Category: ဘာသာရေးအမြင်

ဆရာဦးအေးမောင် ရေးတဲ့ “သေသည်၏ အခြားမဲ့၌” ဆိုတဲ့ စာအုပ်ကို ဖတ်ဖူးကြမယ် ထင်ပါတယ်။ အဲဒီစာအုပ်ထဲမှာ သေရွာပြန်တွေရဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကို ထည့်ရေးထားတယ်။ သေရွာပြန် ဆိုတဲ့ ဝေါဟာရရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို အများစုကတော့ သိပြီးသား နေမှာပါပဲ။ ဒါပေမယ့် သေချာအောင် ထပ်ပြောပြရရင် သေပြီလို့ ယူဆခံထားတဲ့ လူက သေရာကနေ (မြောနေရာကနေ) ပြန်နိုးလာတယ်။ အဲဒီလူကို သေရွာပြန်လို့ ခေါ်ကြတာပေါ့။ ဒီနေရာမှာ သေပြီလို့ ယူဆရတဲ့ အကြောင်းအရင်းက အဲဒီလူဟာ အသက်မရှူတော့တာလည်း ဖြစ်ရမယ်၊ ဒါမှမဟုတ် နှလုံးမခုန်တော့တာလည်း ဖြစ်ရမယ်။ အဲဒီလို လူကို သေပြီလို့ သတ်မှတ်ကြတာပေါ့။ အခုနောက်ပိုင်း သိပ္ပံပညာတွေ တိုတက်လာတဲ့ အခါမှာ အဲဒီသတ်မှတ်ချက် နှစ်ခုနဲ့တင် မလုံလောက်တော့မှန်း သိလာရတယ်။ သဘောက ယာယီ […]

ဓုတင်ကို မြန်မာတွေက ဓူတင်လို့ အသံထွက်ကြတယ်။ မြန်မာအများစုက မိရိုးဖလာ ဗုဒ္ဓဘာသာတွေ ဖြစ်ကြပေမယ့် (မိရိုးဖလာ ဗုဒ္ဓဘာသာ ဖြစ်နေတာကြောင့်လည်း ဖြစ်မယ်) ဓုတင်အကြောင်းကို ကြားတောင် မကြားဖူးတဲ့ လူက အတော်များများ ရှိတယ်။ ဓုတင် (၁၃) ပါး ရှိတယ် ဆိုတာကို သိဖို့ ဝေးလို့။ ကျနော်တို့ မြန်မာတွေ နားလည်ထားကြတာက ဓုတင်ဆိုတာ လုပ်နိုင်ခဲတဲ့ အကျင့်၊ ခက်ခဲပင်ပန်းတဲ့ အကျင့်၊ ကျင့်စဉ်တွေလို့ပဲ​ ယေဘုယျ နားလည်ထားကြတယ်။ အဲဒီဓုတင်တွေကို ရဟန်းတွေကပဲ ကျင့်တာ များလေတော့ လူဝတ်ကြောင်တွေက မသိကြဘူး။ နောက်ပြီး အမှန်တကယ် ကျင့်ကြံကြတဲ့ ဆရာတော် သံဃာတော်တွေကလည်း သိုသိုသိပ်သိပ်ပဲ​ ကျင့်ကြံကြတယ်။ ဆိုလိုတာက သူတို့ ကျင့်ကြံနေပါတယ် ဆိုတာကို လူသိမခံကြဘူး။ လူမသိအောင်ကို […]

ကျနော်တို့ ဗုဒ္ဓစာပေတွေကို လေ့လာသင်ယူတဲ့ အခါမှာ၊ ဖတ်ရှုမှတ်သားတဲ့ အခါမှာ ဆရာသမားတွေက ပါဠိကျမ်းစာတွေအပေါ် သံသယ မဖြစ်ဖို့၊ ကိုယ့်ဉာဏ် တစ်ထွာတစ်မိုက်လောက်နဲ့ ခြေရာမတိုင်းဖို့ ဆုံးမတတ်ကြတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ ဆိုတာ့ အဲဒီ ပါဠိကျမ်းစာတွေ အားလုံးက ဘုရားဟောတွေ မို့လို့ပါတဲ့။ ဘုရားဟော ဖြစ်တာနဲ့ပဲ ဘာဖြစ်လို့ သံသယ မရှိထိုက်တာလဲ၊ ဘာဖြစ်လို့ အကုန်လုံး အမှန်ချည်း ဖြစ်နေတာလဲ ဆိုတော့ ဘုရားရှင်က အလုံးစုံ၊ အရာခပ်သိမ်းသိတဲ့ (သဗ္ဗညူ) ပုဂ္ဂိုလ်မို့လို့ပါတဲ့။ ဒီတော့ အားလုံးကို မျက်စိမှိတ်လို့သာ ယုံပစ်လိုက် ဆိုတဲ့ သဘောပေါ့။ အထက်ပါ အဆိုမှာ ပေးထားချက် နှစ်ခု ပါနေတယ်။ ပထမ ပေးထားချက်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပြောရရင် ပါဠိကျမ်းစာတွေထဲမှာ ဘုရားကိုယ်တော်တိုင် ဟောကြားတဲ့ မုခပါဌ်တော်တွေ […]

စကြဝဠာလို့ ပြောလိုက်တာနဲ့ လူတိုင်းလူတိုင်းက အင်္ဂလိပ်လို Universe ကို တန်းမြင်မိကြမှာပဲ။ Universe ဆိုတဲ့ အင်္ဂလိပ်စကားလုံးကို မြန်မာလိုဆိုရင် ‘စကြဝဠာ’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးနဲ့ အနက်ဖွင့်တယ်။ အတိအကျပြောရရင် စကားလုံး ဖလှယ်တယ်လို့ သုံးရမယ် ထင်တယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ ဆိုတော့ ရှေးမြန်မာတွေ လက်ခံထားတဲ့ (အတိအကျ ပြောရရင် ဗုဒ္ဓစာပေရဲ့ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုကို ခံထားရတဲ့ လူတွေ လက်ခံထားတဲ့) ‘စကြဝဠာ’ ဆိုတာက သိပ္ပံက ပြောတဲ့ Universe နဲ့ အတော်ကြီးကို ကွဲပြားနေလို့ပါပဲ။ ကျနော်တို့ မြန်မာတွေ လက်ခံထားတဲ့ စကြဝဠာက အဋ္ဌကထာက ပြောတဲ့ စကြဝဠာပါ။ ဒီနေရာမှာ ကျနော် “အဋ္ဌကထာ” ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို အထူးပြု သုံးထားပါတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ ဆိုတော့ […]

“ကံ၊ ကံ၏အကျိုးကို ယုံကြည်မှ ဗုဒ္ဓဘာသာ ဖြစ်တယ်” ဆိုတဲ့ စကားတွေ ကြားနေရတဲ့အခါမှာ စိတ်ထဲ ခိုးလိုးခုလု ဖြစ်မိတယ်။ တချို့ ဘုန်းတော်ကြီးတွေကလည်း တရားဟောတဲ့အခါမှာ ကံကံ၏အကျိုးကို ယုံကြည်ရုံနဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာ ဖြစ်တာလိုလို ဟောနေတာ ကြားရတော့ စိတ်ထဲ ယားကျိကျိနဲ့။ တကယ်တမ်း ကံကံ၏အကျိုးကို ယုံကြည်ရုံနဲ့၊ ကမ္မဝါဒီ ဖြစ်ရုံနဲ့ ဗုဒ္ဓဘာသာ ဖြစ်ပါပြီလို့ ပြောလို့ မရသေးဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကံကံ၏အကျိုးကို ယုံကြည်တဲ့ ဘာသာကြီး သုံးခု ရှိတယ်။ ဒါကို သိထားဖို့ လိုပါတယ်။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ရှေးအကျဆုံး ဘာသာတွေ ဖြစ်ပြီး အိန္ဒိယနိုင်ငံမှာ မြစ်ဖျားခံ မွေးဖွားခဲ့တဲ့ ဟိန္ဒူဘာသာ၊ ဗုဒ္ဓဘာသာနဲ့ ဂျိန်းဘာသာ သုံးခုစလုံးဟာ ကမ္မဝါဒတွေ ဖြစ်ကြတယ်။ အဲဒီ ဘာသာ […]

ဟိုးအရင် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က မေးဖူးတယ်။ “ဘာကြောင့် တရုတ်ဘုံကျောင်းက နတ်ရုပ်ဆိုတာတွေက ပြူးပြူးပြဲပြဲ၊ ရှုံ့တွဖုထစ်ပြီး ကြောက်စရာ ကောင်းအောင် ထုထွင်းထားကြတာလဲ” တဲ့။ “တကယ်တမ်း ဘုရားကျောင်းတွေထဲ ဝင်သွားရင် ရင်ထဲ အေးချမ်းနေရမယ်၊ တည်ငြိမ်နေရမယ်၊ ကြည်လင်နေရမယ်။ အခုတော့ သူတို့ မြင်တာနဲ့ လိပ်ပြာတောင် လွင့်မတတ်ဘဲ” လို့ ဆက်ပြောတယ်။ “အမှန်ကတော့ မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို နှင်ဖို့ ရုပ်ဆိုးပန်းဆိုး ထုလုပ်ထားကြတာ ဖြစ်မှာပါ” လို့ပဲ ပေါ့ပေါ့လေး ဖြေခဲ့မိတယ်။ တကယ်လည်း အဲ့လို ရည်ရွယ်တာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမယ့် ပုထုဇဉ် နတ်ရုပ်တွေကို ရုပ်ဆိုးဆိုး ကြောက်စရာကောင်းအောင် ဆွဲတာ ထုတာတော့ ဘာမှ မပြောလိုပေမယ့် ရဟန္တာအရှင်မြတ်တွေကို ရုပ်ဆိုးပန်းဆိုး ဆွဲထားထုထားတာမြင်ရင် စိတ်ထဲ သိပ် မကျေနပ်ချင်ဘူး။ ဒါပေမယ့် […]