❝ သို့ – နာမီယာကုန်စုံဆိုင်
အခုလို စာပြန်တဲ့အတွက် ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်ရှင်။ မနေ့ညက ဆိုင်ရဲ့ စာတိုက်ပုံးထဲကို စာထည့်ပြီးကတည်းက ဒီနေ့အထိ တစ်နေ့လုံး ကျွန်မ စိတ်ပူနေခဲ့မိတယ်။ အခုလို ကျပ်တည်းတဲ့ မေးခွန်းမျိုးကို မေးမိတာ ဦးကို ဒုက္ခပေးသလိုများ ဖြစ်နေပြီလားပေါ့။ အခုလို ပြန်စာရမှပဲ စိတ်အေးသွားတော့တယ်။
ဦးရဲ့ အကြံပေးချက်က ယုတ္တိရှိလှပါတယ်။ ဖြစ်နိုင်မယ်ဆိုရင် ကျွန်မအနေနဲ့ နိုင်ငံခြားပဲ သွားသွား၊ လေ့ကျင့်ရေး စခန်းပဲ ဝင်ဝင်၊ သူ့ကို တစ်ပါတည်း ခေါ်သွားချင်တာပါပဲ။ ဒါပေမယ့် သူရဲ့ ကျန်းမာရေး အခြေအနေကို ထည့်စဉ်းစားလိုက်ရင် အဲဒီလို လုပ်ဖို့ရာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဆေးရုံက အရေးပေါ်ကုသဆောင်မှာ သူ့ကို စက္ကန့်မလပ် ကြည့်ရှုကုသ ပေးနေရတာကြောင့်မို့လည်း သူ့ရဲ့ ရောဂါအခြေအနေကို ဒီထက် ဆိုးမလာအောင် ဟန့်တားထားနိုင်တာပါ။
ဒါဆို ဆေးရုံအနီးအနားမှာပဲ လေ့ကျင့်ရေး ဆင်းပါလားလို့ ဦးကတော့ တွေးကောင်း တွေးနေမလား မသိဘူး။ ဒါပေမယ့် သူရဲ့ ဆေးရုံ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကျွန်မရဲ့ လေ့ကျင့်မှုအတွက် လိုအပ်မယ့် မြေပြင်အနေအထားနဲ့ စက်ကိရိယာတွေ မရှိကြဘူး။ လက်ရှိ အချိန်မှာတော့ ထရိန်နင် မရှိတဲ့ နေ့တွေမှာပဲ အချိန်ကြာကြာပေးပြီး သူ့ကို သွားတွေ့နိုင်တယ်။
အခုဆိုရင် ပိုပြီး ပြင်းထန်တဲ့ အနီးကပ် ထရိန်နင်ကလည်း နီးကပ်လာနေပြီ။ ဒီနေ့ ကျွန်မ သူ့ကို သွားတွေ့ခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မကို ကောင်းကောင်း ကြိုးစားဖို့ တိုက်တွန်းနေသေးတယ်လေ။ ရလဒ်ကောင်း ရအောင် ကြိုးစားဖို့ အားပေးနေတယ်။ ကျွန်မကလည်း သူ့ကို ကတိပေးလိုက်ပါတယ်။ တကယ်တမ်း ကျွန်မ ပြောလိုက်ချင်တာက ကျွန်မ ဆက်ပြီး မလေ့ကျင့်ချင်တော့ဘူး ဆိုတာကိုပေါ့။ သူ့အနားမှာပဲ အဖော်ပြုနေချင်တာ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ အဲဒီ ဆန္ဒကို ကြိုးစားပြီး မျိုသိပ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မသာ အဲဒီလို ပြောလိုက်ရင် သူ အတော်လေး စိတ်ထိခိုက်သွားမယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိနေတယ်လေ။
ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ဟာ တစ်နေရာစီ ဝေးနေကြပေမယ့် သူ့မျက်နှာလေးကို အမြဲ မြင်ချင်နေမိတာ အမှန်ပဲ။ တစ်ခါတလေ ကျွန်မ စိတ်ကူးယဉ်မိတယ်။ တကယ်လို့သာ ကာတွန်းစာအုပ်ထဲကလို မျက်နှာမြင်နိုင်တဲ့ တယ်လီဖုန်းမျိုး ရှိရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲလို့။ အဲဒါ လက်တွေ့ဘဝကနေ ရှောင်ပုန်းချင်တာမျိုးလား မသိဘူးနော်။
မစ္စတာနာမီယာ၊ ကျွန်မရဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကို ဝေမျှနားထောင်ပေးတဲ့အတွက် အင်မတန်မှ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဦးကို စာနဲ့ ဆက်သွယ်ပြီး အပူကပ်ရတာ ဆိုပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ စိတ်ပူပန်မှုတွေဟာ အတော်အတန် သက်သာသွားသလိုပါပဲ။
ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကျွန်မကိုယ်တိုင် ချရမယ် ဆိုတာ ကျွန်မ နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဦးမှာ တခြား အကြံကောင်း ဉာဏ်ကောင်းတွေ ရှိနေဦးမယ် ဆိုရင် ကျွန်မဆီ စာပြန်ပေးပါ။ တကယ်လို့ ဘာမှ စဉ်းစားလို့ မရတော့ဘူး ဆိုရင်လည်း ကျွန်မကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောနိုင်ပါတယ်။ ဦးကို ဆက်ပြီး ဒုက္ခ မပေးချင်တော့ပါဘူး။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မနက်ဖြန် ကျွန်မ နွားနို့သေတ္တာထဲကို လာကြည့်ပါဦးမယ်။
လေးစားလျက်
ယုန်စန္ဒာ ❞
စာကို နောက်ဆုံး ဖတ်သူမှာ ရှိုတာ ဖြစ်သည်။ သူက ခေါင်းကို မော့လိုက်ပြီး မျက်တောင်ကို တဖျတ်ဖျတ် ခတ်နေသည်။ “ဘာတွေလဲဟ”
“ဘယ်သိမလဲကွ” အဆုယာက ပြောသည်။ “ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ ဒါက ဘာလဲ”
“ပြန်စာ မဟုတ်ဘူးလား။ ယုန်စန္ဒာ လာထည့်သွားတာလေ”
ကိုဟိုင်က ထိုသို့ ပြောနေစဉ် အဆုယာနှင့် ရှိုတာတို့သည် တပြိုင်နက်တည်း သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။
“ဘာဖြစ်လို့ ရောက်လာရတာလဲ” နှစ်ဦးစလုံးထံမှ ပြိုင်တူ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။
“ဘာဖြစ်လို့ …..?” ကိုဟိုင်က ခေါင်းကုတ်နေသည်။
အဆုယာက နောက်ဖေးတံခါးကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။ “မင်း စာကို နွားနို့သေတ္တာထဲ ထည့်လိုက်တာ လွန်ခဲ့တဲ့ ၅ မိနစ်လောက်က ကိစ္စ။ ငါတို့ အပြေးထွက်သွားပြီး သွားကြည့်တော့ စာက အထဲမှာ မရှိတော့ဘူး။ အဲဒီစာကို ယုန်စန္ဒာဆိုတဲ့ မိန်းမက ယူသွားတယ်ပဲ ထားဦး။ အခုလို ပြန်စာတစ်စောင် ရေးဖို့ ဆိုတာ အချိန်ပေးရတာပဲ မဟုတ်လား။ ဒါပေမယ့် အခု ချက်ချင်းပဲ ဒုတိယစာက ရောက်လာပြီ။ ဘယ်လိုပဲ တွေးတွေး ထူးဆန်းမနေဘူးလား”
“ငါလည်း ထူးဆန်းနေတာပဲ။ ဒါပေမယ့် ဒီစာက ယုန်စန္ဒာရဲ့ ပြန်စာ ဆိုတာတော့ ငြင်းလို့ မရဘူး။ ငါမေးထားတဲ့ မေးခွန်းတွေကို ချက်ကျလက်ကျ ပြန်ဖြေထားတယ်လေ”
အဆုယာသည် ကိုဟိုင်၏ စကားကို ပယ်လှန်နိုင်ခြင်း မရှိ။ သူ ပြောနေသည့် စကားများမှာ အားလုံး အမှန်ချည်းပင် ဖြစ်နေသည်။
“ငါ့ပေးစမ်း” အဆုယာသည် ရှိုတာ၏ လက်မှ စာကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး အစအဆုံး နောက်တစ်ကြိမ် ဖတ်ကြည့်ပြန်သည်။ အကယ်၍ ကိုဟိုင်၏ ပြန်စာကို ဖတ်မထားလျှင် ဤစာမျိုး လုံးဝ ရေးနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
“လခွားပဲ။ ငါတို့ကို နောက်နေတာလား” ရှိုတာက စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုး ပြောနေသည်။
“သိပ်ဟုတ်တာပေါ့” အဆုယာက ရှိုတာ၏ ရင်ဘတ်ကို လက်ညှိုးဖြင့် ထောက်လိုက်သည်။ “ဒါ တစ်ယောက်ယောက် ထောင်ချောက်ဆင်ထားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်” အဆုယာသည် စာကို ကြမ်းပေါ်သို့ ပစ်ချပြီး အနားရှိ နံရံကပ် ဗီဒိုကို ဆွဲဖွင့်လိုက်သည်။ အထဲတွင် ခြုံစောင်နှင့် စက္ကူဘူးတချို့သာ ရှိသည်။
“အဆုယာ၊ မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ” ရှိုတာက မေးသည်။
“အထဲမှာ လူများ ပုန်းနေသလားလို့။ ကိုဟိုင် စာမရေးခင်က ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို တစ်ယောက်ယောက်က ခိုးနားထောင်ခဲ့တာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဒါကြောင့် ဦးအောင် ပြန်စာရေးထားနိုင်တာ။ မဟုတ်သေးဘူး။ ခိုးနားထောင်တဲ့ စက်တွေများ မြှုပ်ထားမလား မသိဘူး။ မင်းတို့ နှစ်ယောက်လည်း ဟိုဘက် သွားရှာကြည့်စမ်းပါဦး”
“နေဦး။ ဘယ်သူက အဲဒီလိုမျိုး လုပ်မှာလဲ”
“ဘယ်သိမလဲကွ။ အခုလို အိမ်ပျက်ကြီးထဲ ပုန်းနေပြီး လူတွေကို ဒုက္ခပေးဖို့ စောင့်နေတဲ့ ဂေါက်ကြောင်မျိုးတွေ မရှိဘူးလို့ ဘယ်ပြောနိုင်ပါ့မလဲ” အဆုယာသည် ဘုရားစင်ဘက်သို့ ဓာတ်မီးဖြင့် ထိုးကြည့်နေသည်။
ရှိုတာနှင့် ကိုဟိုင်တို့ကတော့ မလှုပ်မယှက် ရပ်လျက်။
“ဘာကြောင်နေတာလဲ။ သွားရှာကြလေ”
အဆုယာ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကိုဟိုင်က ခေါင်းကို စောင်းလိုက်သည်။ “အင်း …. ငါတော့ အဲဒီလို မထင်ဘူး။ အဲဒီလို လုပ်မယ့်သူ ရှိနိုင်ပါ့မလား”
“ဒါပေမယ့် အခုဖြစ်ပျက်နေတာက မင်း မျက်မြင်ပဲလေ။ အဲဒါက လွဲရင် ဘာဖြစ်နိုင်သေးလို့လဲ”
“ဟုတ်ချင် ဟုတ်မှာပေါ့လေ …..” ရှိုတာက လက်ခံချင်သေးပုံ မရ။ “ဒါဆို နွားနို့သေတ္တာထဲကနေ စာ ပျောက်သွားတာကရော”
“အဲဒါလား …. မျက်လှည့်ပြသလိုမျိုး ဖျောက်ပစ်လိုက်တာ နေမှာပေါ့”
“မျက်လှည့် …….”
ကိုဟိုင်သည် ဒုတိယစာကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ဖတ်ပြီးနောက် ခေါင်းမော့လာသည်။ “ဒီလူက အတော် ထူးဆန်းတာပဲ”
“ဘာကိုလဲ” အဆုယာက မေးသည်။
“မင်းကြည့်လေ။ စာထဲမှာ ဒီလို ရေးထားတယ်။ ‘မျက်နှာမြင်နိုင်တဲ့ တယ်လီဖုန်းမျိုး ရှိရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ’ တဲ့။ သူ့မှာ ဟန်းဖုန်း မရှိဘူးလား။ ဒါမှမဟုတ် သူ့ဖုန်းက ဗီဒီယိုကော ခေါ်လို့ရတဲ့ ဖုန်းမျိုး မဟုတ်လို့လား”
“ဆေးရုံထဲမှာ ဖုန်းသုံးခွင့် မရှိလို့ နေမှာပေါ့” ရှိုတာက ဖြေသည်။
“နောက်ပြီး သူက ‘ကာတွန်းစာအုပ်ထဲကလို’ လို့ ပြောနေသေးတာ။ ဗီဒီယိုကော ခေါ်လို့ရတဲ့ ဖုန်းရှိမှန်း သူ သိပုံ မရဘူး”
“ဘယ်လိုလို့ ဖြစ်နိုင်မလဲကွာ။ ဒီခေတ်ကြီးထဲမှာ ကလေးတောင် သိတယ်။ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး”
“ဟင့်အင်း အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဒါဆို … ငါ သူ့ကို ပြောပြလိုက်မယ်” ကိုဟိုင်သည် ထမင်းစား စားပွဲရှိရာသို့ လျှောက်သွားသည်။
“ဟေ့ကောင်၊ ဘာလုပ်ဦးမလို့လဲ။ ပြန်စာ ရေးဦးမလို့လား။ တစ်ခါ အနှပ်ခံရတာ မမှတ်သေးဘူးပေါ့”
“ဒါပေမယ့် … အဲဒီလို ဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာ သေမှ မသေချာသေးဘဲ”
“တစ်ကောင်ကောင်က ငါတို့ကို အကြောင်ရိုက်နေတာ နေမှာပါကွာ။ အဲဒီကောင်က မင်း စောနက ပြောတဲ့ စကားကို ကြားပြီး စာတွေ ကြိုရေးနေလောက်ပြီ။ ….. မဟုတ်သေးဘူး။ ခဏလေးနေဦး” အဆုယာ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အတွေးတစ်ချက် လင်းလက်လာသည်။ “အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်ရမှာပဲ။ ကဲ ကိုဟိုင်၊ မင်း ပြန်စာ သွားရေးလိုက်။ ငါ အကြံတစ်ခု ရပြီ”
“ဘယ်လို ဖြစ်လို့ ရုတ်တရက် စိတ်ပြောင်းသွားရတာလဲ” ရှိုတာက မေးသည်။
“မင်းတို့ မကြာခင် သိလာလိမ့်မယ်”
များမကြာခင် ကိုဟိုင်သည် ဘောပင်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ပြန်ချလိုက်သည်။ “ရေးပြီးပြီ” အဆုယာသည် ဘေးနားတွင် ရပ်လျက် စာကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ အင်မတန် စုတ်ပဲ့သော လက်ရေး။
❝ ဒုတိယမြောက်စာကို ဖတ်ပြီးပါပြီ။ မင်းကို သတင်းကောင်းတစ်ခု ပေးရဦးမယ်။ တစ်ဘက်လူရဲ့ မျက်နှာကို မြင်နိုင်တဲ့ ဟန်းဖုန်းတွေ ပေါ်နေပြီ။ ဖုန်းအရောင်းဆိုင်တိုင်းမှာလိုလို ဝယ်လို့ ရနိုင်ပါတယ်။ ဆေးရုံထဲမှာ လူမမြင်အောင် ခိုးသုံးရင် ရနေတာပဲ။ ❞
“အဲဒီလောက်ဆို ဖြစ်တယ်မလား” ကိုဟိုင်က မေးသည်။
“ဖြစ်ပါတယ်” အဆုယာက ဖြေသည်။ “ဘာပဲ ရေးရေးကွာ။ စာအိတ်ထဲ အမြန်ထည့်လိုက်”
လက်ခံသူနေရာ၌ ‘ယုန်စန္ဒာ’ ဟုရေးထားသော စာအိတ်အလွတ်တစ်လုံးကို ဒုတိယစာထဲတွင်လည်း ထည့်ပေးခဲ့သည်။ ကိုဟိုင်သည် စာကို အသေအချာ ခေါက်ပြီး စာအိတ်ထဲ ထည့်သည်။
“ငါလည်း လိုက်သွားမယ်။ ရှိုတာ၊ မင်း ဒီမှာနေခဲ့” အဆုယာသည် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို ကိုင်လျက် နောက်ဖေးပေါက်သို့ သွားသည်။
တံခါးအပြင်သို့ ရောက်သောအခါ ကိုဟိုင်သည် နွားနို့သေတ္တာထဲသို့ စာကျသွားသည်အထိ စေ့စေ့စပ်စပ် စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ကောင်းတယ်။ မင်း တစ်နေရာမှာ သွားပုန်းနေ။ အဲဒီ နွားနို့သေတ္တာကို အလစ်မပေးနဲ့”
“အိုကေ။ အဆုယာ၊ မင်းကရော”
“ငါ ဆိုင်အပြင်ဘက်မှာ သွားစောင့်နေမယ်။ ဘယ်သူ စာလာထည့်သလဲ ဆိုတာ စောင့်ကြည့်ရအောင်”
အဆုယာသည် ဆိုင်အရှေ့သို့ ထွက်သွားသည်။ အမှောင်ထဲ တစ်နေရာမှ ဆိုင်တံခါးဘက်သို့ တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဘာလူရိပ်လူရောင်မျှ မရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
တစ်ခဏ ကြာသောအခါ သူ၏ အနားသို့ လူတစ်ယောက် ရောက်လာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် သူ ခေါင်းမော့ကြည့်သည်။ ရှိုတာ ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဘာတုန်းဟ။ မင်းကို အိမ်ထဲမှာ စောင့်နေခိုင်းတဲ့ဟာကို” အဆုယာက ပြောသည်။
“လူတွေ့လား”
“မလာသေးဘူး။ ဒါကြောင့် ငါ ဒီမှာ စောင့်နေဦးမယ်”
ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ရှိုတာသည် အံ့အားသင့်သော အမူအရာဖြင့် ပါးစပ်ဟလျက် ရပ်နေလေသည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ” အဆုယာက မေးသည်။
ရှိုတာသည် စာတစ်စောင်ကို သူ့ရှေ့ ထိုးပြလိုက်သည်။ “လာပြီ”
“ဘာလာတာလဲ”
ရှိုတာသည် နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်သည်။ “တတိယစာလေ”