PK Portfolio

ရေးသားချက်များ

အတွေးအမြင်၊ မှတ်စုနှင့် မျှဝေလိုသော အကြောင်းအရာများ။

Gtalk မွာ Smiley ေလးေတြ ထည့္ရေအာင္

လူအများစု Smiley လေးတွေကို သဘောကျမယ်ထင်တယ်။ ကျနော်ကတော့ အတော် သဘောကျပါတယ်။ ကျောင်းတက်တုန်းက ကျနော်တို့ အုပ်စုရဲ့ နာမည်က Funny Smile တဲ့။ လိုဂိုကတော့ Smiley ပုံလေးပေါ့။ တစ်နေ့က ကျနော်ရဲ့ သူငယ်ချင်း မိတ်ဆွေ အမကြီး မချမ်း (မန်း) က ဂျီတော့ ကို အလှဆင်ဖို့ Smiley လည်းတွေ ထည့်နိုင်တဲ့ ပရိုဂရမ်လေး တစ်ခု လှမ်းပို့ ပေးလိုက်ပါတယ်။ ဒီမှာ Download ဒေါင်းလုတ် လုပ်လို့ ရပါတယ်။ ဒီ Smiley လေးတွေနဲ့ဆို ခံစားချက်ကလေးတွေ ပို အသက်ဝင်မယ် ထင်တယ်။ သူ့ကို ခေါ်ဖို့ ကော်မန်းကတော့ ကျက်ရတော့ မှာပေါ့။ အခု ဒီအောက်မှာ သုံးလို့ […]

ဆက်ဖတ်ရန် →

ဘဝမှ သင်ခန်းစာ ယူခြင်း

အလှောင်အပြောင်နဲ့ နေခဲ့ရတဲ့ ကလေးဟာကြောက်ရွံ့ခြင်းကို တတ်မြောက်တယ်။အပြစ်တင်ခြင်းနဲ့ နေခဲ့ရတဲ့ ကလေးဟာမဟုတ်တာလုပ်ဖို့ တတ်မြောက်တယ်။ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့စွာနဲ့ နေခဲ့ရတဲ့ ကလေးဟာမမှန်တာလုပ်ဖို့ တတ်မြောက်တယ်။အစော်ကားခံ ဘဝနဲ့ နေခဲ့ရတဲ့ ကလေးဟာရိုင်းပြခြင်းကို တတ်မြောက်တယ်။မေတ္တာနဲ့ နေခဲ့ရတဲ့ ကလေးဟာချစ်ဖို့ရာ တတ်မြောက်တယ်။အားပေးသူတွေနဲ့ နေခဲ့ရတဲ့ ကလေးဟာယုံကြည်မှုတွေ ထားတတ်လာတယ်။အမှန်တရားနဲ့ နေခဲ့ရတဲ့ ကလေးဟာတရားမျှတခြင်းတွေ တတ်မြောက်လာတယ်။ချီးမွမ်းခြင်းနဲ့ နေခဲ့ရတဲ့ ကလေးဟာတန်ဖိုးထား တတ်လာတယ်။မျှဝေခြင်းနဲ့ နေခဲ့ရတဲ့ ကလေးဟာညှာတာခြင်းတွေ တတ်မြောက်လာတယ်။သုတပညာနဲ့ နေခဲ့ရတဲ့ ကလေးဟာဉာဏ်ပညာတွေ ရှိလာတယ်။သည်းခံခြင်းနဲ့ နေခဲ့ရတဲ့ ကလေးဟာစောင့်ဆိုင်းနိုင်ခြင်းကို တတ်မြောက်လာတယ်။ပျော်ရွှင်ခြင်းနဲ့ နေခဲ့ရတဲ့ ကလေးဟာအချစ်နဲ့ အလှကို ဖွေရှာ တွေ့မှာ ဖြစ်တယ်။Lesson From LifeA child that lives with ridicule, learns to be timid.A child that […]

ဆက်ဖတ်ရန် →

ဘာကြောက်သလဲ တဲ့။

အခုတစ်လော ဘလော့ဂ်တွေမှာ ကြောက်နေလိုက်ကြတာ အကောင်တွေ။ ထူးထူးဆန်းဆန်း မေပျိုကတော့ လူကြောက်သတဲ့။ အင်း ညီမရယ် လူဆိုတာ ဝါးမစားတတ်ပါဘူးကွယ်၊ ဝါးပဲ ချတတ်တာပါ။ သူတို့ ကြောက်တာကြည့်ပြီး ကိုယ်တောင် ဘာကြောက်လို ကြောက်ရမှန်း မသိတော့ဘူး။ ငယ်ငယ်ကနေ စပြောမယ်။ ငယ်ငယ်က သက်ရှိထဲမှာ အကြောက်ဆုံးကတော့ အမေပဲ။ ကလေးအတော် များများကတော့ ဒုတ်ကြောက်တယ်ဗျ။ ကျနော်ကတော့ မကြောက်ပေါင်။ အမေက ကျနော်တို့ကို ဒုတ်နဲ့ သိပ်မရိုက်ဘူး။ သူ့သားသမီးတွေ အနာတရ ဖြစ်သွားမှာ စိုးရိမ်ရှာ သပေါ့ဗျာ။ အဲ ဒါပေမယ့် ကျနော်က အမေ့ကိုတော့ ကြောက်ရတယ်ဗျ။ ကျနော်က ကန်လန်ကဆန် သိပ်လုပ်တတ်တာ ဆိုတော့ အမေက သူ့နားဘေးကနေ ကျနော့်ကို တစ်ဖဝါးမှ မခွာစေရဘူးလေ။ အဲဒီလို ချစ်တာ။ […]

ဆက်ဖတ်ရန် →

Everything Good Reminds Me Of You

ကျနော် မန်းပြန်သွားတော့ အိမ်မှာ လျှောက်မွှေရင်းနဲ့ ၂၀၀၂ ခုနစ်က ကျနော် ရေးခဲ့တဲ့ ဒိုင်ယာရီ အဟောင်းလေး တွေ့လို့ ပြန်ဖတ်ရအောင် ရန်ကုန်ကို သယ်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီ ဒိုင်ယာရီထဲမှာ ဖတ်ခဲ့တဲ့ စာအုပ်တွေက မှတ်သားစရာ ကောင်းတဲ့ စာသားတွေကို ပြန်ဖတ်ရတော့ ကျေနပ်သွားတယ်။ ကျနော် ဖတ်ခဲ့သမျှ မှတ်ထားမိတော့ အလဟသတ် မဖြစ်တော့ဘူးပေါ့။ ဒါနဲ့ ဖတ်ရင်း ဖတ်ရင်း ၂၈ ရက် အောက်တိုဘာလမှာ ရေးထားတဲ့ စာတွေကို ရောက်တော့ ဘာကို ခံစားရမှန်း မသိ ခံစားလိုက်ရတယ်။ အဲဒီ ခံစားချက်ကို အဓိပ္ပါယ် မဖွင့်တတ်ဘူး ဖြစ်နေတယ်။ ဒါကြောင့် အခု ပို့စ်တစ်ခုအနေနဲ့ တင်ပြပြီး ဖတ်သွားတဲ့ သူတွေကို ဘယ်လို ခံစားလိုက်ရလဲလို့ မေးချင်တာပါ။ […]

ဆက်ဖတ်ရန် →

အီးကျူ စစ်တမ်း

ဒီ EQ စစ်တဲ့ ဆိုက်ကို နှင်းဆီနီနီ ဆီမှာ တွေ့တာပါ။နည်းနည်းတော့ လျှာရှည်ပါရစေ။ အီးကျူဆိုတာ ခံစားမှုပိုင်းဆိုင်ရာ အရည်အချင်းပေါ့။ အဖြစ်အပျက်တွေမှာ လူတွေက ဘယ်လို တုန့်ပြန်သလဲ ဆိုတာပေါ် မူတည်ပြီး အဲဒီလူရဲ့ အနာဂတ်က ပြောင်းလဲသွားပါတယ်။ စိတ်ဆိုးလို့ ဓါးနဲ့ ထထိုးတဲ့လူ ရှိသလို ငိုတဲ့သူတွေလည်း ရှိပါတယ်။ လူတစ်ယောက်ချင်းဆီမှာ တုန့်ပြန်ပုံတွေ မတူကြပါဘူး။ ပြသနာကြီးငယ်ကို ဖြေရှင်းတဲ့နေရာမှာ အတတ်ပညာတချို့ လိုသလိုပဲ အသိတရားကလည်း လိုသဗျ။ လူတစ်ယောက်မှာ IQ မြင့်ဖို့ လိုသလိုပဲ EQ မြင့်ဖို့က အရေးကြီးတယ်။ နှစ်ခုစလုံးက ရေချိန်မျှနေရင် အကောင်းဆုံးပါ။ အဆိပ်တွေ ဓါတုလက်နက်တွေ ထွင်ကြတဲ့လူတွေရဲ့ IQ ကို ကျနော်တို့ မမှီပါဘူး။ ဒါပေမယ့် သူတို့မှာ EQ […]

ဆက်ဖတ်ရန် →

ရွှီး

ပြီးခဲ့တဲ့ လကုန်လောက်ကစပြီး ဘလော့ဂါ အတော်များများ စားမေးပွဲ ရှိလို့ဆိုပြီး အရေးအဖတ် နားမယ်ပေါ့။ ဒါလေးတွေ ကျနော်ဖတ်လိုက်ရတော့ စာမေးပွဲဆိုတာကြီးကို မျက်လုံးထဲ ပြန်မြင်ယောင်လာမိတယ်။ ကျနော် စာမေးပွဲနဲ့ လွတ်ခဲ့တာ ၅ နှစ်လောက်ရှိပြီ။ စာမေးပွဲဆိုတဲ့အတိုင်း အခန်းထဲမှာ လူတကာကို စာတွေ လိုက်လိုက်မေးရတာ အမော။ နင့်အဖြေမှန်တယ်၊ ငါ့အဖြေမှန်တယ်နဲ့ ခိုးခိုးပြီး ငြင်းလိုက်ရတာလဲ အမောပဲ။ ဆယ်တန်းဆရာ တစ်ယောက်ပြောဖူးတာ မှတ်မိတယ်။ စာမေးပွဲဆိုတာ နတ်တင်မှရတယ် မှတ်ထားတဲ့။ အဲဒီစကားကို ဘယ်လိုသဘောရလဲ။ ဆရာ၊ အဲဒီနတ်ကို ဘယ်လိုတင်ရမလဲ။ အုန်းပွဲနဲ့လား။ ဆွမ်းပွဲနဲ့လားလို့ မေးတော့၊ ဟဲ့ ငတုံးရ နတ်တင်မှရမယ်ဆိုတာ နင်တတ်မှ ရမယ်လို့ပြောတာကွ။ အော် မှတ်သားလောက်ပါပေတယ် ဆရာရယ်။စာမေးပွဲဆိုရင် ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် ဖြေတတ်တဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကို သွားသတိရမိတယ်။ […]

ဆက်ဖတ်ရန် →

အိတ်ထဲမှာ ဒါအကုန်ပဲ

ကဲကဲ၊ သူငယ်ချင်းများက အိတ်မှာရှိတာ ထုတ်ခါပြဖို့ တောင်းဆိုလာတော့ ကဲ … လာရော့ လဟယ်။ကျနော် ဘာရေးလို ရေးရမှန်းမသိ ဖြစ်နေတယ်။ ကျနော် လွယ်အိတ်မလွယ်တတ်ဘူး။ ၁၀ တန်းကျောင်းသားဘဝအထိပဲ ဆရာမရိုက်မှာစိုးလို့ လွယ်အိတ်လွယ်ခဲ့ဖူးတယ်။ တက္ကသိုလ်ရောက်တော့ ဆဲမယ့်လူမရှိဘူးလေ။ အဟေ့ အေးဆေးပဲ။ လွယ်အိတ်မလွယ်တော့ဘူး။ ဒီတော့ ကျောင်းသွားတော့ ဘယ်လိုသွားလဲ မေးချင်ကြမယ်။ ကျနော် စာအုပ်တစ်အုပ်ပဲ ယူသွားပါတယ်။ အင်္ကျီအိတ်ကပ်မှာတော့ ဘောလ်ပင်တစ်ချောင်း ထိုးထားတယ်။ နောက်ပြီး ငွေနှစ်ရာနဲ့။ ကျောင်းမှာ မုန့်ဝယ်ကျွေးရမှာစိုးလို့ ပိုမထည့်တတ်ပါ။ တစ်နေ့ကို လက်ချာ ၅ ချိန်ရှိလည်း ဒီစာအုပ်တစ်အုပ်တည်းပဲ တန်းစီပြီးပေါင်းရေးတယ်။ အဲဒီတော့ ဘာကောင်းလဲဆို ကျောင်းသွားခါနီး ဒီနေ့ဘာအချိန်တွေလဲ၊ ဘယ်စာအုပ်ထည့်ရမှာလဲ ပူစရာမလိုတော့ဘူး။ ကျောင်းတက်ကလည်းမှန်တော့ တတိယနှစ်ရောက်တဲ့အထိ အဲဒီစာအုပ်က မကုန်သေးဘူး။ တတိယနှစ်ထိ […]

ဆက်ဖတ်ရန် →

ကျိုက်ထီးရိုးသွား တောလား …..

၂၆ရက် အောက်တိုဘာလ ၂၀၀၇။ ည ၁၀း၁၅ လက်မှတ်ဝယ်ထားတဲ့ကားက ည ၉း၃၀ မှာ စထွက်မယ်လို့ ပြောထားပေမယ့် အခုမှထွက်ဖြစ်တယ်။တစ်လမ်းလုံး သီချင်းနားထောင် ဗီဒီယိုကားကြည့်ရင်းနဲ့ပဲ အချိန်ကုန်သွားတယ်။၂၇ရက် အောက်တိုဘာလ ၂၀၀၇။ နံနက် ၄ နာရီလောက်ကျိုက်ထီးရိုးတောင်တက်လမ်း တောင်ခြေဖြစ်တဲ့ ကင်ပွန်းစခန်းကို ရောက်ပါတယ်။ ထမင်းဆိုင်တစ်ဆိုင်မှာ ရပ်ပေးတော့ အဲဒီဆိုင်မှာရှိတဲ့ ကွတ်ပစ်မှာ တစ်ရေးအိပ်ခွင့်ရတယ်။နံနက် ၆ နာရီကားမောင်းသံ၊ ခရီးသည်ခေါ်သံ ကြားရတော့ လန့်နိုးလာတယ်။ တောင်တက်ကားပေါ်တက်ဖို့ ပြင်ဆင်နေကြပြီ။ ကျနော်တို့ကတော့ ကွေးကောင်းတုန်း။ ဒါနဲ့ မျက်နှာသစ်၊ နံနက်စာစားပြီး တောင်ပေါ်တက်မယ့်ကားရှိရာ ကားဝင်းကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ နံနက် ၇ နာရီဒီလို ကားမျိုးတွေနဲ့ တောင်ပေါ်တက်ကြရတယ်လေ။ ကားနောက်ခန်းမှာ လူထိုင်ဖို့ တန်းလေးတွေ လုပ်ပေးထားတယ်။ ရန်ကုန်မှာလိုပဲ တစ်တန်းကို ၆ […]

ဆက်ဖတ်ရန် →

ဪ … ဆောင်း၊ ဆောင်း

`ဆောင်း´ ဆိုတဲ့ စကားလုံးကိုကြားရင် မအေးတတ်တဲ့ ရန်ကုန်ကို ကျနော်မုန်းပါတယ်။ မန္တလေး မှာ မွေးပြီး အဲဒီမှာပဲ ကြီးပြင်းလာတော့ အေးတယ်ဆိုတာကို ကောင်းကောင်းသိနေပါတယ်။ ရန်ကုန်ရောက်တော့ ဆောင်းတွင်းဆိုတာကို လိုက်ရှာနေမိတယ်။ ကျနော်ငယ်ငယ်က ဆောင်းတွင်းဆို သိပ်သဘောကျတယ်။ အိပ်ရတဲ့အချိန် ပိုများလာလို့လေ။ ညတာရှည်လာတာကိုး။ နည်းနည်းမှောင်တာနဲ့ မေမေညရောက်ပြီ အိပ်တော့မယ်ဆိုပြီး ဝင်အိပ်တာပဲ။ နောက် ဆောင်းတွင်းမှာ အေးလွန်းလို့ဆိုပြီး အင်္ကျီ (၇)ထပ်ထိ ဝတ်ဖူးတယ်။ အဲဒီလိုဝတ်ရင် အပေါ်ဆုံးအထပ်က အဖေ့အင်္ကျီကို ဝတ်ရတယ်။ အလယ်ထပ်က အကို့အင်္ကျီပေါ့။ ဖြစ်နေမယ့်ပုံစံကို မှန်းကြည့်ပါလား။ အဟိ၊ ရွှေငါးကို လေမှုတ်ထားသလို ဖြစ်နေတာ။ သေးသေးလုံးလုံးလေး။ရန်ကုန်သား၊ ရန်ကုန်သူတွေကို ကျနော် အမှန်သနားမိပါတယ်။ မိမိ ဝယ်ထားတဲ့ စွယ်တာအင်္ကျီတွေ၊ ခေါင်းစွတ်တွေ၊ မာဖလာတွေကို ကျိုက်ထီးရိုးမှာမှ အဲဒီလောက်မအေးပါဘဲ […]

ဆက်ဖတ်ရန် →