုန်း ထနေတာ။ အိုလံပစ် ဝင်ပါခွင့် မရတဲ့ နိုင်ငံတွေမှ ဒုနဲ့ဒေးပဲ။ ဂျပန်ကလည်း မသိချင်ယောင် ဆောင်နေလို့ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ ဘာပြောချင်တယ်ဆိုတာ မင်း မကြာခင် နားလည်လာပါလိမ့်မယ်။
ဒါပေမယ့် ထားပါတော့လေ။ မင်းသဘောနဲ့မင်းသာ လုပ်ချင်ရာ လုပ်ပေတော့။ မင်းဆန္ဒအတိုင်း လုပ်ပြီးမှ အားရပါးရ နောင်တရပေတော့။
နောက်ဆုံးတစ်ခွန်းတော့ ပြောလိုက်ဦးမယ်။ မင်းဟာ စောက်ရူးပဲ။
နာမီယာကုန်စုံဆိုင် ❞