PK Portfolio

Category: About Me

စက္ကန့်ပေါင်း (၃၁၆) သိန်းအတွက် ကျေးဇူးနော်

လွန်ခဲ့တဲ့ ၃၆၆ ရက်က ကျနော် သူ့ကို အဲဒါလေး ပေးလိုက်တယ်။ (မှတ်ချက် ။ ။ ၂၀၀၈ ခုနစ်သည် ရက်ထပ်နှစ် ဖြစ်သည်) ဒီအတောအတွင်း တစ်ခါတစ်လေတော့လည်း အငြင်းအခုန်တော့ ဖြစ်ကြတာပေါ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကုန်လွန်ခဲ့တဲ့ စက္ကန့်ပေါင်း (၃၁၆) သိန်း လိုလိုမှာ ကျနော်တို့ရဲ့ ဘဝဟာ ဒီလိုလေးပါ။ ဒါကြောင့် အဲဒီလို ဖန်တီးပေးတဲ့ သူ့အတွက် ကဗျာလေးတစ်ပုဒ်နဲ့ တင်စားလိုက်ပါတယ်။ ကျနော်တို့အတွက်ကတော့ ပါဗျာ။ This Post is dedicated to HER.

ဆက်ဖတ်ရန် →

အသစ်၊ အဟောင်း နှင့် မပြောင်းလဲသော …

မနှစ်က ဒီလို အချိန်လောက်မှာပဲ ကျနော့ဆီ ဧည့်သည်တစ်ယောက် ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူ ကျနော်နဲ့ အတူ အချိန် အတော်လေးကြာကြာ ရှိနေခဲ့တယ်။ သူရောက်လာမယ်ဆိုတော့ ကြိုတင် အသိမပေးရပေမယ့် သိနေနှင့်တယ်လေ။ သူ့တစ်ယောက်စာအတွက် ကျနော့်မှာ ဝန်မပိုပါဘူး။ အခု ပြန်တော့မယ်ဆိုတော့မှ သေချာပြန်ကြည့်လိုက်မိတယ်။ အော် … သူရောက်ခဲ့တာ တစ်နှစ်တောင် ရှိသွားပါ ပကောလား လို့ တွေးမိတယ်။ သူရှိနေတဲ့ အချိန်တွေကို တန်ဖိုး မထားခဲ့တာ မဟုတ်ပေမယ့် ဂရုမပြုမိတာတော့ အမှန်ပဲလေ။ သူ ဘေးနား ရှိနေတဲ့ အတောအတွင်းမှာ ပိုင်ဆိုင်လာခဲ့တာတွေ ရှိသလို ဆုံးရှုံးသွားတာ တချို့လည်း ရှိတယ်။ အခု ပြန်တော့မယ် ဆိုတော့လည်း မျက်ရည်မကျမိတာ အမှန်ပါပဲ။ ကိုယ်နဲ့ တစ်နှစ်လုံးလုံး လက်ပွန်းတတီး ရှိနေခဲ့တဲ့ […]

ဆက်ဖတ်ရန် →

အားပေးစကား ပြောကြားကြသော သူငယ်ချင်းများ အားလုံး ကျေးဇူးပါ

၂၀၀၈ ခုနစ်၊ မတ်လ၊ ၄ ရက် (အင်္ဂါနေ့)အားလုံး မင်္ဂလာပါဗျာ။ ကျနော် ၁၈ ရက် ဖေဖော်ဝါရီလမှာ ပို့စ်တစ်ခုတင်ပြီး ကတည်းက ပျောက်ခြင်းမလှ ပျောက်နေလို့ လာအော် လာခေါ် နေကြတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ ရှိကြသလိုပဲ ပျောက်နေရတဲ့ အကြောင်းသိကြလို့ လာရောက် အားပေးကြတဲ့ သူငယ်ချင်းများလည်း ရှိကြပါတယ်။ လာရောက် အားပေးနှစ်သိမ့်စကား ပြောကြားပေးကြတဲ့ သူငယ်ချင်းရောင်းရင်းတွေကိုလည်း ကျေးဇူးအထူးတင်ပါတယ်။ ၁၉ ရက်နေ့ မနက်ကို အဖေ ဆေးရုံတင်ရလို့ ရရာနဲ့ မန်းကို လစ်လိုက်ရတာ သူငယ်ချင်းတွေကိုတောင် အကြောင်းမကြားလိုက်ရဘဲ အမြန် ပြန်လိုက်ရတယ်။ အဖေ ဆုံးတဲ့ ၂၅ရက် နေ့က မှတ်လို့ သားလို့ ကောင်းအောင် မန်းက ရတနာပုံဈေးကလည်း မီးအကြီးအကျယ် လောင်လိုက်တယ်လေ။ အဖေဆုံးတာ […]

ဆက်ဖတ်ရန် →

My Other Half

၂၀၀၈ ခုနစ်၊ ဇန္နဝါရီလ၊ ၁၂ ရက် (စနေနေ့) ဂရိဒဏ္ဍာရီတစ်ပုဒ် ပြောပြမယ်။ကမ္ဘာဦးလူဟာ မျက်နှာနှစ်ခု၊ လက်လေးဘက်၊ ခြေလေးချောင်းရှိတဲ့ သတ္တဝါဖြစ်တယ်တဲ့ဗျ။အဲသည်လူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က မတ်မတ်ရှိတယ်။ လုံးတယ်။ မျက်နှာတွေက အချင်းချင်းဆိုင်နေတယ်။ မျက်နှာချင်းဆိုင် ရှိတယ်ပေါ့ဗျာ။လမ်းလျှောက်တဲ့အခါ လူဟာ မတ်မတ်လျှောက်ပေမယ့် ပြေးတဲ့အခါ လက်လေးဘက်ကို ထောက်ထောက်ပြီး သစ်တုံးလိမ့်သလို ပြေးတယ်။အဲသည်လူဟာဗျာ ခွန်အားကြီးသလောက် အလိုရမ္မက်လည်း ကြီးတယ်။ နတ်တွေနေတဲ့ နေရာတက်ပြီး ထိုးစစ်ဆင်ဖို့လည်း ကြိုးစားတယ်။အဲသည်လိုဆိုတော့ …..နတ်တွေရဲ့ အကြီးအမှူးဖြစ်တဲ့ ဇု (Zeus) နတ်မင်းကြီးနဲ့ တခြားနတ်ဒေဝါတွေက လူကို ထိတ်လန့်ကြတယ်။ ကြောက်ကြတယ်။ ဒါနဲ့ နတ်သဘင် အစည်းအဝေးခေါ်ပြီး `လူ´ ကိစ္စကို ဆွေးနွေးပွဲ ကျင်းပကြတယ်။ အဲသည် အစည်းအဝေးမှာ နတ်အများအပြားက ဘယ်လို အကြံပြုသလဲ ဆိုတော့ […]

ဆက်ဖတ်ရန် →

ကျွန်တော်နှင့် ဘလော့ဂ်

ကျနော် ရန်ကုန်ကို စရောက်တော့ ကွန်ပြူတာ သင်တန်း စတက်ဖြစ်တယ်။ အဲဒီတုန်းက တွဲတဲ့ သူငယ်ချင်း (၇) ယောက်ရှိပါတယ်။ အကြောင်း အမျိုးမျိုးကြောင့် အခုအချိန်မှာ (၅) ယောက်ပဲ တွဲဖြစ်တော့တယ်။ ကျနော်တို့ ငါးယောက်အဖွဲ့က ယောကျ်ားလေးတွေ ချည်းပဲ။ အခုဆိုရင် သူငယ်ချင်း မျက်လုံး ပဲ အနားမှာ ရှိတော့တယ်။ ကျန်တဲ့ သူငယ်ချင်းတွေက နိုင်ချံဂါးမှာလေ။ ဒါပေမယ့် ၁၉၉၈ ခုနစ်မှာ မန်းကနေ သူပုန်တစ်သိုက် ရန်ကုန်ကို ရောက်လာလို့ သူတို့နဲ့ ခင်မင်ပြီး လူဆိုးတစ်ယောက် ကနေ လူမိုက်လုံးလုံး ဖြစ်သွားတယ်။ မန်းကရောက်လာကြတာ မိန်းကလေး (၅) ယောက်ပါ။ ဒါနဲ့ ကျနော်တို့ အဖွဲ့က စုစုပေါင်း (၁၀) ယောက်အဖွဲ့ ဖြစ်သွားတယ်။ ဒါပေမယ့် […]

ဆက်ဖတ်ရန် →

မိမိကိုယ်ကို အတင်းတုတ်ခြင်း

ကျနော့်ကို သူများအကြောင်းချည်း ပြောနေတယ် ဆိုပြီး လာအော်တယ်ဗျ။ ကိုယ့်အကြောင်းလည်း ပြောပါဦးပေါ့။ နောက် ညီမလေး မေပျိုကလည်း လာတက်ထားတယ်လေ။ ဒီတော့ ကျနော် သိသလောက်တော့ ပြောပြမယ်။ ကျနော်က တစ်ခါတစ်လေကျ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုတောင် ဘာလုပ်လို့ လုပ်နေမှန်း သိပ်မသိချင်ဘူး။ ဒါကြောင့် ကျနော် သိသလောက် ရေးမယ်လို့ ပြောလိုက်တာပါ။ ကိုယ့်အကြောင်းကို ပြောရမယ် ဆိုရင် သေမလောက် ကြောက်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ရင်းရင်းနှီးနှီး ခင်ရတော့မယ်လို့ ထင်လိုက်မိရင်တော့ အဲဒီလူကို သိထားသင့်သလောက် ကျနော် အမြဲ ပြောပြတတ်ပါတယ်။ ကျနော်က လူတစ်ယောက်ကို ခင်တော့မယ်ဆိုရင် အဲဒီလူကို အရင် အကဲခတ်တတ်ပါတယ်။ အဓိကက သူ့ရဲ့ စိတ်ဓါတ်ပါ။ နောက် အပြုအမူပေါ့။ နောက်ပြီး အကျင့်။ ဒီ သုံးခုကို […]

ဆက်ဖတ်ရန် →

ကျနော်၏ ကျေးဇူးရှင်ကြီးများ (စာပေ)

ရေးမယ် ရေးမယ်နဲ့ ချိန်ရင်းနဲ့ပဲ အကြွေးကလည်း တစ်နေ့တစ်ခြား ပုံလအော် တိုက်လာပြီ။ တစ်ခုချင်းဆီ အမြန်ဆပ်မှ ဖြစ်မယ်လေ။ တော်ကြာ နောင်ဘဝကျ ဆပ်နေရမယ်။ ကျနော် အရင်ဆုံးနဲ့ အပြောချင်ဆုံး ကတော့ စာအုပ်တွေ နဲ့ သူတို့ရဲ့ စာရေးသူတွေ အကြောင်းပါ။ ကျနော့်ကို တက် (TAG) ထားတာကတော့ အကြိုက်ဆုံး စာရေးဆရာတွေကို ပြောဖို့ပါပဲ။ ဒါပေမယ့် သူတို့တွေ ရေးတဲ့ စာအုပ်ထဲက အကြိုက်ဆုံး စာအုပ်တချို့ကိုလည်း ထုတ်ပြချင်သေးတယ်။ အခု ကောင်းတယ်ဆိုတဲ့ အမြင်တွေက ကျနော် အမြင်ပဲ ဖြစ်လို့ မှားကောင်းမှားပါမယ်။ အနည်းဆုံး ကျနော် ဘာကို ကြိုက်သလဲ ဆိုတာတော့ စာဖတ်သူတွေ ရိပ်စားမိသွားမှာပါ။ကျနော် စာဖတ်လာတဲ့ သက်တမ်းက အတော် နုပါသေးတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ […]

ဆက်ဖတ်ရန် →

ဒါတွေတော့ စားချင်တယ်

`ဟေ့ ကောင်တွေ၊ မင်းတို့ ဗိုက်မဆာဘူးလားကွာ။ ငါတော့ အတော် ပျော့နေပြီကွ။´ လို့ ပြောလိုက်တဲ့ အချိန်က ည ၂နာရီခွဲပါ။ ဟိုးးးး ၁၉၉၈ ခုနစ်က။ အခုဆို ၉ နှစ်တောင် ရှိပြီ။ သူငယ်ချင်း တစ်သိုက် ကျနော့် ဦးလေးရဲ့ အခန်းလွတ် တစ်ခန်းမှာ စုနေကြပြီး ကွန်ပြူတာ ကိစ္စလေးတွေ လုပ်ကြတဲ့ အချိန်ပါ။ ညဉ့်လည်း နက်နေပြီ။ အားလုံး ဗိုက်တွေလည်း ဆာလို့ လှိမ့်ပိန့်နေကြတယ်။ ဒီအချိန်ကြီး ဘယ်မှာ သွားစားရမလဲ ဆိုတာနဲ့ ခေါင်းခြောက်နေကြတယ်။ ကျနော်တို့ နေကြတာက လွစ် (စ) လမ်းခေါ် ဆိပ်ကမ်းသာလမ်း အောက်ဘလောက်ပါ။ အချိန်မတော် ဗိုက်တွေ ဆာကြတော့ ဒုက္ခ ရောက်ပြီပေါ့။ ဒါနဲ့ အကုန်လုံး […]

ဆက်ဖတ်ရန် →

ဘာကြောက်သလဲ တဲ့။

အခုတစ်လော ဘလော့ဂ်တွေမှာ ကြောက်နေလိုက်ကြတာ အကောင်တွေ။ ထူးထူးဆန်းဆန်း မေပျိုကတော့ လူကြောက်သတဲ့။ အင်း ညီမရယ် လူဆိုတာ ဝါးမစားတတ်ပါဘူးကွယ်၊ ဝါးပဲ ချတတ်တာပါ။ သူတို့ ကြောက်တာကြည့်ပြီး ကိုယ်တောင် ဘာကြောက်လို ကြောက်ရမှန်း မသိတော့ဘူး။ ငယ်ငယ်ကနေ စပြောမယ်။ ငယ်ငယ်က သက်ရှိထဲမှာ အကြောက်ဆုံးကတော့ အမေပဲ။ ကလေးအတော် များများကတော့ ဒုတ်ကြောက်တယ်ဗျ။ ကျနော်ကတော့ မကြောက်ပေါင်။ အမေက ကျနော်တို့ကို ဒုတ်နဲ့ သိပ်မရိုက်ဘူး။ သူ့သားသမီးတွေ အနာတရ ဖြစ်သွားမှာ စိုးရိမ်ရှာ သပေါ့ဗျာ။ အဲ ဒါပေမယ့် ကျနော်က အမေ့ကိုတော့ ကြောက်ရတယ်ဗျ။ ကျနော်က ကန်လန်ကဆန် သိပ်လုပ်တတ်တာ ဆိုတော့ အမေက သူ့နားဘေးကနေ ကျနော့်ကို တစ်ဖဝါးမှ မခွာစေရဘူးလေ။ အဲဒီလို ချစ်တာ။ […]

ဆက်ဖတ်ရန် →

Everything Good Reminds Me Of You

ကျနော် မန်းပြန်သွားတော့ အိမ်မှာ လျှောက်မွှေရင်းနဲ့ ၂၀၀၂ ခုနစ်က ကျနော် ရေးခဲ့တဲ့ ဒိုင်ယာရီ အဟောင်းလေး တွေ့လို့ ပြန်ဖတ်ရအောင် ရန်ကုန်ကို သယ်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီ ဒိုင်ယာရီထဲမှာ ဖတ်ခဲ့တဲ့ စာအုပ်တွေက မှတ်သားစရာ ကောင်းတဲ့ စာသားတွေကို ပြန်ဖတ်ရတော့ ကျေနပ်သွားတယ်။ ကျနော် ဖတ်ခဲ့သမျှ မှတ်ထားမိတော့ အလဟသတ် မဖြစ်တော့ဘူးပေါ့။ ဒါနဲ့ ဖတ်ရင်း ဖတ်ရင်း ၂၈ ရက် အောက်တိုဘာလမှာ ရေးထားတဲ့ စာတွေကို ရောက်တော့ ဘာကို ခံစားရမှန်း မသိ ခံစားလိုက်ရတယ်။ အဲဒီ ခံစားချက်ကို အဓိပ္ပါယ် မဖွင့်တတ်ဘူး ဖြစ်နေတယ်။ ဒါကြောင့် အခု ပို့စ်တစ်ခုအနေနဲ့ တင်ပြပြီး ဖတ်သွားတဲ့ သူတွေကို ဘယ်လို ခံစားလိုက်ရလဲလို့ မေးချင်တာပါ။ […]

ဆက်ဖတ်ရန် →