(က)
ဆိုင်ခန်းဘက်မှ ရှိုတာ ပြန်ရောက်လာသည်။ မျက်နှာမှာ မှုန်ကုတ်ကုတ်နှင့်။
“စာမလာသေးဘူးလား” အဆုယာက မေးသည်။
ရှိုတာက ခေါင်းခါပြီး သက်ပြင်းချသည်။ “လေတိုက်လို့ ယင်းလိပ်တံခါး လှုပ်သွားတာ ထင်တယ်”
“ဟုတ်လား” အဆုယာက ပြောသည်။
“ငါတို့ရဲ့ ပြန်စာကို သူ မတွေ့လို့များလား” ကိုဟိုင်က မေးသည်။
“တွေ့လောက်ပါတယ်” ရှိုတာက ဖြေသည်။ “နွားနို့သေတ္တာထဲမှာ စာမရှိတော့ဘူးလေ။ တခြားလူတစ်ယောက် ယူသွားတာတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး”
“အင်း။ ဒါဆို ဘာဖြစ်လို့ စာမပြန်လာသေးတာလဲ”
“ဒါလား ……” ပြောလျက် ရှိုတာ၏ အကြည့်က အဆုယာထံသို့ ရောက်သွားသည်။
“မတတ်နိုင်ဘူးလေကွာ” အဆုယာက ပြောသည်။ “တခြားရော ဘာရေးနိုင်ဦးမှာမို့လဲ။ သူကတော့ စာဖတ်ပြီး စိတ်ပျက်ချင် ပျက်နေမှာ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စာ ပြန်မလာတာကမှ ခပ်ကောင်းကောင်းရယ်။ နို့မို့ဆို တိုင်ပတ်နေဦးမှာ။ သူက ငါတို့ကို စာထဲကအကြောင်း ရှင်းပြခိုင်းရင် ဘယ့်နှယ်လုပ်ကြမလဲ”
ကိုဟိုင်နှင့် ရှိုတာတို့သည် ခေါင်းငိုက်စိုက်ချလျက် နှုတ်ဆိတ်နေကြသည်။
“ငါမေးတာ မဖြေနိုင်တော့ဘူး မဟုတ်လား။ ဒါကြောင့် ပြီးသွားလည်း အေးတာပဲ”
“ဒါပေမယ့် သိပ်အံ့ဩစရာ ကောင်းတာပဲ” ရှိုတာက ပြောသည်။ “ငါးဆိုင်မှ ဂီတသမားက အဲဒီလူ ဖြစ်နေတာ တိုက်ဆိုင်လွန်း မနေဘူးလား”
“အေးလေ” အဆုယာကလည်း သဘောတူသည်။
အိုလံပစ် အားကစားမယ် ‘ယုန်စန္ဒာ’ နှင့် စာအမေးအဖြေ လုပ်ပြီးနောက် တခြားလူတစ်ဦးထံမှ အကြံတောင်းခံစာ တစ်စောင်ကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ စာပါ အကြောင်းအရာကို ဖတ်ပြီးသည့်နောက်တွင် အဆုယာတို့ လူတစ်သိုက် ရှူးရှူးရှားရှား ဖြစ်လာကြသည်။ “မိသားစုပိုင် ငါးဆိုင်ကို ဆက်လက် လုပ်ကိုင်ရမလား။ ဒါမှမဟုတ် ဂီတကိုပဲ ဇောက်ချ လုပ်ရမလား” ဟူသော မေးခွန်းသည် ဒုက္ခဟု ဆိုနိုင်ပါမည်လော။ ဘဝပေး ကုသိုလ်ကံ ကောင်းသူ လူပေါ်လူကြော့တစ်ဦး၏ တဇောက်ကန်း လုပ်လိုသည့် ဆန္ဒသက်သက်မျှသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
သို့ဖြင့် သူတို့သည် ထိုသူ၏ စိတ်ကူးယဉ်နေသော ကလေးဆန်ဆန် အတွေးကို ခနဲ့သည့် လေသံမျိုးဖြင့် စာပြန်လိုက်သည်။ မိမိကိုယ်ကိုယ် ‘ငါးဆိုင်မှ ဂီတသမား’ဟု သမုတ်ထားသော ထိုသူသည် ပြန်စာကို ဖတ်ကာ ဒေါကန်ပြီး ချက်ချင်း စာပြန်၍ ချေပလေသည်။ အဆုယာတို့ကလည်း မထောက်မညှာဘဲ ပြတ်ပြတ်သားသား စာရေးလိုက်ပြန်သည်။ ထိုသူ၏ နောက်ထပ် ပေးစာတစ်စောင် ရောက်လာသောအချိန်တွင်မူ ထူးခြားသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့လေတော့သည်။
ထိုစဉ်က အဆုယာတို့ သုံးယောက်သည် ‘ငါးဆိုင်မှ ဂီတသမား’၏ စာကို စောင့်မျှော်နေရင်း ဆိုင်ခန်းထဲတွင် ရှိနေကြသည်။ များမကြာခင် စာတစ်စောင်သည် စာထည့်ပေါက်မှ ပြူထွက်လာသော်လည်း လမ်းခုလပ်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ အင်မတန် ထူးခြားသော အဖြစ်အပျက်မှာ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဖြစ်ပွားလာခဲ့သည်။
စာထည့်ပေါက်ထဲမှ ဘာဂျာမှုတ်သံ ပျံ့လွင့်လာသည်။ ထိုသံစဉ်ကို အဆုယာတို့ ကောင်းစွာ ရင်းနှီးနေပြီး ဖြစ်သည်။ သီချင်းနာမည်ကိုပင် သူတို့ သိထားကြသည်။ ‘ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း’။
၎င်းသီချင်းမှာ အဆိုတော် မစ်ဇူဟာရာ ဆယ်ရီ၏ နိုင်ငံကျော် သီချင်းတစ်ပုဒ် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ထိုသီချင်းတွင် လွမ်းဆွတ်ဖွယ်ကောင်းသော အတိတ် ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ရှိနေသည်။ သူတို့ သုံးယောက်စလုံးနှင့်လည်း တစ်နည်းတစ်ဖုံ ပတ်သက် ဆက်စပ်နေသော အတိတ်ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ဖြစ်သည်။
မစ်ဇူဟာရာ ဆယ်ရီသည် သူ၏ မောင်ငယ်နှင့်အတူ မာရူမစ်ဆူအန် မိဘမဲ့ဂေဟာတွင် ကြီးပြင်းခဲ့ရသည်။ သူ မူလတန်း ကျောင်းသူဘဝ ခရစ္စမတ် အကြိုနေ့ညတွင် ဂေဟာ၌ မီးလောင်မှု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ အကယ်၍သာ လူတစ်ဦးက အသက်စွန့်၍ မကယ်တင်ခဲ့ပါမူ သူ၏ မောင်လေးသည် မီးလောင်ပြင်ထဲတွင် အသက်ပျောက်ခဲ့ရပေလိမ့်မည်။ ထိုသူမှာ ထိုနေ့ညက ခရစ္စမတ်ပွဲတော်အတွက် လာရောက် ဖျော်ဖြေပေးခဲ့သော အပျော်တမ်း အနုပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ထိုသူသည် တစ်ကိုယ်လုံး မီးလောင်ဒဏ်ရာများဖြင့် ဆေးရုံပေါ်တွင် အသက်ပျောက်ခဲ့ရှာသည်။
‘ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း’ မှာ ထိုသူ ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားသော သီချင်းတစ်ပုဒ် ဖြစ်သည်။ သူ၏ အနှိုင်းအဆမဲ့သော ကျေးဇူးတရားကို သိတတ်သောအားဖြင့် ဆယ်ရီသည် ထိုသီချင်းကို အမြဲတမ်း ဆိုလေ့ရှိသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ဆယ်ရီသည်လည်း ထိုသီချင်းဖြင့်ပင် နာမည်ကျော်ကြားသော နိုင်ငံကျော် အဆိုတော်တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။
အဆုယာသည် ထိုဇာတ်လမ်းကို ငယ်စဉ်ကတည်းက နားရည်ဝလာခဲ့သည်။ သူတို့ကိုယ်နှိုက်ကလည်း မာရူမစ်ဆူအန်တွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မစ်ဇူဟာရာ ဆယ်ရီသည် ဂေဟာအတွင်းမှ ကလေးများ၏ လေးစားအားကျစရာ စံပြပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကလေးတိုင်းက သူ့ကို အတုလိုက်၍ တစ်နေ့နေ့တွင် သူကဲ့သို့ ထွန်းပြောင်လာနိုင်ရမည်ဟု မျှော်မှန်းထားကြသည်။
‘ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း’ သီချင်းသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အဆုယာတို့ သုံးယောက်သား၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြသည်။ သီချင်းသံ ဆုံးသွားသည်နှင့် စာလည်း စာထည့်ပေါက်မှ ထွက်ကျလာတော့သည်။ အပြင်ဘက်မှ လူတစ်ယောက်က တွန်းထိုးလိုက်သည့်နှယ်။
ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်ပါလိမ့်။ ထိုသို့ အဓိပ္ပာယ်ရသော အကြည့်မျိုးဖြင့် မျက်ဝန်းသုံးစုံတို့ ဆုံမိကြသည်။ မေးခွန်းရှင်၏ ရှင်သန်ရာ ခေတ်ကာလမှာ ၁၉၈၀ ခုနှစ် ဖြစ်ရမည်။ မစ်ဇူဟာရာ ဆယ်ရီ မွေးလောက်ပြီဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း ကလေးငယ်တစ်ယောက်မျှသာ ရှိချေဦးမည်။ ‘ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း’ သီချင်းကို ဘယ်သူမျှ သိကြဦးမည် မဟုတ်။
ထိုသို့ဆိုလျှင် ဖြစ်နိုင်ခြေ တစ်ခုတည်းသာ ကျန်တော့သည်။ ‘ငါးဆိုင်မှ ဂီတသမား’သည် ‘ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း’ ၏ မူလဖန်တီးသူသာ ဖြစ်ရပေမည်။ မစ်ဇူဟာရာ မောင်နှမ၏ ကျေးဇူးရှင်သာ ဖြစ်ရချေတော့မည်။
သူ၏ စာထဲတွင် နာမီယာကုန်စုံဆိုင်၏ အဖြေကြောင့် အင်မတန် စိတ်ထိခိုက်မိကြောင်း၊ သို့သော် မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်လည်သုံးသပ်ရန် အကြောင်းဖန်လာကြောင်း ထည့်ရေးထားသည်။ စာအဆုံးတွင်လည်း လူချင်းတွေ့ဆုံပြီး စကားပြောလိုကြောင်း တောင်းဆိုထားပြန်သည်။
သုံးယောက်သား ခေါင်းချင်းရိုက်၍ အကြံထုတ်ကြရသည်။ အနာဂတ်တွင် ဖြစ်လာမည့် ကိစ္စများကို ‘ငါးဆိုင်မှ ဂီတသမား’အား ပြောပြရန် သင့်လျော်ပါမည်လော။ ၁၉၈၈ ခုနှစ် ခရစ္စမတ်အကြိုညတွင် သင်သည် မာရူမစ်ဆူအန် အမည်ရှိသော မိဘမဲ့ဂေဟာတစ်ခု၌ မီးလောင် ဒဏ်ရာဖြင့် အသက်ဆုံးပါးသွားလိမ့်မည်။ – ထိုသို့ တဲ့တိုး ပြောသင့်ပါ၏လော။
“သူ့ကို ပြောပြလိုက်စမ်းပါဗျာ” ကိုဟိုင်က အကြံပြုသည်။ “အဲဒီလိုဆိုရင် သူလည်း သေချင်မှ သေတော့မှာ”
“ဒါဆို မစ်ဇူဟာရာ ဆယ်ရီရဲ့ မောင်လေးက သေသွားတော့မှာပေါ့” ရှိုတာက ချက်ချင်း ဆိုသကဲ့သို့ မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။ ထိုစကားအပေါ် ကိုဟိုင်လည်း ဘာမျှ မှတ်ချက်မပြုနိုင်။
နောက်ဆုံးတွင် အဆုယာက ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။ မီးလောင်သည့်ကိစ္စကို သူ့အား ပြောမပြရန် ဖြစ်သည်။
“သူ့ကို ပြောပြလည်း သူက ယုံမှာ မဟုတ်ဘူး။ နိမိတ်မရှိ နမာမရှိလို့ပဲ သဘောထားပြီး စိတ်ထဲ အောင့်တောင့်တောင့် ဖြစ်တာကလွဲလို့ ဘာမှ ထူးလာမယ် မထင်ဘူး။ နောက်နှစ်ရက်လောက်နေရင် အဲဒီကိစ္စကို မေ့သွားမှာပဲ။ နောက်ပြီးတော့ မာရူမစ်ဆူအန်ရဲ့ မီးဘေးပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ မစ်ဇူဟာရာ ဆယ်ရီက ‘ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း’ ကို ဆိုတဲ့ ကိစ္စပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါတွေအားလုံးက ငါတို့ သိထားပြီးတဲ့ အရှိတရား ဖြစ်နေပြီ။ ဒါမျိုးကိစ္စကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ ပြင်လို့ မရတော့ဘူး။ ဘာပဲရေးရေး အပိုချည်း နေမှာပဲ။ ဒါကြောင့် သူ့ကို အားပေးတဲ့ စကားမျိုး ပြောတာကမှ အရေးအရာ ရှိဦးမယ်”
ရှိုတာနှင့် ကိုဟိုင်တို့ကလည်း သူ့အမြင်ကို သဘောတူကြသည်။ ဖြေရှင်းစရာ တစ်ခုသာ ကျန်တော့သည်။ သူ့ကို မည်သို့သော အားပေးစကားမျိုး ပြောရမည်နည်း။
“ငါ ……. သူ့ကို ကျေးဇူးတင်စကား ပြောချင်တယ်” စကားဟလာသူမှာ ကိုဟိုင်။ “သူသာ မရှိရင် မစ်ဇူဟာရာ ဆယ်ရီလည်း အဆိုတော် ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့လည်း ‘ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း’ ကို နားထောင်ခွင့် ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး”
အဆုယာလည်း ထိုနည်းတူ ခံစားမိသည်။ ရှိုတာက ဝင်ပြောသည်။ “အဲဒီလိုပဲ ရေးကွာ”
သုံးဦးသား ခေါင်းချင်းဆိုင်၍ အသည်းအသန် စဉ်းစားကြပြီးနောက် စာ၏ နိဂုံးပိုင်းတွင် ဤသို့သော စာကြောင်းများကို ထည့်ရေးလိုက်ကြသည်။
❝ ခင်ဗျားရဲ့ ဂီတအပေါ်မှာ ထားတဲ့ အရူးအမူး စိတ်ဓာတ်ဟာ အလဟဿ ဖြစ်သွားမှာတော့ မဟုတ်ဘူး။
ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ်ဗျာ။ ခင်ဗျားရဲ့ ဂီတဟာ လူတွေကို ကယ်တင်နိုင်လိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ ခင်ဗျား ဖန်တီးထားတဲ့ သီချင်းတွေဟာ ခေတ်ပေါင်းများစွာ ဆက်လက် ရှင်သန်သွားလိမ့်မယ်။
ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီလို ယတိပြတ် ပြောနိုင်ရတာလဲလို့ ခင်ဗျား မေးချင်နေမှာပဲ။ ကျွန်တော်အနေနဲ့ ဖြေရ အင်မတန် ခက်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒါက အမှန်တရားပဲ။
အဲဒီအချက်ကို ခင်ဗျား မြဲမြဲ ယုံကြည်ထားပေးပါ။ ခင်ဗျားရဲ့ နောက်ဆုံး ထွက်သက်အထိ မြဲမြဲ ယုံကြည်ထားပါ။
ကျွန်တော် အဲဒီလောက်ပဲ ပြောပြနိုင်တယ်။ ❞
ပြန်စာကို နွားနို့သေတ္တာထဲသို့ ထည့်ပြီးနောက် တစ်ခဏကြာသောအခါ သေတ္တာကို ပြန်ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ စာ မရှိတော့ပြီ။ ‘ငါးဆိုင်မှ ဂီတသမား’၏ လက်ထဲသို့ ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်သွားခဲ့ချေပြီထင့်။
သူတို့က ပြန်စာလာလိမ့်ဦးမည် ဟူသော ထင်ကြေးဖြင့် နောက်ဖေးတံခါးကို ပိတ်ကာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်မှာ ယခုအချိန်ထိ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ပြန်စာ ရောက်မလာတော့။ ယခင်ကဆိုလျှင် နွားနို့သေတ္တာထဲသို့ စာထည့်ပြီး၍ များမကြာမီမှာပင် ပြန်စာသည် စာထည့်ပေါက်မှ ထွက်ကျလာတတ်သည်။ ‘ငါးဆိုင်မှ ဂီတသမား’က အဆုယာတို့၏ စာကို ဖတ်ပြီးသည့်နောက်တွင် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုခုတော့ ချမှတ်ခဲ့ပေလိမ့်မည်။
“ဒါဆို နောက်ဖေးတံခါးကို ဖွင့်ထားလိုက်ကြရအောင်” အဆုယာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။
“နေပါဦး” ကိုဟိုင်က အဆုယာ၏ ဂျင်းဘောင်းဘီ အောက်ခြေကို လှမ်းဆွဲထားသည်။ “ခဏလောက် စောင့်ကြည့်ရအောင်လား”
“ဘာလုပ်ဖို့ စောင့်ရမှာလဲ”
“မင်းကလည်းကွာ ……” ကိုဟိုင်က လျှာဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်သည်။ “တံခါးကို မဖွင့်ပါနဲ့ဦး”
အဆုယာက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“ဟဲ့ကောင်တွေရ၊ ငါးဆိုင်ဆီက ပြန်စာလာမှာ မဟုတ်တော့ဘူးကွ”
“ငါသိပါတယ်။ အဲဒီလူကို ခေါက်ထားလိုက်တော့”
“ဒါဆို မင်းက ဘာလုပ်ချင်နေရသေးတာလဲ”
“ဟိုဟာလေ …… တခြားလူတွေ စာပို့ချင် ပို့လာကြဦးမှာပေါ့”
“ဘာကွ” အဆုယာက ခေါင်းငုံ့လျက် ကိုဟိုင်ကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်နေသည်။ “မင်း ဘာပြောတယ်။ တံခါးကို ပိတ်ထားရင် အချိန်က ရွေ့မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ အဲဒါကို မင်း နားမလည်ဘူးလား”
“ငါ နားလည်ပါတယ်”
“အခုချိန်က ဒါတွေ လုပ်နေရမယ့် အချိန် မဟုတ်ဘူး ဆိုတာကိုလည်း မင်း နားလည်သင့်တာပေါ့။ အရင်တုန်းကတော့ စာက ရောက်နှင့်နေပြီမို့ မတတ်နိုင်လို့ ဝင်နွှဲခဲ့ရတာလေ။ ဒါပေမယ့် အခု အားလုံး နိဋ္ဌိတံသွားပြီ။ အမေးအဖြေ ကဏ္ဍလည်း ဒီမှာပဲ တစ်စခန်း နားကြစို့”
ကိုဟိုင်၏ လက်ကို ဖယ်ထုတ်လိုက်ပြီး အဆုယာသည် နောက်ဖေးတံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ တံခါးရွက်ကို တွန်းဖွင့်ပြီးနောက် အချိန်ကို ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။ နံနက် ၄ နာရီ ထိုးပြီးခါစ။
နှစ်နာရီ လိုသေးသည်။ ၆ နာရီ ထိုးပြီးသည်နှင့် ဤနေရာမှ ထွက်ခွာကြမည်။ ထိုအချိန်ရောက်လျှင် ဓာတ်ရထားလည်း လုပ်ငန်းစလောက်ပြီ။
အခန်းတွင်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကိုဟိုင်နှင့် ရှိုတာကို တစ်ချက် လှမ်းရှိုးလိုက်သည်။ ကိုဟိုင်သည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်နှင့် ထိုင်နေပြီး ရှိုတာမှာ ဟန်းဖုန်းနှင့် အလုပ်ရှုပ်နေသည်။
အဆုယာသည် ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်သည်။ ထမင်းစား စားပွဲပေါ်မှ ဖယောင်းတိုင်မီးသည် အနည်းငယ် ယိမ်းထိုးနေကြသည်။ အပြင်ဘက်မှ လေများ တိုးဝင်လာသောကြောင့် ဖြစ်ပေမည်။
မည်းနက်နေသော မျက်နှာကျက်ကို မော့ကြည့်ရင်း အဆုယာ တွေးနေမိသည်။ ထူးဆန်းအံ့ဩဖွယ် ကောင်းသော အခန်းပါတကား။ အဘယ်သို့သော အစွမ်းတန်ခိုးများကြောင့် ဤသို့သော သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်များ ဖြစ်နေရသနည်း။ မိမိသည်လည်း အဘယ်သို့သော အကြောင်းကြောင့် ဤအမှုကိစ္စတွင် ညပ်ပါနေရသနည်း။
“စကားလှအောင်တော့ ငါ မပြောတတ်ဘူး” ကိုဟိုင်ထံမှ စကားသံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ “ငါ ဒီအရွယ် ရောက်နေပြီ။ ငါ့လို လူနုံလူအ တစ်ယောက်တောင်မှ အသုံးတည့်တဲ့နေရာ ရှိနေသေးပါလားလို့ ဒီညရောက်မှ ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားလိုက်ရတာပဲ”
အဆုယာက မျက်မှောင်ကုတ်လျက် ကြည့်နေသည်။
“ဒါကြောင့် မင်းက သူများရဲ့ အခက်အခဲတွေကို ဆက်ပြီး ဖြေရှင်းပေးချင်တယ် ဆိုပါတော့။ ခြူးတစ်ပြားမှ ရမှာ မဟုတ်ဘူးနော်”
“ပိုက်ဆံ မရတာ ဘာအရေးလဲ။ ငွေမရှိလဲ ကိစ္စမရှိဘူး။ အခုလို ကိုယ်ကျိုးကို ဘေးဖယ်ထားပြီး တခြားလူတစ်ယောက်အတွက် စိတ်လိုလက်ရ ကူစဉ်းစားပေးတာမျိုး ငါ ဘယ်တုန်းကမှ မလုပ်ခဲ့ဖူးဘူး”
အဆုယာက တောက်ခေါက်လိုက်သည်။
“ငါတို့က စိတ်ပါလက်ပါ စဉ်းစားပေးခဲ့ကြတာပဲ။ စာလည်း ရေးခဲ့တယ်။ အဲတော့ ဘာဖြစ်လဲ။ ဘာမှ ဖြစ်မလာဘူး မဟုတ်လား။ ဟိုအိုလံပစ်ကောင်မကိုပဲ ကြည့်ကြည့်။ ငါတို့ရဲ့ ပြန်စာကို သူဟာသူ လိုရာ ဆွဲတွေးပြီး သူ ကြိုက်သလို နားလည်လိုက်တာပဲ မဟုတ်လား။ ငါးဆိုင်က လူကိုရော ငါတို့က ဘာကူညီလိုက်နိုင်လို့လဲ။ ဟိုးအစကတည်းက ငါ ပြောသားပဲ။ သူများတွေရဲ့ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးချင်ရအောင် ငါတို့လို ကောင်မျိုးတွေက ဘာသောက်ဆင့် ရှိလို့လဲ”
“ဒါပေမယ့် ‘ယုန်စန္ဒာ’ရဲ့ နောက်ဆုံးစာကို ဖတ်ရတော့ မင်းလည်း ဝမ်းသာနေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား”
“ဖီလင်ကတော့ မဆိုးဘူးလေ။ ဒါပေမယ့် မင်း အထင်မလွဲလိုက်နဲ့ဦး။ ငါတို့က သူများတွေကို အကြံဉာဏ် ပေးနိုင်လောက်တဲ့ အရည်အချင်းမျိုး ရှိတဲ့ကောင်တွေ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့က ……” အဆုယာသည် အခန်းထောင့်တစ်နေရာတွင် ချထားသော လက်ဆွဲအိတ်ကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။ “ငါတို့က သောက်ဆင့်မရှိတဲ့ သူခိုးတွေဟ”
ကိုဟိုင်သည် စိတ်ထိခိုက်သွားသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ခေါင်းငုံ့သွားသည်။ ဤသည်ကို မြင်သော အဆုယာထံမှ ‘ဟွန့်’ ဟူသော အသံတစ်သံ ဟိန်းထွက်လာသည်။
ထိုစဉ်မှာပင် ရှိုတာထံမှ “ဘာတုန်းဟ” ဟူသော အော်သံတစ်သံ ကြားလိုက်ရသည်။ အဆုယာက လန့်ဖျပ်ပြီး ထိုင်ခုံပေါ်မှ ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်မိသည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ”
“ဟိုဟာလေ ….” ရှိုတာက ဟန်းဖုန်းကို ထောင်ပြသည်။ “ငါ အင်တာနက်ပေါ်မှာ နာမီယာကုန်စုံဆိုင်ရဲ့ သတင်းကို တွေ့လို့”
“အင်တာနက်ပေါ်?” အဆုယာက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “အရင်တုန်းက အကြံဉာဏ် တောင်းခဲ့တာတွေကို ပြန်ပြောပြနေတဲ့သူတွေ ရှိနေလို့လား”
“ငါလည်း အဲဒီလို ရှိနေမလားလို့ တွေးမိတာနဲ့ ‘နာမီယာကုန်စုံဆိုင်’ ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို သုံးပြီး ရိုက်ရှာကြည့်လိုက်တာပေါ့။ အဲဒီအကြောင်းတွေကို ပြောတဲ့သူ တစ်ဦးတလေ ရှိမလား ဆိုပြီးတော့”
“ဒါနဲ့ပဲ အတိတ်အကြောင်း စားမြုံ့ပြန်ထားတာတွေကို တွေ့တယ် ဆိုပါတော့”
“အဲဒီလိုတော့ မဟုတ်ဘူး” ရှိုတာသည် အဆုယာအနားသို့ ရောက်လာပြီး ဟန်းဖုန်းကို ထိုးပေးလိုက်သည်။ “မင်း ဒါကို ဖတ်ကြည့်ကြည့်”
“ဘာများ ထူးခြားနေလို့လဲ” အဆုယာက ပြောရင်း ဟန်းဖုန်းကို လှမ်းယူပြီး ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်နေသော စာလုံးများကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ အပေါ်ဆုံးတွင် ခေါင်းစဉ်အဖြစ် ‘နာမီယာကုန်စုံဆိုင် တစ်ညတာ ပြန်လည် အသက်ဝင်ခြင်း’ ဟု ရေးသားထားသည်။ အောက်သို့ ဆက်ဖတ်ကြည့်သောအခါ ရှိုတာ အဘယ်ကြောင့် အလန့်တကြား ထအော်ရသည်မှာ အဆုယာ လုံးဝ နားလည် သဘောပေါက်သွားသည်။ သူ ကိုယ်တိုင်လည်း အဖျားတက်သကဲ့သို့ တစ်ကိုယ်လုံး ထူပူနေလေသည်။
စာမှာ အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်သည်။
❝ နာမီယာကုန်စုံဆိုင်ကို သိကျွမ်းရင်းနှီးကြသော မိတ်ဆွေများ ခင်ဗျား –
စက်တင်ဘာလ ၁၃ ရက်နေ့၊ ညသန်းခေါင်ယံ ၀ နာရီ ၀ မိနစ် အချိန်မှ နံနက် အရုဏ်တက်ချိန်အထိ နာမီယာကုန်စုံဆိုင်၏ အကြံတောင်း စာတိုက်ပုံးကို ပြန်လည် ဖွင့်လှစ်သွားမည် ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် ယခင်က ၎င်းကုန်စုံဆိုင်တွင် အကြံဉာဏ် တောင်းခံခဲ့ဖူး၍ ပြန်စာ ရရှိခဲ့ဖူးသော လူကြီးမင်းများကို တစ်ခုလောက် တောင်းဆိုပါရစေ။ ထိုအချိန်က ရရှိခဲ့သော ထိုပြန်စာသည် လူကြီးမင်း၏ ဘဝလမ်းကြောင်းတွင် မည်သို့သော သက်ရောက်မှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပါသနည်း။ လူကြီးမင်းအား အကူအညီ တစ်စုံတစ်ရာ ပေးနိုင်ခဲ့ပါသလော။ ထိုမေးခွန်းများကို အမှန်အတိုင်း ဖွင့်ဟပြောဆိုပေးပါရန် တောင်းခံပါရစေ။ ယခင်က နည်းအတိုင်းပင် ပေးစာများကို ဆိုင်မှ ယင်းလိပ်တံခါးပေါ်ရှိ စာထည့်ပေါက်တွင် ထည့်ပေးကြပါခင်ဗျာ။ ကျေးဇူး အထူးတင်ရှိပါသည်။ ❞
“ဒါက ဘာတုန်းဟ”
“မသိဘူးလေ။ ဒါပေမယ့် အဲဒီမှာ ရေးထားတဲ့ အတိုင်းဆိုရင် စက်တင်ဘာလ ၁၃ ရက်နေ့ဟာ ဆိုင်ပိုင်ရှင်ရဲ့ ၃၃ နှစ်မြောက် ကွယ်လွန်ခြင်း နှစ်ပတ်လည်နေ့လေ။ ဒါကြောင့် အခုလို ပုံစံမျိုးနဲ့ အဘိုးကြီးကို ဂုဏ်ပြုချင်လို့ နေမှာပေါ့။ အဲဒီသတင်းကို ဖြန့်တဲ့လူက ဆိုင်ပိုင်ရှင်ရဲ့ မြေးမြစ်တွေ နေမှာ”
“အန် … ဘာလဲ” ကိုဟိုင်လည်း အနားသို့ ရောက်လာသည်။ “ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ”
ရှိုတာသည် ဟန်းဖုန်းကို ကိုဟိုင်လက်ထဲသို့ ထိုးပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် တစ်ခွန်းလှမ်းပြောလေသည်။ “အဆုယာ၊ ဒီနေ့က စက်တင်ဘာလ ၁၃ ရက်နေ့ပဲ”
အဆုယာလည်း သတိဝင်လာသည်။ စက်တင်ဘာလ ၁၃ ရက်နေ့ ၀ နာရီ ၀ မိနစ်မှ အရုဏ်မတက်ခင် အချိန်အထိ – ယခု ထိုအချိန်အပိုင်းအခြားထဲတွင် ရှိနေသည်။ ထို့အပြင် သူတို့သည် ကုန်စုံဆိုင်အတွင်း ရောက်နေကြသည်။
“ထူးဆန်းလိုက်တာ။ ဒါက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။ အကြံတောင်း စာတိုက်ပုံးကို ပြန်လည် ဖွင့်လှစ်သွားမည် …..” ကိုဟိုင်သည် မျက်တောင်ကို အဆက်မပြတ် ခတ်နေလေသည်။
“ဒါကြောင့် အခု ငါတို့ ကြုံတွေ့ရတဲ့ မှော်ဆန်တဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေက ဒီအကြောင်းအရာနဲ့ ပတ်သက်နေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်” ရှိုတာက ပြောသည်။ “အဲဒီလိုပဲ နေမှာပါ။ ဒီနေ့က ထူးခြားတဲ့ နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်နေလို့ ပစ္စုပ္ပန်နဲ့ အတိတ်က ဆက်စပ်သွားတာပဲ ဖြစ်မယ်”
အဆုယာက မျက်နှာကို အားရပါးရ ပွတ်သပ်နေသည်။ အကြောင်းအရင်းမှန်ကို မသိနိုင်သော်လည်း ရှိုတာပြောသည့် စကားမှာ မှားနိုင်စရာ အကြောင်း မရှိ။
နောက်ဖေးတံခါးဘက်သို့ လှမ်းကြည့်သောအခါ အပြင်ဘက်တွင် မဲမှောင်နေဆဲသာ ရှိသေးသည်။
“တံခါးကို ဖွင့်ထားလိုက်ရင် အတိတ်နဲ့ အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားမှာပဲ။ အခုဟာက မိုးလင်းဖို့ အတော်လေး လိုသေးတာဆိုတော့ အဆုယာ၊ ငါတို့ ဘာလုပ်ကြရင် ကောင်းမလဲ” ရှိုတာက မေးသည်။
“မင်းက ဘာလုပ်ချင်နေသေးတာလဲ”
“ငါတို့က ဝင်နှောင့်ယှက်နေသလိုများ ဖြစ်နေမလားလို့။ တကယ်ဆို အဲဒီတံခါးက အမြဲ ပိတ်ထားရမှာလေ”
ကိုဟိုင်သည် ထရပ်ပြီး ဘာမျှ ပြောမနေတော့ဘဲ နောက်ဖေးပေါက် အနီးသို့ သွားကာ တံခါးကို ဖြုန်းခနဲ ပိတ်ချပစ်လိုက်သည်။
“ဟေ့ကောင် ဘာလို့ ပိတ်ပစ်တာလဲ။ ပြန်ဖွင့်စမ်း” အဆုယာက အော်ပြောသည်။
ကိုဟိုင်သည် နောက်လှည့်ကြည့်ပြီး ခေါင်းခါပြသည်။ “ပိတ်ထားမှ ဖြစ်မယ်”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ။ တံခါးပိတ်ထားရင် အချိန်ကလည်း ရပ်နေမှာပေါ့ကွ။ မင်းက ဒီမှာ တစ်သက်လုံး နေချင်လို့လား” ပြောပြီး မကြာခင်တွင် အဆုယာက စိတ်ပြောင်းသွားပြီး ခေါင်းတဆတ်ဆတ် လုပ်နေလေသည်။ “ဒီလိုလား၊ ငါ သဘောပေါက်ပြီ။ နောက်ဖေးတံခါးကို ပိတ်ပြီး ငါတို့ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားကြမယ်။ ဒါဆို ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကိုမှ အနှောင့်အယှက် မပြုနိုင်တော့ဘူး။ အားလုံး အိုကေသွားရော။ အဲဒီ အဓိပ္ပာယ် မဟုတ်လား”
သို့သော် နှစ်ဦးစလုံး ခေါင်းညိတ်ဖော် မရကြ။ မြုံစိစိနှင့် ရပ်မြဲ ရပ်နေကြသည်။
“ဘာတွေလဲဟ။ ပြောစရာရှိရင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောကြကွာ”
ရှိုတာက စကားစလာသည်။ “ငါ ဒီမှာ တစ်ခဏလောက် နေချင်သေးတယ်။ အဆုယာ မင်းသွားချင် သွားပေါ့။ အပြင်မှာ စောင့်နေချင်လည်း စောင့်နေ၊ အရင် လစ်မယ်ဆိုလည်း မင်းသဘောပဲ”
“ငါလည်း အတူတူပဲ” ကိုဟိုင်က ချက်ချင်း ဝင်ပြောသည်။
အဆုယာသည် ခေါင်းကို အရေပြား ပေါက်မတတ် တဗျင်းဗျင်း မြည်အောင် ကုတ်နေသည်။ “မင်းတို့က ဒီမှာနေပြီး ဘာလုပ်ချင်သေးတာလဲ”
“ဘာမှ မလုပ်ချင်ပါဘူး” ရှိုတာက ဖြေသည်။ “ဒီ ထူးဆန်းတဲ့ အိမ်ကြီးမှာ ဘာတွေများ ထပ်ဖြစ်လာဦးမလဲလို့ စောင့်ကြည့်ချင်ရုံ သက်သက်ပါ”
“မင်းတို့ သေချာ စဉ်းစားပြီးပြီလား။ အခု မိုးလင်းဖို့ တစ်နာရီကျော် လိုသေးတယ်။ အပြင်လောကရဲ့ တစ်နာရီနော်။ ဒီအိမ်ထဲမှာဆိုရင် ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာချင် ကြာသွားနိုင်တယ်။ မင်းတို့က ဘာမှ မစားမသောက်ဘဲနဲ့ ဒီအထဲမှာ စောင့်နေကြမလို့လား။ ဟုတ်မှလည်း လုပ်ပါကွာ”
ရှိုတာသည် အဝေးသို့ ငေးကြည့်နေသည်။ အဆုယာ၏ စကားမှာ မှန်ကန်ကြောင်း သူ နားလည်သွားသောကြောင့် ဖြစ်မည်။
“တော်ပါတော့ကွာ” အဆုယာက ပြောသည်။ သို့သော် ရှိုတာက ဘာမျှ ပြန်မပြော။
ထိုတစ်ဒင်္ဂကလေးမှာပင် ယင်းလိပ်တံခါးဆီမှ လှုပ်ရှားသောအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အဆုယာနှင့် ရှိုတာတို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ကိုဟိုင်သည် ဆိုင်ခန်းဆီသို့ ပြေးသွားသည်။ သူ့ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း “လေတိုက်တာပဲ နေမှာ” ဟု အဆုယာက သူ့ကို အော်ပြောလေသည်။ “လေတိုက်လို့ တံခါးလှုပ်တာပါကွာ”
လက်ဗလာနှင့် ပြန်လာသော ကိုဟိုင်ကို ငေးကြည့်နေကြသည်။
“ငါ မပြောဘူးလား။ လေပါလို့”
ကိုဟိုင်က ဘာမျှ ပြန်မဖြေ။ အဆုယာတို့ အနားသို့ ရောက်ခါမှ စပ်ဖြဲဖြဲ ပြုံးပြသည်။ ညာဘက်လက်က နောက်ကျောဘက်သို့ စမ်းနေပြီးနောက် “တာဒါ” ဟု အသံပြုလျက် အဖြူရောင် စာအိတ်ကို ကိုင်ထားသော သူ့လက်ကို ဆန့်တန်းပြလိုက်လေသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ စာအိတ်ကို ဘောင်းဘီ အနောက်အိတ်ကပ်ထဲတွင် ဖွက်ယူလာခဲ့ဖြင်း ဖြစ်မည်။
အဆုယာသည် မျက်နှာရှုံ့မဲ့လျက် မျက်ခုံးနှစ်ဘက်ကို ထိမတတ် ကုတ်ထားလေသည်။ ယခုမှ ခက်ချေတော့မည်။
“အဆုယာ၊ ဒါ နောက်ဆုံး တစ်ကြိမ်ပါပဲကွာ” ရှိုတာက စာအိတ်ကို လက်ညှိုးထိုးလျက် ပြောသည်။ “ဒါကို ဖြေရှင်းပြီးတာနဲ့ ငါတို့ ဒီကနေ ထွက်ကြမယ်။ ငါ ကတိပေးပါတယ်”
အဆုယာက သက်ပြင်းကို မှုတ်ထုတ်ပြီး ထိုင်ခုံမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ “အရင် ကြည့်ကြည့်တာပေါ့။ ငါတို့အတွက် လက်လှမ်းမမီနိုင်တဲ့ ပြဿနာမျိုးလည်း ဖြစ်ချင် ဖြစ်နေမှာ”
ကိုဟိုင်သည် စာအိတ်ကို ဂရုတစိုက် ဖောက်လိုက်လေသည်။
(ခ)
❝ သို့ – နာမီယာကုန်စုံဆိုင်
မင်္ဂလာပါရှင်။ ကျွန်မမှာ စိတ်ရှုပ်စရာ ကိစ္စတစ်ခု ရှိနေတာကြောင့် လူကြီးမင်းကို တိုင်ပင်ချင်လို့ ဒီစာကို ရေးဖြစ်တာပါ။
ကျွန်မ ဒီနှစ်မှာပဲ အသက်မွေးမှု သိပ္ပံကျောင်းကနေ အထက်တန်း အောင်မြင်ခဲ့ပါတယ်။ ဧပြီလ ကနေစပြီး တိုကျိုက ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ အလုပ်ဝင်နေပါတယ်။ ကျွန်မ တက္ကသိုလ်ကို ဆက်မတက်ဖြစ်တဲ့ အကြောင်းအရင်းကတော့ မိသားစု ပြဿနာတချို့ ရှိနေလို့ပါ။ ကျွန်မက တတ်နိုင်သလောက် အလုပ်တစ်ခုကို မြန်မြန် လုပ်ချင်ခဲ့တာပါ။
ဒါပေမယ့် ကုမ္ပဏီမှာ အလုပ်ဝင်ပြီး မကြာခင်မှာပဲ ကျွန်မရဲ့ ရွေးချယ်မှုဟာ မှန်ရော မှန်ကန်ရဲ့လားလို့ ကျွန်မ သံသယ ဝင်လာခဲ့မိတယ်။
ကျွန်မ အခုလုပ်နေတဲ့ ကုမ္ပဏီက အထက်တန်း အောင်ပြီးခါစ မိန်းကလေးတွေကို အလုပ်ခန့်ပြီး ဝေယျာဝစ္စ အလုပ်တွေကိုပဲ လုပ်ခိုင်းပါတယ်။ ကျွန်မဟာ ရေနွေးငှဲ့၊ ကော်ဖီဖျော်၊ အမျိုးသား ဝန်ထမ်းတွေရဲ့ ပဲပင်ပေါက် လက်ရေးနဲ့ ရေးထားတဲ့ စာရွက်စာတမ်းတွေကို အချောကူးပေး၊ စတဲ့ ဘယ်သူမဆို လုပ်နိုင်တဲ့ အလုပ်မျိုးတွေကိုပဲ နေ့တိုင်း လုပ်နေရတယ်။ အလယ်တန်းကျောင်းသားတောင် … မဟုတ်သေးဘူး။ စာရေးတတ်တဲ့ မူလတန်း ကျောင်းသားတောင် လုပ်နိုင်ပါလိမ့်မယ်။ ကိုယ်လုပ်နေရတဲ့ အလုပ်အတွက် အားရကျေနပ်မှု ဘာမှ မရနိုင်ဘူး။ ကျွန်မမှာ စာရင်းကိုင် အဆင့် ၂ အောင်လက်မှတ် ရှိထားပေမယ့် ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားရင် အဲဒီပညာကလည်း ဘာမှ သုံးစားလို့ ရမယ် မထင်ဘူး။
ကျွန်မတို့ မိန်းကလေးတွေ အလုပ်ဝင်တာဟာ လင်ကောင်း သားကောင်း လိုချင်လို့ ဆိုပြီး ကုမ္ပဏီက ယူဆပုံ ရတယ်။ သင့်လျော်တဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့တာနဲ့ အလုပ်ထွက်ပြီး အိမ်ထောင်ပြုကြမှာဆိုတော့ ကျွန်မတို့ကို အလုပ်မှာ အရေးအရာ မသွင်းချင်ကြဘူး။ ပညာရေး အခြေခံ ရှိမရှိက အရေးမပါဘူး။ ပေါ့ပါးတဲ့ အလုပ်တွေ လုပ်နိုင်ရင် ရပြီ ဆိုတဲ့ အမြင်နဲ့ ငယ်ရွယ်တဲ့ အမျိုးသမီး ဝန်ထမ်းတွေကို တစ်သုတ်ပြီး တစ်သုတ် အလုပ်ခန့်ခဲ့ကြတယ်။ ကုမ္ပဏီထဲက အမျိုးသား ဝန်ထမ်းတွေအတွက်လည်း အိမ်ထောင်ဖက် ရှာလို့ ရမယ်။ လစာကလည်း ပေါပေါပဲပဲ ပေးထားလို့ ဖြစ်တယ်ဆိုတော့ ကုမ္ပဏီအတွက် အင်မတန် တွက်ခြေကိုက်တာပဲ။
ဒါပေမယ့် ကျွန်မက လင်ရှာချင်လို့ အလုပ်ဝင်လုပ်တာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ကျွန်မက ကိုယ်ထူးကိုယ်ချွန် နေနိုင်ပြီး ငွေရေးကြေးရေးအရ အမှီအခို ကင်းမဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်ချင်တာ။ ယာယီ သဘောမျိုး အလုပ်ဝင်လုပ်တယ် ဆိုတဲ့ စိတ်ကူး ကျွန်မမှာ ဘယ်တုန်းကမှ မရှိခဲ့ပါဘူး။
ကျွန်မ အဲဒီလို စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေတဲ့ အချိန်မှာပဲ တစ်နေ့တော့ ကျွန်မ လမ်းပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်နေရင်း လူတစ်ယောက် ကျွန်မအနား ချဉ်းကပ်လာပြီး သူတို့ အရက်ဘားမှာ အလုပ် ဝင်လုပ်မလားလို့ လာမေးတယ်။ ရှင်ဂျုကုက ကလပ်တစ်ခုမှာပါ။ အဲဒီလူက ညကလပ်တွေအတွက် ဘားမယ် အသစ်တွေ စုဆောင်း ရှာဖွေပေးနေတဲ့ ပွဲစားပဲ ဆိုပါတော့။
သူ ကျွန်မကို ပြောပြတဲ့ အတိုင်းဆိုရင် ရပေါက်ရလမ်းတွေက မယုံနိုင်လောက်အောင် ကောင်းလွန်းနေတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်း အလုပ်နဲ့ နှိုင်းစာလိုက်ရင် မိုးနဲ့ မြေပါပဲရှင်။ ကောင်းလွန်းနေလို့ ထောင်ချောက်များ ဖြစ်နေမလားလို့တောင် သံသယ ဝင်ခဲ့မိသေးတယ်။
အခြေအနေကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လာစုံစမ်းနိုင်ကြောင်း သူက ကျွန်မကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တယ်။ ဘာဖြစ်လို့ သွားမကြည့်ရမှာလဲနော်။ အဲဒီကို ရောက်သွားတော့ ကျွန်မ သီးခြား ဂြိုဟ်ကမ္ဘာ တစ်ခုပေါ် ရောက်သွားတဲ့ အတိုင်းပါပဲ။ ကျွန်မ အရင်က ကြားဖူးတဲ့ အရာတွေနဲ့ ဘာမှကို မဆိုင်ဘူး။
အရက်ဘား၊ အရက်မယ်၊ ဘားမယ်၊ ညကလပ်၊ ဒီလို စကားလုံးတွေ၊ အသုံးအနှုန်းတွေက လူတွေရဲ့ အတွေးကို သရိုးသရီ ဖြစ်စေတယ်လေ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ မျက်စိရှေ့မှာ မြင်နေရတဲ့ အဲဒီနေရာဟာ ကုံလုံကြွယ်ဝတဲ့ အရွယ်ရောက်သူတို့ရဲ့ ဘုံဗိမာန်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေတယ်။ မိန်းကလေးတွေဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အလှပဆုံး ဖြစ်အောင် ချယ်သပြင်ဆင်ထားရတဲ့ အပြင် ဧည့်သည် စိတ်ကျေနပ်အောင် နည်းမျိုးစုံနဲ့ ကြံစည်နေကြရတယ်။ ကျွန်မ အဲဒီလို လုပ်ရော လုပ်နိုင်ပါ့မလားလို့ တပ်အပ် မပြောရဲပေမယ့် စမ်းကြည့်သင့် စမ်းကြည့်ထိုက်တဲ့ အလုပ်ပဲလို့ ကျွန်မ ခံစားမိတယ်။
ဒီလိုနဲ့ ကျွန်မ နေ့ပိုင်းမှာ ကုမ္ပဏီအလုပ်လုပ်တယ်။ ညပိုင်းကျတော့ ကလပ်သွားပြီး ဘားမယ် တစ်ဖြစ်လဲ အသက်မွေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မဟာ အခုဆို အသက် ၁၉ နှစ် ရှိပါပြီ။ ဒါပေမယ့် ကလပ်မှာတော့ အသက် ၂၀ လို့ လိမ်ပြောထားရတယ်။ အလုပ်က ဘယ်လောက်ပဲ ပင်ပန်းပင်ပန်း၊ ဧည့်သည်ကို ဧည့်ခံရတာ ထင်ထားတာထက် ပိုခက်ခဲပေမယ့် ငွေဝင်တာလဲ လွယ်ကူသလို နေ့တိုင်း ရုန်းကန်နေရတာကလည်း အဓိပ္ပာယ် ရှိနေသလိုပဲ။
ဒါပေမယ့် နှစ်လလောက်လည်း ကုန်လွန်သွားရော ကျွန်မမှာ သံသယ အသစ်တစ်ခု ဝင်လာပြန်တယ်။ ဘားမယ် အလုပ်နဲ့ မဆိုင်ပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ကုမ္ပဏီအလုပ်ကို ဆက်လုပ်သင့် မလုပ်သင့် ဆိုတာကိုပေါ့။ ကျွန်မ စဉ်းစားကြည့်တယ်။ အခုလို ဘာအလုပ်မှ မည်မည်ရရ မလုပ်ရမယ့် အတူတူ အဲဒီအလုပ်ကို ဆက်လုပ်နေဖို့ လိုအပ်သေးလို့လား။ အဲဒီအတွက် အပင်ပန်းခံနေလို့ ထိုက်တန်ပါ့မလား။ ဘားမယ် အလုပ်မှာပဲ အပြည့်အဝ စိတ်နှစ်ပြီး လုပ်လိုက်ရင် ဝင်ငွေလည်း ပိုကောင်းလာနိုင်တယ်လေ။
ဘားမယ် အလုပ် လုပ်နေတဲ့ အကြောင်းကို ကျွန်မ ဘယ်သူ့ကိုမှ အသိပေးမထားဘူး။ တကယ်လို့သာ ကုမ္ပဏီကနေ ရုတ်တရက် အလုပ်ထွက်လိုက်ရင် မထင်မှတ်ထားတဲ့ ပြဿနာတွေ တက်လာမှာ ကျွန်မ စိုးရိမ်နေမိတယ်။
ကျွန်မအတွက် တက်လမ်းရှိမယ့် အလုပ်အကိုင် တစ်ခုကို တွေ့ထားပြီလို့ ယုံကြည်နေမိတယ်။ ဒါပေမယ့် တခြားလူတွေကို ကျွန်မ ဘယ်လို ရှင်းပြရပါ့မလဲ။ ကုမ္ပဏီကနေ အဆင်ပြေပြေ အလုပ်ထွက်နိုင်အောင် ဘယ်လို စီမံရပါ့မလဲ။ အကယ်၍ လူကြီးမင်းအနေနဲ့ ကျွန်မကို အကြံဉာဏ် ပေးနိုင်မယ် ဆိုရင် ကျွန်မ ဝမ်းသာလို့ မဆုံးနိုင်ပါဘူး။
ပြန်စာကို စောင့်စားလျက်
တွေဝေတဲ့ ပါပီ ❞
စာဖတ်ပြီးသောအခါ အဆုယာသည် ‘ဟွန်း’ ဟု ခပ်ပြင်းပြင်း နှာမှုတ်လိုက်လေသည်။ “ဘာများ ပြောစရာ လိုနေသေးလို့လဲ။ နည်းနည်းလေးမှ သောက်ရေးမပါဘူး။ နောက်ဆုံး အကြိမ်အနေနဲ့ အကြံပေးစာ ရေးမလို့ပါ ဆိုနေမှ ဒီလို စာမျိုးနဲ့ လာတိုးနေရတယ်လို့”
“အေးလေကွာ” ရှိုတာကလည်း နှုတ်ခမ်းကို မဲ့ကာရွဲ့ကာ ပြောနေသည်။ “အဲဒီလို ကိုယ့်ဂုဏ်သိက္ခာကို တန်ဖိုး မထားဘဲ ဘားမယ် လုပ်ချင်ကြတဲ့ မိန်းမမျိုးတွေက ဘယ်ခေတ်မှာ မဆို ရှိနေကြတာပဲနော်”
“ဟီး ဟီး … သူက အတော်လေး ချောလောက်တယ်” ကိုဟိုင်က စပ်ဖြဲဖြဲ မျက်နှာနှင့် ပြောနေသည်။ “လမ်းပေါ်မှာ လျှောက်သွားနေတုန်းတောင် လူတွေက သတိထားမိကြတယ် ဆိုတော့လေ။ နှစ်လတည်း လုပ်ရသေးတာ ဆိုပေမယ့် ငွေအတော်လေး စုမိနေလောက်ပြီ”
“အခုက ချီးကျူးနေရမယ့် အချိန် မဟုတ်ဘူးကွ။ ဟေ့ကောင် ရှိုတာ၊ စာရေးလေ”
“ဘယ်လို ရေးရမှာလဲ” ရှိုတာက ဘောပင်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
“ပြောစရာ လိုသေးလားကွာ။ ဦးနှောက်ထဲ ချေးဆို့နေသလားလို့ သူ့ကို မေးလိုက်”
ရှိုတာက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “၁၉ နှစ်ပဲ ရှိသေးတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကို အဲဒီလို ပျစ်ပျစ်နှစ်နှစ် ပြောတာ လွန်လွန်းမနေဘူးလား”
“အဲဒီလို သောက်ကောင်မမျိုးကို ပျစ်ပျစ်နှစ်နှစ် ပြောမှ နားဝင်နိုင်မှာ”
“ငါ သိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အေးအေးဆေးဆေး နားချရင် ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ်”
အဆုယာက တောက်ခေါက်လိုက်သည်။ “ရှိုတာ၊ မင်းက အတော် စိတ်ပျော့တဲ့ကောင်ပဲ”
“တကယ်လို့သာ ငါတို့ဘက်က သူ့ကို ခပ်မာမာ ဆက်ဆံလိုက်ရင် ငါတို့ကို သူက ရှိန်သွားမှာပေါ့။ အဆုယာ ဒီသဘောတရားကို မင်းလည်း နားလည်ပါတယ်ကွာ”
သို့ဖြင့် ရှိုတာသည် အောက်ပါအတိုင်း စာတစ်စောင် ရေးလိုက်လေသည်။
❝ သို့ – တွေဝေတဲ့ ပါပီ
ပေးစာကို ငါ ဖတ်ပြီးပါပြီ။
မင်းကို တဲ့တိုးပဲ ပြောပါရစေတော့။ အရက်ဘားကို ထပ်မသွားပါနဲ့။ အဲဒီမှာ မင်းအတွက် ဘာအနာဂတ်မှ မရှိနိုင်ဘူး။
သမားရိုးကျ အလုပ်တွေထက် အဲဒီနေရာမှာ ငွေများများ ဝင်နိုင်တယ် ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်။ အလုပ်လည်း ပိုသက်သာမှာပေါ့။
ဝတ်ကောင်းစားလှနဲ့ နေရတဲ့ ဘဝကို လွယ်လွယ်နဲ့ ရနေတော့ အဲဒီလို အလုပ်မျိုးကို ကောင်းတယ်လို့ ယူဆမိနေတာကလည်း မင်း အပြစ်တော့ မဟုတ်ပါဘူးလေ။
ဒါပေမယ့် ငယ်ရွယ်နေတုန်းသာ ဒီလို နေ့ကောင်းရက်သာမျိုးကို ကြုံတွေ့နိုင်တာပါ။ မင်းက ငယ်လည်း ငယ်သေးတယ်။ နောက်ပြီး နှစ်လပဲ အလုပ်ဝင်ရသေးတာ ဆိုတော့ အဲဒီအလုပ်ရဲ့ အကျည်းတန်တဲ့ မျက်နှာစာကို မင်း တွေ့ရဦးမှာ မဟုတ်သေးဘူး။ လူအမျိုးမျိုး စိတ်အထွေထွေလေ။ မင်းရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာကို မျက်စိကျလို့ မင်းဆီ ချဉ်းကပ်လာတဲ့ ယောက်ျားတွေနဲ့လည်း အခုလောက်ဆို ကြုံပြီးလောက်ရောပေါ့။ အဲဒီလို ယောက်ျားတွေကို မင်းက ပညာသားပါပါ ကိုင်တွယ်နိုင်ပါ့မလား။ ဒါမှမဟုတ် သူတို့အားလုံးနဲ့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လိုက်အိပ်နေတော့မလား။ ဒါဆို မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း ရေရှည်မှာ ခံနိုင်ရည် ရှိမယ် မထင်ဘူး။
ဘားမယ် အလုပ်မှာပဲ အပြည့်အဝ စိတ်နှစ်ထားမယ် တဲ့လား။ မင်းက ဘယ်အရွယ်ထိ လုပ်မယ်လို့ စိတ်ကူးထားလို့လဲ။ မင်းက ကိုယ်ထူးကိုယ်ချွန် စွမ်းနိုင်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်ချင်နေတယ်။ ဒါပေမယ့် အသက်ကြီးလာရင် ဘယ်နေရာကမှ မင်းကို အလုပ်ခန့်ချင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။
ဘားမယ်အဖြစ် အစဉ်တစ်စိုက် လုပ်သွားရင် နောက်ဆုံးမှာ ဘယ်လို အောင်မြင်မှုမျိုး ရလာလိမ့်မယ်လို့ မင်းက မျှော်မှန်းထားလို့လဲ။ ကိုယ်ပိုင် အရက်ဘားဆိုင် တစ်ဆိုင် ဖွင့်မလို့လား။ ဒါဆိုရင် ငါလည်း ဘာမှ ပြောစရာ မရှိတော့ဘူး။ မြန်မြန် အကောင်အထည် ဖော်နိုင်ပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းပေးရုံ ရှိတော့တာပေါ့။ ကိုယ်ပိုင် ဘားဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖွင့်နိုင်တယ်ပဲ ထားပါဦး။ လုပ်ငန်း အုပ်ချုပ်စီမံရတဲ့ ဒုက္ခဟာ သေးသေးမွှားမွှားတော့ မဟုတ်ဘူးနော်။
မင်းလည်း တစ်နေ့ကျရင် အိမ်ထောင်ပြုပြီး သာယာချမ်းမြေ့တဲ့ မိသားစုတစ်ခုကို တည်ထောင်ဦးမှာပဲ မဟုတ်လား။ ဒါကြောင့် နားခါးတဲ့ စကားတွေ ငါ မပြောတော့ဘူး။ ရပ်တန်းက ရပ်လိုက်ပါတော့ကွာ။
ဘားမယ်အဖြစ် ဆက်လုပ်နေပြီး မင်းက ဘယ်လို ယောက်ျားမျိုးကို အိမ်ထောင်ဖက်အဖြစ်နဲ့ ရွေးမယ်လို့ စိတ်ကူးထားသလဲ။ ဖောက်သည်နဲ့လား။ မင်းတို့ဆိုင်ကို လာတတ်တဲ့ ဧည့်သည်တွေထဲမှာ လူပျိုလူလွတ် ဘယ်နှယောက်လောက် ပါမယ်လို့ မင်း ထင်သလဲ။
မင်းမိဘတွေရဲ့ မျက်နှာကိုလည်း ထောက်ထားစမ်းပါဦး။ သူတို့က မင်းကို ကျွေးမွေး သုတ်သင်ပေးခဲ့တယ်၊ ကျောင်းထားပေးခဲ့တယ် ဆိုတာ ဒီလို အလုပ်မျိုးကို လုပ်စေချင်လို့ မဟုတ်ဘူး။
ယာယီ သဘောမျိုးနဲ့ အလုပ် ဝင်လုပ်တယ် ဆိုတာကရော ဘာများ မကောင်းလို့လဲ။ ကုမ္ပဏီမှာ ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ် မလုပ်ရလည်း ဝင်ငွေကတော့ ပုံမှန် ရနေမှာပဲလေ။ ကိုယ့်ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေရဲ့ မျက်နှာသာပေးတာကို ခံရမယ်။ အချိန်တန်တော့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် တစ်ယောက်နဲ့ အိမ်ထောင်ပြုမယ်။ နောက်တော့ အလုပ်ဝင်စရာတောင် မလိုတော့ဘူး။
အဲဒါကို ဘာများ အလိုမကျ ဖြစ်နေရတာလဲ။ အရာအားလုံး ပြီးပြည့်စုံ မနေဘူးလား။
မင်းကို ပြောပြရဦးမယ်။ ဒီလောကမှာ အလုပ်ရှာမရလို့ စိတ်ဆင်းရဲနေကြတဲ့ ဦးလေးကြီးတွေမှ အများကြီးပဲ။ အထက်တန်း ကျောင်းသူလေးတစ်ယောက်ရဲ့ လစာထဲက တစ်ဝက်လောက်ပဲ ရရ၊ ရေနွေးငှဲ့ရတဲ့ အလုပ်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ လစာရမယ့် အလုပ်တစ်ခုခုကိုများ ရမယ် ဆိုရင် သူတို့ ပျော်ပျော်ကြီး သွားလုပ်ကြမှာ။
ငါ ဒီစကားတွေကို ပြောရတဲ့ အကြောင်းအရင်းက မင်းကို ခနဲ့ချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းကို ကောင်းစေချင်လို့ ပြောနေတယ် ဆိုတာ ယုံပါ။ ငါ ပြောတဲ့အတိုင်းသာ လုပ်ပါကွာ။
နာမီယာကုန်စုံဆိုင် ❞
“အေး၊ ကောင်းတယ်။ မင်းရေးထားတာ မယုတ်မလွန်ပဲ” အဆုယာက ခေါင်းညိတ် သဘောတူသည်။ သူ၏ စိတ်အရင်းအတိုင်းသာ ရေးရမည် ဆိုလျှင် ထိုကောင်မလေးကို အားရပါးရ တွယ်ပစ်လိုက်ချင်သည်။ ‘မင်းအဖေအမေက မင်းကို အထက်တန်းကျောင်း ပြီးအောင် အပင်ပန်းခံပြီး ထားပေးခဲ့လို့ အလုပ်တစ်ခုကိုလည်း အခက်အခဲ မရှိဘဲ ရနေခဲ့ပြီ။ ဒါကိုပဲ မင်းက သောက်ရှက်မရှိ ဘားမယ် လုပ်ချင်နေသေးတာလား။ မင်းရဲ့ သောက်ခေါင်းထဲမှာ ချေးတွေ ဆို့နေတာလား’ ဟူ၍။
ရှိုတာသည် ပြန်စာကို နွားနို့သေတ္တာထဲသို့ သွားထည့်သည်။ ပြန်လာ၍ တံခါးပိတ်စဉ်မှာပင် ယင်းလိပ်တံခါးဘက်မှ လှုပ်ခတ်သံ သဲ့သဲ့ကလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။
ရှိုတာသည် “ငါ သွားယူလိုက်မယ်” ဟုဆိုကာ ဆိုင်ခန်းဘက်သို့ ပြေးသွားလေသည်။ သူ ချက်ချင်း ပြန်ရောက်လာပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းမှာလည်း ပြုံးရောင် သန်းနေသည်။ “လာပြီဟေ့” ဟု အော်လျက် စာအိတ်ကို ယမ်းပြသည်။
❝ သို့ – နာမီယာကုန်စုံဆိုင်
ကျွန်မဆီ ချက်ချင်း စာပြန်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်။ ပြန်စာကို ရမှ ရပါ့မလားလို့ ကျွန်မ နဂိုက စိုးရိမ်နေခဲ့မိသေးတယ်။ စာရမှပဲ စိတ်ချနိုင်တော့တယ်။
ဒါပေမယ့် စာဖတ်ပြီးသွားတဲ့ အခါမှာ ဘဘက ကျွန်မအပေါ် အထင်လွဲမှားနေတာ တွေ့ရတော့ ကျွန်မ စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ ဘဘရဲ့ အပြစ်တော့လည်း မဟုတ်ပါဘူးလေ။ ကျွန်မကလည်း ကျွန်မရဲ့ အခြေအနေကို ပိုပြီး ပြည့်ပြည့်စုံစုံ ပြောပြခဲ့သင့်တာကိုး။
ဘားမယ်အလုပ်ကို အစဉ်တစိုက် လုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်တာဟာ ဝတ်ကောင်းစားလှနဲ့ နေရတဲ့ ဘဝမျိုးကို မက်မောနေလို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မ လိုချင်တာက ငွေရေးကြေးရေး တောင့်တင်းမှုပါ။ သူတစ်ပါးကို မမှီမခိုဘဲ နေထိုင်သွားနိုင်ဖို့ ဆိုရင် အဲဒီ လက်နက်က မရှိမဖြစ်ဘူးလေ။ နောက်ပြီး သာမန်ကာလျှံကာ အလုပ်မျိုး လုပ်နေရင် အဲဒီပန်းတိုင်ကို ဘယ်တော့မှ ရောက်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။
ပြီးတော့ ကျန်သေးတယ်။ ကျွန်မမှာ အိမ်ထောင်ပြုဖို့ ရည်ရွယ်ချက် လုံးဝ မရှိဘူး။ အိမ်ထောင်သားမွေး ပြုပြီး သာမန် အိမ်ထောင်ရှင်မတစ်ယောက် လုပ်ရတာကလည်း စိတ်ချမ်းသာစရာ ကောင်းချင် ကောင်းမှာပေါ့လေ။ ဒါပေမယ့် အဲဒီလို ဘဝမျိုးကို ကျွန်မ ဘယ်တုန်းကမှ စိတ်ကူး မယဉ်ခဲ့ဖူးဘူး။
ညကလပ်တွေရဲ့ အကျည်းတန်တဲ့ ပုံတိုပတ်စတွေကိုလည်း ကျွန်မ အနည်းနဲ့အများတော့ ကြားဖူးထားပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရှိနေကြတဲ့ ကျွန်မထက် စီနီယာကျတဲ့ ဘားမယ်တွေကို ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ နောင်တစ်ချိန်မှာ ကျွန်မကို ဘယ်လို အခက်အခဲတွေက စောင့်ကြိုနေမယ်ဆိုတာ ခန့်မှန်းနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မ ဒီလမ်းကြောင်းပေါ်မှာပဲ ကြိုးစားပြီး ရုန်းကန်သွားမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်။ နောင်တစ်ချိန်မှာ ကိုယ်ပိုင် ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို ဖွင့်နိုင်ဖို့ စိတ်ကူးလည်း ရှိသေးတာပေါ့။
ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံတယ်။ အခုမှ ၂ လပဲ လုပ်ရသေးတယ် ဆိုပေမယ့် ကျွန်မကို အရေးပေးတဲ့ ဧည့်သည်တွေ အတော်များများ ရထားပြီ။ ဒါပေမယ့် သူတို့ကတော့ ကျွန်မကို စိတ်တိုင်းကျဦးမယ် မထင်ဘူး။ အဓိက အကြောင်းအရင်းကတော့ ကျွန်မမှာ နေ့ပိုင်းအလုပ် ရှိနေသေးတာကိုး။ ကုမ္ပဏီကနေ အလုပ်ဆင်းပြီးမှ ကလပ်ကို သွားနိုင်တာဆိုတော့ ဧည့်သည်တွေနဲ့ ညစာ အတူတူ မစားနိုင်တော့ဘူး။ ကုမ္ပဏီအလုပ်ကို ကျွန်မ ထွက်ပစ်လိုက်ချင်တယ် ဆိုတာကလည်း အဲဒါကြောင့်ပါ။
ဘဘ စိတ်ပူတာက ဧည့်သည်တွေနဲ့ ကိုယ်လက်နှီးနှောတဲ့ အဆင့်အထိ ရောက်သွားမှာကို မဟုတ်လား။ အဲဒီလိုမျိုး တစ်ကြိမ်မှ မရှိခဲ့ဖူးဘူးလို့ ကျွန်မ ကျိန်ပြီး ပြောရဲပါတယ်။ တောင်းဆိုတဲ့သူ မရှိလို့ မဟုတ်ဘူးနော်။ ကျွန်မဘက်က အလိမ္မာနည်း သုံးပြီး ငြင်းပယ်နိုင်ခဲ့လို့ပါ။ ကျွန်မက အဲဒီလို မနူးမနပ် အရွယ်လည်း မဟုတ်တော့ပါဘူး။
ဆွေမျိုးတွေနဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့ ကျွန်မ စိတ်မကောင်းပါဘူး။ သူတို့က ကျွန်မအတွက် စိတ်ပူပေးနေရတာလေ။ အမှန်အတိုင်း ဝန်ခံရရင် အခုလို လုပ်နေရတာကလည်း သူတို့ကို ကျေးဇူးဆပ်ချင်လို့ပါ။
ကျွန်မကို ဗရုတ်သုတ်ခနိုင်တဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်လို့ ထင်နေတုန်းပဲလား။
တွေဝေတဲ့ ပါပီ
စာကြွင်း ။ ။ ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်းနဲ့ ဆွေမျိုးသားချင်းတွေကို ဘယ်လို စည်းရုံးသိမ်းသွင်းရမလဲ ဆိုတာ သိချင်လို့ ဘဘဆီက အကြံဉာဏ် တောင်းကြည့်တာပါ။ ဘားမယ်အလုပ်ကို စွန့်ပစ်ဖို့ စိတ်ကူး လုံးဝ မရှိပါဘူး။ တကယ်လို့ ဘဘက အဲဒီအတိုင်း သဘောမတူနိုင်ဘူး ဆိုရင်တော့ ကျွန်မကို ဥပေက္ခာ ပြုလိုက်ပါတော့။ ❞
“ဒီကောင်မကို သောက်ဂရုစိုက် မနေနဲ့တော့ကွာ” အဆုယာက စာကို ကိုဟိုင်အား ပြန်ပေးရင်း ပြောနေသည်။ “ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံတယ် တဲ့လား။ မင်းက လောကကြီးကို သိပ် အထင်သေးတာပဲ”
ကိုဟိုင်သည် စာကို လှမ်းယူရင်း ထောက်ခံလိုက်သည်။ “အေး ဟုတ်တယ်”
“တကယ်တော့ သူပြောတာက အဓိပ္ပာယ် မရှိတာတော့ မဟုတ်ဘူး” ရှိုတာက ဝင်ပြောသည်။ “ပညာရေး အခြေခံမရှိတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်အနေနဲ့ အမှီအခို ကင်းကင်း နေနိုင်ဖို့ဆိုရင် ဘားမယ်အလုပ်က ငွေအရွှင်ဆုံးပဲ။ သူရဲ့ အတွေးက လက်တွေ့ကျတယ်။ ဒီလောကကြီးက ငွေကိုပဲ အရေးအရာ လုပ်တာလေ။ ငွေမရှိရင် ဘာမှ လုပ်လို့ မရဘူး”
“အဲဒါကတော့ မင်း ပြောနေဖို့ မလိုပါဘူးကွာ” အဆုယာက ပြောသည်။ “သူရဲ့ အတွေးက မှန်တယ် ဆိုရင်တောင် အောင်အောင်မြင်မြင် လုပ်နိုင်ပါ့မလား ဆိုတာက ပြောဖို့ခက်တယ်ကွ”
“မင်းက ဘာကိုကြည့်ပြီး သူ့ကို မအောင်မြင်နိုင်ဘူးလို့ ပြောရတာလဲ။ ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ဘယ်သူမှ တပ်အပ် ပြောနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး” ရှိုတာက ပြန်ပက်လိုက်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ လူအများစုအတွက် အဲဒီလောက် လွယ်ကူမနေလို့ပဲ” အဆုယာက ပြောသည်။ “မျက်နှာပန်းပွင့်တဲ့ ဘားမယ်တစ်ယောက် အနေနဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဘားဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖွင့်နိုင်ရင်တော့ အကောင်းဆုံးပေါ့။ ဒါပေမယ့် ဖွင့်ပြီးပါပြီတဲ့။ ဘာဆက်လုပ်မလဲ။ နှစ်ဝက်လောက် ဖွင့်ပြီး ဆိုင်ပိတ်သွားရတဲ့ သာဓကတွေကလည်း နည်းတာမဟုတ်ဘူး။ ကိုယ်ပိုင် စီးပွားရေး လုပ်တယ်ဆိုတာ နဂိုကတည်းကမှ အဲဒီလောက် လွယ်ကူတဲ့ ကိစ္စမှ မဟုတ်တာ။ ပိုက်ဆံက အရေးကြီးတာ မှန်တယ်။ ဒါပေမယ့် ပိုက်ဆံရှိရုံနဲ့ အရာအားလုံး ပြေလည်သွားနိုင်တာ မဟုတ်ဘူး။ သူက ငါတို့ဆီ စာရေးပြီး ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်း လုပ်ချင်တယ်လို့ ပြောပြရတာ ဘာခက်တာလိုက်လို့။ ဒါပေမယ့် လေလုံးထွားနေရုံနဲ့ မပြီးသေးဘူး။ ပြီးတော့ သူက လောကအကြောင်း ဘာမှ နားလည်သေးတာ မဟုတ်ဘူး။ သူသာ လက်ရှိ အလုပ်မှာ အနေကြာပြီး စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်ကနေ နိုးထလာပြီ ဆိုရင် ဒါတွေ အားလုံးထဲကနေ ရုန်းထွက်ချင်လာမှာပဲ။ အဲဒီလို အသိတရား ဝင်လာတဲ့ အချိန် ရောက်ပြီ ဆိုရင်လည်း အားလုံးက နောက်ကျကုန်ပြီ။ အိမ်ထောင်ပြုနိုင်တဲ့ အရွယ်ကို လွန်သွားပြီ။ ဘားမယ် ဆက်လုပ်ရင်တောင် အိုကြီးအိုမဆိုပြီး အပစ်ပယ် ခံရတော့မှာ။ အဲဒီအခြေအနေမျိုး ရောက်သွားမှ နောင်တရနေလည်း အပိုပဲ”
“သူက အခုမှ ၁၉ နှစ်ပဲ ရှိသေးတာလေ။ အဲဒီလောက် ကာလအရှည်ကြီးအထိ သူ့အစား တွေးပူပြီး ……”
“အဲဒီလို ငယ်သေးလို့ ပြောနေတာပေါ့ကွ” အဆုယာ၏ အသံက ကျယ်လောင်လာသည်။ “ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ကွာ။ အဲဒီလို ရူးမိုက်တဲ့ စိတ်ကူးတွေကို မြန်မြန် စွန့်ပစ်လိုက်ဖို့ သူ့ကို ပြောစမ်း။ ဘားမယ်အလုပ်ကိုလည်း ထွက်ပစ်ခိုင်းလိုက်။ ကုမ္ပဏီအလုပ်မှာပဲ စိတ်နှစ်ပြီး လင်ယူဖို့သာ ကြံပေတော့ လို့ပြော”
ရှိုတာသည် စားပွဲပေါ်တွင် ချထားသော စာရေးစက္ကူကို စိုက်ကြည့်ရင်း ခေါင်းခါနေသည်။
“ငါကတော့ သူ့ကို အားပေးချင်တယ်။ သူ ဒီစာကို ရေးနေတဲ့အချိန်မှာ သူ့စိတ်က ပေါ့ပါးနေလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ဘူး”
“ပေါ့ပါးတာ လေးလံတာက ပြဿနာ မဟုတ်ဘူးကွ။ လက်တွေ့ ကျမကျကမှ အဓိက ပြဿနာ”
“ငါကတော့ လက်တွေ့ကျတယ်လို့ ထင်တာပဲ”
“ဘယ်နားသွားပြီး လက်တွေ့ ကျနေတာလဲကွာ။ မင်း သတ္တိရှိရင် လောင်းမလား။ ကိုယ်ပိုင် ဘားဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို သူ ဖွင့်နိုင် မဖွင့်နိုင်လေ။ ဘားမယ် လုပ်နေတုန်းမှာပဲ ကလေကချေ ကောင်တစ်ကောင်နောက် ပါသွားပြီး အဖေမပေါ်တဲ့ ကလေးတစ်ယောက် မွေးလာမယ်။ ပြီးရင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်အောင် လုပ်လိမ့်ဦးမယ်။ ငါက အဲဒီဘက်ကနေ လောင်းကြေးထပ်မယ်ကွာ”
ရှိုတာသည် ပြောမည့် စကားများကို မျိုချလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် သူ့ခေါင်းကို ငိုက်စိုက်ချထားသည်။
အခန်းအတွင်း တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်သွားသည်။ အဆုယာ၏ မျက်လုံးများကလည်း ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ငေးငိုင်လျက်။
“ဟေ့” ကိုဟိုင်က စကားစသည်။ “သူ့ကို မေးကြည့်ရင် မကောင်းဘူးလား”
“ဘာမေးမှာလဲ” အဆုယာက ပြန်မေးလိုက်သည်။
“ရှင်းပြခိုင်းမလို့လေ။ မင်းတို့ရဲ့ စကားအရ နှစ်ယောက်စလုံးကို မှားတယ်လို့ ငါ မယူဆဘူး။ ကိုယ်ပိုင် ဘားဆိုင်ဖွင့်ဖို့ သူ ဘယ်လောက် စိတ်အား ထက်သန်နေသလဲ ဆိုတာ သူ့ကို မေးကြည့်ပြီးမှ ငါတို့ ထပ်စဉ်းစားကြရရင် မကောင်းဘူးလား”
“သူကတော့ ‘ကျွန်မ အင်မတန်မှ စိတ်အား ထက်သန်ပါတယ်’ လို့ပဲ ဖြေမှာပေါ့။ သူ့ကိုယ်သူ ယုံကြည်ပါတယ်လို့ ပြောနေမှပဲဟာ”
“သူ ဘယ်လို စီစဉ်ထားသလဲ ဆိုတာ သူ့ကို အသေးစိတ် မေးကြည့်လို့ရတာပဲ” ရှိုတာ ခေါင်းမော့လာသည်။ “ဥပမာ ဘာဖြစ်လို့ ကိုယ်ထူးကိုယ်ချွန် ချင်ရတာလဲ။ ဘာဖြစ်လို့ အိမ်ထောင်သည်ဘဝနဲ့ စိတ်ချမ်းချမ်းသာသာ နေရတဲ့ လမ်းကို စိတ်မဝင်စားရတာလဲ။ ပြီးတော့ နောင်တစ်ချိန်မှာ ဆိုင်ဖွင့်နိုင်ဖို့အတွက် ဘယ်လို စီမံကိန်းတွေ ချထားသလဲ။ ဒါလည်း မေးကြည့်သင့်တယ်။ အဆုယာ ပြောတာ မှန်တယ်။ ကိုယ်ပိုင် စီးပွားရေး လုပ်တယ်ဆိုတာ လွယ်တဲ့ ကိစ္စတော့ မဟုတ်ဘူး။ အခု ပြောခဲ့တဲ့ မေးခွန်းတွေကို မေးလိုက်လို့ သူက ဘာမှ မည်မည်ရရ ပြန်မဖြေနိုင်ဘူး ဆိုရင် သူရဲ့ စိတ်ကူးတွေဟာ လက်တွေ့မကျဘူးလို့ ငါလည်း ကောက်ချက် ချမိမှာပဲ။ ဒါဆို သူ့ကို ဘားမယ်အလုပ်ကနေ ထွက်ပစ်ဖို့ အကြံဝိုင်းပေးကြမယ်။ ဘယ်လိုလဲ”
အဆုယာက ပင့်သက်ကို ရှိုက်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ “ငါ့အထင်တော့ သူ့ကို မေးနေလည်း အပိုပဲ။ ဒါပေမယ့် ထားပါတော့လေ။ အဲဒီလိုပဲ လုပ်ကြည့်တာပေါ့”
“အိုကေ” ဟုဆိုကာ ရှိုတာသည် ဘောပင်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
ရံဖန်ရံခါ ခေါင်းထောင်၍ စဉ်းစားလိုက်၊ ရံဖန်ရံခါ ခေါင်းငုံ့၍ စိတ်ပါလက်ပါ စာရေးလိုက် လုပ်နေသော ရှိုတာ၏ မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း အဆုယာသည် မကြာသေးခင်ကမှ ပြောကြားခဲ့သော သူ၏ နှုတ်ထွက်စကားကို ပြန်လည် တွေးကြည့်နေမိသည်။ ဘားမယ် လုပ်နေစဉ် ကလေကချေ ကောင်တစ်ကောင်၏ အနောက်သို့ ပါသွားပြီး အဖေမပေါ်သည့် ကလေးတစ်ယောက် မွေးဖွားလာမည်။ ထို့နောက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်စေတော့မည်။ – ထိုသူမှာ အခြားသူ မဟုတ်။ သူ့မိခင်ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုကိစ္စကို သိထားကြပြီး ဖြစ်သောကြောင့်ပင် ရှိုတာတို့နှစ်ဦးကလည်း နှုတ်ပိတ်နေကြလေသည်။
အဆုယာ၏ မိခင်သည် အသက် ၂၂ နှစ်အရွယ်တွင် သူ့ကို မွေးဖွားခဲ့သည်။ ဖခင်မှာ တစ်ဆိုင်တည်းတွင် အလုပ်လုပ်နေသော စားပွဲထိုးဖြစ်သည်။ အသက်မှာ သူ့မိခင်အောက် ငယ်သည်။ သို့သော် မီးဖွားသည်ကိုပင် မစောင့်တော့ဘဲ စုပ်စမြုပ်စ မကျန်အောင် ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။
အဆုယာ၏ မိခင်သည် ရင်ခွင်ပိုက် ကလေးကို ချီလျက် ဘားမယ်အလုပ်ကိုသာ ဆက်လုပ်နေရသည်။ တခြား အလုပ်ကိုလည်း သူ မလုပ်တတ်။
အဆုယာ သိတတ်သော အရွယ်တွင် သူ့မိခင်၏ ဘေး၌ တခြား ယောက်ျားတစ်ယောက် ရှိနေလေပြီ။ သို့သော် အဆုယာက ထိုလူကို ဖခင်အဖြစ် မသတ်မှတ်ခဲ့ပေ။ အချိန် အနည်းငယ် ကြာသောအခါ ထိုလူလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြန်ပြီး မကြာခင် အိမ်ထဲသို့ နောက်ထပ် ယောက်ျားတစ်ယောက် ထပ်ရောက်လာသည်။ သူ့မိခင်က ထိုယောက်ျားကို ပိုက်ဆံ ပေးရသည်။ ထိုယောက်ျားက အလုပ် ထွက်မလုပ်။ သိပ်မကြာခင်မှာပင် ထိုယောက်ျားလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြန်ပြီး နောက်ထပ် ယောက်ျားတစ်ယောက် ထပ်ရောက်လာပြန်သည်။ ထိုသို့သော ကိစ္စမျိုးသည် ဖန်တစ်ရာတေသော ကိစ္စ ဖြစ်နေပြီး အကြိမ်မည်မျှ ထပ်ခါထပ်ခါ ဖြစ်ခဲ့သည်ဟု မဆိုနိုင်။ ထို့နောက်တွင် အဆိုးတကာ့ အဆိုးဆုံး ယောက်ျားတစ်ယောက် ရောက်လာသည်။
ထိုသူသည် အဆုယာကို အကြောင်းမရှိ အကြောင်းရှာ၍ ရိုက်နှက်လေသည်။ ရိုက်နှက်ရသည့် အကြောင်းအရင်း သူ့တွင် ရှိကောင်း ရှိပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ၎င်းကို အဆုယာကတော့ နားမလည်နိုင်။ “မင်း သောက်ခွက်ကို ကြည့်လို့ မရလို့ကွာ” ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့်လည်း သူ အရိုက်ခံခဲ့ရဖူးသည်။ ၎င်းမှာ ပထမတန်း ကျောင်းသားဘဝက ဖြစ်သည်။ မိခင်ကလည်း သူ့ကို အကာအကွယ် မပေးခဲ့။ လင်သားကို စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်ခဲ့သော သားကသာ ပို၍ အမြင်ကပ်ချင်စရာ ကောင်းနေသယောင်။
အဆုယာသည် တစ်ကိုယ်လုံး အညိုအမည်း စွဲနေသော်လည်း တခြားသူ မမြင်အောင် သတိကြီးစွာ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။ အကယ်၍ ဆရာများက ထိုကိစ္စကို သိရှိသွားလျှင် ပြဿနာမှာ ပို၍ ကြီးကျယ်သွားနိုင်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူ၏ ဘဝမှာလည်း ပို၍ ငြိမ်းချမ်းနိုင်တော့မည် မဟုတ်။
အဆုယာ ဒုတိယတန်း ကျောင်းသားဘဝတွင် ထိုလူသည် လောင်းကစားမှုဖြင့် အဖမ်းခံခဲ့ရသည်။ ထိုစဉ်က အိမ်သို့ မှုခင်းရဲများ ရောက်လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့အထဲမှ ရဲတစ်ယောက်သည် စွပ်ကျယ်အင်္ကျီ ဝတ်ထားသော အဆုယာ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အညိုကွက်များကို မြင်သွားပြီး သူ့မိခင်ကို စစ်မေးလေတော့သည်။ သူက မုသားဖြင့် ဖုံးဖိရန် ကြိုးစားသော်လည်း မည်သို့မျှ မဖုံးနိုင်ခဲ့ချေ။
မှုခင်းရဲများက ကလေးသူငယ် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရေး ဌာနသို့ ဆက်သွယ်လိုက်သောအခါ အရာရှိတစ်ယောက် မကြာခင် ရောက်လာသည်။
ထိုအရာရှိက အဆုယာကို မေးခွန်းများ မေးမြန်းနေစဉ် ကာလအတွင်းတွင် သူ့မိခင်သည် သူ့ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ စောင့်ရှောက်နိုင်ပါသည်ဟု အကြိမ်ကြိမ် အာမခံနေသေးသည်။ သူ အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့ ပြောနေရသနည်း ဆိုသည်ကိုမူ ယနေ့ထက်တိုင် အဆုယာ နားမလည်နိုင်သေးပေ။ ‘ဒီကလေးက သောက်လုပ်ကို ရှုပ်တယ်။ အစကတည်းက မမွေးမိရင် ကောင်းမှာ’ ဟု သူ့မိခင်သည် ဖုန်းထဲတွင် မကြာခဏ ငြီးတွားနေသည်ကို သူ တစ်ကြိမ်မက ကြားခဲ့ဖူးသည်။
အရာရှိများ ပြန်သွားသောအခါ အဆုယာနှင့် သူ့မိခင် နှစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ခဲ့ပြန်သည်။ သူ့ကို နောက်နောင် ဘယ်တော့မှ ရိုက်တော့မည် မဟုတ်ဟု သူ တွေးနေမိသည်။ တကယ်လည်း သူ နောက်ထပ် အရိုက်မခံရတော့ပါ။ သို့သော် ဟုတ်ဟုတ်ငြားငြား နေထိုင်စားသောက်ရသည်လည်း မရှိတော့။ မိခင် အိမ်ပြန်လာသည့် အကြိမ်ရေကလည်း နည်းသည်ထက် နည်းလာသည်။ သူ့အတွက် စားသောက်စရာ စီစဉ် မပေးသည့်အပြင် ပိုက်ဆံလည်း ထားမပေးခဲ့။ ကျောင်းမှ ကျွေးသော ထမင်းဟင်းသည် သူ့အတွက် တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက် ဖြစ်သည်။ ထိုမျှ အခြေအနေ ဆိုးရွားနေသော်လည်း သူ၏ အခက်အခဲကို မည်သူ့ထံမျှ အသိမပေးခဲ့။ အဘယ်ကြောင့် မပြောပြခဲ့ရသနည်း ဆိုသည့် အကြောင်းအရင်းကိုမူ သူကိုယ်တိုင်လည်း ကောင်းစွာ နားမလည်ချေ။ သူတစ်ပါး သနားသည်ကို မခံယူလိုသောကြောင့်လည်း ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ဆောင်းဝင်၍ ခရစ္စမတ်ပွဲတော်ရက် ရောက်ပြီ ဆိုလျှင်လည်း အဆုယာက တစ်ယောက်တည်း ဖြတ်ကျော်ရသည်။ ထို့နောက် ဒီဇင်ဘာကျောင်းပိတ်ရက်သို့ ရောက်လာသည်။ သို့သော် သူ့မိခင်သည် အိမ်သို့ ပြန်မလာခဲ့သည်မှာ နှစ်ပတ်ပင် ကျော်နေပြီ ဖြစ်ရာ ရေခဲသေတ္တာထဲတွင်လည်း ပြောင်တလင်းခါနေလေပြီ။ ဆာလောင်မှု ဒဏ်ကို သည်းမခံနိုင်တော့သောကြောင့် လမ်းဘေးဆိုင်တွင် ကြက်သားလုံး တုတ်ထိုးကို သွားခိုးရာမှ အဖမ်းခံခဲ့ရသည်။ ထိုနေ့မှာ ဒီဇင်ဘာလ ၂၈ ရက်နေ့ ဖြစ်သည်။ ဒီဇင်ဘာ ကျောင်းပိတ်ရက်မှ စ၍ သူ အဖမ်းခံခဲ့ရသည့် နေ့အထိ မည်သို့သော အစားအစာကို ဝါးမြို၍ သူ မည်သို့ အသက်ရှင်ခဲ့ရသနည်း ဆိုသည်ကိုမူ သူ မမှတ်မိနိုင်တော့ပြီ။ အမှန်အတိုင်း ဝန်ခံရလျှင် ကြက်သားလုံး ခိုးခဲ့သည့် ကိစ္စကိုပင် ကောင်းကောင်း မမှတ်မိချင်တော့။ ထိုနေ့က ကြက်သားလုံးကို ခိုးယူပြီး ထွက်ပြေးစဉ်မှာပင် အားပြတ်၍ မူးလဲသွားသောကြောင့် သူ အဖမ်းခံခဲ့ရသည်။ သူ ထိုမျှလောက်ကိုသာ မှတ်မိတော့သည်။
နောက် သုံးလကြာသောအခါ သူ မာရူမစ်ဆူအန်သို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။
(ဂ)
❝ သို့ – တွေဝေတဲ့ ပါပီ
ဒုတိယစာကို ရပါတယ်။
မင်းက ဂုဏ်ပကာသနကို မက်မောလို့ ဘားမယ်လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာကို ငါ သိပါတယ်။ တစ်နေ့မှာ ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်တစ်ဆိုင် ရှိရမယ်လို့ မင်း ရည်မှန်းထားတယ်။ ဒီလို စိတ်ဓာတ်မျိုး ရှိတာ အင်မတန်မှ ချီးကျူးဖို့ ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ငါ သံသယ ဝင်နေမိတယ်။ ဘားမယ်အဖြစ်နဲ့ အလုပ်ဝင်တာမှ ဘာမှ မကြာသေးဘူး။ လူကုံထံတွေရဲ့ လူနေမှုဘဝနဲ့ လွယ်လွယ်ရတဲ့ ပိုက်ဆံတွေအပေါ်မှာ သိပ်ပြီး စိတ်ကူး ယဉ်နေလွန်းသလားပဲ။
ဥပမာ ပြောရရင် ဆိုင်ဖွင့်ဖို့အတွက် အရင်းအနှီးကို မင်း ဘယ်လို ရှာမယ်လို့ စိတ်ကူးထားသလဲ။ ဘယ်အချိန်လောက်မှ လုံလောက်တဲ့ ပိုက်ဆံကို စုမိမှာလဲ။ မင်းမှာ တိကျတဲ့ စီမံကိန်းရော ရှိရဲ့လား။ ပြီးတော့ ဆိုင်အသစ် ဖွင့်ပြီးပါပြီတဲ့။ ဘယ်လိုဆက်ပြီး စခန်းသွားဖို့ ကြံစည်ထားသလဲ။ ဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖွင့်မယ်ဆိုရင် လူတွေ အများကြီးကိုလည်း အုပ်ချုပ်ရဦးမယ်။ မင်း အဲဒီလို စီမံအုပ်ချုပ်ရေး ပညာရပ်တွေကို ဘယ်နေရာက သွားသင်မှာလဲ။ ဒါမှမဟုတ် ဘားမယ်လုပ်တာ ကြာသွားရင် အလိုလို တတ်သွားမှာပေါ့ လို့ပဲ ယူဆထားတာလား။
မင်းရဲ့ စီမံကိန်းက မင်းကို အောင်မြင်တဲ့ လမ်းပေါ် တွန်းပို့နိုင်မယ်လို့ မင်း ယုံကြည်ထားတာလား။ တကယ်လို့ ယုံကြည်နေတယ်ဆိုရင် ဘာကြောင့် အဲဒီလို ပြောရဲရတာလဲ။
ကိုယ်ထူးကိုယ်ချွန် နေချင်တယ် ဆိုတဲ့ စိတ်ဓာတ်ရှိတာ သိရတော့ မင်းကို ချီးကျူးမိတာ အမှန်ပဲ။ ဒါပေမယ့် တည်ငြိမ်အေးချမ်းတဲ့ ဘဝတစ်ခုကို ထူးချွန်တဲ့ အိမ်ထောင်ဖက် တစ်ယောက်နဲ့ တည်ထောင်နိုင်တာကရော အင်မတန် လျော်ကန်တဲ့ ဘဝနေနည်း တစ်ခုပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ ကိုယ်တိုင် အလုပ် မလုပ်ရပေမယ့် ကိုယ့်လင်သားကို နောက်ကွယ်ကနေ တတ်နိုင်သလောက် ထောက်ပံ့ပေးနေတာကလည်း တစ်နည်းတစ်ဖုံအားဖြင့် ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နေခြင်း တစ်မျိုးပါပဲ။
မင်းက မင်းမိဘတွေကို ကျေးဇူးဆပ်ချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ ပိုက်ဆံပေးနိုင်မှ ကျေးဇူးဆပ်တယ် မခေါ်ပါဘူး။ မင်းသာ အေးချမ်းသာယာတဲ့ ဘဝတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်နေမယ် ဆိုရင် မင့်းမိဘတွေကလည်း ကျေနပ်နှစ်သိမ့်ကြလိမ့်မယ်။ အဲဒီလို နေထိုင်ခြင်းက သူတို့ကို ငွေပေးတာထက် ပိုပြီး ကျေးဇူးတုံ့ပြန်ရာ မရောက်ဘူးလား။
မင်းရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သဘောမတူနိုင်ရင် ဥပေက္ခာပြုလိုက်ပါလို့ မင်းက ရေးထားပေမယ့် ငါကတော့ ဘယ်လိုမှ လက်ပိုက်ပြီး ကြည့်မနေနိုင်လို့ ဒီစာကို ရေးလိုက်ရတာပဲ။ ငါမေးထားတာတွေကို မကွယ်မဝှက် ပြန်လည် ဖြေကြားပေးပါ။
နာမီယာကုန်စုံဆိုင် ❞
“ရေးထားတာ ဘယ်ဆိုးလို့လဲ” အဆုယာသည် ဖတ်ပြီး ရှိုတာကို ပြန်ပေးလိုက်သည်။
“သူက ဘယ်လို တုံ့ပြန်မလဲ မသိဘူးနော်။ သူရဲ့ အနာဂတ် စီမံကိန်း အကြောင်း ငါတို့ကို တိတိကျကျ ပြန်ဖြေပါ့မလား”
အဆုယာက ခေါင်းခါသည်။ “ငါတော့ မထင်ဘူး”
“ဘာလို့လဲ။ ကိုယ်ထင်ရာ လျှောက်ပြီး ကောက်ချက် မချစမ်းပါနဲ့”
“စီမံကိန်းလို့ ခေါ်လို့ရမယ့် အစီအစဉ် ရှိတယ် ဆိုရင်တောင် လေထဲ တိုက်အိမ်ဆောက်သလို ပရမ်းပတာတွေ နေမှာပဲ။ သူ့ကို အားပေးတဲ့ ဖောက်သည်တွေထဲမှာ အနုပညာလောကက လူတွေ ရှိတယ်။ နာမည်ကျော် ဘေ့စ်ဘောသမားတွေ ရှိတယ်။ သူတို့က ကျွန်မကို ထောက်ပံ့မှာပေါ့ ဆိုတာမျိုးတွေပဲ ရေးလာလိမ့်မယ်”
“ဟ … ဒါဆိုရင်ကို အလုပ်ဖြစ်ပြီပေါ့”
“စောက်ရူးရ၊ အဲဒီလောက် လွယ်နေပါ့မလားကွ”
“ထားပါတော့ကွာ။ စာအရင် သွားထည့်လိုက်ဦးမယ်” ရှိုတာသည် စာရွက်ကို စာအိတ်ထဲသို့ ထည့်ပြီး မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။
တံခါးတွန်းဖွင့်ပြီးနောက် ရှိုတာ အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။ ထို့နောက် တစ်ဆက်တည်းမှာပင် နွားနို့သေတ္တာ ဖွင့်သံကို ကြားရသည်။ ‘ဂလုတ်’ ဟူသော အသံထွက်ပေါ်လာပြီး အဖုံးကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။ ယနေ့ တစ်ညတာအတွင်း ၎င်းအသံကို ကြားနေရသည်မှာ အကြိမ်ရေ မည်မျှ ရှိနေခဲ့ပြီနည်း။ အဆုယာက တွေးနေမိသည်။
ရှိုတာ ပြန်ဝင်လာပြီ။ တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်စဉ်မှာပင် အပြင်ဘက် ယင်းလိပ်တံခါးဆီမှ လှုပ်ခတ်သံကို ကြားလာရသည်။ “ငါ သွားယူလိုက်မယ်” ကိုဟိုင်က ခြေလှမ်း ခပ်ကြဲကြဲဖြင့် လှမ်းထွက်သွားသည်။
အဆုယာက ရှိုတာကို လှမ်းကြည့်နေစဉ် ရှိုတာနှင့် အမှတ်မထင် မျက်လုံးချင်း ဆုံမိသွားသည်။
“ဘယ်လို စာပြန်လာမယ်လို့ မင်း ထင်လဲ” အဆုယာက မေးသည်။
“ဘယ်သိမှာလဲ” ရှိုတာက ပခုံးနှစ်ဘက်ကို တွန့်ပြသည်။
ကိုဟိုင်က စာကို ကိုင်၍ ပြန်ရောက်လာသည်။ “ငါ အရင် ဖတ်ကြည့်လို့ ရမလား”
“ကြည့်ပေါ့” အဆုယာနှင့် ရှိုတာတို့က ပြိုင်တူ ဖြေလိုက်ကြသည်။
ကိုဟိုင်က စာကို ဖောက်ဖတ်လေသည်။ စစဖတ်ချင်းတွင် သူ့မျက်နှာပေါ်၌ ပြုံးရွှင်သော အမူအရာများ ယှက်သန်းနေသော်လည်း ဖတ်ရင်း ဖတ်ရင်းနှင့် မျက်နှာမှာလည်း တည်သည်ထက် တည်လာသည်။ စာဖတ်နေရင်း သူ့လက်မလက်သည်း ကိုက်နေသည်ကို မြင်ရသောအခါ အဆုယာက ရှိုတာကို မျက်စပစ်လိုက်သည်။ ကိုဟိုင်သည် စိတ်လှုပ်ရှားနေလျှင် ထိုသို့သော အမူအကျင့်မျိုး ပြုလုပ်လာတတ်သောအကြောင့် ဖြစ်သည်။
ပြန်စာမှာ တစ်ရွက်တည်း မက။ အဆုယာက အကုန်ပြီးအောင် စောင့်မနေနိုင်တော့ဘဲ ကိုဟိုင် ဖတ်ပြီးသွားသော စာရွက်ကို လှမ်းယူ၍ ဖတ်ကြည့်လေတော့သည်။
❝ သို့ – နာမီယာကုန်စုံဆိုင်
ဘဘရဲ့ ဒုတိယပြန်စာကို ကျွန်မ ဖတ်ပြီးပါပြီ။ ဖတ်ပြီးတော့ ကျွန်မ နောက်ထပ်တစ်ခါ ထပ်ပြီး စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိပြန်တယ်။
လူကုံထံတွေရဲ့ လူနေမှုဘဝနဲ့ လွယ်လွယ်ရတဲ့ ပိုက်ဆံတွေအပေါ်မှာ စိတ်ကူးယဉ်နေတယ်လို့ ဘဘက ကျွန်မကို သံသယ ဝင်နေတယ်နော်။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဝန်ခံရရင် ကျွန်မ အရမ်း စိတ်ဆိုးတာပဲ။ လောကမှာ အဲဒီလို အလုပ်မျိုးကို အပျော်သက်သက် လုပ်ချင်တဲ့သူ ဘယ်သူများ ရှိနိုင်ပါ့မလဲ။
ဒါပေမယ့် ကျွန်မ စိတ်အေးအေးထားပြီး ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ ဘဘ အဲဒီလို အမြင်မျိုး မြင်နေတာကလည်း ဘဘကို အပြစ်မဆိုသာဘူးလေ။ အသက် ၁၉ နှစ်ပဲ ရှိသေးတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်က ဆိုင်ဖွင့်ချင်တယ်လို့ ပြောလာတော့ သူစိမ်း တစ်ယောက်အနေနဲ့ မယုံနိုင်တာကလည်း အဆန်းတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
နောက်တော့ ကျွန်မ ပြန်ပြီး ဆင်ခြင်ကြည့်တယ်။ ဘဘကို လျှို့ဝှက်နေဖို့ မသင့်ဘူးလို့ ယူဆတာကြောင့် ပြောသင့် ပြောထိုက်တာတွေကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြဖို့ ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။
ကျွန်မဟာ ကိုယ်ထူးကိုယ်ချွန်တဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်ချင်တယ်လို့ ဟိုးအရင်ကတည်းက ကျွန်မ တစ်ပြောတည်း ပြောနေခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ငွေရေးကြေးရေးကလည်း အတော်လေး တောင့်တင်းမှ ဖြစ်မယ်။ ခပ်ရှင်းရှင်း ပြောရရင်တော့ ပိုက်ဆံများများ ဝင်ချင်တာပဲ။ ဒါပေမယ့် ဒါက ကျွန်မ တစ်ကိုယ်စာအတွက် ရည်ရွယ်ထားတာ မဟုတ်ပါဘူး။
တကယ်တော့ ကျွန်မရဲ့ မိဘတွေက ကျွန်မ ငယ်ငယ်လေးကတည်းက ဆုံးပါးသွားခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်မ မူလတန်း အောင်ပြီးတဲ့အထိ ၆ နှစ်လုံးလုံး မိဘမဲ့ဂေဟာ တစ်ခုမှာ နေခဲ့ရတယ်။ မာရူမစ်ဆူအန် ဆိုတဲ့ မိဘမဲ့ဂေဟာမှာပေါ့။
ဒါပေမယ့် ကျွန်မ အင်မတန် ကံကောင်းပါတယ်။ မူလတန်းကျောင်း ပြီးတော့ ကျွန်မကို မွေးစားချင်တဲ့ ဆွေမျိုးတွေ ရှိလာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အထက်တန်းပြီးအောင် ပညာသင်နိုင်တာ အဲဒီဆွေမျိုးတွေရဲ့ ကျေးဇူးပေါ့။ မိဘတွေရဲ့ အကြမ်းဖက် နှိပ်စက်တာကို ခံခဲ့ရတဲ့ ကလေးတွေ အများကြီးကို ကျွန်မ ဂေဟာမှာ တွေ့ခဲ့ဖူးတယ်။ ပြီးတော့ ထောက်ပံ့ကြေး ရအောင် ဆိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ မိဘမဲ့ ကလေးတွေကို ခေါ်ယူမွေးစားတဲ့ လူတွေကိုလည်း မြင်ဖူးခဲ့တယ်။ သူတို့ခမျာ ထမင်းတောင် နပ်မှန်အောင် မစားရရှာဘူး။ ကျွန်မ အမြဲတမ်း တွေးနေမိတယ်။ သူတို့နဲ့ နှိုင်းစာရင် ကျွန်မဟာ အင်မတန်မှ ကုသိုလ်ကံ ကောင်းတာပဲ။
အဲဒါကြောင့်လည်းပဲ ကျွန်မရဲ့ ဆွေမျိုးတွေအပေါ် ကျွန်မ ကျေးဇူးဆပ်ကို ဆပ်ရမယ်လို့ ယူဆတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မမှာ အချိန်များများ မရတော့ဘူး။ ကျွန်မကို စောင့်ရှောက်ဖေးမခဲ့တဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဆွေမျိုးဟာ အခုဆိုရင် အသက်တော်တော် ရနေပြီ။ ပုံမှန် ဝင်ငွေ မရှိဘဲ နှမ်းစေ့လောက်ပဲ ရှိတဲ့ ဘဏ်စုငွေနဲ့ ထိုင်စားနေရရှာတာ။ သူတို့ကို ထောက်ပံ့ပေးနိုင်မယ့်သူက ကျွန်မ တစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်။ ကုမ္ပဏီမှာ ရေနွေးငှဲ့၊ ကော်ဖီဖျော်ပေးရုံ အလုပ်မျိုးနဲ့ သူတို့ကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ ထောက်ပံ့နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။
နောင်တစ်ချိန် ဆိုင်ဖွင့်နိုင်ဖို့ ကိစ္စအတွက် ကျွန်မမှာ တိကျတဲ့ စီမံကိန်း ရှိပါတယ်။ စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံလည်း ရှိတာပေါ့။ ပြီးတော့ ကျွန်မမှာ အားကိုးနိုင်လောက်တဲ့ အမှီတစ်ခုလည်း ရှိတယ်။ သူက ကျွန်မတို့ဆိုင်ရဲ့ ဖောက်သည်ပေါ့။ အရင်တုန်းက စားသောက်ဆိုင် အတော်များများကို ဆိုင်ဖွင့်နိုင်အောင် ကူညီပေးခဲ့ဖူးတဲ့အပြင် သူ့မှာလည်း ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်တွေ ရှိတယ်။ ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်း လုပ်တော့မယ်လို့ ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်တဲ့ တစ်နေ့ကျရင် သူ တတ်စွမ်းသလောက် ဝိုင်းဝန်း ကူညီပေးမယ်လို့ ကျွန်မကို ကတိပေးခဲ့ဖူးတယ်။
ဘဘကတော့ သံသယ ဝင်နေလောက်ပြီ ထင်တယ်။ သူက ကျွန်မအပေါ် ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီလောက် သဒ္ဓါထက်သန် နေရသလဲလို့ ဘဘ မေးချင်နေမှာပဲ။
ကျွန်မ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောပါ့မယ်။ သူရဲ့ ချစ်သူအနေနဲ့ နေဖို့ ကျွန်မကို သူ တောင်းဆိုထားတယ်လေ။ ကျွန်မ ခေါင်းညိတ်လိုက်တာနဲ့ သူက ကျွန်မကို လစဉ် သဒ္ဓါကြေး ပေးဦးမှာ။ ပေါ့သေးသေး ပမာဏတော့ မဟုတ်နိုင်လောက်ဘူး။ ကျွန်မ အဲဒီကိစ္စကို လေးလေးနက်နက် စဉ်းစားနေပါတယ်။ သူ့က မဆိုးပါဘူး။ သူ့ကို ငြင်းစရာအချက် ရှာမတွေ့သေးဘူး။
ဘဘရဲ့ မေးခွန်းတွေကို ကျွန်မ ဖြေပြီးပါပြီ။ ဂုဏ်ပကာသနကို မက်လို့ ကျွန်မ ဘားမယ်အလုပ်ကို လုပ်နေတာ လုံးဝ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မကို စာနာ နားလည်ပေးနိုင်ပါ့မလား။ ဒီစာကို ဖတ်ပြီးတာတောင်မှ ကျွန်မရဲ့ မျှော်မှန်းချက်ကို မှန်းဆကြည့်လို့ မရနိုင်သေးဘူးလား။ ဒါတွေဟာ ကလေးမလေးတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်အိပ်မက်ပါလို့ ယူဆနေတုန်းပဲလား။ ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်မရဲ့ လိုအပ်ချက်တွေ၊ အားနည်းချက်တွေကို လမ်းညွှန် ပြသပေးပါဦး။
ဘဘရဲ့ အကြံဉာဏ်တွေအပေါ် အစဉ် တန်ဖိုးထားလျက်
တွေဝေတဲ့ ပါပီ ❞
(ဃ)
“သမီး ကားဂိတ်ဘက် ခဏ သွားလိုက်ဦးမယ်” ဟာရုမိသည် သူ၏ အဘွားတစ်ဝမ်းကွဲ တော်သူ ဟိဒေအိုကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။ အဘွားသည် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အလုပ်ရှုပ်နေသည်။ လေထုထဲတွင်လည်း ငါးခြောက်မှုန့် ရနံ့များက သင်းပျံ့လျက် ရှိသည်။
“အေး အေး” ဟိဒေအိုက နောက်လှည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ သူသည် သူ ချက်ပြုတ်နေသော သစ်သီးစုံဟင်းရည်ကို မြည်းကြည့်ရန် ခွက်ငယ်ထဲသို့ ထည့်နေသည်။
အိမ်မှ ထွက်လာပြီးနောက် ဟာရုမိသည် တံခါးဘေးတွင် ရပ်ထားသော စက်ဘီးပေါ်သို့ ခွတက်လိုက်သည်။ စက်ဘီး ခြေနင်းကို အသာအယာ နင်းပြီး ထွက်လာခဲ့သည်။ ဤနွေရာသီတွင် တတိယအကြိမ်မြောက် အပြင်သို့ နံနက်စောစော ထွက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မူမမှန်သည်ကို ဟိဒေအိုက ရိပ်မိနိုင်သော်လည်း ဟာရုမိကို ယုံကြည်သောကြောင့် ဘာမျှ မမေးချေ။
သူသည် သွားနေကျ လမ်းပေါ်တွင် ထုံးစံအတိုင်း ဖြေးဖြေးမှန်မှန် နင်း၍ သွားနေသည်။ မကြာခင်မှာပင် သူ၏ ဦးတည်ရာသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။
ယမန်နေ့ညက ရွာသွန်းခဲ့သော မိုးကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ နာမီယာကုန်စုံဆိုင်ကို မြူခိုးများ အကြားတွင် မှုန်ဝါးဝါးသာ တွေ့မြင်နေရသည်။ ဘေးဘီတွင် လူမရှိကြောင်း သေချာတော့မှ ဟာရုမိသည် ဆိုင်ဘေးရှိ လမ်းကျဉ်းလေးထဲသို့ တိုးဝင်သွားသည်။ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ခဲ့စဉ်က သူ၏ နှလုံးမှာ တဆတ်ဆတ် တုန်ခါနေခဲ့သည်။ ယခုတော့ ကျင့်သားရခဲ့လေပြီ။
ဆိုင်ခန်း အနောက်ဘက်တွင် တံခါးတစ်ချပ် ရှိသည်။ ၎င်းတံခါး၏ ဘေးတွင်မူ နွားနို့သေတ္တာဟောင်း တစ်လုံးကို တွေ့နိုင်သည်။ ဟာရုမိသည် ပင့်သက်ကို အားရှိပါးရှိ ရှိုက်သွင်းလိုက်ပြီး လက်ဆန့်တန်းကာ အဖုံးကို ဖွင့်သည်။ သေတ္တာထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ ယခင်အခါများကကဲ့သို့ အထဲတွင် စာတစ်စောင်ကို တွေ့ရသည်။
စိတ်ချသွားသည့် အနေဖြင့် ထွက်သက်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။
လမ်းကြားထဲမှ ပြန်ထွက်လာပြီး စက်ဘီးပေါ်သို့ တက်ကာ ခရီးနှင်လေတော့သည်။ တတိယမြောက် ပြန်စာပေါ်တွင် မည်သည့် အကြောင်းအရာများ ရေးထားမည်နည်း။ ခြေနင်းခုံကို အားကုန် နင်းချလိုက်သည်။ အိမ်သို့ မြန်မြန် ရောက်၍ စာကို ဖတ်ချင်လှပြီ။
မူတို ဟာရုမိသည် သူ့အဘွားအိမ်သို့ ပြန်ရောက်ခဲ့သည်မှာ ဩဂုတ်လ၏ ဒုတိယအပတ် စနေနေ့က ဖြစ်သည်။ ကံကောင်း ထောက်မစွာပင် သူ၏ နေ့အလုပ်ဖြစ်သော ကုမ္ပဏီနှင့် ညအလုပ်ဖြစ်သော ရှင်ဂျုကုမှ ဘားဆိုင်တို့သည် တစ္ဆေကြီးပွဲတော်အတွက် ရုံးပိတ်ထားကြသည်။ ထိုအခွင့်အရေးကို သူ လက်လွှတ်၍ မဖြစ်။ သို့မဟုတ်လျှင် သူ အိမ်သို့ ပြန်ခွင့် ရတော့မည် မဟုတ်ပေ။ နေ့ခင်းအလုပ် ဖြစ်သော ကုမ္ပဏီတွင် ခွင့်တစ်ရက် ရရန်ပင် အင်မတန်မှ ခဲယဉ်းလှသည်။ ဘားဆိုင်ကတော့ ပြဿနာ မရှိ။ ရက်ကြို အသိပေးထားလျှင် ခွင့်ယူနိုင်သည်။ သို့သော် သူက ညအလုပ်တွင် ခွင့်မယူချင်။ ငွေရှာကောင်းတုန်း အရွယ်တွင် ငွေများများ ရှာထားချင်သည်။
အိမ်ပြန်သည်ဟု ဆိုရသော်လည်း ဟာရုမိ ပြန်သည့် အိမ်မှာ သူ၏ ချက်မြှုပ်ရာ မွေးရပ်အိမ် မဟုတ်ပေ။ ယခုအိမ်၏ တံခါးမကြီးတွင် ‘တာမူရာ’ ဟူသော ဆိုင်းဘုတ်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။
သူ ငါးနှစ်သမီး အရွယ်တွင် ဟာရုမိ၏ မိဘနှစ်ပါးသည် ယာဉ်တိုက်မှု ဖြစ်ကာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။ တော်တန်ရုံ ဖြစ်ပွားလေ့ မရှိသော ယာဉ်တိုက်မှုမျိုး ဖြစ်သည်။ ကုန်ကားတစ်စီးသည် လမ်းလယ်မျဉ်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီး တစ်ဘက် ယာဉ်ကြောပေါ်ရှိ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ မောင်းနှင်လာသော ကားတစ်စီးကို ဝင်တိုက်ခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က ဟာရုမိသည် မူကြိုကျောင်းတွင် ပြပွဲတစ်ခုအတွက် သရုပ်ပြ လေ့ကျင့်နေခဲ့သည်။ ထိုသတင်းဆိုးကို ကြားခဲ့ရစဉ် အခါက သူ မည်သို့ ခံစားခဲ့ရသည်ကို ယခုအခါ လုံးဝ မမှတ်မိတော့ပေ။ ကြေကွဲဝမ်းနည်း၍ ခိုကိုးရာမဲ့သော ခံစားမှုမျိုးပဲ ဖြစ်ရပေလိမ့်မည်။ သို့သော် မှတ်ဉာဏ်၏ ၎င်းအစိတ်အပိုင်းမှာ ယခုအခါ ဗလာကျင်းနေလေပြီ။ နောက်ပိုင်းမှသာ တခြားလူများထံမှ မိမိအကြောင်းကို ကြားသိခဲ့ရသည်။ ထိုအဖြစ်ဆိုး ဖြစ်ပွားပြီးသည့် နောက်တွင် နှစ်ဝက်ကြာမျှ သူ လုံးဝ စကား မပြောတော့ချေ။
ဟာရုမိသည် ဆွေမရှိ မျိုးမရှိသော တစ်ကောင်ကြွက်တော့ မဟုတ်။ သို့သော် ဆွေမျိုးများနှင့် အဆက်အသွယ် မရှိသလောက် နည်းပါးလှသောကြောင့် သူ့ကို မွေးစားရန် စိတ်ဝင်စားမည့်သူလည်း မရှိတော့ပေ။ ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် သူ့အား လက်ကမ်းကြိုဆိုခဲ့သူမှာ တာမူရာ လင်မယားပင် ဖြစ်သည်။
တာမူရာ ဟိဒေအိုသည် ဟာရုမိအမေ၏ ဒေါ်ကြီးဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူနှင့် အဘွားတစ်ဝမ်းကွဲ တော်သည်။ ဟာရုမိ၏ အဘိုးသည် စစ်မြေပြင်တွင် သေဆုံးခဲ့ရပြီး အဘွားအရင်းသည်လည်း စစ်ကြီးအပြီးတွင် ရောဂါဖြင့် ဆုံးခဲ့ရှာသည်။ ဟိဒေအိုသည် သူ့ကို မြေးအရင်း တစ်ယောက်ပမာ ချစ်မြတ်နိုးခဲ့သည်။ သူ့အနေနှင့် တခြား အားကိုးစရာ ဆွေမျိုးလည်း မရှိသောကြောင့် ဟိဒေအိုသည် ဘုရားသခင်က ပို့လွှတ်လိုက်သော ကယ်တင်ရှင် တစ်ဦးပင် ဖြစ်နေတော့သည်။ ဟိဒေအို၏ လင်သား အဘိုးကလည်း စိတ်ကောင်းရှိသူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။
သို့သော် လောကဓံဟူသည် တက်ချည် နိမ့်ချည် မဟုတ်ပါလော။ တာမူရာ လင်မယား၏ တစ်ဦးတည်းသော သမီးသည် သူ့လင်သား၊ သားသမီးများနှင့်အတူ မိဘအိမ်သို့ ရုတ်တရက် ပြောင်းရွှေ့လာကြသည်။ တာမူရာတို့၏ သားမက်သည် စီးပွားပျက်စီး၍ အကြွေးနွံနစ်ကာ ခြေချစရာ နေရာ မရှိတော့သောကြောင့် လာရောက် ခိုကပ်နေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း နောင်မှ သိလာခဲ့ရသည်။
မူလတန်း တက်နေစဉ် ကာလအတွင်း ဟာရုမိသည် မိဘမဲ့ဂေဟာ တစ်ခုသို့ အပို့ခံလိုက်ရသည်။ “အဘွားတို့ သမီးကို မကြာခင် ပြန်လာခေါ်မယ်နော်” ထိုစဉ်က သူ့ကို အဘွားက ထိုသို့ ပြောကြားခဲ့သည်။
ထိုကတိကို နောက်ခြောက်နှစ် ကြာသည့်အခါမှသာ အကောင်အထည် ဖော်နိုင်ခဲ့သည်။ ဟိဒေအိုထံတွင် ခိုကပ်နေသော သူ့သမီးနှင့် မိသားစုလည်း ထိုအိမ်တွင် မရှိကြတော့ပြီ။ ဟာရုမိကို ဂေဟာမှ ပြန်ခေါ်လာသည့် နေ့တွင် ဟိဒေအိုသည် သူ့ညီမ၏ ဓာတ်ပုံရှေ့တွင် လက်အုပ်ချီလျက် ဤသို့ ရေရွတ်နေခဲ့သည်။ “ငါ့ပခုံးပေါ်က ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးတစ်ခု လျော့ကျသွားသလိုပဲ။ အခုမှ နင့်မျက်နှာကို ငါ ကောင်းကောင်း ရင်ဆိုင်ရဲတော့တယ်”
သူ့တို့အိမ်၏ မျက်စောင်းထိုးတွင် ကီတာဇာဝါ မိသားစု နေထိုင်ကြသည်။ သူတို့တွင် ရှီဇုကို အမည်ရှိ သမီးတစ်ယောက် ရှိပြီး ဟာရုမိထက် သုံးနှစ်ကြီးသည်။
မူကြိုကျောင်းသူ ဘဝ ဤအိမ်တွင် နေထိုင်ခဲ့စဉ်က ဟာရုမိသည် ရှီဇုကိုနှင့် မကြာခဏ အတူတူ ကစားခဲ့ကြသည်။ ယခု ဟာရုမိ အလယ်တန်းကျောင်းသို့ တက်ရတော့မည့် အချိန်တွင် ရှီဇုကိုမှာ အထက်တန်းကျောင်းသူ တစ်ယောက် ဖြစ်နေချေပြီ။ ၆ နှစ်တာမျှ ကွဲကွာသွားပြီးနောက် ယခု ပြန်တွေ့ရချိန်တွင်မူ ရှီဇုကို၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်မှာ လူကြီးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ရှိနေပေတော့သည်။
ဟာရုမိကို ပြန်တွေ့ရသောကြောင့် ရှီဇုကိုလည်း ဝမ်းသာနေသည်။ “နင့်ကို အချိန်တိုင်း သတိရနေတာဟာ” သူက မျက်ရည်စမ်းစမ်းနှင့် ပြောနေရှာသည်။
ထိုနေ့မှ စ၍ သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ပူးတွဲတွဲ ရှိနေကြတော့သည်။ ဟာရုမိနှင့် ရှီဇုကိုတို့သည် ညီအစ်မ အရင်းများကဲ့သို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ချစ်ခင်မြတ်နိုးကြသည်။ အိမ်နီးနားချင်းလည်း ဖြစ်ကြသောကြောင့် အချိန်မရွေး တွေ့ဆုံနိုင်ကြလေသည်။ ယခုတစ်ခေါက် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါတွင်လည်း ဟာရုမိ အတောင့်တဆုံး အလုပ်မှာ ရှီဇုကိုနှင့် တွေ့ဆုံရန် ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ ရှီဇုကိုသည် အားကစားသိပ္ပံတွင် စတုတ္ထနှစ် ကျောင်းသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။ သူသည် အထက်တန်း ကျောင်းသူဘဝကတည်းက ရိုးရာဓားသိုင်းကို စတင် သင်ယူခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် အိုလံပစ်ပြိုင်ပွဲအတွက် နိုင်ငံ့လက်ရွေးစင်အဖြစ် စကာတင် ရွေးချယ်ရာ၌ စာရင်းဝင်လာခဲ့လေပြီ။ တက္ကသိုလ် တက်နေစဉ် ကာလတစ်လျှောက်လုံး အိမ်တွင် နေထိုင်သည်ဟု ဆိုရသော်လည်း လက်ရွေးစင် တစ်ယောက်အဖြစ် အရည်အချင်း ပြည့်မီနိုင်စေရန် အတွက် အချိန်ပြည့် လေ့ကျင့်နေရလေသည်။ နိုင်ငံရပ်ခြားသို့ သွားရောက် ယှဉ်ပြိုင်ရသည့် အကြိမ် အရေအတွက်ကလည်း တိုးပွားလာပြီး အိမ်တွင် မနေရသည်ကသာ များနေသည်။
ယခု နွေရာသီတွင်တော့ ရှီဇုကိုသည် အိမ်တွင် အားလပ်နေသည်။ သူ မျှော်မှန်း တောင့်တခဲ့သော အိုလံပစ်ပွဲတော်ကြီးကို ဂျပန်အစိုးရက သပိတ်မှောက်ပစ်လိုက်သည်။ ထိုကိစ္စအတွက် သူ စိတ်အတော် ထိခိုက်နေလိမ့်မည်ဟု နဂိုက ယူဆထားသော်လည်း သူနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ဆုံကြသောအခါတွင်မှ မိမိ စိတ်ပူနေသည်မှာ အပို ဖြစ်နေကြောင်း သိလာရသည်။ မမြင်ရသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သော ရှီဇုကိုသည် သွက်လက် ပေါ့ပါးနေသည်။ အိုလံပစ်အကြောင်း ပြောဆိုကြလျှင်လည်း ဟန်မူမပျက် အေးဆေးစွာ ပြောဆိုနိုင်လေသည်။ သူ ပြောပြချက်အရ ဆိုလျှင် နောက်ဆုံးအဆင့် စကာတင် ရွေးချယ်စဉ် ကျရှုံးပြီးကတည်းက သူ အရာအားလုံးကို လွှတ်ချထားနိုင်ခဲ့ပြီဟု ဆိုသည်။
“ဒါပေမယ့် လက်ရွေးစင်အဖြစ် ရွေးချယ်ခံလိုက်ရတဲ့ အားကစားသမားတွေ အတွက်တော့ သနားစရာပဲ” ထိုသို့ ပြောနေစဉ်မှာတော့ စိတ်ထား ဖြူစင်ရှာသော ရှီဇုကို၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။
ရှီဇုကိုနှင့် မတွေ့ခဲ့ရသည်မှာ နှစ်နှစ်ရှိခဲ့ပြီ။ ယခင်က ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် သေးသွယ်သော သူသည် ယခုအခါ အားကစားသမား တစ်ယောက် ပီသစွာ တောင့်တင်းကျစ်လစ်သော ကိုယ်ခန္ဓာ အချိုးအစားမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်နေသည်။ ပခုံးကျယ်ပြီး လက်မောင်းအိုးပေါ်မှ ကြွက်သားများသည် သာမန် ယောက်ျားတစ်ယောက်ထက်ပင် ပြည့်ဖြိုးနေလေသည်။ ‘နိုင်ငံ့လက်ရွေးစင်အဖြစ် ပါဝင်ခွင့် ရတဲ့ သူတွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားက နှယ်နှယ်ရရတော့ မဟုတ်ဘူး’ ဟာရုမိက ဤသို့ တွေးနေမိသည်။
“အမေက ငါ့ကို မြင်တိုင်း လှောင်နေတော့တာပဲဟာ။ ငါ အိမ်ထဲ ဝင်လာတာနဲ့ သူ့အိမ်က ကျဉ်းသွားသလိုပဲ တဲ့” ပြောပြီး ရှီဇုကိုက နှာခေါင်း ရှုံ့ပြသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ ငယ်ကျင့်ပင် ဖြစ်သည်။
ဟာရုမိသည် ရှီဇုကိုထံမှ နာမီယာကုန်စုံဆိုင် အကြောင်းကို ကြားခဲ့ရသည်။ မြို့ထဲရှိ တစ္ဆေကြီးပွဲတော် ကပွဲ ကျင်းပရာသို့ သွားကြည့်ပြီး အပြန်လမ်းတွင် ပြောပြခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က သူတို့သည် အနာဂတ် ရည်မှန်းချက်နှင့် အိမ်ထောင်ရေးအကြောင်း ပြောဆိုနေကြစဉ် ဟာရုမိက သူ့ကို ရုတ်တရက် မေးလိုက်မိသည်။ “ဓားသိုင်းနဲ့ ချစ်သူ၊ တစ်ခုခုကို ရွေးပါဆိုရင် နင် ဘာကို ရွေးမလဲ” ရှီဇုကိုကို ကလိလိုသောကြောင့် တမင် မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ရှီဇုကို၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားပြီး မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ဟာရုမိကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ တစ်ဘက်လူ ကြက်သီးထလောက်အောင် သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အရောင်များက တစ်ဖျတ်ဖျတ် တောက်ပနေသည်။ ထို့နောက် ဘာ အသံမျှ မထွက်ဘဲ သူ့ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်များ တသွင်သွင် စီးကျလာတော့သည်။
“အယ် … ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ငါ မပြောသင့်တဲ့ စကားကို ပြောလိုက်မိလို့လား။ ဆောရီးပဲဟာ။ နင့်ကို စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားအောင် လုပ်မိရင် ငါ တောင်းပန်ပါတယ်” ဟာရုမိကလည်း သူ့ကို ပျာပျာသလဲ တောင်းပန်နေမိသည်။
ရှီဇုကိုက ခေါင်းခါပြီး မျက်ရည်ကို လက်ဖြင့် သုတ်ကာ ခပ်ယဲ့ယဲ့ ပြုံးပြလေသည်။
“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ နင် လန့်သွားအောင် လုပ်မိတာ ဆောရီးပဲ။ ငါ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ တကယ် မဖြစ်ဘူး” သူက ဆက်ခါဆက်ခါ ခေါင်းယမ်းနေသည်။ ထို့နောက် ရှေ့သို့ ဆက်လှမ်းသွားသည်။
သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး အချိန် အတော်ကြာမျှ နှုတ်ဆိတ်နေကြသည်။ အပြန်ခရီးက ဆွဲဆန့်ခံထားရသည့်နှယ် ရှည်လျားလွန်းနေသည်။
ထို့နောက် ရှီဇုကို၏ ခြေလှမ်းများ တုံ့ရပ်သွားကြပြန်သည်။
“ဟာရုမိ၊ လမ်းကြုံတုန်း ငါ တစ်နေရာ ခဏ သွားချင်တယ်”
“လမ်းကြုံတုန်း? ရတယ်လေ။ ဘယ်ကိုလဲ”
“ရောက်ရင် နင် သိမှာပေါ့။ မပူပါနဲ့။ မဝေးတော့ဘူး”
ရှီဇုကို သူ့ကို ခေါ်သွားသည်မှာ ဆိုင်ဟောင်းတစ်ဆိုင်သို့ ဖြစ်သည်။ ဆိုင်းဘုတ်တွင် ‘နာမီယာကုန်စုံဆိုင်’ ဟု ရေးထားသည်။ ယင်းလိပ်တံခါး ပိတ်ထားသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဆိုင်ပိတ်ချိန် ရောက်နေသောကြောင့် တံခါးကို ပိတ်ထားခြင်းလော။ သို့တည်းမဟုတ် လုံးဝ ဆိုင်မဖွင့်တော့၍ ပိတ်ထားခြင်းလော ဆိုသည်ကိုမူ အပြင်ပန်းအရ ခွဲခြား မသိနိုင်ပေ။
“နင် ဒီဆိုင်ကို သိလား” ရှီဇုကိုက မေးသည်။
“နာမီယာ ….. ဒီနာမည်ကိုတော့ တစ်နေရာရာမှာ ကြားဖူးသလိုပဲ”
“ခေါင်းရှုပ်နေသလား။ စိတ်မပူနဲ့။ နာမီယာကုန်စုံဆိုင် ရှိတယ်” ရှီဇုကို ရွတ်နေသော အသံနေ အသံထားမှာ သီချင်းဆိုပြနေသည့်အလား။
“ဪ … ငါ မှတ်မိပြီ။ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ပြောပြဖူးတယ်။ လက်စသတ်တော့ ဒီနေရာကိုး”
သူ အလယ်တန်း ကျောင်းတက်စဉ်က ၎င်းသတင်းကို သူ ကြားဖူးခဲ့သည်။ သို့သော် တစ်ခါမျှ မရောက်ခဲ့စဖူး။
“ဒီဆိုင်က အခု မဖွင့်တော့ဘူး။ ဒါပေမယ့် အခုထိတော့ အကြံဉာဏ် တောင်းခံတာမျိုးတွေ လုပ်လို့ ရနေသေးတယ်”
“ဟုတ်လား”
ရှီဇုကိုက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ “ငါ မကြာသေးခင်ကမှ သူ့ဆီကနေ အကြံဉာဏ်ကောင်း တချို့ ရထားခဲ့တာ”
ဟာရုမိက သူ့ကို မျက်လုံး အပြူးသားနှင့် ကြည့်နေမိသည်။ “တကယ် …”
“ငါ ဒီကိစ္စ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပြဖူးဘူး။ နင်က ပထမဆုံးပဲ။ ငါ မျက်ရည်ကျတာကို နင်က မြင်သွားတာကိုး” ပြောနေရင်းပင် သူ၏ မျက်ဝန်းများ အရည်လဲ့လာကြသည်။
ရှီဇုကို၏ ဇာတ်လမ်းကို ကြားရသောအခါ ဟာရုမိမှာ မျက်လုံးပြူး မျက်ဆန်ပြူး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ဓားသိုင်း နည်းပြဆရာနှင့် ချစ်ကြိုးသွယ်ပြီး သူနှင့် လက်ထပ်ရန် ကြံရွယ်ထားကြောင်း သိရသည်နှင့်ပင် မထိတ်သာ မလန့်သာ ရှိနေရသည့်အထဲ ထိုသူမှာ ယခုအခါ လူ့လောကတွင် မရှိတော့ပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည့် အခါတွင်မူ ဟာရုမိ၏ မျက်လုံးများ ပြုတ်ကျသွားမတတ် ပြူးထွက်လာခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ရှီဇုကိုသည် သူ့တွင် အချိန် လောက်လောက်ငင မရှိတော့သည်ကို သိနေခဲ့ပါလျက်နှင့် အိုလံပစ်ပြိုင်ပွဲအတွက် အလေ့အကျင့် မပြတ်ခဲ့သည်မှာ အံ့ဩဖွယ် ကောင်းလှပေစွ။
“ငါသာဆိုရင် အဲဒီလို လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး” ဟာရုမိက ပြောသည်။ “ကိုယ်ချစ်နေတဲ့သူက သေအံ့မူးမူး ဖြစ်နေပြီလေ။ အဲဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ ငါသာဆိုရင် ထရိန်နင်ထဲ ဘယ်လိုမှ အာရုံစိုက်နိုင်လိမ့်မယ် မထင်ဘူး”
“ငါတို့ကို နားမလည်လို့သာ နင် အဲဒီလို ပြောတာပါ” ရှီဇုကို၏ လေသံနှင့် အမူအရာမှာ အလွန် တည်ငြိမ်လှသည်။ “သူ့မှာ အချိန်အများကြီး မကျန်တော့ဘူး ဆိုတာ သူလည်း သိနေလောက်မှာပဲ။ ဒါကြောင့်မို့ အဲဒီလို အကန့်အသတ် ရှိနေတဲ့ အချိန်လေးအတွင်းမှာ ငါရဲ့ အိပ်မက်ကို အကောင်အထည် ဖော်နိုင်ဖို့ သူ ဆုတောင်းနေခဲ့တာပေါ့။ အဲဒါက သူရဲ့ အိပ်မက်လို့ ဆိုရင်လည်း မမှားဘူးလေ။ ငါ အဲဒီအချက်ကို နားလည် သဘောပေါက်လိုက်တာနဲ့ နောက်ထပ် တွေဝေ မနေတော့ဘူး”
ထိုသို့ မတွေဝေရန် လမ်းမှန် ပြပေးခဲ့သူမှာ နာမီယာကုန်စုံဆိုင်ပင် ဖြစ်ကြောင်း ရှီဇုကိုက ပြောပြသည်။
“အတော်ကို လေးစားစရာ ကောင်းတဲ့ လူကြီးပဲ။ ဝေ့လည်ကြောင်ပတ် လုပ်မနေဘူး။ အချက်ကျ လက်ကျ ပြောတတ်တယ်။ သူ ငါ့ကို ဆူလိုက်တာ ရစရာကို မရှိဘူး။ ဒါပေမယ့် သူ အဲဒီလို မညှာမတာ ထောက်ပြလို့ပဲ ကိုယ့်ရဲ့ အားနည်းချက်တွေကို ပြန်မြင်လာရတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း ကိုယ်လုပ်ရမည့် အလုပ်မှာ ပြတ်ပြတ်သားသား စိတ်နှစ်ထားနိုင်ခဲ့တာပေါ့”
“ဟုတ်လား …..” ဟာရုမိသည် နာမီယာကုန်စုံဆိုင်၏ ဟောင်းနွမ်းနေသော ယင်းလိပ်တံခါးကို စိုက်ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားလာသည်။ မည်သို့ပင် ကြည့်ကြည့် အထဲတွင် လူနေနေသည်ဟု ထင်မှတ်ချင်စရာ အကြောင်း တစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိပေ။
“နင် ဘာစဉ်းစားနေသလဲ ဆိုတာ ငါသိတယ်” ရှီဇုကိုက ပြောသည်။ “ဒါပေမယ့် ငါပြောတာ အမှန်ပဲ။ ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ လူနေလိမ့်မယ် မထင်ဘူး။ ဒါပေမယ့် ညပိုင်းကျရင် စာလာသိမ်းပြီး ပြန်စာကို မနက် မိုးမလင်းခင် နွားနို့သေတ္တာထဲမှာ ထည့်ထားခဲ့ပုံ ရတယ်။”
“အဲဒီလိုလား …..”
မည်သူသည် ထိုသို့ ဒုက္ခခံ၍ လုပ်နေပါအံ့နည်း။ ဟာရုမိက သံသယ ဝင်နေဆဲ။ သို့သော် ရှီဇုကို ကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့သော စကားဖြစ်သောကြောင့် မှားစရာတော့ အကြောင်းမရှိ။
ထိုနေ့ညမှ စ၍ နာမီယာကုန်စုံဆိုင် အကြောင်းကို တနုံ့နုံ့နှင့် စဉ်းစားနေမိသည်။ တခြားကြောင့်တော့ မဟုတ်။ ဟာရုမိ ကိုယ်တိုင်တွင် အင်မတန် နက်ရှိုင်းလှသော စိတ်သောက တစ်ခု ရှိနေသည်။ မည်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမှလည်း ဆွေးနွေးတိုင်ပင်၍ မဖြစ်။
သူ၏ အရှုပ်တော်ပုံကို အရိုးရှင်းဆုံး ဖြစ်အောင် စကားလုံး တစ်လုံးတည်းနှင့် ဖော်ပြရလျှင် ‘ငွေ’။
အဘွားသည် သူ့အား တိုက်ရိုက် ပြောဆိုခဲ့ခြင်း မရှိသော်လည်း တာမူရာမိသားစု၏ ဘဏ္ဍာရေး အခြေအနေမှာ အင်မတန်မှ ဆိုးရွားနေချေပြီ။ အကယ်၍ သင်္ဘောတစ်စီးနှင့် ပမာနှိုင်းရမည် ဆိုလျှင် တရိပ်ရိပ် မြုပ်နေသော သင်္ဘောပျက်တစ်စီး၏ ဝမ်းဗိုက်အတွင်းမှ ရေများကို ရေပုံးဖြင့် အဆက်မပြတ် ခပ်ထုတ်နိုင်ပါမှ ထိုသင်္ဘောသည် ရေပေါ်တွင် ခပ်ကြာကြာ ရပ်တည်နိုင်ခွင့် ရှိတော့မည့်အလား။ ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ကြာကြာ တောင့်ခံနိုင်တော့မည် မဟုတ်ကြောင်း ပြောပြစရာပင် လိုမည် မဟုတ်ပေ။
တာမူရာ၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာမှာ နဂိုမူလက ခိုင်မာတောင့်တင်းခဲ့သည်။ မြို့တစ်နံတစ်လျားတွင် မြေဧကပေါင်း များစွာ ပိုင်ဆိုင်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် ၎င်းမြေအများစုကို ပြီးခဲ့သည့် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းက ရောင်းထုတ်ပစ်ခဲ့ရသည်။ အကြောင်းအရင်းမှာ တစ်ခုတည်းသာ။ သားမက်၏ အကြွေးများကို ပြန်ဆပ်ရန်ပင် ဖြစ်သည်။ အကြွေးအားလုံး အကျေဆပ်ပြီးမှသာ သမီးက အိမ်ပေါ်မှ ဆင်းသွားသည်။ သို့မှသာ ဟာရုမိကို ပြန်ခေါ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော်လည်း တာမူရာတို့၏ ဒုက္ခမှာ ထိုမျှနှင့် နိဂုံး မချုပ်သေး။ ပြီးခဲ့သည့် နှစ်ကုန်ပိုင်းတွင် အဘိုးသည် လေဖြတ်သွားခဲ့ရာမှ ညာဘက် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ပိုင်းမှာ သေသွားပြီး လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။
သို့ဖြင့် ဟာရုမိသည် တိုကျိုသို့ သွားပြီး အလုပ်ရှာခဲ့ရသည်။ တာမူရာတို့ကို တတ်အားသရွေ့ ကူညီထောက်ပံ့ရန် မိမိတွင် တာဝန်ရှိသည်ဟု သူ ခံယူထားသည်။
သို့သော် ကုမ္ပဏီလစာမှာ သူ၏ နေထိုင်စားသောက် စရိတ်နှင့်ပင် ကုန်သလောက် နီးပါး ရှိနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် တာမူရာတို့ကို ကူညီရန်ဟူသော ရည်မှန်းချက်မှာ အိပ်မက်သာသာ ဖြစ်နေလေတော့သည်။
ဘားမယ်အသစ် စုဆောင်းပေးသော ပွဲစားနှင့် တွေ့ကြသောအချိန်က ဝင်ငွေကိစ္စအတွက် သူ စိတ်ဆင်းရဲနေချိန်ပင် ဖြစ်သည်။ တစ်နည်းဆိုရပါမူ အကယ်၍သာ ထိုကဲ့သို့သော အကျဉ်းအကျပ်မျိုး ကြုံနေရချိန် မဟုတ်ခဲ့လျှင် သူသည် ထိုအလုပ်မျိုးကို စမ်းကြည့်ချင်စိတ်ပင် ဖြစ်ပေါ်လာမည် မဟုတ်ပေ။ ရိုးရိုးသားသား ဝန်ခံရလျှင် သူသည် ဘားမယ် လုပ်သူများကို အထင်အမြင် သေးသူတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သည်။
ယခု ထိုသို့ မဟုတ်တော့ပြီ။ တာမူရာတို့ကို ကျေးဇူးဆပ်နိုင်ရန် အလို့ငှာ ကုမ္ပဏီအလုပ်ကို ထွက်ပစ်ပြီး ဘားမယ်အလုပ်ကိုသာ အားသွန်ခွန်စိုက် လုပ်တော့မည်ဟု ကြံစည် စိတ်ကူးနေမိသည်။
ဤသို့သော ကိစ္စရပ်မျိုးကို အကြံဉာဏ် တောင်းခြင်းသည် အမှန်ပင် သင့်တော်ပါ၏လော။ တစ်ဘက်သားကို ဦးနှောက်ခြောက်အောင် ဒုက္ခပေးရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်နေမည်လော။ အလယ်တန်း ကျောင်းသူဘဝ တစ်လျှောက်လုံး အသုံးပြုခဲ့သော စာရေးစားပွဲရှေ့တွင် ထိုင်လျက် ဟာရုမိ တွေဝေနေသည်။
‘လျှောက်စဉ်းစားနေလို့လည်း အပိုပဲ။ အစမ်း ရေးကြည့်တာပေါ့’ – ဤသို့ဖြင့် ဟာရုမိသည် အကြံတောင်းသည့်စာကို ရေးသားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။
နာမီယာကုန်စုံဆိုင်ရှိ စာထည့်ပေါက်တွင် စာထည့်ရန် လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်စဉ် ဟာရုမိ တွန့်ဆုတ်သွားပြန်သည်။ ပြန်စာကို အမှန်တကယ်ပင် ရနိုင်ပါ၏လော။ ရှီဇုကို၏ ပြောစကားအရ သူ ပြန်စာရခဲ့သည်မှာ ယမန်နှစ်က ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ဤအိမ်ကြီး၌ လူမနေတော့ဘဲ မိမိ ထည့်လိုက်သော စာသည်လည်း အမှိုက်တစ်စအဖြစ် ဤအိမ်အိုကြီးနှင့်အတူ အစွန့်ပစ်ခံဘဝသို့ ရောက်ရှိသွားနိုင်ပေသည်။
‘ဘာဖြစ်ဖြစ်ဟာ’ ဟု တွေးပြီး မျက်စိစုံမှိတ်ကာ စာထည့်ပေါက်ထဲသို့ စာကို ထိုးထည့်လိုက်သည်။ စာပေါ်တွင် မိမိနာမည်အရင်းကို ရေးထားခြင်း မရှိသောကြောင့် တခြားသူများ မြင်သွားလျှင်လည်း မည်သူမည်ဝါမှန်း ခွဲခြားသိနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။
နောက်တစ်နေ့ နံနက် ပြန်လာကြည့်သောအခါ နွားနို့သေတ္တာထဲတွင် စာတစ်စောင် ထည့်ထားသည်ကို တွေ့ရလေသည်။ အကယ်၍ သေတ္တာထဲ ဘာမျှ မရှိလျှင် သူ စိတ်ပျက်သွားမိမည်မှာ အမှန်။ ယခု ပြန်စာတစ်စောင်ကို လက်ဝယ်ပိုင်ပိုင် ရထားသော အချိန်၌မူ အဖြစ်အပျက်မှာ မှော်ဆန်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရပြန်သည်။
စာကို ဖတ်ရှုပြီးသောအခါ ရှီဇုကို၏ မှတ်ချက်များ မှန်ကန်ကြောင်း တွေ့လာရသည်။ စာထဲတွင် အချိုသပ်၍ ပြောနေခြင်းမျိုး အလျဉ်းမရှိ။ ပြောစရာ ရှိသည်ကို တဲ့တိုးပြောသည်။ ပြတ်ပြတ်သားသားဖြင့် မထောက်မညှာ ရေးသားထားသည်။ မိမိကို စိတ်မဆိုး ဆိုးလာအောင် တမင် ကြိမ်းမောင်းနေသည်နှင့်ပင် တူနေတော့သည်။
“မစ္စတာနာမီယာက အဲဒီလို တမင် လုပ်နေတာ” ရှီဇုကိုက သူ့ကို ပြောပြသည်။ “ကိုယ့်ရင်ထဲ တစ်နေရာမှာ ပုန်းကွယ်နေတဲ့ ခံယူချက်တွေကို အပေါ်တက်လာအောင် ထိုးဆွပေးနေတာလေ။ ဒါမှ မှန်ကန်တည့်မတ်တဲ့ လမ်းကြောင်းကို ကိုယ်ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်နိုင်မှာပေါ့”
သို့ဖြစ်စေကာမူ စကားလုံး အသုံးအနှုန်းများမှာ အတန်ငယ် ရိုင်းစိုင်းသည်ဟု ဟာရုမိက ယူဆသည်။ သူသည် ဘားမယ်အလုပ်ကို လွယ်လွယ်နှင့် ဆုံးဖြတ်ပြီး ဝင်လုပ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ သို့သော် မစ္စတာနာမီယာသည် မိမိကို ဂုဏ်ပကာသန မက်မောနေသောကြောင့်သာ ထိုသို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်ဟု သုံးသပ်ထားသည်။
ဟာရုမိသည် ချက်ချင်း ပြန်စာရေးပြီး ဖြေရှင်းခဲ့သည်။ မိမိသည် ဝတ်ကောင်းစားလှနှင့် နေထိုင်ရသည့် ဘဝကို တပ်မက်မောသောကြောင့် ကုမ္ပဏီအလုပ်ကို ထွက်၍ ဘားမယ်အလုပ်ကို တစ်စိုက်မတ်မတ် လုပ်ကိုင်ရန် စိတ်ကူးနေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း ရှင်းပြခဲ့သည်။ တစ်နေ့နေ့တွင် ကိုယ်ပိုင် ဘားဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို ဖွင့်လှစ်နိုင်ရန်လည်း ရည်ရွယ်ထားကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။
သို့ပါသော်လည်း နောက်ထပ် ပြန်စာတစ်စောင်ကို ဖတ်ရသောအခါတွင် ပို၍ စိတ်တိုရပြန်သည်။ ရည်မှန်းချက်အပေါ် ထားရှိသော သူ၏ စိတ်သဘောထားနှင့် ပတ်သက်ပြီး အထင်အမြင် သေးသော မေးခွန်းများကို မေးမြန်းရက်သည်မှာ ယုံကြည်နိုင်စရာပင် မရှိတော့။ မိမိအား စောင့်ရှောက်ခဲ့ဖူးသူများကို ကျေးဇူးဆပ်နိုင်ရန်အတွက် အိမ်ထောင်သားမွေး ပြုပြီး သာယာသော မိသားစုတစ်ခုကို တည်ထောင်ပါ ဟူသော အကြံမျိုးသည် ‘လသာတုန်း ရေခံ’ ဆိုသကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည်။
ထို့နောက် စိတ်အေးအေးထားပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်ဆင်ခြင်ကြည့်သည်။ ထိုအခါမှ ထိုသို့ နားလည်မှု လွဲနေရခြင်းမှာ သူ့တွင်လည်း တာဝန်မကင်းကြောင်း သတိထားလာမိသည်။ မိမိသည် အရေးပါသည့် အကြောင်းအချက်များကို ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သောကြောင့်သာ မိမိ၏ ဘဝအခြေအနေမှန်ကို မည်သို့မျှ နားလည်မပေးနိုင်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်လာသည်။
သို့ဖြင့် တတိယမြောက် စာထဲတွင် သူ့ဘဝနှင့် ဆိုင်သော အကြောင်းအချက် တစ်စိတ်တစ်ဒေသကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ ငယ်စဉ်က ကြီးပြင်းခဲ့ရသော ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေမှ စ၍ မိမိ၏ ကျေးဇူးရှင်များ လက်ရှိ ကြုံတွေ့နေရသော အခက်အခဲများအထိ မကွယ်မဝှက် ရေးသားခဲ့သည်။ မိမိ၏ အနာဂတ် စီမံကိန်းကိုလည်း မခြွင်းမချန် ဖွင့်ဟခဲ့သည်။
မစ္စတာနာမီယာသည် သူ့အား မည်သို့သော အဖြေမျိုးကို ဖြေကြားပေးလိမ့်မည်နည်း။ သူသည် မျှော်လင့်ခြင်း တစ်ဝက်၊ စိုးရိမ်ခြင်း တစ်ဝက်ဖြင့် စာကို စာထည့်ပေါက်ထဲသို့ ထည့်ခဲ့သည်။
အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ နံနက်စာမှာ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ။ သူသည် မြက်ဖျာပေါ်တွင် ထိုင်ပြီး စားပွဲအနိမ့်ပေါ်ရှိ သူ၏ နံနက်စာကို စားသုံးခဲ့သည်။ အဘိုးသည် တစ်ဘက်ခန်းတွင် လဲလျောင်းနေပြီး ဟိဒေအိုက ဆန်ပြုတ်ကို ဇွန်းဖြင့်ခပ်၍ သူ့အား ခွံ့ကျွေးနေသည်။ ထို့နောက် ခွက်ဖြင့် ထည့်ထားသော လက်ဘက်ရည် အအေးကို စုပ်ယူနိုင်ရန် သူ့နှုတ်ခမ်းတွင် တေ့ပေးလေသည်။ ထိုသို့သော မြင်ကွင်းကို ကြည့်နေရင်းနှင့် ဟာရုမိ၏ ရင်ထဲတွင် ခံစားမှုများ လှိုက်တက်လာပြန်သည်။ သူတို့ကို သူ ကူညီမှ ဖြစ်မည်။ သူ တစ်ခုခု လုပ်မှ ဖြစ်မည်။
နံနက်စာ စားပြီးနောက် သူ၏ အခန်းရှိရာ အပေါ်ထပ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။ သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ စာကို ထုတ်ယူပြီး စာရေးစားပွဲအနီးရှိ ထိုင်ခုံတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ စာရွက်ခေါက်ကို ဖြန့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ယခင်က မြင်နေခဲ့ဖူးသည့်အတိုင်း ကြောင်ခြစ်လက်ရေးများကို တွေ့ရလေသည်။
သို့သော် ဤစာ၏ အကြောင်းအရာမှာမူ ယခင်စာများနှင့် လုံးဝ ခြားနားခဲ့လေပြီ။
❝ သို့ – တွေဝေတဲ့ ပါပီ
တတိယမြောက်စာကို ဖတ်ပြီးပါပြီ။ မင်း ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ အခက်အခဲနဲ့ ကျေးဇူးရှင်တွေအပေါ် ကျေးဇူးဆပ်ချင်တဲ့ မင်းရဲ့ စေတနာကို ငါ အပြည့်အဝ နားလည်ပါတယ်။ အခု မင်းကို မေးချင်တာလေး နည်းနည်း ရှိနေတယ်။
ချစ်သူအဖြစ် နေပေးဖို့ မင်းကို တောင်းဆိုထားတဲ့ လူက တကယ်ရော ယုံရလို့လား။ စားသောက်ဆိုင်တွေ အသစ်ဖွင့်နိုင်ဖို့ သူက ကူညီပေးခဲ့ဖူးတယ်လို့ မင်း ပြောတယ်။ အဲဒါ ဘယ်လို ဆိုင်မျိုးတွေလဲ။ ဘယ်လို ပုံစံမျိုး ကူညီခဲ့တာလဲ။ မင်း အသေးစိတ် မေးကြည့်ဖူးလား။ တကယ်လို့ အဲဒီဆိုင်တွေကို သွားလေ့လာဖို့ သူက မင်းကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ဆိုင်ဖွင့်ချိန် မသွားဘဲ အလုပ်နားချိန်မျိုးမှာ မင်းကို ခေါ်သွားပေးဖို့ တောင်းဆိုကြည့်ပါ။ ပြီးရင် အဲဒီဆိုင်က ဝန်ထမ်းတွေနဲ့ အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောကြည့်ကြည့်။
တစ်နေ့ မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်ကို ဖွင့်ပြီဆိုတဲ့ အချိန်မှာ အဲဒီလူက မင်းကို ကူညီပေးပါမယ်လို့ ကတိပေးထားတယ် မဟုတ်လား။ မင်းတို့ တွဲနေတာကို သူ့မိန်းမက သိသွားပြီ ဆိုရင်တောင် သူက သူ့ကတိအတိုင်း ဆက်ပြီး မပျက်မကွက် အကောင်အထည် ဖော်ပေးနိုင်ပါ့မလား။
မင်းက သူ့ကို တစ်သက်လုံး တွဲသွားတော့မှာလား။ ကိုယ် တကယ်ချစ်တဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့ ဆုံတွေ့လာတဲ့ အချိန်ကျရင် မင်း ဘယ်လို လုပ်မလဲ။
ငွေကြေး တောင့်တင်းနိုင်ဖို့ အတွက် မင်းက ဘားမယ်အလုပ်ကိုပဲ ဆက်လုပ်ဖို့ စိတ်ကူးထားတယ်။ ပြီးတော့ တစ်နေ့နေ့မှာ ကိုယ်ပိုင်ဆိုင် ဖွင့်နိုင်ရမယ် လို့လည်း မျှော်လင့်ထားတယ်။ ဒါဆို ပိုက်ဆံ ရစေ ရမယ်လို့သာ အာမခံနိုင်ရင် တခြား နည်းလမ်းတွေကိုရော မင်း လက်ခံနိုင်မလား။ ဒါမှမဟုတ် အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ဘားမယ် အလုပ်ကိုပဲ မဖြစ်မနေ လုပ်ချင်နေတာလား။
အရက်ဘားမှာ အလုပ် မလုပ်ရဘဲ ငွေကြေးတောင့်တင်းနိုင်စေမယ့် တခြား နည်းလမ်းကို ငါက သင်ပေးမယ် ဆိုရင်ရော ငါရဲ့ လမ်းညွှန်မှုတွေကို နားထောင်ချင်တဲ့ ဆန္ဒ မင်းမှာ အပြည့်အဝ ရှိရဲ့လား။ အဲဒီ လမ်းညွှန်မှုတွေထဲမှာ ‘ဘားမယ် မလုပ်ရ’ တို့၊ ‘စိတ်မချရတဲ့ အကောင်တွေနဲ့ မတွဲရ’ တို့ ဆိုတာမျိုးတွေ ပါလာနိုင်တယ်။
ငါမေးထားတဲ့ မေးခွန်းတွေကို ဖြေပေးပါဦး။ မင်းရဲ့ အဖြေပေါ် မူတည်ပြီး မင်းရဲ့ အိပ်မက်ကို အကောင်အထည် ဖော်နိုင်အောင် ငါ ကူညီပေးပါ့မယ်။
ဒါမျိုးကိစ္စကို မင်း ယုံနိုင်ဖို့ ခဲယဉ်းလိမ့်မယ်ဆိုတာ ငါ နားလည်တယ်။ ဒါပေမယ့် ငါ မင်းကို ညာနေစရာ အကြောင်း မရှိပါဘူး။ မင်းကို ညာတော့ရော ငါ့အတွက် ဘာအကျိုးရှိမှာမို့လဲ။ မဟုတ်ဘူးလား။
ဒါပေမယ့် မင်းကို တစ်ခုတော့ သတိပေးထားရဦးမယ်။
ငါတို့ ၉ လပိုင်း ၁၃ ရက်နေ့အထိပဲ စာအဆက်အသွယ် လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်။ အဲဒီရက် လွန်သွားရင် ဘယ်လိုမှ ဆက်သွယ်လို့ ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။
မင်း ပြန်ပြီး သေသေချာချာ စဉ်းစားကြည့်ဦးပေါ့။
နာမီယာကုန်စုံဆိုင် ❞
(င)
တတိယအသုတ် ဧည့်သည်များကို တံခါးဝသို့ ပို့ဆောင်ပြီးနောက်တွင် မာယာသည် ဟာရုမိကို ဝန်ထမ်းသုံး သန့်စင်ခန်းထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။ မာယာသည် သူ့ထက် ၄ နှစ်ခန့် အသက် ပိုကြီးသည်။
သန့်စင်ခန်းထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် မာယာသည် ဟာရုမိ၏ ဆံပင်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။
“ဟဲ့ကောင်မ၊ အသက်ကလေး ငယ်တယ်ဆိုပြီး စည်းကျော်မယ်တော့ မကြံနဲ့နော်”
နာကျင်မှုကြောင့် ဟာရုမိ၏ မျက်နှာမှာ ရှုံ့မဲ့နေသည်။ “ဘာဖြစ်နေလို့လဲ”
“ဘာဖြစ်ရမှာလဲ။ ဟိုဘဲကြီးကို နင် မျက်စ ပစ်နေတာ ငါ မသိဘူးများ မှတ်နေသလား” နှင်းဆီနီရောင် ဆိုးထားသော သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို မဲ့ကာရွဲ့ကာဖြင့် ပြောနေသည်။
“ဘယ်သူ့ကိုလဲ။ ကျွန်မလည်း ဘာမှ မလုပ်ရပါလား”
“ဗြောင်လိမ်မနေနဲ့။ နင် မစ္စတာဆာတိုကို ညုနေတာ ငါ မြင်တယ်။ သူ့ကို အရင်ဘားဆိုင်ကနေ ဒီကို ရောက်အောင် ငါ ဆွဲခေါ်လာခဲ့ရတာ”
‘မစ္စတာဆာတို? အဲဒီဖက်တီးကြီးကို မျက်စပစ်တယ်? ဘာလာကြောင်နေတာလဲ’ ဟာရုမိက တွေးမိသည်။
“သူက ကျွန်မကို စကားလာပြောနေလို့ ကျွန်မက ပြန်နှုတ်ဆက်ရတာပေါ့။ ဒါပါပဲ”
“ရွှီးမနေနဲ့ ကောင်မ။ နင့်အခွက်က ချွဲလွန်းလို့ အစေးတောင် ထွက်နေပြီ”
“အဲဒါ ကျွန်မတို့ အလုပ်ပဲလေ။ ဧည့်သည်ကို ရင်းရင်းနှီးနှီး ဆက်ဆံရမှာ ကိုယ့်တာဝန်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား”
“စောက်ရှက်ကို မရှိဘူး” မာယာသည် ဖမ်းကိုင်ထားသော သူ့ဆံပင်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး ဟာရုမိ၏ ရင်ဘတ်ကို ဆောင့်တွန်းလိုက်လေသည်။ ဟာရုမိ၏ ကျောပြင်သည် နံရံနှင့် ရိုက်မိသွားသည်။ “နောက်တစ်ခါဆိုရင် နင့်ကို ညှာနေမှာ မဟုတ်ဘူး။ နင် မြဲမြဲမှတ်ထား”
မာယာသည် လှောင်ပြုံးပြုံးပြီး သန့်စင်ခန်းထဲမှ ထွက်သွားလေသည်။
ဟာရုမိသည် မှန်ထဲတွင် သူ့ကိုယ်သူ အသေအချာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူ့ဆံပင်များ ရှုပ်ပွနေသည်။ သူသည် လက်ချောင်းများဖြင့် ဆံပင်များကို သပ်ရပ်သွားအောင် ဖြီးသင်ပြီး မျက်နှာပေါ်မှ ကြွက်သားများကို ပြေလျော့သွားအောင် သတိထားလိုက်သည်။ ထိုမျှလောက်သော ကိစ္စလေးကို သူ မှု၍ မဖြစ်။ သူ့တက်လမ်းကို အပိတ်ခံမည် မဟုတ်ပေ။
သန့်စင်ခန်းမှ ထွက်လာသောအခါ သူ့ကို တခြား စားပွဲတစ်လုံးတွင် နေရာချပေးသည်။ ၎င်းစားပွဲတွင် တောက်ပြောင်သော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူသုံးဦး ထိုင်နေသည်။
“အိုးဟိုး … နောက်ထပ် စော်လေး တစ်ပွေပါလား” နဖူးပြောင်ပြောင်နှင့် ယောက်ျားတစ်ယောက်က သူ့ကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး ကြည့်၍ စပ်ဖြဲဖြဲ ပြုံးနေသည်။
“မင်္ဂလာပါရှင်၊ ကျွန်မနာမည် ဟာရုမိပါ” ဟာရုမိသည် ထိုလူကို စိုက်ကြည့်ပြီး နှုတ်ဆက်ကာ သူ့ဘေးနားတွင် ဝင်ထိုင်သည်။ ထိုဝိုင်းတွင် သူ့ထက် လုပ်သက်ရင့်သော တခြား ဘားမယ်တစ်ယောက်လည်း ရှိနေသည်။ ထိုသူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နှုတ်ခမ်းကို ကွေးညွတ်နေအောင် ပြုံးထားသော်လည်း ဟာရုမိကို လှမ်းကြည့်သော အကြည့်က အေးစက်လွန်းလှသည်။ ထိုအမျိုးသမီးကလည်း သူ့ကို ယခင်က စားမာန်ခုတ်ခဲ့ဖူးသည်။ သူတစ်ပါး အာရုံစိုက်လာအောင် ပြုလုပ်နေခြင်းကို ရပ်တန်းမှ ရပ်ရန် သူ့အား တားမြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ ဘာဂရုစိုက်စရာ လိုမည်နည်းဟု ဟာရုမိက တွေးသည်။ ဤအလုပ်မျိုး လုပ်နေရသူအဖို့ ဧည့်သည်၏ ဂရုစိုက်မှုကိုမျှ မခံရလျှင် ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိနိုင်ဦးတော့မည်နည်း။
တစ်ခဏမျှ ကြာသောအခါ တိုမိအိုကာ ရှင်ဂျိ တစ်ယောက်တည်း ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်လာသည်။ သူသည် မီးခိုးရောင် ကုတ်အင်္ကျီနှင့် အနီရောင် လည်စည်းကို စည်းထားသည်။ ခန္ဓာကိုယ် ကျစ်လစ်တောင့်တင်းပြီး သူ၏ ဝမ်းဗိုက်မှာလည်း ချပ်ချပ်ရပ်ရပ် ရှိနေသောကြောင့် သူ့ကို အသက် ၄၆ နှစ် ရှိပြီဟု အမြင်အားဖြင့် ခွဲခြား၍ မသိနိုင်ပေ။
သူသည် ထုံးစံအတိုင်း ဟာရုမိ တစ်ယောက်တည်းကိုသာ နာမည်တပ်၍ ခေါ်လိုက်သည်။
“အာကာဆာကာမှာ ရိုမန်တစ်ဖြစ်တဲ့ ဘားဆိုင်တစ်ဆိုင် ရှိတယ်” တိုမိအိုကာသည် ရေရောထားသော ဝီစကီကို တစ်ကျိုက်တည်းဖြင့် အကုန်မော့သောက်ပြီး အသံကို နှိမ့်ကာ တီးတိုးပြောနေသည်။ “နေ့တိုင်း မနက် ၅ နာရီအထိ ဆိုင်ဖွင့်တယ်။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ထွက်သမျှ ဝိုင်အကုန်လုံး သူ့ဆီမှာ ရနိုင်တယ်။ သူတို့ တလောက ငါ့ဆီကို ဖုန်းဆက်လာတယ်။ အရည်အသွေး ကောင်းတဲ့ ဆားနယ်ငါးဥတွေ ပစ္စည်းရောက်လို့ သူတို့ဆီ လာသုံးဆောင်ဖို့ ငါ့ကို လှမ်းခေါ်နေတာ။ အဲဒါ မင်း လိုက်ခဲ့လို့ အဆင်ပြေတယ်မလား”
ဟာရုမိသည် အတူ လိုက်သွားလိုသော်လည်း လက်စုံမိုးကာ တောင်းပန်လိုက်သည်။ “ဆောရီးပါရှင်၊ ကျွန်မ မနက်ဖြန် အလုပ် နောက်ကျလို့ မဖြစ်ဘူး”
တိုမိအိုကာက ခပ်တိုးတိုး သက်ပြင်းချသည်။ “ဒါကြောင့် မင်းကို မြန်မြန် အလုပ် ထွက်ပစ်လိုက်ဖို့ ပြောနေတာပေါ့။ မင်း အခု ဘယ်မှာ အလုပ်ဝင်နေတာလဲ”
“စာရေးကိရိယာ ထုတ်တဲ့ ကုမ္ပဏီမှာပါ”
“အဲဒီမှာ ဘာလုပ်ရတာလဲ။ ရုံးအကူလား”
ဟာရုမိက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ တကယ်တော့ ရုံးအကူဟုပင် ခေါ်၍ မရ။ ကြမ်း မတိုက်ရရုံ တစ်မည်။
“ဘာဖြစ်လို့ လစာနည်းနည်းနဲ့ အဲဒီလို အချုပ်အနှောင် ခံနေရတာလဲ။ နုပျိုမှုဆိုတာ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်မရနိုင်ဘူး။ မင်းရဲ့ ဘဝရည်မှန်းချက်အတွက် အချိန်ကို အကျိုးရှိအောင် သုံးတတ်ဖို့ လိုလိမ့်မယ်”
ဟာရုမိက နောက်တစ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြန်သည်။ ထို့နောက် တိုမိအိုကာကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
“ရှင် ကျွန်မကို ရှင်ဂျုကုက စာသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင် လိုက်ပြပေးမယ်လို့ ပြောဖူးတာ ကျွန်မ အမှတ်ရမိတယ်။ အဲဒီစားသောက်ဆိုင်ကို ဖွင့်ဖို့ စီစဉ်ကြတုန်းက ရှင် အများကြီး ကူညီပေးခဲ့ဖူးတယ်ဆို”
“ဪ … အဲဒီဆိုင်လား။ ရတယ်လေ။ အချိန်မရွေး သွားလို့ ရတာပဲ။ မင်း ဘယ်အချိန်လောက် သွားချင်သလဲ” တိုမိအိုကာက အရှေ့သို့ တိုးလာပြီး မေးလေသည်။
“ဖြစ်နိုင်မယ်ဆိုရင် ဆိုင်ဖွင့်ချိန်ပြင်ပမှာ ကျွန်မ သွားချင်တယ်”
“ဆိုင်ဖွင့်ချိန် ပြင်ပ?”
“ဟုတ်တယ်။ ကျွန်မ ဆိုင်ထဲက ဝန်ထမ်းတွေနဲ့ စကား နည်းနည်း ပြောကြည့်ချင်တယ်။ ပြီးတော့ မီးဖိုချောင်ကိုလည်း လေ့လာချင်တယ်”
တိုမိအိုကာ၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် ညိုမဲသွားသည်။ “အဲဒါကတော့ ….. ဘယ်လို ပြောရမလဲ ……”
“မရဘူးလား”
“ငါက အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကို အမြဲတမ်း စည်းခြားထားတယ်။ သူတို့နဲ့ ဆက်ဆံရေး ရင်းနှီးတာကို ငါက အခွင့်ကောင်းယူပြီး သူစိမ်းတစ်ယောက်ကို မီးဖိုချောင်ထဲ ခေါ်သွားတာမျိုးကျတော့ ဆိုင်ဝန်ထမ်းတွေကလည်း ကြည်ဖြူကြမယ် မထင်ဘူး”
“ဪ …. အဲဒီလိုလား။ ကျွန်မ သဘောပေါက်ပါပြီ။ မတောင်းဆိုသင့်တာ တောင်းဆိုမိတဲ့အတွက် ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်” ဟာရုမိက ဦးညွတ်လိုက်သည်။
“ကိစ္စ မရှိပါဘူး။ ဧည့်သည်တစ်ယောက် အနေနဲ့ သွားမယ်ဆိုရင်တော့ ဘာပြဿနာမှ မရှိနိုင်ဘူးလေ။ ငါတို့ နောက်တစ်ရက် နှစ်ရက်နေရင် သွားကြတာပေါ့” တိုမိအိုကာ၏ အမူအရာက ပြန်လည် လန်းဆန်းလာသည်။
ထိုညက ကိုအန်ဂျိရှိ သူ၏ တိုက်ခန်းသို့ ဟာရုမိ ပြန်ရောက်ချိန်မှာ နံနက် ၃ နာရီ ကျော်ကျော်တွင် ဖြစ်သည်။ တိုမိအိုကာက သူ့ကို တက္ကစီတစ်စီးဖြင့် အိမ်သို့ လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။
“မင်းရဲ့ အိမ်ပေါ်ကို ဖိတ်ခေါ်ဖို့ ငါ မတောင်းဆိုပါဘူး” ကားပေါ်တွင် တိုမိအိုကာသည် ထိုသို့ အမြဲတမ်း ပြောလေ့ရှိသည်။ “ဟိုကိစ္စကို မင်း သေချာ စဉ်းစားပါဦး”
သူ့ကို ချစ်သူအဖြစ် လက်သင့်ခံရန် ကိစ္စ ဖြစ်သည်။ ဟာရုမိက မချိပြုံးဖြင့်သာ အမြဲ အဖြေပေးတတ်သည်။
အခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် ဟာရုမိသည် ဖန်ခွက်ဖြင့် ရေတစ်ခွက်ကို သောက်လိုက်သည်။ သူသည် ဘားဆိုင်သို့ တစ်ပတ်လျှင် ၄ ရက် အလုပ်ဝင်ရသည်။ အမြဲတမ်း ယခုလို အချိန်မျိုး ကျမှသာ အိမ်ပြန်ရောက်လေ့ရှိသည်။ ကြွင်းကျန်သော ၃ ရက်တွင်မူ အချိန်ရှိပါက အများသုံး ရေချိုးကန်သို့ ရေသွားချိုးတတ်သည်။
မိတ်ကပ်များကို ဖျက်ကာ မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် သူ၏ ဒိုင်ယာရီစာအုပ်ကို ဖွင့်ကြည့်သည်။ မနက်ဖြန် လုပ်ရမည့် အလုပ်တာဝန်များကို စစ်ဆေးကြည့်ခြင်း ဖြစ်သည်။ နံနက်တွင် ကုမ္ပဏီ၌ အစည်းအဝေးတစ်ခု ရှိသည်။ လက်ဘက်ရည်ကြမ်းများ ပြင်ဆင်ရန် အတွက် ကုမ္ပဏီသို့ ခါတိုင်းထက် နာရီဝက် စောရောက်ရမည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ၄ နာရီခန့်သာ အိပ်ချိန် ရှိတော့မည်။
ဒိုင်ယာရီစာအုပ်ကို အိတ်ထဲ ပြန်ထည့်ပြီး စာတစ်စောင်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ စာကို ဖြန့်ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချမိပြန်သည်။ ထိုစာကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဖတ်ထားပြီးပြီ ဖြစ်၍ အထဲမှ အကြောင်းအရာများကို အလွတ်ပင် ရွတ်ပြနိုင်သည်။ သို့ဖြစ်စေကာမူ ထိုစာကို တစ်နေ့တစ်ကြိမ်တော့ သူ ဖတ်ကြည့်စမြဲ။ နာမီယာကုန်စုံဆိုင်၏ တတိယမြောက် ပြန်စာ ဖြစ်သည်။
‘ချစ်သူအဖြစ် နေပေးဖို့ မင်းကို တောင်းဆိုထားတဲ့ လူက တကယ်ရော ယုံရလို့လား’
ထိုကိစ္စကို ဟာရုမိ ကိုယ်တိုင်ကလည်း သံသယ ဝင်နေခဲ့သည်။ သံသယ ရှိပင် ရှိငြားသော်လည်း သူ ထိုအကြောင်းကို မစဉ်းစားလိုပေ။ အကယ်၍ တိုမိအိုကာ၏ စကားများ အားလုံးသည် အလိမ်အညာများ ဖြစ်နေခဲ့ပါမူ သူ၏ ရည်မှန်းချက်သည် ပို၍ပင် အလှမ်းဝေးချေတော့မည်။
သို့သော် စိတ်အေးအေး ထားပြီး စဉ်းစားကြည့်လျှင် မစ္စတာနာမီယာ၏ သံသယမှာ အခြေအမြစ် ရှိသည်။ တိုမိအိုကာ၏ အပျော်မယားအဖြစ် နေထိုင်နေစဉ်အတွင်း ထိုကိစ္စကို သူ့ဇနီးက သိရှိသွားပြီဆိုလျှင် သူသည် ယခင် ကတိအတိုင်း မိမိကို ဆက်လက် ကူညီနိုင်ပါဦးမည်လော။ ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန် နည်းသည်။ မည်သူမဆို ဤသို့ ကောက်ချက်ချပေလိမ့်မည်။
ထို့အပြင် ယနေ့ည တိုမိအိုကာ၏ အပြုအမူက သံသယ ဝင်ချင်စရာ ကောင်းနေသည်။ လူတစ်ယောက်သည် အလုပ်ကိစ္စနှင့် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကို စည်းခြားထားတတ်သည်မှာ အထူးတဆန်း မဟုတ်ပေ။ သို့သော် တိုမိအိုကာသည် သူ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို ဝင့်ကြွားလိုသောကြောင့် ၎င်းစားသောက်ဆိုင်သို့ သွားရောက်လည်ပတ်ရန် မိမိအား သူကိုယ်တိုင် ဖိတ်ကြားထားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။
ထိုလူကို အမှန်တကယ်ပင် အားကိုးအားထား ပြု၍ မရနိုင်ကြောင်း ဟာရုမိ သတိထားမိလာသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ဆက်လက်ပြီး မည်သို့ လျှောက်လှမ်းရပါအံ့နည်း။
သူ၏ အကြည့်သည် စာရွက်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြန်သည်။ စာပေါ်တွင် ဤသို့ ရေးသားထားသည်။ “အရက်ဘားမှာ အလုပ် မလုပ်ရဘဲ ငွေကြေးတောင့်တင်းနိုင်စေမယ့် တခြား နည်းလမ်းကို ငါက သင်ပေးမယ် ဆိုရင်ရော ငါရဲ့ လမ်းညွှန်မှုတွေကို နားထောင်ချင်တဲ့ ဆန္ဒ မင်းမှာ အပြည့်အဝ ရှိရဲ့လား” ထို့နောက် “မင်းရဲ့ အဖြေပေါ် မူတည်ပြီး မင်းရဲ့ အိပ်မက်ကို အကောင်အထည် ဖော်နိုင်အောင် ငါ ကူညီပေးပါ့မယ်”
ထိုစာကြောင်းများကို မည်သို့သော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ရေးခဲ့သနည်း။ သူ စဉ်းစားနေမိသည်။ ‘တစ်နှစ်အတွင်း သူဌေးဖြစ်နည်း’ စာအုပ်ကို ရေးသားသော တက်ကျမ်းဆရာများကဲ့သို့ ထိုသူ၏ လေသံက အပေါစား ဆန်နေသည်။ ပုံမှန်အချိန် ဆိုလျှင် ထိုသို့သော စကားမျိုးကို သူ အဖက်လုပ်လိမ့်မည် မဟုတ်။
သို့သော် ထိုစာကြောင်းများကို ရေးသားထားသောသူမှာ သူ၏ ဒုက္ခသုက္ခများကို ဖြေရှင်းပေးနေသော မစ္စတာနာမီယာ ဖြစ်နေသည်။ ပြဿနာများ မပြေလည်သေးစေကာမူ ဤမျှ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ စာပေးစာယူ လုပ်ခဲ့ပြီးချိန်တွင် ဟာရုမိသည် သူ့ကို တဖြည်းဖြည်းနှင့် ယုံကြည်လာမိသည်။ သူသည် စကားကို ဘယ်တော့မှ ဝေ့လည်ကြောင်ပတ် မပြောတတ်။ တစ်ဘက်လူ၏ အလိုကို လိုက်၍ အကြိုက်ဆောင်ပြီးလည်း မရေး။ ပြောစရာ ရှိသည်ကို မကွယ်မဝှက် တဲ့တိုး ပြောတတ်သည်။ သူ့စကားလုံးများက တစ်ဘက်သားကို နှစ်သိမ့်ရာ မရောက်သော်လည်း သူ၏ ရိုးသား ဖြောင့်မတ်မှုကိုကား ကောင်းစွာ ခံစားရပေသည်။
စာထဲတွင် ရေးထားသကဲ့သို့ ဟာရုမိကို လိမ်ညာနေ၍လည်း သူ့အတွက် ဘာမျှ အကျိုးရှိမည် မဟုတ်ပေ။ ထိုသို့ ဆိုရသော်လည်း အပြည့်အဝ ယုံကြည်၍ မဖြစ်။ လောကတွင် ထိုကဲ့သို့သော အရှုံးမရှိသည့် လုပ်ငန်းမျိုး ရှိနေခဲ့ပါလျှင် မည်သူက ခက်ခက်ခဲခဲ အသက်မွေးနေပါတော့မည်နည်း။ မစ္စတာနာမီယာ ကိုယ်တိုင်လည်း သူကြွယ်ကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေလောက်ပြီ။
တစ္ဆေကြီးပွဲတော် ပိတ်ရက် ကုန်ဆုံးသွားသောကြောင့် ဟာရုမိသည် စာမပြန်နိုင်ဘဲ တိုကျိုသို့ ပြန်လာခဲ့ရသည်။ လူတစ်ကိုယ် ဘဝနှစ်မျိုးဖြင့် နေ့ခင်းတွင် ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်း ဖြစ်ပြီး ညပိုင်းတွင် အရက်ဘား၌ အလုပ်လုပ်နေသည်။ အမှန်ဆိုရသော် နေ့တိုင်း ဗုန်းဗုန်းလဲလုမတတ် ပင်ပန်းလှသည်။ ‘တော်ပြီကွာ၊ အလုပ်ထွက်လိုက်တော့မယ်’ ကုမ္ပဏီတွင် အလုပ်လုပ်နေရင်း တစ်ပတ်လျှင် အနည်းဆုံး နှစ်ကြိမ်၊ သုံးကြိမ်မျှ ဤသို့ တွေးမိလေ့ရှိသည်။
အကြောင်းအရာတစ်ခုက သူ့ကို တပ်လှန့်နေပြန်သည်။ ဟာရုမိသည် စားပွဲပေါ်မှ ပြက္ခဒိန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ယနေ့ စက်တင်ဘာလ ၁၀ ရက်၊ ဗုဒ္ဓဟူးနေ့။
စက်တင်ဘာလ ၁၃ ရက်နေ့ လွန်သည်နှင့် စာအဆက်အသွယ် လုပ်၍ မရနိုင်တော့ကြောင်း နောက်ဆုံး စာထဲတွင် ရေးသားထားသည်။ ၁၃ ရက်နေ့သည် လာမည့် စနေနေ့ ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့် ထိုနေ့ နောက်ပိုင်းတွင် ဆက်သွယ်၍ မရနိုင်တော့သနည်း။ အကြံဉာဏ် ပေးခြင်း အလုပ်များကို ထိုနေ့တွင် ရပ်တန့်တော့မည်ဟု ဆိုလိုခြင်းပေလော။
‘သူ့ ညွှန်ကြားချက်တွေကို နားထောင်လိုက်တာပဲ ကောင်းမယ် ထင်တယ်’ ဟာရုမိက တွေးသည်။ သူ၏ လမ်းညွှန်ချက် အသေးစိတ်ကို တောင်းခံပြီးမှ မီးစင်ကြည့် ကရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ့စကားကို နားထောင်ပါမည်ဟု ကတိပေးထားသော်လည်း ထိုကတိကို ထိန်းသိမ်းရန်မှာ သူ့တာဝန်သာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ကတိကို ချိုးဖောက်ပြီး ဘားမယ်အလုပ်ကို ဆက်လုပ်နေမည် ဆိုလျှင်လည်း သူက မည်သို့ သိရှိနိုင်ပါအံ့နည်း။
အိပ်ရာဝင်ခါနီး မှန်ကို ကြည့်မိသောအခါ သူ့နှုတ်ခမ်းနားတွင် ဝက်ခြံဖုတစ်ဖုကို တွေ့ရလေသည်။ အိပ်ရေးကို ဝဝလင်လင် အိပ်စက်ခွင့် မရသည်မှာ ကြာခဲ့လေပြီ။ ကုမ္ပဏီအလုပ်ကို ထွက်လိုက်ပြီးသောအခါမှ သူ အားရပါးရ အိပ်ပစ်လိုက်မည်ဟု ကြုံးဝါးမိသည်။
၁၂ ရက်၊ သောကြာနေ့တွင် ကုမ္ပဏီမှ အလုပ်ဆင်းသည်နှင့် ဟာရုမိသည် တာမူရာအိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ယနေ့ သူ ရှင်ဂျုကုသို့ သွားစရာ မလိုပေ။
တစ္ဆေကြီးပွဲတော် ပိတ်ရက် လွန်ပြီး၍မှ တစ်လပင် မပြည့်သေး။ အိမ်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ရောက်လာသော ဟာရုမိကို တွေ့ကြရသောအခါ တာမူရာတို့ လင်မယားမှာ အံ့အား အသင့်ကြီး သင့်နေကြသည်။ ထို့အပြင်လည်း အလွန် ဝမ်းမြောက်နေကြသည်။ ရှေ့တစ်ခေါက် ပြန်လာခဲ့စဉ်က အဘိုးနှင့် အေးအေးဆေးဆေး စကား မပြောခဲ့ရပေ။ ယခုတစ်ခေါက်တွင်မှ ဟာရုမိသည် ညစာစားရင်း သူ၏ လတ်တလော အခြေအနေများကို အဘိုးအား ပြောပြနေလေသည်။ ဘားမယ်အလုပ်အကြောင်းကို ချန်လှပ်ထားမည်မှာ အထူး ပြောဖွယ်မလိုပေ။
“အခန်း စဘော်ငွေတို့၊ ရေခွန်တို့ ပေး …. ပေးဖို့ လုံလုံလောက်လောက် ရှိရဲ့လား။ မလောက် … လောက်ဘူးဆိုရင် အား … အားမနာနဲ့နော်။ ငါ … ငါတို့ကို ပြော” အဘိုးသည် သူ့လျှာကိုပင် ပင်ပန်းကြီးစွာ လှုပ်ရှားနေရသည်။ မိသားစု အသုံးစရိတ်များကို ဟိဒေအိုက စီမံအုပ်ချုပ်နေသောကြောင့် မိမိအိမ်၏ ဘဏ္ဍာရေး အခြေအနေကို သူ ကောင်းစွာ မသိပေ။
“စိတ်ချပါ။ ချွေတာသုံးရင် လောက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ အလုပ်ကလည်း အားတာမဟုတ်တော့ ထွက်လည်ဖို့တောင် အချိန် မရှိပါဘူး။ ပိုက်ဆံ ဖြုန်းဖို့ အချိန်တောင် မရှိပါဘူး အဘိုးရယ်” ဟာရုမိက ခပ်သောသော ပြန်ဖြေသည်။ ထွက်လည်ရန် အချိန်မရှိ ဆိုသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။
ညစာ ထမင်းစားပြီးနောက် ဟာရုမိ ရေဝင်ချိုးသည်။ ရေချိုးခန်း ပြတင်းပေါက်မှ ကောင်းကင်အထက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဝိုင်းစက်နေသော လပြည့်ဝန်းကို တွေ့မြင်ရသည်။ မနက်ဖြန်လည်း နေသာရက် တစ်ရက်ပင် ဖြစ်ချေတော့မည်။
စာကို မည်သို့ ပြန်လာလိမ့်မည်နည်း။
တာမူရာအိမ်သို့ အပြန်လမ်းတွင် ဟာရုမိသည် နာမီယာကုန်စုံဆိုင်ဘက်သို့ ပတ်ဝင်ပြီး စာတစ်စောင် ထည့်ခဲ့သည်။ ပေးစာ၏ အနှစ်ချုပ်မှာ ဤသို့ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဘားမယ်အလုပ်ကို လုပ်ချင်းလွန်းသောကြောင့် လုပ်နေခြင်း မဟုတ်။ အကယ်၍ သူ၏ ဘဝ ရည်မှန်းချက်ကို တခြားနည်းလမ်းဖြင့် အကောင်အထည် ဖော်နိုင်မည်ဆိုလျှင် ဘားမယ်အလုပ်ကို ထွက်ပစ်လိုက်မည်။ တခြားသူ၏ အပျော်မယားလည်း လုပ်တော့မည် မဟုတ်။ မစ္စတာနာမီယာကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်ပါသည်။
မနက်ဖြန်ဆိုလျှင် စက်တင်ဘာလ ၁၃ ရက်နေ့ ရောက်ပြီ။ ပြန်စာ၏ အကြောင်းအရာသည် မည်သို့ပင် ဖြစ်စေ၊ မကြာခင် လက်ခံရရှိမည့် စာသည် နောက်ဆုံး တစ်စောင်ပင် ဖြစ်တော့သည်။ ၎င်းစာကို ဖတ်ပြီးခါမှ အနာဂတ်အတွက် စီမံရပေတော့မည်။
နောက်တစ်နေ့ ၇ နာရီ မထိုးသေးခင်မှာပင် ဟာရုမိ အိပ်ရာမှ နိုးလာသည်။ အတိအကျ ပြောရလျှင် တစ်ညလုံး အိပ်တစ်ဝက် နိုးတစ်ဝက်နှင့် မှေးရုံသာ မှေးနေပြီး အချိန်တန်၍ အိပ်ရာမှ ထလာရခြင်း ဖြစ်သည်။
အဘွားလည်း နံနက်စာ ပြင်ဆင်နေလေပြီ။ အိပ်ခန်းအတွင်းမှ အနံ့ဆိုးတစ်ခု ပျံ့လွင့်လာသည်။ အဘိုး၏ ချေးဝတ်သေးဝတ်ကို မကြာသေးခင်ကမှ သုတ်သင်ပေးခဲ့ပုံ ရသည်။ သူ့ဘာသာသူ အိမ်သာသို့ သွားရန် မတတ်နိုင်တော့ပေ။
“သမီး လေကောင်းလေသန့် ထွက်ရှူလိုက်ဦးမယ်” ပြောပြီး ဟာရုမိ အိမ်မှ ထွက်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ယခုနှစ် နွေရာသီအတွင်း သူ ယဉ်ပါးနေခဲ့သော လမ်းကြောင်းအတိုင်း စက်ဘီးကို နင်းလာခဲ့လေသည်။
မကြာခင် နာမီယာကုန်စုံဆိုင် အရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။ ခေတ်ဟောင်း၏ အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသည့် ကုန်စုံဆိုင်သည် ဟာရုမိ၏ ရောက်အလာကို တိတ်တဆိတ် စောင့်စားနေသည့်နှယ်။
ဆိုင်ဘေးရှိ လမ်းကြားထဲသို့ သူ လျှောက်ဝင်သွားသည်။ နောက်ဖေးတံခါး၏ ဘေးတွင် ချထားသော နွားနို့သေတ္တာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အထဲတွင် စာတစ်စောင် ထည့်ထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ မျှော်လင့်ခြင်း၊ စိုးရိမ်ခြင်း၊ သံသယ၊ သိလိုမှု …. စသည့် ခံစားမှု အဖုံဖုံတို့ သူ့နှလုံးအိမ်တွင် စုဝေးရောက်လာကြသည်။ လှုပ်ခတ်နေသော ရင်အစုံကို ထိန်းချုပ်ရန်ကိုပင် သတိမရတော့ဘဲ စာအိတ်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။
အိမ်ရောက်သည်အထိ စောင့်မနေနိုင်တော့။ အနီးအနားရှိ ပန်းခြံသို့ ရောက်သောအခါ ဟာရုမိသည် စက်ဘီးကို ဘရိတ်အုပ်လိုက်သည်။ ဘေးဘီတွင် လူမရှိမှန်း သေချာသော အခါမှ သူသည် စက်ဘီးကို ခွလျက်နှင့် စာအိတ်ကို ဖောက်လိုက်လေသည်။
❝ သို့ – တွေဝေတဲ့ ပါပီ
ပေးစာကို ဖတ်ပြီးပါပြီ။ နာမီယာကုန်စုံဆိုင်ကို ယုံကြည်ပေးတဲ့အတွက် အင်မတန်မှ ဝမ်းမြောက်ပါတယ်။
အဲဒါ မင်းရဲ့ စိတ်ရင်းအမှန် ဟုတ်မဟုတ် ဆိုတာတော့ ငါလည်း မသိနိုင်ဘူး။ မင်း အခုလို ရေးရတာကလည်း အဖြေ သိချင်ရုံ သက်သက်ကြောင့် ဖြစ်ချင် ဖြစ်မှာပေါ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒါက ငါ လုပ်နိုင်တဲ့ အပိုင်း မဟုတ်တော့ဘူး။ ဒီတော့ ငါ့ကို အမှန်တကယ် ယုံကြည်တာပါလို့ပဲ ငါ ယူဆလိုက်တော့မယ်။
ဒီတော့ မင်းရဲ့ အိပ်မက်တွေကို အကောင်အထည် ဖော်နိုင်ဖို့အတွက် မင်း ဘာလုပ်သင့်သလဲ။
အဖြေက ၂ ခု။ သင်ယူပါ။ စုဆောင်းပါ။
နောက်ငါးနှစ် အတွင်းမှာ ဘဏ္ဍာရေး၊ စီးပွားရေးနဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ ပညာရပ်တွေကို ပိုင်နိုင်အောင် သင်ယူထားရမယ်။ အတိအကျ ပြောရမယ်ဆိုရင် စတော့ရှယ်ယာ အရောင်းအဝယ်၊ အိမ်ခြံမြေ အရောင်းအဝယ်တို့နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဗဟုသုတတွေ စုဆောင်း ထားရမယ်။ အဲဒီပညာရပ်တွေကို သင်ယူနိုင်ဖို့အတွက် လိုအပ်လာရင် ကုမ္ပဏီအလုပ်ကို ထွက်ပစ်ဖို့လည်း ဝန်မလေးပါနဲ့။ အဲဒီကာလအတွင်းမှာ မင်း ဘားမယ်အလုပ်ကို ဆက်လုပ်ချင် လုပ်ပေါ့။
ပိုက်ဆံ စုခိုင်းရတဲ့ အကြောင်းက အိမ်ခြံမြေ ဝယ်နိုင်ဖို့ပဲ။ တတ်နိုင်သလောက် တိုကျို မြို့လယ်ခေါင်နဲ့ နီးတဲ့ မြေတွေ၊ တိုက်ခန်းတွေ၊ လုံးချင်းအိမ်တွေကို ဝယ်နိုင်အောင် ကြိုးစားပါ။ အဟောင်းတွေ ဖြစ်ဖြစ်၊ မြေနေရာ ကျဉ်းတာပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဘာမဆို ရတယ်။ ရွေးနေစရာ မလိုဘူး။ အဲဒါတွေကို ၁၉၈၅ ခုနှစ် မတိုင်ခင်မှာ ဝယ်စုထားနိုင်အောင် ကြိုးစား။ နေဖို့ ဝယ်ခိုင်းတာ မဟုတ်ဘူးနော်။
၁၉၈၆ ခုနှစ် နောက်ပိုင်း ရောက်တာနဲ့ ဂျပန်နိုင်ငံရဲ့ စီးပွားရေးဟာ ဒုံးပျံလို အတက်ချည်း တက်နေပြီး အိမ်ခြံမြေ ဈေးတွေကလည်း သူနဲ့အတူ လိုက်တက်လာလိမ့်မယ်။ ဒါဆို လက်ထဲ ကိုင်ထားတဲ့ဟာတွေကို အကုန် ရောင်းထုတ်ပစ်ပြီး ပိုဈေးကြီးတဲ့ဟာတွေ ထပ်ဝယ်။ ထပ်ဝယ်တဲ့ အိမ်ခြံတွေက ခဏလေးနဲ့ ဈေးထပ်တက်ဦးမှာပဲ။ အဲဒီလိုသာ အထပ်ထပ် အခါခါ ဝယ်ရောင်း လုပ်နေလိုက်။ အဲဒီက ရတဲ့ အမြတ်တွေကို စတော့ရှယ်ယာ ဝယ်စု။ အဲဒီမတိုင်ခင်က လေ့လာထားတဲ့ စတော့ရှယ်ယာနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ပညာတွေဟာ အဲဒီနေ့အတွက် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားတာပဲ။ ၁၉၈၆ ခုနှစ်ကနေ ၁၉၈၉ ခုနှစ်အထိ စတော့ရှယ်ယာတွေကို မျက်စိမှိတ်ပြီး ဝယ်တောင် ရှုံးမှာ မဟုတ်ဘူး။
ဂေါက်ကွင်း အစုရှယ်ယာတွေကလည်း နောက်ထပ် အလားအလာရှိတဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု တစ်မျိုးပဲ။ မြန်မြန် ဝယ်နိုင်လေ ကောင်းလေပဲ။
အဲ … တစ်ခုတော့ သတိထားရမယ်။ အခုပြောခဲ့တဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်မှုတွေရဲ့ အကျိုးအမြတ် များတဲ့ ကာလအပိုင်းအခြားဟာ အလွန့်အလွန်ဆုံး ၁၉၈၈ ခု၊ ဒါမှမဟုတ် ၁၉၈၉ ခုထိပဲ။ ၁၉၉၀ ခုနှစ်ထဲ ဝင်တာနဲ့ အခြေအနေ အားလုံးဟာ အဆိုးဘက်ကို ဦးတည်ကုန်လိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ဈေးနှုန်းတွေ တက်ရိပ် ပြနေသေးတယ် ဆိုရင်တောင် အဲဒီ မတိုင်ခင်မှာပဲ ရှိသမျှ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု အားလုံးကို ထုတ်ရောင်းပစ်လိုက်။ အဲဒီအခြေအနေက ဘာနဲ့ တူသလဲ ဆိုတော့ ဒိုးဆက် ကစားသလိုပဲ။ ကိုယ်လက်ထဲမှာ ရှိတဲ့ ဒိုးတွေ မြန်မြန်ကုန်အောင် လုပ်နိုင်တဲ့သူက နိုင်တာပဲ။ ဘယ်အချိန် ဘာလုပ်သင့်သလဲ ဆိုတဲ့ တိုင်မင်က အနိုင်အရှုံးကို အဆုံးအဖြတ် ပေးသွားလိမ့်မယ်။ ငါ ပြောတဲ့ စကားတွေကို မယုံမရှိနဲ့။ ငါ ပြောတဲ့အတိုင်းသာ လိုက်လုပ်ပေတော့။
အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာ ဂျပန်နိုင်ငံရဲ့ စီးပွားရေးဟာ အကျဘက်မှာ ချည်းပဲ။ ဘယ်နေရာမှ ကောင်းတာ မရှိဘူး။ ဒါကြောင့် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံတဲ့ အလုပ်ကို မျှော်လင့် မနေနဲ့တော့။ အဲဒီနောက်ကိုတော့ ကိုယ်ပိုင် လုပ်ငန်းတစ်ခုခုကို အခြေတကျ လုပ်ကိုင်သွားဖို့ပဲ ရှိတယ်။
အခုလောက်ဆို မင်းမှာ သံသယတွေ၊ မေးချင်တာတွေ အများကြီး ရှိနေလောက်ရောပေါ့။ ဒီလူက ဘာဖြစ်လို့ နောက်ဆယ်နှစ်လောက်မှာ ဖြစ်လာမယ့် ကိစ္စတွေကို အတိအကျ ပြောနေနိုင်ရတာလဲ။ ဒီလူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဂျပန်နိုင်ငံရဲ့ စီးပွားရေး လားရာကို သုံးသပ်နိုင်ရတာလဲ။
မင်း မေးချင်နေမယ် ဆိုတာကို ငါသိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဆောရီးပဲကွာ။ ငါ ရှင်းမပြတတ်ဘူး။ ငါ ရှင်းပြရင်လည်း မင်းက ယုံနိုင်မယ် မထင်ဘူး။ ဒါကြောင့် ရှေ့ဖြစ်ဟောကိန်း ထုတ်နေတယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပေါ့။
နောက် ဆယ်နှစ်မကဘူး။ သူ့ထက် နောက်နောင်တွေမှာ ဘာတွေ ဖြစ်လာဦးမလဲဆိုတာ မင်းကို နည်းနည်း ပြောပြလိုက်ဦးမယ်။
ဂျပန်နိုင်ငံရဲ့ စီးပွားရေး အခြေအနေဟာ အဆက်မပြတ် အကျဘက်ကို ထိုးဆင်းနေမယ်လို့ ငါ ခုနက ပြောခဲ့တယ်နော်။ အဲဒီလိုပြောလို့ ဘာကိုမှ မျှော်လင့်စရာ မရှိတော့ဘူးလို့ မထင်လိုက်ပါနဲ့။ ၁၉၉၀ နောက်ပိုင်း ရောက်တဲ့အခါ စီးပွားရေး လောကမှာ အသွင်အသစ်၊ အခွင့်အလမ်းအသစ်တွေ ပေါ်ပေါက်လာလိမ့်မယ်။
တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာ ကွန်ပျူတာတွေဟာ လူ့ဘဝရဲ့ မရှိမဖြစ် ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ မကြာခင်မှာပဲ အိမ်တိုင်း အိမ်တိုင်းမှာ၊ နောက်ပြီးတော့ လူတိုင်းမှာ ကွန်ပျူတာ တစ်လုံးစီ ပိုင်ဆိုင်လာကြလိမ့်မယ်။ အဲဒီ ကွန်ပျူတာတွေဟာ တစ်လုံးနဲ့တစ်လုံး ချိတ်ဆက်ပြီး ကွန်ယက်ကြီးတစ်ခု အဖြစ်နဲ့ တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာ ရှိတဲ့ လူတွေအချင်းချင်း အပြန်အလှန် ဆက်သွယ်နိုင်လာကြလိမ့်မယ်။ လူတိုင်း လူတိုင်းမှာလည်း အိတ်ဆောင် တယ်လီဖုန်းတွေ တစ်လုံးစီ ပိုင်ဆိုင်လာကြပြီး အဲဒီဖုန်းတွေကနေတဆင့် ကွန်ပျူတာတွေဆီ အပြန်အလှန် ချိတ်ဆက်လာနိုင်လိမ့်မယ်။
ဒါကြောင့် အောင်မြင်ချင်တယ် ဆိုရင် ကွန်ပျူတာ ကွန်ယက်နဲ့ စပ်ဆိုင်တဲ့ လုပ်ငန်းတွေမှာ လက်ဦးမှု ယူထားဖို့ပဲ။ ဥပမာ ပြောရရင် ကုမ္ပဏီတွေ၊ ကုန်ပစ္စည်း၊ ဆိုင်ခန်းတွေအတွက် ကွန်ယက်ကနေ တဆင့် ကြော်ငြာပေးတဲ့ လုပ်ငန်းတွေ၊ ဒါမှမဟုတ် အရောင်းအဝယ် လုပ်တဲ့ လုပ်ငန်းတွေဟာ အလားအလာ အကောင်းဆုံးပဲ။
မင်း ယုံချင်ယုံ မယုံချင်နေ၊ အဲဒါ မင်းရဲ့ လုပ်ပိုင်ခွင့်ပဲ။ ဒါပေမယ့် ငါ ပြောခဲ့တဲ့ စကားတစ်ခွန်းကိုတော့ မင်း မမေ့ပါနဲ့။ မင်းကို ညာပြောလို့ ငါ့မှာ ဘာအကျိုးမှ ရှိသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းရဲ့ ဘဝခရီးအတွက် အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်မယ့် လမ်းကြောင်းကို ငါ လေးလေးနက်နက် စဉ်းစားပြီးမှ ဒီစာကို ချရေးထားတာပါ။
တကယ်တော့ မင်းအတွက် ငါ ဒီထက်ပိုပြီး ကူညီပေးချင်ပါသေးတယ်။ ဒါပေမယ့် ငါ့မှာ အချိန် မရှိတော့ဘူး။ ဒါက နောက်ဆုံး စာပဲ။ မင်းရဲ့ ပေးစာကိုလည်း ငါ လက်ခံနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။
ယုံတာ၊ မယုံတာက မင်းရဲ့ သဘောပါပဲ။ ဒါပေမယ့် ငါ့ကို ယုံကြည်စေချင်တယ်။ ငါ့ကို ယုံကြည်နိုင်ပါစေလို့ ရင်ထဲ အသည်းထဲက ဆုတောင်းလိုက်ပါတယ်။
နာမီယာကုန်စုံဆိုင် ❞
စာကို ဖတ်ပြီးသောအခါ ဟာရုမိ ဆွံ့အသွားမိသည်။ စာထဲမှ အကြောင်းအရာသည် သူ မျှော်လင့်ထားမိသည်ထက် များစွာ ပိုလွန်နေသည်။
၎င်းမှာ အနာဂတ် ဟောစာတမ်း တစ်စောင်လို ဖြစ်နေသည်။ ထို့အပြင် အံ့အားသင့်လောက်အောင် တိကျ ပြတ်သားလွန်းနေသည်။
ယခု ၁၉၈၀ ခုနှစ်တွင် ဂျပန်ပြည်၏ စီးပွားရေး အခြေအနေသည် ကောင်းလှသည်ဟု မဆိုနိုင်။ ရေနံအကျပ်အတည်း၏ နောက်ဆက်တွဲဂယက်က သက်ရောက်မှု ရှိနေဆဲ။ တက္ကသိုလ် ဘွဲ့ရ မောင်မယ်များအတွက် အလုပ်အကိုင်မှာလည်း ခက်ခဲနေကြဆဲ။
သို့သော် ဤစာအရ ဆိုလျှင် နှစ်အနည်းငယ်ကြာသောအခါ နိုင်ငံ၏ စီးပွားရေး ဦးမော့လာတော့မည်။
ဤအချက်ကို မည်သို့မျှ ယုံနိုင်ဖွယ်ရာ မရှိ။ ယုံတမ်းစကားသာ ဖြစ်ရမည်။
သို့သော် စာထဲ ရေးထားသည့်အတိုင်း သူ့အား ဤသို့ လိမ်ညာခြင်းဖြင့် မစ္စတာနာမီယာအတွက် မည်သို့မျှ အကျိုးအမြတ် ရှိလာနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
ထိုသို့ဆိုလျှင် စာထဲမှ အကြောင်းအရာများသည် အမှန်ချည်းလော။ အကယ်၍ ဟုတ်မှန်သည် ဆိုလျှင် မစ္စတာနာမီယာသည် ဤအကြောင်းအရာများကို အဘယ်ကြောင့် ကြိုတင် သိရှိနေရသနည်း။
ဂျပန်ပြည်၏ စီးပွားရေး အခြေအနေတင် မကဘဲ အနာဂတ် နည်းပညာ ဖွံ့ဖြိုးမှု အလားအလာကိုပါ စာထဲတွင် ဖော်ပြထားသည်။ သူ ဖော်ပြနေပုံမှာ အနာဂတ် မျှော်မှန်းချက်ကို အဓိပ္ပာယ် ဖွင့်ဆိုပြနေခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ ဖြစ်ပြီးသား အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်ရေးပြနေသည်နှင့်သာ တူနေတော့သည်။
ကွန်ပျူတာ၊ ကွန်ယက်၊ အိတ်ဆောင် တယ်လီဖုန်း – အားလုံးမှာ သူနှင့် စိမ်းနေသော ဝေါဟာရများ ဖြစ်နေသည်။ ၂၁ ရာစုရောက်ရန် အနှစ် ၂၀ လိုသေးသည်မှာ မှန်သော်လည်း စိတ်ကူးယဉ်ဆန်သော ထိုနည်းပညာများသည် တစ်နေ့နေ့တွင် ပေါ်ပေါက်လာနိုင်သည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ် မလွဲပေ။ သို့သော် စာထဲတွင် ရေးသားထားသော အရာများကို ကာတွန်းစာအုပ်များနှင့် သိပ္ပံခေတ်လွန် ဇာတ်ကားများတွင်သာ ဟာရုမိ တွေ့ဖူးခဲ့သည်။
ထိုနေ့ တစ်နေ့လုံး ဟာရုမိ ဦးနှောက်ခြောက်နေခဲ့သည်။ ညရောက်သောအခါ သူသည် စာရေးစားပွဲရှေ့တွင် ထိုင်ပြီး စာရွက်ဖြန့်ကာ စာ စရေးတော့သည်။ နာမီယာကုန်စုံဆိုင်သို့ စာရေးသည်ဟု ပြောရန်ပင် လိုမည် မထင်။ နောက်ဆုံး ပြန်စာဟု ဆိုထားသော်လည်း စက်တင်ဘာလ ၁၃ ရက်နေ့ ည ၁၂ နာရီ မလွန်သေးသောကြောင့် မျှော်လင့်ချက် ရှိသေးသည်ဟု ယူဆမိသည်။
အနာဂတ်တွင် ဖြစ်ပျက်လာမည့် အကြောင်းအရာများကို မည်သို့ သိရှိထားပါသနည်းဟု စာထဲတွင် မေးမြန်းထားသည်။ ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲသည်ဟု ဆိုစေကာမူ သူ သိလိုကြောင်းနှင့် ထိုသို့ သိရှိမှသာ သူ ဘာဆက် လုပ်သင့်သည်ကို ဆုံးဖြတ်နိုင်မည် ဖြစ်ကြောင်း ထည့်ရေးထားလေသည်။
ည ၁၁ နာရီ ထိုးခါနီးအချိန်တွင် သူသည် အိမ်ထဲမှ ခြေဖျားထောက်၍ ထွက်လာခဲ့ပြီး ကုန်စုံဆိုင် ရှိရာသို့ စက်ဘီးကို နင်းလာခဲ့သည်။
ဆိုင်အနားသို့ ရောက်သောအခါ သူ နာရီကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ၁၁ နာရီ ၅ မိနစ်။ ကိစ္စ မရှိသေး။ အချိန်မီသေးသည်။ ထိုသို့ တွေးတောရင်း ဆိုင်အရှေ့သို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။
သို့သော် တစ်ဒင်္ဂအတွင်းမှာပင် သူ့ခြေလှမ်းများကို တုံ့ရပ်လိုက်သည်။
နာမီယာကုန်စုံဆိုင်ကို ရှင်းရှင်းပြတ်ပြတ် မြင်လိုက်ရသည့် အချိန်မှာပင် အရာအားလုံးသည် ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ နားလည်သွားသည်။
ယခင်က ဆိုင်အနှံ့တွင် ပျံ့နှံ့နေခဲ့သော ထူးခြားသည့် အငွေ့အသက်များ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။ ယခု မျက်စိရှေ့တွင် မြင်တွေ့နေရသည့် အရာသည် လုပ်ငန်း ရပ်ဆိုင်းထားသော သာမန် ဆိုင်ခန်းတစ်ခန်းမျှသာ ဖြစ်နေတော့သည်။ အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့ ခံစားနေရသည်ကို သူ ရှင်းမပြတတ်။ သို့သော် သူ သိနေသည်။
ယခုအချိန်တွင် စာထည့်လိုက်လျှင်လည်း ဘာမျှ အကျိုးရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။ ဟာရုမိသည် စက်ဘီးပေါ်သို့ ပြန်တက်လိုက်ပြီး အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
နောက်လေးလ ကြာသောအခါ သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက် မှန်ကန်ကြောင်း သိလာခဲ့ရသည်။ ထိုစဉ်က ဟာရုမိသည် နှစ်သစ်ကူးရန်အတွက် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ နှစ်သစ်ကူး ပွဲတော်နေ့တွင် သူနှင့် ရှီဇုကိုသည် အနီးအနားရှိ ဘုံကျောင်းသို့ ဘုရားဖူး သွားကြသည်။ ရှီဇုကိုသည် နာမည်ကျော် စူပါမားကတ်ကြီး တစ်ခု၏ မိခင်ကုမ္ပဏီတွင် ဤနွေဦးမှ စ၍ အလုပ်ဝင်ရမည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ဓားသိုင်းသည်လည်း သူ့ဘဝထဲမှ နေရာဖယ်ပေးရတော့မည်။ ပြိုင်ပွဲများတွင်လည်း နောက်နောင် ပါဝင်တော့မည် မဟုတ်။
ဟာရုမိက သူ့အစား နှမြောနေမိသည်။ ရှီဇုကိုကတော့ ပြုံးလျက် ခေါင်းခါယမ်းနေသည်။
“ဓားသိုင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါ့မှာ ဘာအနှောင်အဖွဲ့မှ မရှိတော့ဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီလောက်နဲ့ လုံလောက်သွားပါပြီ။ မော်စကိုအိုလံပစ်မှာ ဝင်ပြိုင်နိုင်ဖို့အတွက် ငါ အားသွန်ခွန်စိုက် ကြိုးစားခဲ့ပြီးပြီပဲ။ ကောင်းကင်မှာ ရှိတဲ့ သူလည်း ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်နားလည် ပေးမှာပါ” ပြောရင်း သူ ကောင်းကင်ပေါ်သို့ မော့ကြည့်လေသည်။ “အခုက စပြီး ငါ့ဘဝရဲ့ နောင်ရေးအတွက် စီမံကိန်း ဆွဲရတော့မယ်။ အရင်ဆုံး အလုပ်ကြိုးစားပြီး လုပ်ရမယ်။ ပြီးရင် ဖူးစာဖက် ရှာရမယ်”
“ဖူးစာဖက်?”
“ဟုတ်တယ်။ ငါ မြန်မြန် အိမ်ထောင်ပြုပြီး ကျန်းမာသန်းစွမ်းတဲ့ ဘေဘီလေးတစ်ယောက် မွေးရမယ်” ရှီဇုကိုက စပ်ဖြဲဖြဲ မျက်နှာပေးဖြင့် ပြုံးလိုက်သောကြောင့် နှာခေါင်းပေါ်တွင် အရေးအကြောင်းတချို့ ထင်ပေါ်လာသည်။ လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်ခန့်က အသည်းကွဲ၍ ရရှိခဲ့သော ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များကို သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ရှာမတွေ့နိုင်တော့ပေ။ ‘စိတ်ဓာတ် ခိုင်မာလိုက်တာ’ ဟာရုမိ စိတ်ထဲမှ ချီးကျူးနေမိသည်။
“ဪ … ဒါနဲ့” ဘုံကျောင်းမှ အပြန်လမ်းတွင် ရှီဇုကိုသည် တစ်ခုခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် စကားစလာသည်။ “ပြီးခဲ့တဲ့ နွေရာသီတုန်းက နင့်ကို ပြောခဲ့တဲ့ အကြောင်း မှတ်မိသေးလား။ ကိုယ့်မှာရှိတဲ့ အခက်အခဲ ပြဿနာတွေကို ရင်ဖွင့်လို့ ရတယ်ဆိုတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ကုန်စုံဆိုင်အကြောင်းလေ”
“မှတ်မိတယ်။ နာမီယာကုန်စုံဆိုင်ကို ပြောတာ မဟုတ်လား” ဟာရုမိက စိတ်တထင့်ထင့်ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူ နာမီယာကုန်စုံဆိုင်နှင့် စာပေးစာယူ လုပ်ခဲ့ကြောင်းကို ရှီဇုကိုအား ပြောပြမထားပေ။
“အဲဒီဆိုင်က အခုမှ လုံးဝ ရပ်နားသွားပြီ။ ဆိုင်ရှင် အဘိုးကြီး ကွယ်လွန်သွားပြီလို့ ကြားတယ်။ ဆိုင်ရှေ့မှာ ဓာတ်ပုံရိုက်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို တွေ့လို့ မေးကြည့်ဖြစ်တာ။ သူက ဆိုင်ရှင်ရဲ့ သားလို့ ပြောတာပဲ”
“ဪ … ဘယ်တုန်းက ဆုံးတာတဲ့လဲ”
“ငါ သူ့သားနဲ့ တွေ့တာတော့ ၁၀ လပိုင်းကပဲ။ အဲဒီတုန်းကတော့ သူ့အဖေ ပြီးခဲ့တဲ့ လကပဲ ဆုံးတယ်လို့ ပြောတယ်။”
အံ့ဩလွန်းသောကြောင့် ဟာရုမိ အသက်ရှူရန်ပင် မေ့သွားခဲ့သည်။ “ဒါဆို … ဆိုင်ရှင်အဘိုးကြီးက စက်တင်ဘာလထဲမှာ ဆုံးတာပေါ့”
“အဲဒီလို ဖြစ်မှာပေါ့”
“စက်တင်ဘာလ ဘယ်နှရက်နေ့လဲ”
“အဲဒါတော့ မမေးမိဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ မေးကြည့်ကြည့်တာ”
“ဆိုင်တံခါးကို အမြဲ ပိတ်ထားတာက ဆိုင်ရှင်အဘိုးကြီး ကျန်းမာရေး မကောင်းလို့ ဖြစ်မယ် ထင်တယ်။ ဒါပေမယ့် အကြံပေးတဲ့ အလုပ်ကတော့ ဆက်လုပ်နေတုန်းပဲ။ အဲဒီလိုသာဆိုရင် ငါက နောက်ဆုံး အကြံဉာဏ်တောင်းတဲ့ သူပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ် ထင်တယ်။ အဲဒီလို တွေးမိတိုင်း စိတ်ထဲ တအုံ့နွေးနွေးနဲ့”
“မဟုတ်ဘူး။ ငါကမှ နောက်ဆုံးတစ်ယောက်” ဟာရုမိက ထိုသို့ ပြောလိုက်ချင်သော်လည်း မျိုသိပ်ထားလိုက်သည်။ ဆိုင်ရှင်အဘိုးအိုသည် စက်တင်ဘာလ ၁၃ ရက်နေ့တွင် အနိစ္စ ရောက်ခဲ့ခြင်းလော။ သူ ထိုသို့ မတွေးဘဲ မနေနိုင်။ စက်တင်ဘာလ ၁၃ ရက်ထက် လွန်၍ သူ အသက် ဆက်ရှင်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ကြောင်းကို သူ ကြိုသိထား၍သာလျှင် စာထဲ၌ ထိုနေ့ကို နောက်ဆုံးထား ဆက်သွယ်ရန် ရေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။
ထိုသို့သာ အမှန်ဖြစ်မည် ဆိုလျှင် ဆိုင်ရှင် အဘိုးအိုတွင် အနာဂတ်ကို ကြိုမြင်နိုင်သော အစွမ်းသတ္တိထူးများ ပိုင်ဆိုင်ထားသည်မှာ သေချာနေသည်။ မိမိ၏ နောက်ဆုံးရက်ကိုပင် အပိုင် တွက်ထားနိုင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။
လွယ်လွယ်နှင့် မယုံကြည်ရန် ဆင်ခြင်တုံတရားက တစ်ဘက်မှ တားမြစ်နေသော်လည်း နောက်တစ်ဘက်တွင်မူ ထိုသို့ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိကြောင်း အခိုင်အမာ သက်သေတည်နေလေသည်။
ထိုသို့ဆိုလျှင် ……
နောက်ဆုံး ပြန်စာထဲမှ အကြောင်းအရာများ အားလုံးသည် တကယ့် အမှန်တရားများသာ ဖြစ်ရပေတော့မည်။
(စ)
၁၉၈၈ ခု၊ ဒီဇင်ဘာလ။
ဆီဆေး ပန်းချီကားများဖြင့် အလှဆင်ထားသော အခန်းတစ်ခန်းအတွင်း၌ ဟာရုမိသည် မြေအရောင်းအဝယ် သဘောတူ စာချုပ်တစ်ခုကို လက်မှတ်ရေးထိုးနိုင်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။ ယခုနှစ်များအတွင်း ထိုသို့သော စာချုပ် အများအပြားကို သူ လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့သည်။ သိန်း ၁၀၀ တန်ဖိုးရှိသော အရောင်းအဝယ်များမှာ သူ့အတွက် ဘာမျှ မပြောပလောက်တော့ပေ။ ယခုစာချုပ်မှာ ထိုမျှပင် တန်ဖိုး မရှိ သော်လည်း ယခင်က သူ မကြုံတွေ့ခဲ့ရဖူးသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများက သူ့အား ထိုးနှက်နေကြသည်။ ဤစာချုပ်ပါ အဆောက်အအုံအပေါ်တွင် ထားရှိသော သူ၏ သံယောဇဉ်သည် ယခင်က သူ ဝယ်ရောင်းလုပ်ခဲ့သော အရာများနှင့် မည်သို့မျှ မနှိုင်းယှဉ်အပ်ပေ။
“တကယ်လို့ စာချုပ်ပါ အကြောင်းအရာတွေ အပေါ် အလိုမကျတာ မရှိဘူးဆိုရင် ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီနေရာမှာ လက်မှတ်ထိုး၊ တံဆိပ်နှိပ်ပေးပါ ခင်ဗျာ” ဒွန်ဟီးလ် အနောက်တိုင်း ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အိမ်ရာအကျိုးဆောင် ကုမ္ပဏီ၏ ဝန်ထမ်းသည် ဟာရုမိဘက်သို့ လှည့်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ အမူအရာက ယန်း ၂ သိန်းဟူသော ပမာဏကို ဘာမျှ အလေးမထားသည့်နှယ်။ ဗျူတီပါလာသို့ မကြာခဏ သွားပြီး မျက်နှာ ပေါင်းတင်ထားသောကြောင့် ဖြစ်မည်။ သူ၏ အရေပြားမှာ နို့နှစ်ရောင် ပေါက်နေသည်။
ဟာရုမိ၏ ကုမ္ပဏီနှင့် စီးပွားလုပ်ဖက် ဖြစ်သော ဘဏ်ကြီးတစ်ခုက ရှင်ဂျုကုဘဏ်ခွဲပေါ်ရှိ အခန်းတစ်ခန်းကို အရောင်းအဝယ်ကိစ္စအတွက် အသုံးပြုရန် သူတို့အား ငှားပေးထားသည်။ ထိုအခန်းထဲတွင် အကျိုးဆောင်အဖြစ် ဆောင်ရွက်သော ဒွန်ဟီးလ်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသားအပြင် ခြံမြေ၏ ပိုင်ရှင်များ ဖြစ်ကြသော တာမူရာ ဟိဒေအို၊ ကိုဇုကာ ခိုးကိုနှင့် ခိုးကို၏ အမျိုးသား ရှိဂေကာဇုတို့လည်း ရှိနေကြသည်။ ခိုးကိုသည် ယခုအခါ အသက် ၅၀ ကျော်ပြီ ဖြစ်၍ သူ့ခေါင်းပေါ်တွင် ဆံပင်ဖြူများ မင်းမူနေလေပြီ။
ဟာရုမိသည် မြေပိုင်ရှင်များကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ဟိဒေအိုနှင့် ခိုးကိုတို့က ခေါင်းငုံ့နေကြသည်။ ရှိဂေကာဇုကမူ သဘောမကျသည့် ဟန်ဖြင့် မျက်နှာလွှဲနေလေသည်။ ‘တော်တော် အသုံးမကျတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ပဲ’ ဟာရုမိက တွေးမိသည်။ အကယ်၍ မကျေနပ်ချက်များ ရှိနေလျှင် တစ်ဘက်သား၏ မျက်လုံးများကို ရဲရဲ ရင်ဆိုင်နိုင်ဖို့တော့ လိုပေလိမ့်မည်။
ဟာရုမိသည် အိတ်ထဲမှ ဖောင်တိန်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ “အဆင်ပြေပါတယ်” ဟု ဆိုကာ လက်မှတ်ထိုးပြီး တံဆိပ်နှိပ်လိုက်သည်။
“လူကြီးမင်းတို့ အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဒွန်ဟီးလ်နှင့်လူက ပြောသည်။ “အောင်အောင်မြင်မြင်နဲ့ ပြီးဆုံးသွားတဲ့အတွက် ဝမ်းမြောက်မိပါတယ်ဗျာ” သူသည် စာချုပ်စာတမ်းများ အားလုံးကို ကောက်ယူ စုစည်းလိုက်သည်။ အောင်မြင်မှုအတွက် သူ့ကိုယ်သူ ကျေနပ်နေသည့်ပုံ။ အလုပ်ကြီး အကိုင်ကြီး မဟုတ်သော်လည်း ဝန်ဆောင်ခမှာ သူ့လက်မှ ပြေးမလွတ်နိုင်တော့ပြီ။ ထို့ကြောင့်လည်း ဝမ်းသာနေခြင်း ဖြစ်ပေမည်။
စာချုပ်စာတမ်းများကို နှစ်ဦးနှစ်ဘက် စလုံး၏ လက်ထဲသို့ အပ်နှံပြီးသောအခါ ရှိဂေကာဇုက ပထမဦးဆုံး မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ ခိုးကိုကတော့ ခေါင်းငုံ့လျက် ထိုင်နေဆဲပင်။ ဟာရုမိသည် သူ၏ ညာဘက်လက်ကို ခိုးကိုထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သော အခါမှ သူ ခေါင်းထောင်ကြည့်သည်။
“စာချုပ်လည်း ချုပ်ပြီးသွားပါပြီ။ ကျွန်မတို့ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ကြရအောင်”
“အင်း … ကောင်းတာပေါ့” ခိုးကိုသည် ဟာရုမိ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ “ဟိုဟာလေ … ဆောရီးပါပဲ”
“ဘာဖြစ်လို့ တောင်းပန်ရတာလဲ” ဟာရုမိက ပြုံးနေသည်။ “ဒီအတိုင်းက ပိုမကောင်းဘူးလား။ ကျွန်မတို့ နှစ်ဖက်စလုံးအတွက် အကောင်းဆုံး ရလဒ်တစ်ခုပဲလေ”
“ဒါလည်း ဟုတ်ပါတယ်” ခိုးကိုက သူ့ကို တည့်တည့် မကြည့်ရဲပေ။
“ဟေ့” ရှိဂေကာဇုက အော်ပြောလိုက်သည်။ “ဘာငိုင်နေတာလဲ။ သွားကြမယ်”
ခိုးကိုက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ အနားရှိ မိခင်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်သည်။ သူ့အကြည့်က ညှိုးနွမ်းလျက်။
“ကျွန်မ အန်တီကို ပြန်ပို့လိုက်ပါ့မယ်” ဟာရုမိက ပြောသည်။ ဟိဒေအိုသည် သူ၏ အဘွားဖြစ်သော်လည်း သူက အန်တီဟုသာ ခေါ်လေ့ရှိသည်။ “ကျွန်မ တာဝန်ထားပါ”
“အင်း၊ ဒါဆိုလည်း ကျေးဇူးပါပဲ။ အမေ၊ အဲဒီလို ဖြစ်တယ်မလား”
“ဘာဖြစ်ဖြစ် ရပါတယ်” ဟိဒေအိုက ခပ်တိုးတိုး ပြန်ဖြေသည်။
“ကောင်းပြီလေ။ ဟာရုမိ၊ နင်ပဲ ပို့ပေးလိုက်တော့”
ဟာရုမိ၏ အဖြေကိုပင် မစောင့်တော့ဘဲ ရှိဂေကာဇုသည် အခန်းထဲမှ ထွက်သွားလေသည်။ ခိုးကိုက တောင်းပန်သကဲ့သို့ ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်ပြီး အနောက်မှ အပြေးလိုက်သွားသည်။
ဟာရုမိသည် ဘဏ်မှ ထွက်လာပြီး အနီးရှိ ကားရပ်နားကွင်းတွင် ရပ်ထားသော BMW ကားဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ ထို့နောက် ဟိဒေအိုကို သူ့အိမ်သို့ လိုက်ပို့လေသည်။ သို့သော် အတိအကျ ဆိုရပါမူ အိမ်မှာ ဟိဒေအို၏ အိမ် မဟုတ်တော့ပေ။ တာမူရာမိသားစု ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သော နေအိမ်သည် ယခုအခါ ဟာရုမိပိုင် ဖြစ်ခဲ့လေပြီ။ ယနေ့ သူတို့ လက်မှတ်ရေးထိုးခဲ့သော စာချုပ်က ၎င်းကို တရားဝင် ဖြစ်စေခဲ့သည်။
အဘိုးသည် ဇရာ၏ ထုထောင်းမှု ဒဏ်ဖြင့် ယခုနှစ် နွေဦးတွင် ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။ ကျင်ငယ်များ ရွှဲစိုနေသော ခုတင်ပေါ်တွင် နှစ်ရှည်လများ ဝဋ်ခံခဲ့ရသော အစောင့်ရှောက်ခံ ဘဝကို စွန့်ခွာသွားခဲ့သည်။
သူ့အတွက် အချိန် သိပ်မကျန်တော့မှန်း သိလာရသည့် အခါတွင် ဟာရုမိအတွက် စိတ်အဝင်စားဆုံးသော အကြောင်းအရာမှာ အမွေကိစ္စ ဖြစ်သည်။ ပို၍ တိတိကျကျ ပြောရလျှင် သူတို့၏ အိမ်ဖြစ်သည်။ ယခင်က များစွာ ချမ်းသာသော မိသားစု တစ်စုဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ပိုင်ဆိုင်မှုအဖြစ် ထည့်တွက်နိုင်သော အရာမှာ ဤအိမ်တစ်လုံးတည်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။
ဤနှစ်နှစ် သုံးနှစ်အတွင်း အိမ်ခြံဈေးမှာ အဆက်မပြတ် တက်၍သာ နေလေသည်။ တာမူရာအိမ်မှာ တိုကျိုနှင့် နှစ်နာရီခရီးမျှ ကွာဝေးသော်လည်း တန်ကြေးအလွန် ရှိနေသည်။ ဟိဒေအို၏ သမီးနှင့် သားမက်တို့၊ အထူးသဖြင့် သားမက် ရှိဂေကာဇုသည် အစောကြီးကတည်းက ဤအိမ်ကို မျက်စပစ်နေမည်ဟု ဟာရုမိ တွက်ဆမိသည်။ ထိုလူကြီးသည် အားအားရှိတိုင်း အရေမရ အဖတ်မရ အလုပ်များကိုသာ လုပ်တတ်ပြီး အောင်မြင်ပေါက်မြောက်သည်ဟု တစ်ခါမျှ မကြားဖူးပေ။
သူ ထင်ထားသည့် အတိုင်းပင်။ အဘိုးအတွက် ၄၉ ရက် ရက်လည်အလှူ လုပ်ပြီးသည့် နောက်တစ်နေ့တွင် ခိုးကိုသည် ဟိဒေအိုထံသို့ ဆက်သွယ်လာပြီး အမွေခွဲဖို့ ကိစ္စကို တိုင်ပင်ရန် စကားကြောင်းလေတော့သည်။
ခိုးကိုက ဤသို့ တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ပိုင်ဆိုင်မှုမှာ အိမ်တစ်လုံးသာ ကျန်တော့သောကြောင့် ၎င်းကို ဟိဒေအိုနှင့် ခိုးကိုတို့က တစ်ယောက်တစ်ဝက်စီ ခွဲယူကြရန် ဖြစ်သည်။ အိမ်ကို တစ်ဝက်ခွဲခြမ်းရန် မလွယ်ကူသောကြောင့် ယာယီအားဖြင့် အိမ်ကို ခိုးကို၏ နာမည်ဖြင့် အမည်ပေါက် လွှဲပေးထားရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ထို့နောက် အိမ်ခြံမြေလုပ်ငန်း ကျွမ်းကျင်သူများကို ဈေးနှုန်း သတ်မှတ်ခိုင်းပြီး ခိုးကိုက ဟိဒေအိုအား ငွေသားဖြင့် တစ်ဝက် ပေးချေမည်။ ဟိဒေအိုကို ဤအိမ်ပေါ်တွင် ဆက်လက် နေထိုင်ခွင့် ပြုမည် ဖြစ်သော်လည်း အခန်းငှားခကို ခိုးကိုအား ပုံမှန် ပေးဆောင်ရမည်။ ခိုးကိုသည် ၎င်းအခန်းငှားခအတွက် ပေးရန်ရှိသော အိမ်တန်ဖိုး တစ်ဝက်ထဲမှ လစဉ် ခုနှိမ်သွားမည်။
ဤတောင်းဆိုချက်သည် ဥပဒေလမ်းကြောင်းအရ ဘာမျှ ပြဿနာ မရှိပေ။ တရားမျှတသည်ဟု ဆိုနိုင်စရာ ရှိသည်။ သို့သော် ထိုအကြောင်းကို ဟိဒေအိုထံမှ ကြားရစဉ်ကပင် ဟာရုမိသည် သူတို့၏ အကြံဆိုးကို ရိပ်မိနေခဲ့သည်။ ခိုးကိုသည် ပိုင်ဆိုင်မှု အားလုံးကို မောင်ပိုင်စီးပြီး ဟိဒေအိုကိုလည်း တစ်ပြားမျှ ပေးနေစရာ လိုတော့မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် ခိုးကိုသည် အိမ်ကို အချိန်မရွေး ရောင်းထုတ်ပစ်နိုင်သည်။ အိမ်ထဲတွင် နေထိုင်နေသူ ရှိသည်ဟု ဆိုရသော်လည်း ထိုသူမှာ သူ့မိခင် ဖြစ်သောကြောင့် နှင်ထုတ်ပစ်ရန် ခက်ခဲလိမ့်မည် မဟုတ်။ အိမ်မှ နှင်ထုတ်ပစ်လိုက်လျှင် ခိုးကိုအနေဖြင့် ပေးရန် ကျန်ရှိသော အိမ်ဖိုးကို ဟိဒေအိုအား အကျေပေးရန် ဝတ္တရားရှိသည် မှန်သော်လည်း အချိန်ဆွဲ၍ တို့ကနန်း ဆိတ်ကနန်း ပေးနေနိုင်သေးသည်။ ထိုသို့ လုပ်လျှင်လည်း ဟိဒေအိုက တရားစွဲဆိုလိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ တွက်ဆထားပေလိမ့်မည်။
ထိုမျှ ရက်စက်ယုတ်မာသော အကြံအစည်မျိုးကို သမီးအရင်းတစ်ယောက်က ကြံစည် စိတ်ကူးထားသည်ဟု ဟာရုမိက မထင်ရက်ခဲ့ပေ။ နောက်ကွယ်တွင် ရှိဂေကာဇု ရှိရပေလိမ့်ဦးမည်။
သို့ဖြင့် ဟာရုမိသည် ဟိဒေအိုအား ဤသို့ အကြံပေးလိုက်သည်။ ဤအိမ်ကို ဟိဒေအိုနှင့် ခိုးကိုတို့၏ နှစ်ဦးပိုင် ပစ္စည်းအဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး သူက ငွေထုတ်၍ ဤအိမ်ကို ဝယ်ယူလိုက်မည် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် အိမ်ရောင်းရငွေကို သူတို့ သားအမိနှစ်ယောက်က အချိုးကျ ခွဲယူရမည်။ ထို့သို့ ရောင်းချလိုက်သော်လည်း ဟိဒေအိုအနေဖြင့် ဤအိမ်မှ ပြောင်းရွှေ့သွားရန် မလိုအပ်ပေ။
ဟိဒေအိုက ခိုးကိုနှင့် ထိုကိစ္စကို ဆွေးနွေးကြသောအခါ ရှိဂေကာဇုက အနားမှနေ၍ စွက်ဖက်လာပြန်သည်။ “ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အစီအစဉ်အတိုင်း ဘာဖြစ်လို့ မလုပ်ချင်ရတာလဲ”
ဟိဒေအိုက ဤသို့ ဖြေကြားခဲ့သည်။ “ဒီအိမ်ကို ဟာရုမိ ဝယ်လိုက်တာက အကောင်းဆုံးပဲလို့ ငါ ထင်တယ်။ တစ်ခါတလေတော့လည်း ငါ့စိတ်ကြိုက်လေး လုပ်ခွင့်ပြုကြပါဦး”
ထိုသို့သော စကားကြောင့် ရှိဂေကာဇုက ဘာမျှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ပေ။ တကယ်တမ်းလည်း သူ့တွင် ဘာမျှ ပြောပိုင်ခွင့် မရှိ။
ဟိဒေအိုကို အိမ်သို့ ပြန်ပို့ပြီးနောက် ဟာရုမိလည်း ထိုအိမ်တွင် တစ်ညအိပ်လေသည်။ စနေနေ့တွင် ကုမ္ပဏီ ပိတ်သော်လည်း သူ မနက်ဖြန် မနက် စောစောထပြီး တိုကျိုသို့ ပြန်ရဦးမည်။ သူ့တွင် အရေးကြီးသော အလုပ်တစ်ခု လုပ်စရာ ရှိနေသည်။ တိုကျိုဘေး (Tokyo Bay) ရှိ အပျော်စီးသင်္ဘောပေါ်တွင် ပါတီပွဲတစ်ပွဲ ပြုလုပ်ရန် သူသွားရမည်။ မနက်ဖြန်သည် ခရစ္စမတ် အကြိုည ဖြစ်သောကြောင့် လက်မှတ် အစောင် ၂၀၀ မှာလည်း တစ်ခဏအတွင်း ဖြိုက်ခနဲ ရောင်းကုန်သွားခဲ့သည်။
ခုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းလျက် မျက်နှာကျက်ပေါ်မှ သူ ရင်းနှီးထားပြီးသား အရေးအကြောင်းများကို ကြည့်ရင်း အတွေးများထဲ နစ်မြုပ်နေခဲ့သည်။ ဤအိမ်သည် ယခုအခါ သူပိုင်အိမ် ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဆိုသည့်အချက်ကို သူ့ဟာသူ မယုံကြည်နိုင်ဘဲ ရှိနေသေးသည်။ တိုကျိုတွင် နေထိုင်ရန် တိုက်ခန်းတစ်ခန်းကို ဝယ်ယူခဲ့စဉ်က ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော ခံစားမှုနှင့် တခြားစီ ဖြစ်နေသည်။
ဤအိမ်ကို မည်သည့် အကြောင်းနှင့်မျှ ပြန်လည် ရောင်းထုတ်တော့မည် မဟုတ်။ ဟိဒေအို လွန်သွားပြီး နောက်တွင်လည်း တစ်နည်းနည်းဖြင့် ဤအိမ်ကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားမည်။ သူ၏ အပန်းဖြေရာ အိမ်အဖြစ်လည်း သုံးကောင်း သုံးပေမည်။
ဤနှစ်များအတွင်း သူ ဘာလုပ်လုပ် အဆင်ပြေပြေ အောင်မြင် အထမြောက်ခဲ့သည်ချည်းသာ။ အဆင်ပြေနေလွန်းသောကြောင့် လန့်၍ပင် လာလေသည်။ စွမ်းအားတစ်ခုခုက သူ့အား စောင့်ရှောက်နေသည်ဟု သူ ယူဆချင်လာသည်။
ထိုစာကို လက်ဝယ် ရရှိပြီးကတည်းက စတင်ခဲ့သည်ဟု ဆိုရပေမည်။
သူ့မျက်စိများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။ တစ်မူထူးသော လက်ရေးလက်သားနှင့် စကားလုံးများက သူ့အာရုံထဲ ထင်ဟပ်လာကြသည်။ နာမီယာကုန်စုံဆိုင်မှ ဆန်းပြားလှသည့် ပေးစာတစ်စောင်။
စာပေါ်မှ အကြောင်းအရာများကို ယုံကြည်ရခက်နေခဲ့ပြီး နေ့ဝက်မျှ ဦးနှောက်ခြောက်ခဲ့ရသော်လည်း ဟာရုမိသည် ထိုညွှန်ကြားချက်အတိုင်း လိုက်နာဆောင်ရွက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ တခြား နည်းလမ်းကောင်း တစ်ခုခုကို ရှာမတွေ့ခဲ့သောကြောင့်လည်း ဖြစ်ပေမည်။ စိတ်အေးလက်အေး စဉ်းစားကြည့်သောအခါ တိုမိအိုကာကို မှီခိုနေလျှင် အမှန်ပင် အန္တရာယ်ရှိကြောင်း ရိပ်စားမိလာသည်။ ထို့အပြင် စီးပွားရေး ပညာရပ်ကို သင်ကြားထားလျှင် နောင်တစ်ချိန်၌ အသုံးမဝင်တော့ဟု မဆိုနိုင်။
သူသည် နေ့ခင်း ကုမ္ပဏီအလုပ်ကို ထွက်ပစ်လိုက်ပြီး နည်းပညာကောလိပ်သို့ တက်ရောက် ပညာသင်ယူခဲ့သည်။ အချိန်ပို ရသည့် အခါတိုင်းတွင် သူသည် စတော့ရှယ်ယာ၊ အိမ်ခြံမြေလုပ်ငန်းနှင့် ဆိုင်သော သင်တန်းများကို တက်ရောက်ဖြေဆိုခဲ့ပြီး အောင်လက်မှတ်များ ရယူခဲ့သည်။
ညပိုင်းတွင်လည်း ဘားမယ်အလုပ်ကို ယခင်ကထက် ပို၍ ကြိုးစားလုပ်ခဲ့သည်။ ထိုသို့ပင် လုပ်သော်ငြားလည်း အလွန်ဆုံး ၇ နှစ်သာ လုပ်မည်ဖြစ်ကြောင်း သူ ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ ထိုသို့ အချိန် ကန့်သတ်ထားသောကြောင့်လည်း ပို၍ အားသွန်ခွန်စိုက် လုပ်နိုင်ခဲ့လေသည်။ ဘားမယ်အလုပ်၏ နှစ်သက်စရာ ကောင်းသော အားသာချက်မှာ အားစိုက်ထုတ်မှု ပိုများလေလေ အကျိုးခံစားခွင့် ပိုရလေလေ ဖြစ်သည်။ သူ့ကို အားပေးသော ပုံမှန် ဖောက်သည်များလည်း များသည်ထက် များလာပြီး ဆိုင်တွင် ရေပန်းအစားဆုံးနှင့် ဝင်ငွေအကောင်းဆုံး ဘားမယ်တစ်ယောက် ဖြစ်လာလေသည်။ ချစ်သူအဖြစ် နေထိုင်ရန် ငြင်းဆန်လိုက်သောကြောင့် တိုမီအိုကာနှင့် မိတ်ပျက်ခဲ့ရသော်လည်း ထိုသို့သော နစ်နာမှုမျိုးကို မကြာခင်မှာပင် ဖာထေးလိုက်နိုင်ခဲ့သည်။ စားသောက်ဆိုင်ပေါင်း များစွာကို ကူညီပေးခဲ့ဖူးသည် ဆိုသော တိုမီအိုကာ၏ စကားများမှာ လေလုံးထွားခြင်း သက်သက်မျှသာ ဖြစ်ကြောင်း နောက်မှ သိလာခဲ့ရသည်။
၁၉၈၅ ခု၊ ဇူလိုင်လတွင် ဟာရုမိသည် သူ၏ ပထမဆုံး ခြေလှမ်းကို စတင်လိုက်သည်။ သူ နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းလာခဲ့သော ငွေမှာ သိန်း ၃၀၀ ကျော် ရှိခဲ့ပြီ။ ထိုငွေများဖြင့် ယိုဇုယာရှိ တိုက်ခန်းဟောင်းတစ်ခန်းကို စတင် ဝယ်ယူလိုက်သည်။ ဈေးကွက်အခြေအနေ မည်သို့ပင် ပြောင်းလဲသွားစေကာမူ ၎င်းတိုက်ခန်း၏ ဈေးနှုန်းမှာ ထို့ထက် ကျသွားစရာ အကြောင်း မရှိတော့မှန်း သူ လေ့လာသိရှိထားသည်။
နောက်နှစ်လခန့် ကြာသောအခါ ကမ္ဘာ့စီးပွားရေး အခြေအနေသည် ငလျင်ကြီးတစ်ခုသဖွယ် အကြီးအကျယ် လှုပ်ခတ်လာလေသည်။ Plaza Accord သဘောတူညီချက်ကြောင့် ဂျပန်ယန်းငွေမှာ တန်ဖိုးတက်လာပြီး ဒေါ်လာတန်ဖိုးမှာ ထိုးကျသွားသည်။ ထိုအခြေအနေကြောင့် ဟာရုမိ အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ဂျပန်နိုင်ငံသည် ပို့ကုန်ဦးစားပေး နိုင်ငံဖြစ်သောကြောင့် ယန်းငွေက အတက်ချည်း ဆက်တက်နေခဲ့လျှင် တိုင်းပြည် စီးပွားရေးကို များစွာ ထိခိုက်လာနိုင်သည်။
ထိုအချိန်တွင် ဟာရုမိသည် စတော့ရှယ်ယာ လောကတွင် ဝင်ရောက် ကစားနေလေပြီ။ ဈေးကွက် မငြိမ်မသက် ဖြစ်လာသည်နှင့်အမျှ ရှယ်ယာဈေးနှုန်းမှာလည်း အကျဘက်သို့သာ ဦးတည်နေတော့မည်။
မည်သို့ ပြုလုပ်ရပါအံ့နည်း။ ဟာရုမိ အတွေးရ ကျပ်နေသည်။ ယခုအခြေအနေမှာ မစ္စတာနာမီယာ၏ ဟောကိန်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။
သို့သော် တိုင်းပြည်မှာ အဆိုးဆုံး အခြေအနေသို့ ရောက်မသွားခဲ့ပေ။ ယိုင်နဲ့နေသော စီးပွားရေးကို ကယ်တင်နိုင်ရန်အတွက် ဂျပန်အစိုးရသည် အတိုးနှုန်း လျှော့ချရေး မူဝါဒကို ကျင့်သုံးပြီး အများပိုင် ကုမ္ပဏီများတွင် အစုလိုက် အပြုံလိုက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမည် ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။
၁၉၈၆ နှစ် နွေရာသီတွင် ဟာရုမိထံသို့ ဖုန်းတစ်ကော ဝင်လာသည်။ တစ်ပတ်ရစ် တိုက်ခန်း ဝယ်ခဲ့သော အိမ်ခြံမြေကုမ္ပဏီထံမှ ခေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသူက ဟာရုမိအား မေးခဲ့သည်။ “ခင်ဗျား အဲဒီကို ပြောင်းနေဖို့ စိတ်ကူး မရှိသေးဘူး ထင်တယ်။ အဲဒါကို ဘယ်လိုလုပ်မယ် စိတ်ကူးထားသလဲ သိပါရစေ ခင်ဗျာ” ဟာရုမိက တိကျသော အဖြေကို မပေးခဲ့။ အကယ်၍ ပြန်ရောင်းရန် ဆန္ဒဖြစ်ပေါ်လာလျှင် သူတို့ကို ဆက်သွယ်ပါမည် ဟုသာ ပြန်ဖြေခဲ့သည်။
အိမ်ခြံမြေဈေးများ မိုးမျှော်လာကြလေပြီ။
သူက စိတ်မဝင်စားသေးပါဟု ပြောပြီး ဖုန်းချလိုက်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ သူ ဘဏ်သို့ ချက်ချင်း ထွက်လာခဲ့သည်။ ယိုဇုယာမှ တိုက်ခန်းကို အပေါင်ထားလျှင် ဘဏ်မှ ငွေ မည်မျှ ချေးယူနိုင်မည်နည်း ဆိုသည်ကို သူ သိလိုသည်။ ရက်အနည်းငယ် အကြာတွင် ဘဏ်က သူ့ထံ ပြန်၍ ဆက်သွယ်လာခဲ့သည်။ ဘဏ်မှ ချေးယူနိုင်မည့် ငွေပမာဏကို ကြားသိရသောအခါ သူ အထိတ်တလန့် ဖြစ်ခဲ့ရပြန်သည်။ သူ ဝယ်ယူခဲ့စဉ်က တိုက်ခန်းတန်ဖိုး၏ တစ်ဆခွဲ ဖြစ်သည်။
သူ ဘဏ်တွင် ငွေချေးရန် လျှောက်ထားလိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အိမ်ခြံများ၏ ဈေးကွက်အခြေအနေကို လေ့လာတော့သည်။ ဝါဆေဒါတွင် သင့်လျော်သည့် တိုက်ခန်းကို ရှာတွေ့သောအခါ ဘဏ်ချေးငွေဖြင့် ၎င်းကို ဝယ်ယူလိုက်သည်။ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အိမ်ဈေးများ တက်သွားပြန်သည်။ အိမ်ဈေးများသည် အလျင်အမြန် ထိုးတက်နေသောကြောင့် ဘဏ်အတိုးနှုန်းလည်း လိုက်မမီနိုင်အောင် ဖြစ်နေတော့သည်။
ယခုအခါ သူသည် ဒုတိယတိုက်ခန်းကို အပေါင်ထားပြီး ဘဏ်မှ ငွေထပ်ချေးပြန်သည်။ ထိုအခါတွင် ချေးငွေဌာနမှ အရာရှိသည် သူ့ကို ကုမ္ပဏီထောင်ရန် အကြံပြုလေသည်။ ကုမ္ပဏီနှင့် ဆိုလျှင် သူ၏ ဘဏ္ဍာရေး ကိစ္စများကို ပိုမို လွယ်ကူစွာ စီမံနိုင်ပေမည်။ ထိုသို့ဖြင့် ‘ပါပီကုမ္ပဏီ’ စတင် မွေးဖွားလာခဲ့သည်။
မစ္စတာနာမီယာ၏ အနာဂတ်ဟောကိန်းများမှာ အမှန်ပင် ဖြစ်ကြောင်း ဟာရုမိအနေဖြင့် သံသယ မဝင်တော့ပြီ။
၁၉၈၇ ခု ဆောင်းကုန်သည်အထိ ဟာရုမိသည် တိုက်ခန်းများကို ဝယ်လိုက် ရောင်းလိုက် လုပ်နေခဲ့သည်။ တိုတောင်းသော တစ်နှစ်တာ ကာလအတွင်းမှာပင် တိုက်ခန်းတို့၏ ဈေးနှုန်းများမှာ သုံးဆခန့်အထိ တက်သွားခဲ့လေသည်။ ထို့အတူပင် စတော့ရှယ်ယာ၏ ဈေးနှုန်းများကလည်း တက်ရိပ်သာ ပြနေခဲ့သည်။ သူ၏ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံ ငွေမှာလည်း နှင်းဘောလုံးကဲ့သို့ လှိမ့်လေကြီးလေ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူသည် ဘားမယ်အလုပ်ကို နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာ လာခဲ့သော်လည်း ဘားမယ်လုပ်စဉ်က သိရှိလာခဲ့ရသော အပေါင်းအသင်းများကိုကား အဆက်အသွယ် မဖြတ်ခဲ့ပေ။ ထိုအပေါင်းအသင်းများ၏ အဆက်အသွယ်ကို အသုံးချပြီး ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲများ စီစဉ်ခြင်း၊ ပါတီပွဲများ ကျင်းပခြင်း၊ ဧည့်ခံပွဲများ စီမံပေးခြင်း စသည့် လုပ်ငန်းများကို လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်သည် စီးပွားရေး စန်းပွင့်သော အချိန်အခါကောင်း ဖြစ်သောကြောင့် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း တစ်နေရာမဟုတ် တစ်နေရာတွင် ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲများ ကျင်းပနေကြသည် ဖြစ်၍ သူ့အတွက် လုပ်စရာ အလုပ်မှာ ပုံထနေတော့သည်။
၁၉၈၈ ခုနှစ် အရောက်တွင် သူ၏ လက်ဝယ်ရှိ ပစ္စည်းများကို ပြန်လည်သုံးသပ်ရန် အချိန်ကျလာသည်။ သူ့တွင် အိမ်ခြံများ၊ စတော့ရှယ်ယာများနှင့် မြေယာအစုစပ် ရှယ်ယာများ ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ ဈေးနှုန်းများမှာ တက်ရိပ် ပြနေသော်လည်း ဂိတ်ဆုံးသို့ ရောက်လုရောက်ခင် ဖြစ်နေပြီဟု ယူဆရသည်။ အခြေအနေများမှာ အကောင်းဘက် ရှိနေသေးသည်ဟု ဆိုရသော်လည်း အနိုင်နှင့် ပိုင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ မစ္စတာနာမီယာ၏ စကားကို သူ ယုံကြည်သည်။ ရင်းနှီးမြှုပ်မှုကို ဒိုးဆက်ကစားခြင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပြီး ပြောပြခဲ့သော မစ္စတာ နာမီယာ၏ စကားကို ကြားယောင်လာသည်။ အသေအချာ စဉ်းစားကြည့်လျှင် လောက၌ ဘယ်အရာမှ ထာဝရ မမြဲပေ။ စီးပွားရေးသည်လည်း အစဉ်အမြဲ ကောင်းနေနိုင်မည် မဟုတ်။
မကြာခင်တွင် ၁၉၈၈ ခုလည်း ကုန်လွန်သွားတော့မည်။ နောက်တစ်နှစ်သည် မည်သို့သော နှစ်တစ်နှစ် ဖြစ်လာဦးမည်နည်း။ ဟာရုမိသည် တစိမ့်စိမ့် တွေးရင်း အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲသို့ တိုးဝင်သွားလေတော့သည်။
(ဆ)
အပျော်စီး သင်္ဘောပေါ်တွင် ကျင်းပသော ခရစ္စမတ် ပွဲတော်သည် အောင်အောင်မြင်မြင် ပြီးဆုံးသွားသည်။ သို့ဖြင့် ဟာရုမိနှင့် သူ့ဝန်ထမ်းများသည် ဂုဏ်ပြုသည့် အနေဖြင့် မိုးလင်းပေါက် ပျော်လိုက်ကြသည်မှာ ‘ဒွန်ပယ်ရီညွန် ရိုဆေး’ ရှန်ပိန်ပုလင်းရေ မည်မျှ ကုန်သွားသည်ကိုပင် မရေတွက်နိုင်တော့ပေ။ နောက်တစ်နေ့ မနက် အေအိုယာမားရှိ သူ၏ တိုက်ခန်းတွင် အိပ်ရာမှ နိုးလာသော အချိန်၌ အရက်နာကျပြီး ခေါင်းမှာ တဆစ်ဆစ် ကိုက်ခဲနေသည်။
ခုတင်ပေါ်မှ ကုန်းထပြီး တီဗီကို ဖွင့်လိုက်သည်။ တစ်နေရာရာမှ အဆောက်အအုံ တစ်လုံးကို မီးလောင်ကျွမ်းနေကြောင်း ရုပ်ပုံနှင့်တကွ သတင်းတစ်ပုဒ် တင်ဆက်နေသည်။ ဟာရုမိသည် လှုပ်ရှားနေသော ရုပ်ပုံများကို စိတ်မပါ့တပါနှင့် ကြည့်နေရာမှ ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်လာသော စာကြောင်းတစ်ကြောင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ စာကြောင်းမှာ “မီးတဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်နေသော မာရူမစ်ဆူအန် မိဘမဲ့ဂေဟာ” ဟူ၍။
သူသည် မျက်လုံးကို ပွတ်ပြီး အသေအချာ နားစွင့်ထောင်မည် ပြုသောအခါ သတင်းက ပြီးဆုံးသွားပြီ။ တခြား ရုပ်သံလိုင်းသို့ ပြောင်းကြည့်သော်လည်း သူ သိချင်သော သတင်းကို မတွေ့ရတော့ပေ။
သူသည် အဝတ်အစားကို အမြန် လဲပြီး သတင်းစာ ယူရန် မြေညီထပ်သို့ ဆင်းခဲ့သည်။ အလိုအလျောက် တံခါးအဖွင့်အပိတ် စနစ်ရှိသော ကွန်ဒိုများတွင် လုံခြုံမှု စံနှုန်းမှာ မြင့်မားသည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း သတင်းစာနှင့် ပေးစာများကိုမူ မြေညီထပ်ရှိ စာတိုက်ပုံးများတွင် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဆင်းယူရသည်။
တနင်္ဂနွေနေ့ ဖြစ်သောကြောင့် သတင်းစာမှာ အတော် ထူသည်။ ကြော်ငြာများဖြင့် ထူထဲနေခြင်း။ အများစုမှာ အိမ်ခြံမြေကြော်ငြာများ ဖြစ်သည်။
သူသည် သတင်းစာ ခေါင်းစီးအားလုံးကို အပြေးအလွှား ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် မာရူမစ်ဆူအန်၏ မီးဘေးသတင်းကိုကား မတွေ့ရ။ တိုကျိုမြို့နှင့် မသက်ဆိုင်သောကြောင့်လည်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ဒေသတွင်း သတင်းစာတွင် ၎င်းမီးဘေးသတင်းကို တွေ့နိုင်ကောင်းရဲ့ ဟူသော စိတ်ကူးဖြင့် သူသည် ဟိဒေအိုထံသို့ ဖုန်းဆက်ခဲ့သည်။ သူ ထင်ထားသည့် အတိုင်းပင်။ နယ်မြေသတင်းကဏ္ဍတွင် သတင်းတစ်ပုဒ်ပါကြောင်း ဟိဒေအိုက ပြောပြသည်။
ဒီဇင်ဘာလ ၂၄ ရက်နေ့ညတွင် မီး စတင် လောင်ကျွမ်းခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်ဦး သေဆုံးပြီး ဆယ်ဦး ဒဏ်ရာရခဲ့သည်။ သေဆုံးသူမှာ ဂေဟာမှ အမြဲ နေထိုင်သူ မဟုတ်ဘဲ ခရစ္စမတ် ပွဲတော်အတွက် လာရောက် ဖျော်ဖြေပေးရန် ဖိတ်ကြားထားသော အပျော်တမ်း အဆိုတော်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။
သတင်း ကြားကြားချင်း ဂေဟာသို့ ချက်ချင်း ထသွားရန် စိတ်ကူးလိုက်မိသော်လည်း မြေပြင် အခြေအနေ မည်သို့ ဖြစ်နေသည်ကို မသိရသေးသောကြောင့် ဇွတ်တရွတ် မလုပ်မိစေရန် အောင့်အီးထားရသည်။ မီးဘေး သင့်ပြီးခါစ ဖြစ်သောကြောင့် ထိုနေရာတွင် အစစ အရာရာ ရှုပ်ထွေးနေနိုင်သည်။ ယခုလို အချိန်မျိုးတွင် အပြင်လူတစ်ယောက် လာရောက်ခြင်းသည် သူတို့အတွက် ပို၍ ဝန်ပိသွားစေနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။
ဟာရုမိသည် မူလတန်း ကျောင်းဆင်းပွဲ ပြီးသည်နှင့် ဂေဟာမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်း အထက်တန်းကျောင်း တက်စဉ်နှင့် အလုပ် ရသွားသော အခါများတွင်လည်း ဂေဟာသို့ အလည်အပတ် ရောက်ခဲ့သေးသည်။ သို့သော် ဘားမယ်အလုပ် ဝင်ပြီးသည့် နောက်ပိုင်းတွင်မူ သူ ဂေဟာသို့ မရောက်ဖြစ်တော့ပေ။ ဘားမယ် လုပ်နေသည့် မိမိ၏ အဖြစ်ကို ရိပ်မိသွားမှာ ကျိတ်၍ စိုးရိမ်နေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
နောက်တစ်နေ့တွင် ဟိဒေအိုသည် ဟာရုမိ၏ ရုံးခန်းသို့ ဖုန်းဆက်လာသည်။ နံနက်သတင်းစာတွင် မီးဘေး နောက်ဆက်တွဲ သတင်း ပါလာကြောင်း လှမ်း အသိပေးခြင်း ဖြစ်သည်။ မာရူမစ်ဆူအန်၏ ဝန်ထမ်းများနှင့် ကလေးများသည် အနီးအနားရှိ မူလတန်း ကျောင်းတစ်ကျောင်း၏ အားကစားရုံထဲတွင် ယာယီ နေထိုင်နေကြရသည်ဟု သတင်းတွင် ဖော်ပြထားသည်။
ဒီဇင်ဘာ ဆောင်းညအတွင်း အကာမရှိတော့ အားကစားရုံထဲ၌ အိပ်စက်ကြရတော့မည် ….. တွေးကြည့်ရုံဖြင့် ဟာရုမိ၏ ကျောထဲ စိမ့်တက်သွားသည်။
အလုပ်များကို မြန်မြန် လက်စသတ်ပြီးနောက် သူသည် BMW ကို မောင်းကာ ဂေဟာသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ လမ်းတွင်တွေ့သော ဆေးဆိုင်သို့ ဝင်၍ တစ်ခါသုံး အနွေးပေးအိတ် တစ်ဖာနှင့် အဖျားနာပျောက်ဆေးများကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။ ကလေးအတော်များများ အအေးမိကာ ဖျားနာနိုင်သည်။ လမ်းကြုံ၍ စူပါမားကတ်သို့ ဝင်ပြီး အသင့်စား အစားအစာများကိုလည်း ရနိုင်သမျှ များများ ဝယ်လိုက်သည်။ ယခုအခါ စားသောက်ခန်း သီးသန့် မရှိသောကြောင့် ဂေဟာရှိ ဝန်ထမ်းများလည်း အတော် ခေါင်းစားနေကြပေမည်။
ပစ္စည်းများ အားလုံးကို ကားပေါ်တင်ပြီး ဂေဟာသို့ ဆက်လက် မောင်းထွက်လာခဲ့သည်။ Southern All Stars ၏ ‘လူတကာရဲ့ သီချင်း (မင်နာ နော ဥတာ)’ ကို ရေဒီယိုမှ လွှင့်ပေးနေသည်။ သံပြိုင်အပိုဒ်ကို စိတ်လက်တက်ကြွစေရန် ရည်ရွယ်၍ သီဆိုထားကြသော်လည်း ဟာရုမိအတွက်မူ စိတ်ရွှင်လန်းလာဖို့ ဝေးစွ။ ဤတစ်နှစ်တာလုံး အကောင်းတွေချည်းနှင့်သာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆုံစည်းခဲ့ရသော်လည်း နှစ်ကုန်ခါနီးမှ နိမိတ်ဆိုးနှင့် ကြုံရလေတော့သည်။
နှစ်နာရီ ကြာပြီးနောက် မီးလောင်မြေသို့ ဟာရုမိ ရောက်ရှိသွားသည်။ မိမိ၏ မှတ်ဉာဏ်အတွင်းတွင် တည်ရှိနေခဲ့ဖူးသော အဖြူရောင် အဆောက်အအုံကြီးသည် ယခုအခါ မီးသွေးပုံကြီး ဖြစ်နေလေပြီ။ မီးသတ်သမားနှင့် ရဲဘက်၏ စစ်ဆေးမှုများ မပြီးဆုံးသေးသောကြောင့် မီးလောင်မြေအနားသို့ ကပ်ခွင့် မရခဲ့ပေ။ လေသင့်ရာ ပါလာသော ပြာနံ့များက ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပျံ့နှံ့နေလေသည်။
ဝန်ထမ်းများနှင့် ကလေးများ၏ ယာယီ ခိုနားရာ အားကစားရုံသည် ဤနေရာမှ တစ်ကီလိုမီတာ အကွာလောက်တွင် တည်ရှိသည်။ ဂေဟာ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး မီနာဇုကိ ယိုရှီကာဇုသည် ဟာရုမိ လာရောက်မေးမြန်းဖော် ရသည့်အတွက် အံ့ဩခြင်းတစ်ဝက် ဝမ်းမြောက်ခြင်းတစ်ဝက် ခံစားနေရသည်။
“အခုလို အဝေးကြီးကနေ တကူးတက ရောက်လာတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဘဘတော့ ထင်ကို ထင်မထားမိဘူးကွယ်။ သမီးတောင် အရွယ်ရောက်လို့ လူကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေမှကိုး။ အဲ … မဟုတ်သေးပါဘူး။ အောင်မြင်တဲ့ လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီလို့ ပြောမှ ပိုမှန်မယ်” ပြောလျက် ဟာရုမိ ကမ်းပေးထားသော လိပ်စာကတ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ကြည့်နေပြန်သည်။
မီးဘေးကြောင့် စိတ်ပင်ပန်း လူပင်ပန်း ဖြစ်နေ၍လား မဆိုနိုင်။ မစ္စတာ မီနာဇုကိသည် သူ့မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ ရုပ်ပုံထက် များစွာ ချောင်ကျနေသည်။ ယခုဆိုလျှင် သူလည်း အသက် ၇၀ ကျော် ရှိနေလောက်ပြီ။ ရှေ့တစ်ခေါက် သူ့ကို တွေ့ခဲ့စဉ်တုန်းက ခေါင်းပေါ်မှ ဆံပင်ဖြူများမှာ ထူထူထဲထဲ ရှိနေကြသေးသည်။ ယခုတော့ အတော်လေး ပါးလျားကုန်ကြပြီ။
ဟာရုမိ သယ်ဆောင်လာခဲ့သော တစ်ခါသုံး အနွေးပေးအိတ်များ၊ ဆေးဝါးနှင့် စားစရာများကို မစ္စတာမီနာဇုကိက ဝမ်းပန်းတသာ လက်ခံခဲ့သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ယခုလို အချိန်တွင် စားရေးသောက်ရေး ကိစ္စမှာ အမှန်ပင် ခေါင်းခဲစရာ ဖြစ်နေလောက်သည်။
“တကယ်လို့ တခြား အခက်အခဲတွေ ရှိနေရင်လည်း ကျွန်မကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောနိုင်ပါတယ်ရှင်။ ကျွန်မသာ လုပ်ပေးနိုင်မယ့် ကိစ္စမှန်ရင် ကျွန်မ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်”
“ကျေးဇူးပါ သမီးရယ်။ အဲဒီစကားတစ်ခွန်း ကြားရရုံနဲ့ ဘဘတို့ အများကြီး အားရှိသွားပါပြီ” မစ္စတာမီနာဇုကိ၏ မျက်ဝန်းတွင် အရည်လဲ့နေသည်။
“ကျွန်မကို လုံးဝ အားမနာပါနဲ့နော်။ ဒါ ကျွန်မအတွက် ကျေးဇူးပြန်ဆပ်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေးကောင်း တစ်ခုပါပဲ”
“ကျေးဇူးပါကွယ်” မစ္စတာမီနာဇုကိက ထပ်ပြောလိုက်သည်။
ပြန်တော့မည်ဟု စိတ်ကူးနေစဉ်မှာပင် အတိတ်ဟောင်းမှ လူတစ်ယောက်ကို ဟာရုမိ တွေ့လိုက်ရသည်။ မာရူမစ်ဆူအန်တွင် နေထိုင်ခဲ့စဉ်က ဂေဟာတွင် အတူ နေခဲ့ဖူးသော ဖူဂျီကာဝါ ဟီရိုရှိ ဖြစ်သည်။ သူ့ထက် အသက် လေးနှစ်ကျော် ကြီးပြီး အလယ်တန်းကျောင်းပြီးသည်နှင့် ဂေဟာမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ လာဘ်ရွှင်အဆောင်ကဲ့သို့ သူ ဘယ်သွားသွား အမြဲတမ်း ယူဆောင်သွားတတ်သော သစ်သားခွေးရုပ်ကလေးကို ထုလုပ်ပေးခဲ့သူမှာ ဟီရိုရှိပင် ဖြစ်သည်။ ‘ပါပီကုမ္ပဏီ’ ၏ နာမည်မှာလည်း ဤရုပ်တုတွင် မြစ်ဖျားခံသည်ဟု ဆိုရပေမည်။
ဟီရိုရှိသည် ကျွမ်းကျင် ပန်းပုပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူလည်း ဟာရုမိကဲ့သို့ မီးဘေးသတင်းကို ကြားသောကြောင့် အပြေးရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ယခင် သိကျွမ်းခဲ့စဉ်က ကဲ့သို့ပင် စကားများများ မပြောပေ။
ဤမီးသည် မိမိကဲ့သို့ ဂေဟာနှင့် ဆက်နွှယ်ခဲ့ဖူးသူ လူအများစုကို စိတ်လှုပ်ရှားစေခဲ့မည်မှာ ဧကန်မလွဲပေ။ ဟာရုမိက တိုကျိုသို့ အပြန်လမ်းတွင် ဤသို့ တွေးနေမိသည်။
နှစ်သစ်ကူးပြီး များမကြာမီမှာပင် ဂျပန်ဘုရင်မင်းမြတ် ကံတော်ကုန်ရှာပြီး ဟယ်ဆယ်ခေတ်သို့ ကူးပြောင်းသွားသည်။ ဈာပနအခမ်းအနား ကျင်းပစဉ် ကာလအတွင်း၌ ရုပ်သံလိုင်းများ အားလုံးတွင် ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲ အစီအစဉ်များ အားလုံးကို ရပ်နားထားကြရသည်။ နှစ်သစ်၏ ဆူမိုနပန်းပွဲများကိုလည်း ရွှေ့ဆိုင်းထားရလေသည်။
အရာအားလုံး နေသားတကျ ဖြစ်သွားသောအခါတွင် ဟာရုမိသည် မာရူမစ်ဆူအန်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်လာခဲ့သည်။ အားကစားရုံ ဘေးနားတွင် ယာယီ အဆောက်အအုံတစ်လုံး ဆောက်၍ ရုံးခန်း ဖွင့်ထားသောကြောင့် မစ္စတာမီနာဇုကိနှင့် ထိုနေရာတွင် တွေ့ဆုံကြသည်။ ကလေးများသည် ယခုအချိန်ထိ အားကစားကွင်းထဲတွင် နေထိုင်နေရသေးသော်လည်း ယာယီလူနေဆောင်ကို စတင် ဆောက်လုပ်နေလေပြီ။ ထိုယာယီဆောင် ဆောက်ပြီးသည်နှင့် ကလေးများကို အဆောင်သို့ ပြန်ရွှေ့ပြီး ထို့နောက်မှ မူလနေရာတွင် ဂေဟာအသစ်ကို ပြန်လည် ဆောက်လုပ်ကြမည်။
မီးလောင်ရသည့် အကြောင်းအရင်းကိုလည်း စုံစမ်းစစ်ဆေး နိုင်ခဲ့ပြီ။ မီးသတ်နှင့် ရဲဘက်၏ သုံးသပ်ချက်အရ အိုဟောင်းနေပြီ ဖြစ်သော စားသောက်ခန်းမတွင် ဓာတ်ငွေ့ယိုစိမ့်မှု ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပြီး ခြောက်သွေ့သော လေထုအတွင်းရှိ လျှပ်စစ်ဓာတ်နှင့် ပူးပေါင်းကာ မီးထတောက်ခဲ့သည်ဟု ယူဆကြသည်။
“ဒါမျိုး ဖြစ်မလာအောင် ဘဘတို့ အစောကြီးကတည်းက ပြင်ဆောက်ခဲ့သင့်တာ” မီးလောင်သည့် အကြောင်းအရင်းကို ပြောပြပြီးနောက် မစ္စတာမီနာဇုကိ၏ မျက်နှာမှာ နာကျင်မှုကြောင့် ရှုံ့မဲ့နေသည်။
မီးဘေးကြောင့် အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော လူအကြောင်း ပြောပြစဉ်မှာလည်း မစ္စတာမီနာဇုကိ၏ မျက်နှာမှာ မကောင်းလှချေ။ သေဘေး ကြုံခဲ့ရသော အပျော်တမ်း အဆိုတော်သည် ကလေးငယ်တစ်ယောက်ကို ကယ်တင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သောကြောင့်သာ အသက်စွန့်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
“အဲဒီလူ သေဆုံးသွားတဲ့အတွက် အင်မတန်မှ ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ကလေးတွေ အားလုံး ဒုက္ခမရောက်ခဲ့ရတာတော့ အဆိုးထဲက အကောင်းပါပဲရှင်” ဟာရုမိက သူ့ကို နှစ်သိမ့်စကား ဆိုသည်။
“ဟုတ်တော့ ဟုတ်ပါတယ်” မစ္စတာမီနာဇုကိက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ “အဲဒီညက ကလေးတွေ အများစုက အိပ်ကုန်ကြပြီ။ တစ်ခုခုသာ လွဲချော်သွားရင် အခြေအနေက မတွေးဝံ့စရာပဲ။ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဟောင်းက ဘဘတို့ကို ကောင်းကင်ဘုံကနေ စောင့်ရှောက်ပေးနေတာ ဖြစ်မယ်”
“ကျွန်မ သူ့ကို မှတ်မိသလိုပဲ။ သူက ခပ်ပိန်ပိန်နဲ့ အမျိုးသမီးကြီး မဟုတ်လား”
ဟာရုမိသည် ယခင် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဟောင်း၏ နူးညံ့ကြင်နာတတ်သော ရုပ်ပုံလွှာကို ခပ်ဝါးဝါး မှတ်မိနေသေးသည်။ သူသည် ကိုယ်ခန္ဓာ သွယ်လျသော အဘွားအိုတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သို့သော် မစ္စတာမီနာဇုကိက မည်သည့် အချိန်တွင် ဤရာထူးကို ဆက်ခံခဲ့သည်ကိုမူ သူ အမှတ်မရတော့။
“အဲဒါက ဘဘရဲ့ အစ်မပဲ။ ဒီ မာရူမစ်ဆူအန်ကို သူပဲ တည်ထောင်ခဲ့တာလေ”
ဟာရုမိသည် အရေးအကြောင်းများနှင့် ပြည့်နှက်နေသော မစ္စတာမီနာဇုကိ၏ မျက်နှာကို ငေးကြည့်နေသည်။ “ဪ … အဲဒီလိုလား”
“သမီး မသိဘူးလား။ အေးပေါ့လေ။ သမီး အဲဒီတုန်းက ငယ်သေးတာကိုး”
“ကျွန်မ ဒါကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးတာပဲ။ ဘဘရဲ့ အစ်မက ဘာဖြစ်လို့ မာရူမစ်ဆူအန်ကို တည်ထောင်ခဲ့တာလဲ”
“ပြောရရင်တော့ အရှည်ကြီးပေါ့ သမီးရယ်။ ခပ်တိုတို ပြောရရင်တော့ လောကကြီးကို ကျေးဇူးပြန်ဆပ်တာပေါ့”
“ကျေးဇူးဆပ်တယ်?”
“ဘဘကို ကြွားတယ်လို့လည်း မထင်လိုက်နဲ့ဦး။ ဘဘတို့ရဲ့ ဘိုးဘွားတွေက မြေရှင်တွေဆိုတော့ အင်မတန်မှ ချမ်းသာကြတယ်။ မိဘတွေ ဆုံးပါးသွားပြီးတဲ့ နောက်တော့ ဘဘတို့ မောင်နှမနှစ်ယောက်က အဲဒါတွေကို အမွေဆက်ခံရတယ်။ ဘဘကတော့ ကိုယ်ပိုင် ကုမ္ပဏီ ထောင်တာပေါ့လေ။ အစ်မကတော့ ကံဆိုးကြရှာတဲ့ ကလေးတွေကို စောင့်ရှောက်ချင်တယ် ဆိုပြီး မာရူမစ်ဆူအန်ကို တည်ထောင်ခဲ့တာပဲ။ သူ ကျောင်းဆရာမ လုပ်နေတုန်းက စစ်ပွဲကြောင့် ကလေးတွေ အများကြီး မိမဲ့ဘမဲ့ ဖြစ်ခဲ့ကြရတာ သူ မြင်တွေ့နေရတော့ အဲဒီအတွက် စိတ်မချမ်းမြေ့နိုင်ခဲ့ဘူး”
“ဘဘရဲ့ အစ်မ ဆုံးတာက …..”
“လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၉ နှစ်ကပါ။ အဲ … အနှစ်နှစ်ဆယ်တောင် ပြည့်တော့မယ်။ သူက မွေးကတည်းက နှလုံး မကောင်းရှာဘူး။ နောက်ဆုံး အချိန်မှာတော့ အားလုံးက သူ့အနားမှာ သူ့ကို အဖော်ပြုပေးရင်း အိပ်စက် အနားယူသွားသလိုပဲ အေးအေးချမ်းချမ်းနဲ့ ဆုံးသွားရှာတယ်”
ဟာရုမိက ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ခါယမ်းနေသည်။ “စိတ် မကောင်းပါဘူးရှင်။ ကျွန်မ အဲဒါတွေကို လုံးဝ မသိလိုက်ဘူး”
“ဒါ သမီးရဲ့ အပြစ်လည်း မဟုတ်ပါဘူး။ သူရဲ့ နောက်ဆုံးဆန္ဒက အဲဒီသတင်းကို ကလေးတွေဆီ မရောက်စေချင်ဘူးတဲ့လေ။ သူ နေမကောင်းလို့ အနားယူနေတယ်လို့ပဲ ပြောခိုင်းထားတာ။ ဘဘက ကုမ္ပဏီကို ဘဘရဲ့ သားလက်ထဲ အပ်ခဲ့ပြီး သူ့အလုပ်ကို ဆက်ခံခဲ့တာပဲ။ တာဝန်ခံ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး အနေနဲ့ အတော်ကြာကြာ လုပ်ခဲ့သေးတယ်”
“ဘဘ စောစောက ပြောခဲ့တယ်လေ။ ဘဘရဲ့ အစ်မက မာရူမစ်ဆူအန်ကို ကောင်းကင်ဘုံကနေ စောင့်ရှောက်ပေးနေတာ ဖြစ်ရမယ်လို့။ အဲဒါကရော ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ”
“သူကွယ်လွန်ခါနီးမှာ ဘဘတို့ကို တတွတ်တွတ်နဲ့ ပြောနေခဲ့တယ်။ စိတ်မပူကြနဲ့။ သူ ကောင်းကင်ဘုံကနေ အားလုံး ကျန်းမာချမ်းသာဖို့ သူ ဆုတောင်းပေးနေမယ်တဲ့။ ဒါကြောင့် ဒီတစ်ခေါက် မီးဘေးသင့်တော့ အဲဒီကိစ္စကို သတိရသွားတယ်” မစ္စတာမီနာဇုကိက မချိပြုံး ပြုံရင်း နောက်တစ်ခွန်း ထပ်ဖြည့်လိုက်သည်။ “ဒါပေမယ့် အဲဒါက ဘဘ အယူအစွဲ ကြီးနေတာလည်း ဖြစ်ချင် ဖြစ်နေမှာ”
“ဟင့်အင်း၊ ကျွန်မလည်း ယုံတယ်”
“ကျေးဇူးပါကွယ်”
“ဘဘရဲ့ အစ်မမှာ အိမ်သားတွေ မရှိဘူးလား”
မစ္စတာမီနာဇုကိက ချောင်းတစ်ချက် ဟပ်ပြီး ခေါင်းခါပြသည်။ “သူ အိမ်ထောင်မပြုဘဲ တစ်သက်လုံး အပျိုကြီး လုပ်သွားခဲ့တာ။ သူရဲ့ တစ်ဘဝလုံးကို ပညာသင်ကြားရေးမှာပဲ မြှုပ်နှံခဲ့တယ်လို့ ဆိုနိုင်တာပေါ့”
“ဟုတ်လား။ အင်မတန် စိတ်ထား မွန်မြတ်တဲ့လူပဲ”
“အဲဒီလိုတော့ မပြောပါနဲ့ကွယ်။ အဲဒီစကားကို အစ်မ ကြားသွားရင် ကြိုက်မယ် မထင်ဘူး။ သူက သူ့ရင်တွင်းမှာ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ဆန္ဒအတိုင်း နေထိုင်သွားတယ်လို့ပဲ ခံယူထားတာ။ ဒါနဲ့ … သမီးရော။ ဘယ်တော့ အိမ်ထောင်ပြုမှာလဲ။ ဖူးစာဖက်ရော ရှာတွေ့ပြီလား”
မိမိအကြောင်းကို ရုတ်တရက် မေးခွန်း ထုတ်ခံလိုက်ရသောအခါ ဟာရုမိသည် ပျာပြီး စကားများ ထစ်ငေါ့သွားသည်။ “မ … မရှိသေးပါဘူး” လက်ကို ခပ်ဆတ်ဆတ် ခါယမ်းလိုက်သည်။
“ဒီလိုလား။ မိန်းကလေးတွေက ကိုယ်လုပ်နေတဲ့ အလုပ်မှာ ဘဝတန်ဖိုးကို ရှာတွေ့သွားကြပြီ ဆိုရင် အိမ်ထောင်ရေးနဲ့ လွဲကြရတော့တာပဲကွယ့်။ ကုမ္ပဏီကို အာရုံစိုက်လုပ်တာက ကောင်းတဲ့ ကိစ္စပါပဲ။ ဒါပေမယ့် အိမ်ထောင်ဖက်ကောင်း တစ်ယောက်ကို စောစောစီးစီး ရှာထားဖို့လည်း မမေ့နဲ့ဦး”
“ကျွန်မလည်း ဘဘရဲ့ အစ်မလိုပဲ။ ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်ဆန္ဒ စေစားရာအတိုင်းပဲ နေသွားချင်တယ်”
မစ္စတာမီနာဇုကိက ပြုံးနေသည်။ “သမီးက မိန်းမစွမ်းကြီး လုပ်တော့မယ်ပေါ့။ ဒါပေမယ့် အစ်မ အိမ်ထောင် မပြုခဲ့တာက လုပ်ငန်းမှာချည်း စိတ်နှစ်နေရလို့ မဟုတ်ဘူး။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် သူ ငယ်ငယ်တုန်းက ယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ အိမ်ထောင်ပြုဖို့ စိတ်ကူးခဲ့သေးတယ်။ ခိုးပြေးဖို့တောင် ကြံထားကြတာ”
“ဟုတ်လား”
ထိုစကား၏ ဆွဲဆောင်အားကြောင့် ဟာရုမိ၏ ကိုယ်မှာ အရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်လာသည်။
“အဲဒီ ယောက်ျားက သူ့ထက် ၁၀ နှစ်လောက် ပိုကြီးမယ်။ အိမ်နားက စက်ရုံလေးတစ်ရုံမှာ အလုပ်လုပ်နေတာ။ သူက အစ်မရဲ့ စက်ဘီးကို ပြင်ပေးဖူးတော့ အဲဒီကနေ ရင်းနှီးသွားကြတာလေ။ သူတို့က နေ့ခင်း အလုပ်နားချိန်မှာ ခိုးခိုးပြီး ချိန်းတွေ့ကြတယ်။ အဲဒီခေတ်က အပျိုနဲ့လူပျို လမ်းမှာ အတူ တွဲလျှောက်ကြရင်တောင် ဟိုဟိုဒီဒီ အပြောခံရတဲ့ ခေတ်ကိုး”
“သူတို့က ခိုးပြေးကြဖို့ စီစဉ်ထားတာဆိုတော့ မိဘတွေက သူတို့ကို သဘောမတူကြလို့လား”
မစ္စတာမီနာဇုကိက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“အကြောင်းအရင်းက နှစ်ခု ရှိတယ်။ တစ်ခုက အစ်မဟာ အဲဒီတုန်းက အလယ်တန်း ကျောင်းသူလေးပဲ ရှိသေးတာ။ ဒါပေမယ့် အဲဒီပြဿနာက အချိန်နဲ့ ဖြေရှင်းလို့ ရနိုင်ပါတယ်။ အရေးအကြီးဆုံးက ဒုတိယ အကြောင်းအရင်းပဲ။ ဘဘ စောစောကလည်း ပြောထားတယ်လေ။ ဘဘတို့အိမ်က သိပ်ကို ချမ်းသာတယ်။ ပိုက်ဆံရှိတဲ့သူက ဂုဏ်မက်တာပဲ။ အဖေက သမီးကို ဂုဏ်သရေရှိတဲ့ မျိုးရိုးနဲ့မှ လက်ဆက်ပေးချင်တယ်။ ကျောမွဲ စက်ရုံအလုပ်သမားကို အဖတ်တောင် လုပ်ချင်တာ မဟုတ်ဘူး”
ဟာရုမိ၏ စိတ်ဝင်စားမှုမှာ အရှိန်မြင့်လာသည်။ ၎င်းမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၆၀ ခန့်က အကြောင်းအရာ ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော ကိစ္စမျိုးမှာ ထိုခေတ် ထိုအခါအတွက် အထူးအဆန်းတော့ မဟုတ်ပေ။
“သူတို့ ခိုးပြေးဖြစ်ကြလား”
မစ္စတာမီနာဇုကိက ပခုံးပင့်ပြသည်။ “မအောင်မြင်ခဲ့လို့ပေါ့ကွယ်။ အစ်မက ကျောင်းကနေ အပြန်မှာ ဘုံကျောင်း တစ်ကျောင်းထဲ ဝင်ပြီး အင်္ကျီလဲ။ ပြီးရင် ဘူတာရုံကို သွားမယ်လို့ စီစဉ်ထားတာ”
“အင်္ကျီလဲမယ်?”
“ဘဘတို့အိမ်မှာ အိမ်အကူ ကောင်မလေးတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ အဲဒီထဲက တစ်ယောက်က အစ်မနဲ့ အသက် မတိမ်းမယိမ်းပဲ။ အတော်လည်း ရင်းနှီးကြတယ်။ အစ်မက သူ လဲမယ့် အဝတ်အစားတွေကို ဘုံကျောင်းမှာ ကြိုပို့ထားပေးဖို့ သူ့ကို အကူအညီ တောင်းထားတာ။ အဲဒါ အိမ်အကူတွေရဲ့ အဝတ်အစားပါပဲ။ သူဌေးသမီးရဲ့ အပြင်အဆင်နဲ့ ဆိုရင် သိသာ ထင်ရှားလွန်းတာကိုး။ စက်ပြင်ဆရာကလည်း အဝတ်အစား လဲပြီး ဘူတာရုံမှာ သူ့ကို စောင့်နေမှာ။ သူတို့နှစ်ယောက် ဆုံကြပြီ ဆိုမှ ရထားစီးပြီး တစ်နယ်တစ်ကျေး ထွက်ပြေးကြမှာပေါ့။ အစီအစဉ်ကတော့ အလစ်အဟာ မရှိဘူး”
“ဒါပေမယ့် နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ မအောင်မြင်ခဲ့ကြဘူးပဲ”
“ကံမကောင်း အကြောင်းမလှချင်တော့ ဘုံကျောင်းထဲ အစ်မ ရောက်တဲ့အချိန် အဲဒီမှာ တွေ့လိုက်ရတာက သူနဲ့ ချိန်းထားတဲ့ အိမ်အကူ မဟုတ်ဘဲ အဖေငှားထားတဲ့ အလုပ်သမား ကောင်လေးတွေ ဖြစ်နေတယ်။ အဲဒီအိမ်အကူ ကောင်မလေးက အစ်မရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကို သဘောတူထားပေမယ့် စိတ်ထဲ စိုးရိမ်နေတာနဲ့ သူ့ထက် အသက်ကြီးတဲ့ တခြား အိမ်အကူကို သွားတိုင်ပင်ခဲ့တယ်။ အဲဒီလို လုပ်လိုက်တော့ ဘာဆက်ဖြစ်သွားသလဲ ဆိုတာ သမီးလည်း ခန့်မှန်းလို့ ရရောပေါ့”
ငယ်ရွယ်သော ထိုအိမ်အကူ ကောင်မလေး၏ စိတ်ခံစားချက်ကို ဟာရုမိ ကိုယ်ချင်းစာ၍ နားလည်ပေးနိုင်သည်။ သူ ကျင်လည်နေရသော ခေတ်ကာလနှင့် ချိန်ထိုးကြည့်လျှင် သူ့အား အပြစ်ဆို၍လည်း မဖြစ်။
“သူ့ကောင်လေး …. အဲဒီစက်ပြင်ဆရာကရော”
“အဖေက ဘူတာရုံကို လူတစ်ယောက်လွှတ်ပြီး စာတစ်စောင် ပေးခိုင်းလိုက်တယ်။ စာထဲမှာ အစ်မက သူ့ကို မေ့ပစ်လိုက်ဖို့ ရေးထားတာပေါ့”
“ဘဘတို့ အဖေက စာအတုလုပ်ပြီး ပို့ခိုင်းလိုက်တာလား”
“မဟုတ်ဘူး။ အစ်မကိုယ်တိုင် ရေးထားတာ။ အဖေက အဲဒီလူကို အသက်ချမ်းသာ ပေးပါ့မယ်လို့ ကတိပေးတာကြောင့် သူက အဲဒီစာကို ရေးခဲ့တာပေါ့။ အစ်မမှာလည်း ရွေးစရာလမ်း မရှိဘူးလေ။ ရဲဌာနမှာဆိုလည်း အဖေရဲ့ အသိမိတ်ဆွေတွေချည်းပဲ။ တကယ်လို့သာ အဖေက ဒီကိစ္စကို အရေးယူချင်တယ် ဆိုရင် စက်ပြင်ဆရာကို ထောင်ထဲ ဆွဲထည့်ပစ်လိုက်လို့ ရတယ်လေ”
“စက်ပြင်ဆရာက စာဖတ်ပြီးတော့ ဘယ်လို တုံ့ပြန်သလဲ”
မစ္စတာမီနာဇုကိက ခေါင်းကို စောင်းလိုက်သည်။ “ဒါတော့ ဘဘလည်း မသိဘူး။ သေချာတာ တစ်ခုကတော့ သူ မြို့ပေါ်ကနေ ထွက်သွားတာပဲ။ အဲဒီလူက နဂိုကတည်းက မြို့ခံလူ မဟုတ်ဘူးလေ။ သူ့ဇာတိရွာကို ပြန်သွားတယ်လို့ ကြားတာပဲ။ ဟုတ်မဟုတ်တော့ မသိဘူး။ နောက်ပိုင်းတော့ ဘဘ သူနဲ့ နောက်တစ်ခါ ထပ်တွေ့ဖြစ်သေးတယ်”
“အယ် … ဟုတ်လား”
“တွေ့ဖြစ်တာက နောက်သုံးနှစ်လောက် ကြာပြီးမှပါ။ အဲဒီတုန်းက ဘဘက ကျောင်းတက်နေတုန်းပဲ ရှိသေးတာ။ အိမ်ထဲကနေ ထွက်ပြီး မကြာခင်မှာပဲ နောက်ကျောဘက်ကနေ လူတစ်ယောက်ရဲ့ လှမ်းခေါ်သံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ အသက် ၃၀ ပတ်ဝန်းကျင်လောက် ရှိတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ပေါ့။ သူတို့ ခိုးပြေးမယ့် ကိစ္စတွေ ဖြစ်ပျက်နေကြတုန်းက အဲဒီစက်ပြင်ဆရာကို ဘဘက မြင်ခဲ့ဖူးတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် အခု မြင်နေရတဲ့ လူကိုလည်း စက်ပြင်ဆရာပါလို့ ဘဘ မသိခဲ့ဘူး။ သူက စာတစ်စောင် ထုတ်ပြီး အာကီကိုကို ပေးပေးပါလို့ ဘဘကို ပြောလာတယ်။ အင်း ဒါနဲ့ အာကီကိုဆိုတာ အစ်မရဲ့ နာမည်ပေါ့”
“ဒါဆို ဘဘကို သူ့မောင်လေးပါလို့ သိနေလို့ပေါ့”
“ဒါတော့ မပြောတတ်ဘူး။ အဲဒီအိမ်ထဲကနေ ထွက်လာလို့ နောက်ယောင်ခံ လိုက်လာတာလည်း ဖြစ်ချင် ဖြစ်မှာ။ ဘဘက လက်တွန့်နေမိတာပေါ့။ သူက ထပ်ပြောတယ်။ တကယ်လို့ သံသယရှိရင် အဲဒီစာကို မပေးခင်မှာ အရင် ဖောက်ဖတ်ကြည့်ပါတဲ့။ ဒါမှမဟုတ် မိဘတွေကို အရင် အပ်ချင် အပ်လိုက်ပေါ့။ နောက်ဆုံး အာကီကို့ လက်ထဲ ဒီစာရောက်သွားရင် သူ ကျေနပ်ပါပြီတဲ့။ ဒါနဲ့ ဘဘလည်း စာကို လက်ခံလိုက်တယ်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ဘဘလည်း သိပ်ဖတ်ကြည့်ချင်တာကိုး”
“ဘဘ ဖတ်လိုက်ရတယ်ပေါ့?”
“ဖတ်လိုက်တာပေါ့။ စာအိတ်က ပိတ်မထားဘူးလေ။ ကျောင်းကို သွားတဲ့ လမ်းမှာပဲ စာကို ဖတ်လိုက်တယ်”
“စာထဲမှာ ဘာတွေ ရေးထားတာလဲ”
“အဲဒါလား …..” မစ္စတာမီနာဇုကိသည် ဆက်မပြောတော့ဘဲ ပါးစပ်ကို စေ့ထားလေသည်။ ထိုသို့ နှုတ်ဆိတ်လျက် ဟာရုမိကို အကဲခတ်နေသည်။ ထို့နောက် သူ့ပေါင်ကို လက်ဖြင့် ပုတ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောလေသည်။ “သမီးကို ပြောပြနေတာထက် ကိုယ်တိုင် ဖတ်ကြည့်ကြည့်တာ ပိုကောင်းတာပေါ့”
“ရှင် … ကျွန်မကို ပေးဖတ်မယ် …..”
“ခဏလေး”
မစ္စတာမီနာဇုကိ၏ နံဘေးတွင် ကတ်စက္ကူပုံးများစွာ စုပုံထားသည်။ သူသည် စက္ကူပုံးတစ်ပုံးကို ဖွင့်၍ တစ်စုံတစ်ရာကို ရှာဖွေနေလေသည်။ စက္ကူပုံး၏ မျက်နှာစာတစ်ဘက်တွင် ဆော့ပင်ဖြင့် ‘အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ရုံးခန်း’ ဟု ရေးထားသည်။
“မီးစလောင်တဲ့ စားသောက်ခန်းမနဲ့ အလှမ်းဝေးတော့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံးရဲ့ ပစ္စည်းတွေက အပျက်အစီး သိပ် မရှိလှဘူး။ ဘဘတို့ အဲဒီထဲက ပစ္စည်းတွေ အားလုံးကို ဒီ ရွှေ့လာခဲ့တယ်။ အခွင့်ရတုန်း တစ်ခါတည်း မလိုအပ်တော့တာတွေ ရွေးထုတ်ပစ်ရအောင်လေ။ အစ်မပိုင်တဲ့ ပစ္စည်း အတော်များများလည်း ဒီအထဲမှာ ရှိနေသေးတယ်။ အဲ … ဒီဟာပဲ။ ရှာတွေ့ပြီ”
မစ္စတာမီနာဇုကိသည် လေးထောင့်ပုံ သံပုံးတစ်ပုံးကို ဆွဲထုတ်ပြီး ဟာရုမိ၏ အရှေ့မှာတင် အဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။
သံပုံးထဲတွင် ဒိုင်ယာရီစာအုပ် တချို့နှင့် ဓာတ်ပုံတချို့ကို တွေ့ရသည်။ မစ္စတာမီနာဇုကိသည် အထဲမှ စာတစ်စောင်ကို ထုတ်ယူပြီး ဟာရုမိ၏ အရှေ့တွင် ချပေးလေသည်။ စာအိတ်ပေါ်တွင် ‘သို့ – မီနာဇုကိ အာကီကို’ ဟု ရေးထားသည်။
“သမီး ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပဲ ဖတ်ကြည့်ပေတော့” မစ္စတာမီနာဇုကိက ပြောသည်။
“ကောင်းပါ့မလား”
“ကိစ္စ မရှိပါဘူး။ ဒီစာကို ရေးတဲ့သူက စရေးကတည်းက တခြားလူတွေလည်း ဖတ်ကြည့်နိုင်တယ်လို့ သဘောထားပြီး ရေးထားပုံပါပဲ”
“ဒါဆိုလည်း ကျွန်မ ဖတ်ကြည့်လိုက်မယ်”
စာအိတ်ထဲတွင် အဖြူရောင် စာရွက်ခေါက်တစ်ခု ရှိနေသည်။ ဖြန့်ကြည့်သောအခါ ဘောပင်ဖြင့် ရေးထားသော စာလုံးများကို တွေ့မြင်ရသည်။ လက်ရေးလက်သားက လှပသေသပ်လွန်းလှသည်။ စက်ပြင်ဆရာ တစ်ဦး၏ လက်ရေးဖြစ်သည်ဟု ယုံနိုင်စရာပင် မရှိပေ။
❝ ဒီလို ပုံစံမျိုးနဲ့ စာပေးမိတဲ့အတွက် ပထမဆုံးအနေနဲ့ တောင်းပန်စကား ဆိုပါရစေ။ တကယ်လို့ သမားရိုးကျ နည်းနဲ့ စာတိုက်ကနေ ပို့လိုက်တယ် ဆိုရင် ဒီစာကို ဖောက်တောင် မဖတ်တော့ဘဲ စွန့်ပစ်ခံရမယ် ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။
အာကီကို၊ နေကောင်းတယ် မဟုတ်လား။ ကျွန်တော် ယူဂျီပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်က ကုဆုနိုကီ စက်မှုလုပ်ငန်းမှာ အလုပ်လုပ်ခဲ့တဲ့ ယူဂျီလေ။ ကျွန်တော်ကို မေ့ရင်လည်း မေ့သွားလောက်ရောပေါ့။ ဒါပေမယ့် ဒီစာကို အဆုံးထိ ရောက်အောင် ဖတ်ပေးမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် အရမ်း ဝမ်းသာမိမှာပါ။
ကျွန်တော် ဒီစာကို ရေးရတဲ့ အကြောင်းအရင်းက တစ်ခုပဲ ရှိပါတယ်။ တောင်းပန်ချင်လို့ပါ။ ဒီ့မတိုင်က အခုလို တောင်းပန်စကား ပြောဖို့ ကျွန်တော် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့ပါသေးတယ်။ ကျွန်တော်က စိတ်လှုပ်ရှားလွယ်တဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်တာကြောင့် အရင်အခေါက်တွေက စာရေးဖို့ ကြိုစားတာ မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး။ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးအတွက် ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်။ အခုချိန်မှာ ဒီစကားကို ပြောဖို့ အရမ်းကို နောက်ကျသွားပြီ ဆိုတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ကျွန်တော်ရဲ့ လုပ်ရပ်ဟာ ဘယ်လောက်အထိ ရူးမိုက်ခဲ့သလဲ ဆိုတာကို ကျွန်တော် နောင်တရလို့ မဆုံးတော့ဘူး။ အဲဒီလောက်အထိ နောင်တရနေပါတယ် ဆိုတာ မင်းကို သိစေချင်လို့ ဒီစာကို ရေးလိုက်တာပါ။
မင်းဟာ အဲဒီတုန်းက အထက်တန်း ကျောင်းသူလေး တစ်ယောက်ပဲ ရှိသေးတာလေ။ ကျောင်းတောင် မပြီးသေးတဲ့ မင်းကို မတော်ရာ ဆွဲခေါ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့မိတယ်။ နောက်ပြီး မင်းရဲ့ မိသားစုကိုပါ စွန့်ခွာခဲ့ဖို့ ကြံစည်ခဲ့မိတယ်။ အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ အဲဒီလုပ်ရပ်ဟာ သိပ်ကို ဆိုးယုတ်လွန်းတာပဲ။ နည်းနည်းမှကို ခွင့်လွှတ်ချင်စရာ မကောင်းဘူး။
နောက်တော့ မင်း စိတ်လည်သွားခဲ့တယ်။ ဒါ သိပ်ကို မှန်ကန်တဲ့ ရွေးချယ်မှုပဲ။ တကယ်လို့ မင်းရဲ့ မိဘတွေက ဖျောင်းဖျလို့ စိတ်ပြောင်းသွားခဲ့တယ် ဆိုရင်လည်း ကျွန်တော် သူတို့ကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောလိုက်ပါရစေ။ သူတို့သာ ဝင်မပါခဲ့ရင် နောက်ကြောင်းပြန်ဖို့ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်တဲ့ အမှားတစ်ခုကို ကျွန်တော် ကျူးလွန်မိတော့မှာပဲ။
အခု ကျွန်တော် ရွာမှာ လယ်လုပ်နေပါတယ်။ နာရီစက္ကန့် မလပ် မင်းကို သတိရနေတာပဲ။ မင်းနဲ့ အတူ ရှိခဲ့ကြတဲ့ အချိန်တွေဟာ တိုတောင်းလှတယ် ဆိုပေမယ့် ကျွန်တော့်ဘဝအတွက်တော့ အပျော်ရွှင်ရဆုံး အချိန်တွေပဲ။ နောက်ပြီး နောင်တမရတဲ့ နေ့ဆိုတာလည်း ကျွန်တော်အတွက် မရှိခဲ့ဘူး။ အဲဒီအချိန်က အဖြစ်အပျက်ဟာ မင်းရဲ့ နုနယ်တဲ့ နှလုံးသားမှာ အမာရွတ်အဖြစ် ထင်ကျန်နေမှာပဲလို့ တွေးလိုက်မိတိုင်း ကျွန်တော် အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့ဘူး။
အာကီကို၊ သာယာချမ်းမြေ့တဲ့ ဘဝတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ပါစေလို့ ကျွန်တော် ဆုတောင်း ပေးပါတယ်။ အဲဒါဟာ ကျွန်တော်ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ဆန္ဒပါပဲ။ မင်းနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ အိမ်ထောင်ဖက်တစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့နိုင်ပါစေလို့လည်း ဆုတောင်းပေးလိုက်ပါတယ်။
နာမီယာ ယူဂျီ ❞
ဟာရုမိ ခေါင်းမော့ကြည့်သောအခါ သူ့အား စိုက်ကြည့်နေသည့် မစ္စတာမီနာဇုကိနှင့် မျက်လုံးချင်း ဆုံမိကြသည်။ “ဘယ်လို သဘောရလဲ” မစ္စတာမီနာဇုကိက မေးသည်။
“အတော် ရိုးဖြောင့်တဲ့လူပဲ”
သူ၏ စကားကို ထောက်ခံသည့်အနေဖြင့် မစ္စတာမီနာဇုကိက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
“ဘဘလည်း အဲဒီလိုပဲ ယူဆတယ်။ ခိုးပြေးဖို့ ကြံစည်ထားတဲ့ ကိစ္စ မအောင်မြင်တဲ့နောက် သူ အများကြီး စဉ်းစားမိမှာ သေချာတယ်။ ဘဘတို့ရဲ့ မိဘတွေကို သူ ရွံမုန်းခဲ့မှာပဲ။ ပြီးတော့ သူ့အပေါ် သစ္စာဖောက်ခဲ့တဲ့ အစ်မကိုလည်း စိတ်ဆိုးလောက်တယ်။ ဒါပေမယ့် သုံးနှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်တွေ ကုန်လွန်သွားတော့ အတိတ်ကို ပြန်တွေးမိတဲ့အခါမှာ ဒီလို ဖြစ်သွားတာလည်း ခပ်ကောင်းကောင်းပဲလို့ အားလုံးကို နားလည်ပေးနိုင်လာတယ်။ ဒါပေမယ့် သူတစ်ယောက်တည်း နားလည်ထားရုံနဲ့ မလုံလောက်သေးဘူးလို့ သူ ယူဆမိမှာပဲ။ တကယ်လို့ သူရဲ့ အမှားကို ဝန်မခံခဲ့ဘူးဆိုရင် အစ်မရဲ့ နှလုံးသားထဲက အနာဟာလည်း ဘယ်တော့မှ ကျက်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ အစ်မကလည်း သူ သစ္စာဖောက်ခဲ့လို့သာ အခုလို ဖြစ်ခဲ့ရတယ် ဆိုပြီး သူ့ကိုယ်သူ အပြစ်တင်နေမယ်ဆိုတာ အဲဒီလူက ကောင်းကောင်း ရိပ်မိနေတယ်။ ဒါကြောင့် သူ ဒီစာကို ရေးခဲ့တာပေါ့။ သူရဲ့ စိတ်သဘောထားကို ဘဘ နားလည်သွားလို့ စာကို အစ်မလက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်တယ်။ မိဘတွေကိုတော့ လုံးဝ အသိပေး မနေတော့ဘူး။
ဟာရုမိသည် စာကို စာအိတ်ထဲ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။ “ဘဘရဲ့ အစ်မက ဒီစာကို ကိုယ်နဲ့မကွာ အမြဲ သိမ်းထားတာလား”
“ဟုတ်လိမ့်မယ်။ သူ ဆုံးသွားပြီးနောက် သူရဲ့ အလုပ်စားပွဲပေါ်မှာ ဒီစာကို တွေ့လိုက်ရတော့ ဘဘ ရင်ထဲတောင် နွေးခနဲ ဖြစ်သွားသေးတယ်။ အစ်မက တစ်သက်လုံး တစ်ကိုယ်တည်း နေသွားတယ် ဆိုတာကလည်း ဒီလူ့အပေါ် ထားတဲ့ အစ်မရဲ့ မေတ္တာဟာ အစေးမပြယ်သေးလို့ပဲ နေမှာပေါ့။ သူ နောက်ထပ် ဘယ်သူ့ကိုမှ မချစ်တော့ဘူး။ သူရဲ့ တစ်ဘဝစာလုံးကို မာရူမစ်ဆူအန်မှာပဲ မြှုပ်နှံထားလိုက်တော့တယ်။ သူက ဘာဖြစ်လို့ ဒီနေရာကိုမှ ရွေးပြီး မာရူမစ်ဆူအန်ကို တည်ထောင်ခဲ့ရသလဲ။ တကယ်တော့ ဒီနေရာဟာ ဘဘတို့နဲ့ ဘယ်လိုမှ ဆက်စပ်မှု မရှိတဲ့ နေရာတစ်နေရာပဲ။ အစ်မက သေတဲ့အထိ ဒီအကြောင်းအရင်းကို လုံးဝ မဖွင့်ဟခဲ့ပေမယ့် ဖြစ်ဖို့များတာကတော့ ဒီနေရာဟာ ဟိုလူရဲ့ ဇာတိရွာနဲ့ အတော်လေး နီးကပ်တယ် ဆိုတာပဲ။ ဟိုလူရဲ့ နေရပ်လိပ်စာ အတိအကျကို ဘဘ မသိပေမယ့် အရင်က ပြောစကားတွေ အရဆိုရင် ဒီနားပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဆိုတာတော့ သေချာတယ်”
ဟာရုမိသည် ခေါင်းကို အသာအယာ ဆတ်နေမိပြီး လေပူများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မှုတ်ထုတ်နေလေသည်။ ချစ်သူနှစ်ဦး မပေါင်းစည်းနိုင်ခဲ့ခြင်းအတွက် စာနာ သနားနေမိသော်လည်း ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို ထိုမျှ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ချစ်တတ်ခဲ့သော အာကီကိုကိုမူ သူ မနာလို ဖြစ်နေမိသည်။
“အစ်မ မဆုံးခင်တုန်းက ပြောခဲ့တယ်။ အားလုံး ကျန်းမာပျော်ရွှင်အောင် သူ ကောင်းကင်ဘုံကနေ ဆုတောင်းပေးနေမယ်တဲ့။ ဘဘ သိချင်နေတာ တစ်ခုရှိတယ်။ အစ်မက ဟိုလူ့ကိုရော ကောင်းကင်ဘုံကနေ စောင့်ရှောက်ပေးနေမလားပေါ့။ အဲဒီလူ အသက်ရှင်လျက် ရှိနေသေးတယ် ဆိုရင်ပေါ့လေ”
“ကျွန်မလည်း သိချင်နေမိတယ်” ဟာရုမိက အလိုက်အထိုက် ပြန်ဖြေသည်။ ထိုစဉ် သူ့စိတ်ထဲသို့ အတွေးတစ်ခု ဝင်လာသည်။ ထိုလူ၏ နာမည်။ သူ့နာမည်က နာမီယာ ယူဂျီ။
သူသည် နာမီယာကုန်စုံဆိုင်နှင့် ကြိမ်ဖန်များစွာ စာအသွားအလာ ရှိခဲ့သော်လည်း ဆိုင်ရှင်၏ နာမည်ကို သူ မသိပေ။ ရှီဇုကို၏ ပြောစကားအရ ဆိုလျှင် ၁၉၈၀ ခုနှစ်တွင် ဆိုင်ရှင်သည် အလွန်ပင် အိုမင်းနေလောက်ပြီ။ သို့ဆိုလျှင် မစ္စတာမီနာဇုကိ၏ စကားထဲတွင် ပါသော ထိုလူနှင့် မတိမ်းမယိမ်းပင် ဖြစ်ရပေတော့မည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ” မစ္စတာမီနာဇုကိက မေးသည်။
“ရှင် … ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး” ဟာရုမိက လက်ခါပြသည်။
“ဒီမာရူမစ်ဆူအန်ကို အစ်မက ကိုယ်စိတ်နှစ်ပါးလုံး နှစ်ပြီး ပြုစုပျိုးထောင်လာခဲ့တာ ဆိုတော့ ဘယ်လို အခြေအနေမျိုးပဲ ရောက်နေနေ ဘဘကတော့ မရအရ ပြန်ပြီး တည်ဆောက်သွားမှာပဲ” မစ္စတာမီနာဇုကိက နိဂုံးချုပ် စကားဆိုသည်။
“ဖြစ်ရမှာပေါ့။ ကျွန်မလည်း တတ်နိုင်သလောက် ကူညီပါ့မယ်” ပြောရင်း ဟာရုမိသည် လက်ထဲမှ စာကို မစ္စတာမီနာဇုကိအား ပြန်ပေးလိုက်သည်။ သူသည် စာအိတ်ပေါ်တွင် ရေးထားသည့် ‘သို့ – မီနာဇုကိ အာကီကို’ ဟူသော လက်ရေးကို သတိပြုလိုက်မိသည်။ နာမီယာကုန်စုံဆိုင်မှ ရထားသော ပြန်စာများပေါ်ရှိ လက်ရေးနှင့် မိုးမြေပမာ ကွာခြားနေလေသည်။
တိုက်ဆိုင်မှုသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ဟာရုမိသည် ထိုအကြောင်းကို နောက်ထပ် မစဉ်းစားတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေတော့သည်။
(ဇ)
မျက်စိနှစ်လုံး ပွင့်လာသည်နှင့် ဟာရုမိ နှာချေလေတော့သည်။ တစ်ကိုယ်လုံး ချမ်းစိမ့်နေသောကြောင့် စောင်ကို ပခုံးအထက်သို့ ရောက်အောင် ဆွဲတင်လိုက်သည်။ လေအေးပေးစက်ကြောင့် လွန်စွာ ချမ်းစိမ့်နေသည်။ မနေ့ညက ရာသီဥတု အရမ်း ပူသောကြောင့် အဲယားကွန်း အပူချိန်ကို အနိမ့်ဆုံးသို့ နှိမ့်ချထားခဲ့ပြီး အိပ်ခါနီးတွင် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ထားရန် မေ့လျောသွားခဲ့သည်။ ဖတ်လက်စ စာအုပ်ကို ခေါင်းအုံးဘေးတွင် တွေ့ရပြီး စာကြည့်မီးကိုလည်း မပိတ်ခဲ့မိပေ။
နာရီပေါ်မှ လက်တံများသည် ၇ နာရီထိုးရန် တာဆူနေကြသည်။ နိုးစက်နာရီကို နံနက် ၇ နာရီတွင် အချက်ပေးရန် သတ်မှတ်ထားသော်လည်း အချက်ပေးသံကိုမူ သူ ကြားရခဲသည်။ သူသည် အချက်ပေးသံ မမြည်ခင်ကပင် နိုးနှင့်နေသောကြောင့် အသံကို ကြိုပိတ်ထားတတ်သည်။
ဟာရုမိသည် လက်ဆန့်ကာ နှိုးစက်နာရီကို ပိတ်ပြီး အိပ်ရာမှ ထလိုက်သည်။ နွေနေခြည်များသည် ပြတင်းလိုက်ကာကို ဖောက်ထွက်ကာ အခန်းတွင်းသို့ တိုးဝင်နေကြသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ယနေ့လည်း အလွန် ပူသော နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်ချေဦးတော့မည်။
အိမ်သာမှ ထွက်လာပြီးနောက် သူသည် ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ ကိုယ်လုံးပေါ် မှန်ကြီး၏ ရှေ့တွင် ရပ်လျက် မှန်ထဲမှ ပုံရိပ်ကို ကြည့်၍ အံ့အားသင့်နေသည်။ သူ့ကိုယ်သူ အသက်နှစ်ဆယ် အရွယ်ရှိ မိန်းမပျိုလေး တစ်ယောက်ဟုသာ အထင်ရောက်နေခဲ့သည်။ သို့သော် မှန်ထဲမှ ရုပ်သွင်မှာ ဘယ်လိုပင် ကြည့်ကြည့် ၅၁ နှစ်အရွယ် မိန်းမကြီးတစ်ယောက်မှန်း သိသာနေသည်။
မှန်ထဲမှ ရုပ်သွင်ကို ဇဝေဇဝါဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့သော အထင်မှား အမြင်မှားမှုမျိုး ဖြစ်နေရသနည်း။ သေချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်သည်။ မနေ့ညက မက်ခဲ့သော အိပ်မက်ကြောင့် ဖြစ်ရပေမည်။ အိပ်မက်အကြောင်းကို သူ ရေရေရာရာ မမှတ်မိတော့ပေ။ သို့သော် ဝိုးတဝါး မှတ်မိနေသည်မှာ အိပ်မက်ထဲတွင် တွေ့မြင်ခဲ့ရသော ဟာရုမိသည် အသက် ၂၀ ပတ်ဝန်းကျင်သာ ရှိပြီး မာရူမစ်ဆူအန်မှ မစ္စတာမီနာဇုကိနှင့်လည်း ဆုံခဲ့ကြသေးသည်။
အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့သော အိပ်မက်မျိုး မြင်မက်ခဲ့ရသနည်း ဆိုသည့် အကြောင်းအရင်းကို သူ သိနေသောကြောင့် အိပ်မက်အပေါ် များစွာ အံ့ဩခြင်း မဖြစ်ခဲ့ပေ။ သို့သော် အိပ်မက်ထဲမှ အကြောင်းအရာကို အပြည့်အဝ မမှတ်မိနိုင်တော့သောကြောင့် နှမြောတသ ဖြစ်နေမိသည်။
မှန်ထဲမှ မိမိ၏ ပုံရိပ်ကို ကြည့်၍ သူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အသားအရေမှာ အတန်ငယ် လျောရဲစပြုနေပြီး အရေးအကြောင်းများကလည်း ဟိုတစ်စ ဒီတစ်စ။ ၎င်းတို့မှာ ရုန်းကန်လာခဲ့ရသော သူ့ဘဝ၏ သင်္ကေတများ ဖြစ်သည်။ အမှတ် လက္ခဏများ ဖြစ်သည်။ ရှက်စရာဟု သူ နည်းနည်းလေးမျှ မမှတ်ယူခဲ့ပေ။
ဟာရုမိသည် မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် အလှပြင်သည်။ ထို့နောက် နံနက်စာစားရင်း Notebook ကွန်ပျူတာဖြင့် သတင်းအချက်အလက်များကို ရှာဖွေစစ်ဆေးနေသည်။ နံနက်စာအတွက် အသားညှပ်ပေါင်မုန့်နှင့် သစ်သီးဖျော်ရည်ကို မနေ့ညက သူ ဝယ်ထားခဲ့သည်။ သူ မည်သည့်နေ့ရက်က နောက်ဆုံး ချက်ပြုတ် စားသောက်ခဲ့သနည်း ဆိုသည်ကို မမှတ်မိတော့ပေ။ ညဘက်ဆိုလျှင်လည်း အပြင် စားသောက်ဆိုင်များတွင်သာ မိတ်ဆွေများနှင့် စားသောက်တတ်လေသည်။
အားလုံး ပြင်ဆင်ပြီးသည်နှင့် သူသည် ခါတိုင်းကဲ့သို့ အလုပ်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ ယခုအခါတွင် သူသည် ပေါ့ပါးကျစ်လစ်သော ပြည်တွင်းဖြစ် ကားကိုသာ စီးပြီး ဟိတ်ဟန်ကြီးသော အနောက်နိုင်ငံ ကားများကို ငြီးငွေ့သွားခဲ့ပြီ။ သူကိုယ်တိုင် ကားမောင်းပြီး ၈ နာရီခွဲခန့်တွင် ရော်ပွန်ဂီရှိ ရုံးသို့ ရောက်တတ်သည်။
သူ၏ ရုံးစိုက်ရာ ဆယ်ထပ်တိုက်၏ ကားရပ်နားကွင်းတွင် သူ့ကားကို ထိုးပြီးနောက် ဓာတ်လှေကားရှိရာသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။
“မစ္စမူတို၊ မစ္စမူတို” ယောက်ျားတစ်ယောက်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဟာရုမိသည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ကြည့်သောအခါ ပိုလိုရှပ် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ယောက်သည် ခြေတစ်ဘက် တရွတ်ဆွဲကာ သူ့ထံသို့ လျှောက်လာနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ထိုမျက်နှာကို သူ မြင်ဖူးသလို ရှိသည်။ သို့သော် မည်သူမည်ဝါမှန်း သူ မမှတ်မိ။
“မစ္စမူတို၊ ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်။ မုန့်ဈေးတန်းက ကိစ္စကို နောက်တစ်ခေါက်လောက် ပြန်စဉ်းစားပေးပါဦးဗျာ”
“မုန့်ဈေးတန်း? ဪ ……” သူ သတိရပြီ။ ထိုသူမှာ ဂျပန်ရိုးရာ ပဲပေါက်ဆီဆိုင်မှ ဆိုင်ရှင် ဖြစ်သည်။
“ကျွန်တော့်ကို နောက်ထပ် တစ်လလောက် ထပ်ပြီး ခွင့်ပြုပေးပါလား ခင်ဗျာ။ တစ်လတည်းပါ။ ကျွန်တော်တို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပြပါ့မယ်” ဆိုင်ရှင်သည် ခါးကို အစွမ်းကုန် ညွတ်ချထားသည်။ သူ၏ ပါးလျသော ဆံပင်များက နဖူးပြောင်ပြောင်ပေါ်တွင် ဖြာကျနေကြပုံမှာ အနက်ရောင် လိုင်းအစင်းများပါသော ဘားကုတ်နှင့်ပင် တူနေတော့သည်။ သူ၏ ဦးခေါင်းကို ကြည့်ရင်း သူ့ဆိုင်တွင် ရောင်းနေသော အုန်းခွံရောင် သစ်အယ်ပေါက်စီကို မြင်ယောင်လာစေသည်။
“ကျွန်မတို့ရဲ့ သဘောတူညီချက်ကို ရှင် မေ့သွားပြီ ထင်တယ်။ ဆိုင်တစ်ဆိုင်ဟာ လူကြိုက်နည်းလို့ နှစ်လဆက်တိုက် မဲအနည်းဆုံး ဖြစ်နေပြီ ဆိုရင် အဲဒီဆိုင်ကို ကျွန်မတို့ ဖယ်ရှားပစ်ပိုင်ခွင့် ရှိတယ်လေ။ သဘောတူ စာချုပ်ထဲမှာ အဲဒီအတိုင်း ရေးထားတာပဲ မဟုတ်လား”
“ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။ အဲဒါကြောင့်လည်း အခွင့်ပန်ချင်လို့ ကျွန်တော် ဒီကို ရောက်နေတာပေါ့။ နောက်ထပ် တစ်လလောက် ထပ်ဆိုင်းပေးပါဦးလားဗျာ”
“အဲဒီလိုတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးရှင့်။ နောက်ထပ် ဆိုင်ရှင်အသစ်နဲ့တောင် ကျွန်မတို့က ဆက်သွယ်ပြီးနေပြီ” ဟာရုမိက ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလေသည်။
“ခင်ဗျား ကူညီမယ်ဆိုရင် ကူညီနိုင်ပါတယ်ဗျာ” ဆိုင်ရှင်က စိတ်မလျှော့သေး။ “ကျွန်တော်တို့ အဆင့်တက်အောင် ကြိုးစားနိုင်မှာပါ။ ကျွန်တော်တို့ လုပ်နိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ကို အခွင့်အရေး ပေးစေချင်ပါတယ်။ အခုအချိန်သာ ဆိုင်ပိတ်လိုက်ရမယ် ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ လုပ်ငန်း ဆက်လည်နိုင်ဖို့လည်း မလွယ်တော့လို့ပါဗျာ။ ကျွန်တော်တို့ကို နောက်တစ်လလောက် ထပ်ပြီး အခွင့်အရေး ပေးစေချင်ပါတယ်”
ဆူညံသံများကို ကြားရသောကြောင့် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းတစ်ဦး အနားသို့ ရောက်လာသည်။ “ဘာကူညီပေးရမလဲ ခင်ဗျ”
“ဒီလူ ဒီတိုက်ပေါ်က မဟုတ်ဘူး။ သူ့ကို အပြင် ခေါ်သွားလိုက်ပါ”
လုံခြုံရေးဝန်ထမ်း၏ မျက်နှာထားမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ “ဟုတ်ကဲ့။ ဖြစ်စေရပါမယ်”
“နေ … နေပါဦး။ ကျွန်တော် အလုပ်ကိစ္စနဲ့ လာတာပါ။ ကျွန်တော်တို့က စီးပွားရေး မိတ်ဖက်တွေလေဗျာ။ မစ္စမူတို၊ မစ္စမူတို ….”
ဟာရုမိသည် ပေါက်စီဆိုင်ရှင်၏ အော်သံများကို အမှုမထားတော့ဘဲ ဝင်ပေါက် တံခါးမကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားလေသည်။
ထိုတိုက်ကြီး၏ ၅ လွှာနှင့် ၆ လွှာသည် ပါပီကုမ္ပဏီ၏ ရုံးခန်း ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော ၉ နှစ်က ကုမ္ပဏီကို ရှင်ဂျုကုမှ ဤနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့သည်။ ဥက္ကဋ္ဌ၏ ရုံးခန်းမှာ ၆ လွှာတွင် ရှိသည်။
သူသည် ကွန်ပျူတာဖြင့် တစ်နေ့တာ လုပ်စရာရှိသည့် အလုပ်ကိစ္စများကို လုပ်ဆောင်နေသည်။ သူ၏ အီးမေးလ် ဝင်စာပုံးထဲတွင် အသုံးမတည့်သော စာများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ စာပွေစာလေများကို စစ်ထုတ်ပေးသော စနစ်သည် မဆိုင်သော စာများကို အမှိုက်ပုံးထဲသို့ အလိုအလျောက် ပို့ပေးရမည် ဖြစ်သော်လည်း မည်သို့မျှ အရေးမပါသော အီးမေးလ်များသည် သူ၏ ဝင်စာပုံးထဲတွင် ပြည့်လျှံနေဆဲ ရှိနေသေးသည်။
စာတချို့ကို စာပြန်ပြီးချိန်တွင် ၉ နာရီ ကျော်လေပြီ။ ဟာရုမိသည် ကုမ္ပဏီ၏ ရုံးတွင်း တယ်လီဖုန်းကို ကောက်ကိုင်ပြီး ဂဏန်းတစ်ခု နှိပ်လိုက်သည်။ တစ်ဘက်မှ ချက်ချင်း ဖုန်းကိုင်လေသည်။
“မင်္ဂလာပါ” အလုပ်အမှုဆောင် မစ္စတာဆိုတိုဂျီမာ၏ အသံ ဖြစ်သည်။
“ခဏ လာပေးလို့ ရမလား”
“ဟုတ်ကဲ့”
တစ်မိနစ်ခန့် အကြာတွင် မစ္စတာဆိုတိုဂျီမာ ရောက်လာသည်။ သူသည် ရှပ်လက်တို ဝတ်ထားသည်။ ရုံးတွင်း၌ ယခင်နှစ်ကကဲ့သို့ လုံလောက်သော အအေးဓာတ်ကို မပေးနိုင်သေးပေ။
ဟာရုမိသည် ကားရပ်နားကွင်း၌ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို မစ္စတာဆိုတိုဂျီမာအား ပြောပြလိုက်သည်။ သူက နားထောင်ပြီး မဲ့ပြုံး ပြုံးနေသည်။
“အဲဒီ ဦးလေးကြီးလား။ ဝန်ထမ်းတွေ ပြောလို့ ကျွန်တော်လည်း ကြားထားပြီးပါပြီ။ သူက နားပွင့်မတတ် တစ်စွတ်စွတ် တောင်းပန်နေတော့တာတဲ့။ အခုလို အစ်မကြီးနဲ့ လာတွေ့မယ်လို့ ထင်တောင် ထင်မထားဘူး။ တကယ့်လူပဲဗျာ”
“အဲဒါက ဘယ်လို ဖြစ်ရတာလဲ။ ရှင်ပြောတော့ သူတို့ကို အသေအချာ ရှင်းပြထားပြီးလို့ သူတို့ကလည်း ထွက်ခွာပေးဖို့ သဘောတူထားတယ် ဆို”
“ပြောတော့ ပြောထားတာပဲလေ။ သူကိုက ဇွဲမလျှော့ချင်သေးတာ ခက်တယ်။ သူရဲ့ ပင်ရင်းဆိုင်မှာလည်း လာစားတဲ့ ဧည့်သည်က နည်းသထက် နည်းလာတော့ အခြေအနေကလည်း သိပ်မကောင်းဘူး ကြားတယ်”
“အဲဒီလို ဆိုပေမယ့် ကျွန်မတို့ဘက်ကလည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူးလေ။ ကျွန်မတို့ အားလုံးက သဘောတူ စာချုပ်အတိုင်း အလုပ်လုပ် ကြရတာပဲဟာ”
“အစ်မကြီး ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ တကယ်လည်း ကျွန်တော်တို့ စိတ်ပူရမယ့် ကိစ္စ မဟုတ်ပါဘူး”
လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ခန့်က ကမ်းခြေရှိ အရောင်းစင်တာကြီး တစ်ခုကို ပြန်လည် မွမ်းမံပြီးနောက် ၎င်းကုမ္ပဏီသည် ဟာရုမိတို့နှင့် အလုပ်တစ်ခု တွဲလုပ်ရန် ဆက်သွယ်လာခဲ့သည်။ သူတို့တွင် ပွဲလမ်းသဘင် ကျင်းပနိုင်သော နေရာလွတ်တစ်ခု ရှိပြီး ထိုနေရာကို အထိရောက်ဆုံး အသုံးချချင်ကြသည်။ သူတို့၏ မူလစိတ်ကူးမှာ ထိုကွင်းပြင်ကျယ်တွင် ဂီတဖျော်ဖြေပွဲ အသေးစားလေးများ လက်ခံကျင်းပပေးရန် စီစဉ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် လက်တွေ့တွင် များစွာ အကျိုး မဖြစ်ထွန်းခဲ့ပေ။
ဟာရုမိ၏ ကုမ္ပဏီသည် ချက်ချင်းပင် သုံးသပ်လေ့လာမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ သုံးသပ်ချက်၏ နောက်ဆုံး ရလဒ်မှာ သရေစာများကို တည်ခင်းရောင်းချသော ဈေးတန်းတစ်ခု ဖန်တီးရန် ဖြစ်သည်။ အရောင်းစင်တာအတွင်း နေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲနေသော မုန့်ဆိုင်များ၊ ကော်ဖီဆိုင်များကို တစ်နေရာတည်းတွင် စုစည်းလိုက်သည့်အပြင် ဂျပန်တစ်နိုင်ငံလုံးရှိ နာမည်ရ မုန့်ဆိုင်များ အားလုံးထံသို့ ဆက်သွယ်ပြီး ဤနေရာတွင် ဆိုင်ခွဲလာဖွင့်ရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။ ဤသို့ဖြင့် မုန့်ဈေးတန်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ထိုဈေးတန်းတွင် နှစ်စဉ်ပုံမှန် ရောင်းချနေသော မုန့်ဆိုင်ပေါင်း ၃၀ နှင့်အထက်တွင် ရှိသည်။
ရုပ်သံလိုင်းနှင့် အမျိုးသမီး မဂ္ဂဇင်းများ၏ အကူအညီဖြင့် ဤစီမံကိန်းမှာ အကြီးအကျယ် အောင်မြင်လာခဲ့သည်။ ဤမုန့်ဈေးတန်းတွင် လူကြိုက်များသော ဆိုင်များသည် သူတို့၏ ပင်ရင်းဆိုင်များကိုလည်း များစွာ ကောင်းကျိုး သက်ရောက်စေခဲ့သည်။
သို့သော် ပေါ့ပေါ့ဆဆ လုပ်နေ၍ မရပေ။ အကယ်၍ မုန့်အသစ်အဆန်းများ မတီထွင်နိုင်လျှင် စားသုံးသူ ဧည့်သည်များကလည်း အချိန်ခဏလေးနှင့် ငြီးငွေ့သွားကြတော့သည်။ ထို့ကြောင့် အရေးအကြီးဆုံး ကိစ္စမှာ ဖောက်သည်များကို စဉ်ဆက်မပြတ် ဆွဲဆောင်ထားနိုင်ရေးပင် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ ဆွဲဆောင် ထားနိုင်ရန်အတွက် မုန့်ဆိုင်များကို ကာလ အပိုင်းအခြားဖြင့် အသစ်ပြောင်းပေးရသည်။ စားသုံးသူ ဧည့်သည်များက မိမိတို့၏ ကျေနပ် အားရမှုအလျောက် ဆိုင်များကို အဆင့် သတ်မှတ်ပေးရသည်။ ထိုမဲရလဒ်အရ လူကြိုက်နည်းသော ဆိုင်ခန်းများကို မုန့်ဈေးတန်းမှ ထွက်ခွာခိုင်းသည်။ သို့ဖြင့် အသစ်အသစ်သော မုန့်ဆိုင်များအတွက်လည်း အခွင့်အရေး အသစ်များ အဆက်မပြတ် ရနေတော့သည်။ ထိုစနစ်ကြောင့် မုန့်ဆိုင်တိုင်းသည် လစဉ်လတိုင်း တတ်နိုင်သမျှ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကြရသည်။ သူတို့ တစ်ဦးစီ၏ ပြိုင်ဖက်မှာ ဈေးတန်းအတွင်းရှိ တခြားဆိုင်များ အားလုံးပင် ဖြစ်နေတော့သည်။
စောစောက ဂျပန်ပေါက်စီဆိုင်၏ ပင်ရင်းဆိုင်မှာ တိုကျိုမြို့ပေါ်တွင် ရှိသည်။ မုန့်ဈေးတန်း စီမံကိန်းကို စတင် အကောင်အထည် ဖော်ကြစဉ်က မြို့ပေါ်မှ ကုန်သည်များကို ဦးစားပေးမည် ဟူသော အစီအစဉ်ဖြင့် သူတို့ကို ဦးစားပေး၍ ဖိတ်ကြားခဲ့သည်။ သူတို့ကလည်း ဆိုင်ခွဲဖွင့်လို၍ ဝမ်းပမ်းတသာ လက်ခံခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ထိုပေါက်စီဆိုင်၏ အရောင်းအစွံဆုံး ပစ္စည်းမှာ ပုံတုံးသော သစ်အယ်ပေါက်စီ ဖြစ်နေသည်။ ရောင်းအား အခြေအနေကလည်း မကောင်းလှ။ လတ်တလော ကောက်ခံထားသော လူကြိုက်နှစ်သက်မှု စစ်တမ်းအရ သူ့ဆိုင်သည် နောက်ဆုံးပိတ်တွင် ရှိနေသည်။ လက်ရှိ အခြေအနေအတိုင်း ဆက်သွားလျှင် တခြားသော ဆိုင်များကို ကျော်တက်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ သနားညှာတာလိုခြင်း သက်သက်ဖြင့် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြင်ဆင်၍ မဖြစ်။ ၎င်းသည်ပင် စီးပွားရေးလောက၏ အကျည်းတန်မှုဟု ဆိုရမည်လော မဆိုနိုင်။
“ဒါနဲ့ 3D ပုံတွေကရော၊ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိသလဲ” ဟာရုမိက မေးသည်။ “သုံးလို့ ရပြီလား”
မစ္စတာဆိုတိုဂျီမာက မျက်နှာကို ရှုံ့ပြသည်။ “နမူနာတော့ ကြည့်ပြီးသွားပြီ။ အဆင်ပြေလှတယ် မဟုတ်သေးဘူး။ ဖုန်းမျက်နှာပြင်က သေးလို့ ထင်တယ်။ ပုံကြည့်ရတာလည်း ဝါးတားတားနဲ့ ရှင်းမနေဘူး။ အခု သူတို့ ပြန်ပြင်လုပ်နေကြပြီ။ ပြီးသွားမှ ကျွန်တော် အစ်မကြီးကို ယူပြပါ့မယ်”
“အဆင်ပြေသလို လုပ်ထားပါ။ အရေးတော့ မကြီးပါဘူး။ ကျွန်မက အဲဒါကို နည်းနည်း စိတ်ဝင်စားလို့ မေးကြည့်တာ” ဟာရုမိက ပြုံးလျက် ပြောသည်။ “ကျေးဇူးပါပဲ။ ကျွန်မ ပြောချင်တာကတော့ ဒီလောက်ပါပဲ။ ရှင့်မှာရော ပြောချင်တာ ရှိသေးလား”
“မရှိပါဘူး။ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေကို အစ်မကြီးဆီ အီးမေးလ် ပို့ထားပြီးပြီပဲ။ ဒါပေမယ့် … ကျွန်တော် မရှင်းတာ တစ်ခု ရှိတယ်” မစ္စတာဆိုတိုဂျီမာက လေးနက်သော အကြည့်ဖြင့် သူ့ကို လှမ်းကြည့်သည်။ “မိဘမဲ့ဂေဟာ ကိစ္စပါ”
“အဲဒါက ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စပါ။ ကုမ္ပဏီနဲ့ မပတ်သက်ပါဘူး”
“ဟုတ်၊ ကျွန်တော်က ကုမ္ပဏီအတွင်းလူ ဆိုတော့ အဲဒါကို သိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အပြင်လူတွေကတော့ အဲဒီလို နားလည်မယ် မထင်ဘူး”
“အပြင်မှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေလို့လဲ”
မစ္စတာဆိုတိုဂျီမာသည် နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို လျှာဖြင့် တို့လိုက်သည်။ “ကျွန်တော်တို့ဆီကို လူတချို့က တကူးတက လာပြီး စုံစမ်းနေကြတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ကုမ္ပဏီအနေနဲ့ ဂေဟာရဲ့ အဆောက်အအုံကြီးကို ဘယ်လို လုပ်ပစ်ဖို့ စိတ်ကူးရှိသလဲလို့ လာမေးနေကြပါတယ်”
ဟာရုမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းသွားပြီး သူ၏ ဆံပင်ကို ဆွဲနေမိသည်။ “တကယ့်လူတွေပဲ။ ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီလို ပုံကြီး ချဲ့ချင်နေရတာလဲ”
“အစ်မကြီးက အောင်မြင်ကျော်ကြားတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေတော့ အစ်မကြီးအတွက် သာမန် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ဆိုပေမယ့်လည်း တခြားလူ အမြင်မှာတော့ ထူးခြားနေမှာပေါ့။ အစ်မကြီး အဲဒီအချက်ကို သတိထားမှ ဖြစ်မယ်”
“ရှင်ကပါ ကျွန်မကို ခလုတ်တိုက်ချင်နေတာလား”
“ခလုတ်တိုက်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ အမှန်အတိုင်း ပြောပြတာပါ”
“ကျွန်မ သဘောပေါက်ပါပြီ။ ရှင် လုပ်စရာရှိတာ သွားလုပ်တော့”
“ကျွန်တော့်ကို သွားခွင့်ပြုပါဦး” ပြောပြီးသည်နှင့် မစ္စတာဆိုတိုဂျီမာသည် ရုံးခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားသည်။
ဟာရုမိသည် မတ်တတ်ထရပ်ပြီး ပြတင်းပေါက်အနားသို့ လျှောက်လာသည်။ ခြောက်လွှာဆိုသည်မှာ မြင့်လွန်းသည် မဟုတ်။ ထို့ထက်မြင့်သော အထက်လွှာများသို့ ပြောင်းရွှေ့နိုင်သော်လည်း သူ ခြောက်လွှာတွင်သာ ရုံးစိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ မိမိကိုယ်မိမိ အထင်ကြီးလွန်းနေမည်ကိုလည်း သူ စိုးရိမ်မိသည်။ ယခုအလွှာမှ နေ၍ မြို့မြင်ကွင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်လျှင် သူ မည်မျှ ရုန်းကန် လှုပ်ရှားခဲ့ရသည်ကို ပြန်လည် မြင်ယောင်နိုင်ဆဲပင် ရှိသေးသည်။
ဆယ်စုနှစ် နှစ်ခု၏ ပုံရိပ်များက သူ့ခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာကြသည်။ စီးပွားရေး လုပ်ငန်းတစ်ခုသည် ခေတ်ရေစီးကြောင်းနှင့် အလိုက်သင့် မျောပါနိုင်ရန် မည်မျှ အရေးကြီးကြောင်းကို သူ ပို၍ ပို၍ သိလာခဲ့ရသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ၌ ကမ္ဘာမြေကြီးသည် ခေတ်စနစ်အရ ခေတ်တစ်ခေတ်မှ နောက်တစ်ခေတ်သို့ အကူးအပြောင်းတွင် နတ်ပြည်နှင့် ငရဲပြည်ပမာ ကွဲပြား ခြားနားသွားတတ်ပေသည်။
၁၉၉၀ ခုနှစ် မတ်လတွင် အိမ်ခြံမြေ ဈေးနှုန်းများကို ဆွဲချနိုင်ရန်အတွက် ဘဏ္ဍာရေးဝန်ကြီးဌာနသည် ဘဏ္ဍာရေး အဖွဲ့အစည်းများ အားလုံး၏ ချေးငွေများအပေါ် ကန့်သတ်မှုများ ပြုလုပ်ခဲ့လေသည်။ မြေဈေးသည် အလွန့်အလွန် မြင့်တက်နေခဲ့ရာ သာမန် မိသားစုအနေဖြင့် အိမ်တစ်လုံး ပိုင်ဆိုင်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
သို့သော် ချေးငွေကန့်သက်ချက် သက်သက်ဖြင့် အိမ်ခြံမြေဈေးနှုန်းကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပါမည်လော။ ထိုသို့ သံသယရှိသူများထဲတွင် ဟာရုမိလည်း တစ်ဦးအပါအဝင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ၎င်းမူဝါဒကို ‘မိုးကြိုးကို ထန်းလက်နှင့်ကာ’ ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု မီဒီယာများကလည်း တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း သုံးသပ်ကြသည်။ တကယ့် လက်တွေ့တွင်လည်း အိမ်ခြံမြေဈေးမှာ များစွာ ကျဆင်းခဲ့ခြင်း မရှိပေ။
သို့သော် ၎င်းမူဝါဒသည် နိုင်ငံ့စီးပွားရေးကိုတော့ များစွာ ထိခိုက် နစ်နာစေခဲ့သည်။
ဂျပန်နိုင်ငံ၏ စတော့ရှယ်ယာ ဈေးကွက်မှာ ကမောက်ကမ ဖြစ်ပြီး ရှယ်ယာတန်ဖိုးများ ထိုးကျလာတော့သည်။ ထို့နောက် သြဂုတ်လတွင် အီရတ်၏ ကူဝိတ်စစ်ပွဲကြောင့် ရေနံဈေးများ ထိုးတက်သွားပြီး ကမ္ဘာ့စီးပွားပျက်ကပ်တစ်ခု အသွင်သို့ ပြောင်းလဲလာတော့သည်။
ထိုအချိန်မှ စ၍ အိမ်ခြံမြေဈေးမှာလည်း ထိုးဆင်းသွားလေသည်။
သို့သော် ဤသို့သော အခြေအနေဆိုးသည် ယာယီ အခိုက်အတန့်သာ ဖြစ်ပျက်နိုင်သော သဘောလက္ခဏာ ရှိသည်ဟု လူအများက ရူးရူးမိုက်မိုက် ယုံကြည်ထားကြဆဲ ဖြစ်သည်။ မူမှန် အနေအထားသို့ မကြာခင် ပြန်ရောက်လာမည်ဟု စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့ကြသည်။ မြုပ်နေသော သင်္ဘောသည် ရေပေါ်သို့ မည်သည့် နည်းနှင့်မျှ ပြန်ပေါ်လာနိုင်တော့မည် မဟုတ်ကြောင်းကို ၁၉၉၂ ခုနှစ် ရောက်မှသာ အမှန်တကယ် ရိပ်စားမိလာကြသည်။
မစ္စတာနာမီယာ၏ အနာဂတ် ဟောစာတမ်းကို လက်ကိုင်ပြုထားသော ဟာရုမိကတော့ အစောဆုံး အမြင်မှန် ရခဲ့သူဟု ဆိုရပေမည်။ အိမ်ခြံမြေလုပ်ငန်းကို အားကိုးခြင်းဖြင့် ကြီးပွားနိုင်သော ခေတ်ကာလမှာ ကုန်လွန်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း သူ စောစီးစွာ သဘောပေါက်ခဲ့သည်။ ၁၉၈၉ ခုနှစ် အစောပိုင်းကပင် သူ့လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားသော အိမ်ခြံမြေများ၊ စတော့ရှယ်ယာများနှင့် ဂေါက်ကွင်း အစုရှယ်ယာများကို အပြီးအပြတ် ရောင်းထုတ်ပစ်ခဲ့သည်။ ဒိုးဆက်ကစားပွဲတွင် သူ အနိုင်ရခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဤစီးပွားပျက်ကပ်ကြီး အတွင်း၌ သူသည် ယန်းငွေ သန်းရာပေါင်းများစွာ အဖတ်တင်ခဲ့လေသည်။
ကမ္ဘာလောကကြီးက အိပ်မက်မှ နိုးထလာခါစ အချိန်တွင် ဟာရုမိသည် စီးပွားကဏ္ဍ အသစ်တစ်ခုတွင် ခြေလှမ်းများ စတင်နေလေပြီ။ အချက်အလက် နည်းပညာ၏ တိုးတက်လာမှုကြောင့် တစ်ကိုယ်ရည်သုံး ကွန်ပျူတာများနှင့် လက်ကိုင်တယ်လီဖုန်းများ ချိတ်ဆက် အသုံးပြုလာနိုင်မည်ဟု မစ္စတာနာမီယာက ဟောကိန်းထုတ်ခဲ့သည်။ လူတိုင်း၏ အိတ်ကပ်ထဲတွင် ဖုန်းတစ်လုံးစီ ရှိကြပြီး အိမ်တိုင်းတွင် ကွန်ပျူတာ တစ်လုံးစီ ပိုင်ဆိုင်ကြမည်ဟု နိမိတ်ဖတ်ခဲ့သည်။ ယခင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အကြောင်းအရာများကဲ့သို့ ဤဟောကိန်းသည်လည်း မှန်ကန်ခဲ့ပါမူ ဤအခွင့်အရေးကိုလည်း သူ လက်လွှတ်ခံ၍ မဖြစ်။
ကွန်ပျူတာအချင်းချင်း ချိတ်ဆက် ဆက်သွယ်နိုင်ခြင်း ဆိုသည်မှာ လက်ရှိ အနေအထားအရ စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်သာသာ ဖြစ်နေသေးကြောင်း သူ လေ့လာ သိရှိရသောအခါ စိတ်ပျက် အားလျော့ခြင်း မရှိဘဲ ၎င်းနည်းပညာနှင့် ပတ်သက်သည့် နောက်ဆုံးပေါ် တိုးတက်မှု အခြေအနေများကို မျက်ခြည်ပြတ်မခံဘဲ စောင့်ကြည့်လေ့လာခဲ့သည်။
အင်တာနက်ကို စတင် အသုံးပြုလာသော ၁၉၉၅ ခုနှစ်သို့ ရောက်သောအခါ ဟာရုမိသည် အိုင်တီဘွဲ့ရ လူငယ် အမြောက်အမြားကို ငှားရမ်းခဲ့သည်။ တစ်ယောက်စီတိုင်းကို ကွန်ပျူတာတစ်လုံးစီ ပေးပြီး အင်တာနက်ကို မည်သို့ အကောင်းဆုံး အသုံးချနိုင်မည်နည်း ဆိုသည့် အချက်ကို သူတို့အား လေ့လာခိုင်းတော့သည်။ သူတို့လည်း ကွန်ပျူတာအရှေ့တွင် တစ်နေကုန် ထိုင်ပြီး အကြံထုတ်ကြရလေသည်။
နောက်တစ်နှစ်တွင် ပါပီကုမ္ပဏီသည် ပထမဆုံးသော အင်တာနက်ဆိုင်ရာ ဝန်ဆောင်မှုကို စတင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ ကိုယ်ပိုင်ဝက်ဆိုဒ်များ ဖန်တီးပေးခြင်း ဖြစ်သည်။ အစပိုင်းတွင် စီးပွားရေး လုပ်ငန်းများအတွက် သူတို့၏ ထုတ်ကုန်နှင့် ဝန်ဆောင်မှုကို ကြော်ငြာနိုင်ရန် ဝက်ဆိုဒ်တစ်ခု ဖန်တီးပေးခဲ့သည်။ သတင်းစာ၏ အထူးကဏ္ဍတွင် ဖော်ပြခံရပြီးသည့် အချိန်မှ စ၍ ကိုယ်ပိုင် ဝက်ဆိုဒ် လုပ်လိုသော အဖွဲ့အစည်းများနှင့် လူများသည် ပါပီကုမ္ပဏီသို့ အလုအယက် ဆက်သွယ် စုံစမ်းလာကြတော့သည်။ ထိုစဉ်က အင်တာနက် အသုံးပြုနိုင်မှုမှာ အကန့်အသတ် ရှိသေးသော်လည်း စီးပွားပျက်ကပ် ကာလအတွင်းတွင် သစ်ဆန်းသော နည်းပညာဖြင့် ကြော်ငြာခြင်းအပေါ်၌ လူတို့က များစွာ မျှော်လင့်ထားကြသည်။ သို့ဖြင့် ဝက်ဆိုဒ်အော်ဒါကလည်း ဝင်လာမစဲ တသဲသဲ ဖြစ်နေလေတော့သည်။
ထိုနောက်ပိုင်း နှစ်များတွင် ပါပီကုမ္ပဏီ၏ ဝင်ငွေ ရပေါက်ရလမ်းမှာလည်း သာယာဖြောင့်ဖြူးခဲ့သည်။ အင်တာနက်ကို အသုံးပြု၍ ကြော်ငြာလုပ်ငန်းများ၊ ကုန်ပစ္စည်းရောင်းဝယ်ခြင်းနှင့် ကွန်ပျူတာဂိမ်း ဖြန့်ချိခြင်း စသည့် လုပ်ငန်းများမှာ ငွေရွှင်သော လုပ်ငန်းများ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။
သက္ကရာဇ် ၂၀၀၀ သို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ ဟာရုမိသည် စီးပွားရေး လမ်းကြောင်းအသစ်သို့ လျှောက်လှမ်းရန် စတင် ကြံစည်လာတော့သည်။ သူသည် ကုမ္ပဏီတွင် အကြံပေးအဖွဲ့ အဖွဲ့ကို ဖွဲ့စည်းလိုက်သည်။ စားသောက်ဆိုင် လုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်နေသော သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ထံမှ သတင်းတစ်ခုကို ရရှိပြီးနောက်တွင် ထိုသို့သော အကြံပေးအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ဖွဲ့စည်းရန် လိုအပ်လာပြီ ဖြစ်ကြောင်း စိတ်ကူးရလာခဲ့သည်။ သူငယ်ချင်း၏ စားသောက်ဆိုင်သည် ယခုအခါ အမြတ်ရရန် ရုန်းကန်နေရသောကြောင့် ဆက်လက် လည်ပတ်ရန်ပင် အခက်အခဲ ရှိနေတော့သည်။
ဟာရုမိသည် အလတ်စားနှင့် အငယ်စား စီးပွားရေး လုပ်ငန်းများကို အကြံဉာဏ် ပေးနိုင်သော အစိုးရ အသိအမှတ်ပြု အကြံပေး ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်နေလေပြီ။ သို့ဖြင့် သူသည် တခြား သက်ဆိုင်ရာ ပညာရှင်များကို စုစည်းပြီး အဖွဲ့ဖွဲ့စည်းကာ အခြေအနေကို အသေးစိတ် လေ့လာသုံးသပ်ခဲ့သည်။ ပညာရှင်များ၏ သုံးသပ်ချက်မှာ ဤသို့။ ကြော်ငြာကိုချည်း အားကိုးနေ၍ မဖြစ်။ အဟောင်းအမြင်းများကို ဖယ်ရှားတန်သည် ဖယ်ရှားပြီး ပိုမို ခိုင်မာသော အခြေခံတစ်ခု ရအောင် ပြန်လည် တည်ဆောက်ယူရမည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဟင်းအမယ် အသစ်များ ဖန်တီးခြင်းနှင့် ဆိုင်တွင်း အပြင်အဆင်ကို လုံးဝ ပြောင်းလဲပစ်ရန်တို့ ဖြစ်လေသည်။
စားသောက်ဆိုင်ကို သူတို့၏ အကြံပေးချက်အတိုင်း ပြုပြင်ပြီး ပြန်လည် ဖွင့်လှစ်လိုက်သောအခါ များစွာ အောင်မြင်လာသည်ကို တွေ့ခဲ့ရသည်။ ဆိုင်ပြန်ဖွင့်ပြီး သုံးလ ကြာသောအခါတွင် စားပွဲတစ်နေရာ ကြိုတင်ဘွတ်ကင် ယူရန်ပင် ခဲယဉ်းသွားတော့သည်။
စီးပွားရေး အကြံပေးလုပ်ငန်းမှ ငွေ ကောင်းကောင်း ဝင်နိုင်ကြောင်းကို ဟာရုမိ နားလည်သည်။ သို့သော် ငွေလွယ်လွယ် ရရုံဖြင့် သူ မကျေနပ်နိုင်။ လုပ်ငန်းတစ်ခု မအောင်မြင်ရသည့် အကြောင်းအရင်းမှာ အရည်အချင်း ညံ့ဖျင်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု သုံးသပ်ပြနိုင်ရုံဖြင့် မလောက်လုံသေးဟု သူ ယူဆသည်။ ၎င်းမှာ သူသူငါငါ လုပ်နိုင်သော အလုပ်မျိုး ဖြစ်သည်။ ပြဿနာ၏ ရေသောက်မြစ်ကို ရှာဖွေ ဖော်ထုတ်ပြီး အပုပ်အဆွေးများကို ဖယ်ရှားကာ အကောင်းဘက်သို့ ရောက်အောင် ဖော်ဆောင်နိုင်မှသာလျှင် လုပ်ငန်းတစ်ခု အဓွန့်ရှည် တည်တံ့နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ဟာရုမိသည် ကျွမ်းကျင် ပညာရှင်များကို စုစည်းထားပြီး တစ်ခါတစ်ရံ၌ ဖောက်သည်အတွက် ကုန်ပစ္စည်းအသစ်များ ထုတ်လုပ်ရာတွင် အကြံဉာဏ်ပေးရပြီး တစ်ခါတစ်ရံ၌ ဝန်ထမ်းလျှော့ချခြင်း ကိစ္စများကို အကြင်အနာ ကင်းမဲ့စွာ အကြံပြုရလေသည်။
အိုင်တီဌာနခွဲနှင့် စီးပွားရေး အကြံပေးဌာနခွဲဟူသော ထောက်တိုင်နှစ်ခု၏ ထောက်မပေးမှုကြောင့် ပါပီကုမ္ပဏီလည်း တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာခဲ့သည်။ ပြန်လည် ဆင်ခြင်ကြည့်လျှင် သူ၏ အောင်မြင်မှုများက ထင်သာမြင်သာ ရှိသည်။ လူများစွာတို့သည် ဟာရုမိကို ‘စီးပွားရေး လာဘ်မြင်သူ’ အဖြစ် ချီးကျူးကြသည်။ လူအများ၏ အမြင်တွင်လည်း ထိုသို့ ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် မစ္စတာနာမီယာ၏ စာသာ မရခဲ့ပါမူ သူ၏ ခရီးလမ်းမှာ ဤမျှ ဖြောင့်ဖြူးလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဤကျေးဇူးတရားကို ပြန်ဆပ်နိုင်ရန် အမြဲ တွေးဆနေခဲ့သည်။ မိမိတစ်ဦးတည်း၏ အစွမ်းအစနှင့်သာ ဆိုလျှင် ဤမျှ ခရီးပေါက်လိမ့်မည် မဟုတ်။
ကျေးဇူးဆပ်မည် ဆိုလျှင် မာရူမစ်ဆူအန်ကိုလည်း မေ့ထားရန် မသင့်ချေ။
မာရူမစ်ဆူအန်၏ ဘဏ္ဍာရေး အခက်အခဲ ကြုံတွေ့နေရသော သတင်းကို ကြားသိရ၍ စုံစမ်းကြည့်သောအခါ စစ်မှန်နေကြောင်း တွေ့ခဲ့ရသည်။ ၂၀၀၃ ခုနှစ်တွင် မစ္စတာမီနာဇုကိ ကွယ်လွန်ပြီးနောက် သူ၏ သားအကြီးဆုံးက မာရူမစ်ဆူအန်ကို ဆက်လက် အုပ်ချုပ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းက အရှုံးပြနေသောကြောင့် ဂေဟာကို ကောင်းစွာ စောင့်ရှောက်နိုင်ရန် အစွမ်းလည်း ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
ဟာရုမိသည် မာရူမစ်ဆူအန်သို့ ချက်ချင်း ဆက်သွယ်ခဲ့သည်။ ယခုအခါ မစ္စတာမီနာဇုကိ၏ သားအကြီးသည် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဟု ဆိုရသော်လည်း ၎င်းမှာ နာမည်ခံသာ ဖြစ်ပြီး ဒု-တာဝန်ခံ မစ္စတာကာရိယကသာ အမှန်တကယ် စီမံအုပ်ချုပ်နေသည်။ ဟာရုမိသည် သူနှင့် တွေ့ဆုံပြီး တတ်နိုင်သမျှ အကူအညီ ပေးရန်နှင့် လိုအပ်ပါက အတိုင်းအတာ တစ်ခုထိ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပေးရန် ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။
သို့သော် သူက စိတ်ဝင်စားပုံ မရ။ ထို့အပြင် ‘တစ်ပါးသူအား မှီခိုနေရသည့် အဖြစ်မျိုး လုံးဝ အရောက်မခံနိုင်’ ဟူသည့် စကားမျိုးပင် ပြောထွက်ခဲ့သည်။
တာဝန်ခံနှင့် မည်သို့မျှ ညှိနှိုင်း၍ မရနိုင်တော့ကြောင်း ရိပ်စားမိသွားသောအခါ ဟာရုမိသည် မီနာဇုကိမိသားစုနှင့် တိုက်ရိုက် ဆက်သွယ်ကြည့်ခဲ့သည်။ မာရူမစ်ဆူအန်ကို အုပ်ချုပ်ရန် သူ့အား တာဝန်လွှဲပြောင်းပေးဖို့ တောင်းဆိုကြည့်သည့် အခါတွင်လည်း အကျိုးမထူးကြောင်း သိလာရပြန်သည်။ မာရူမစ်ဆူအန်၏ အုပ်ချုပ်ရေးပိုင်းကို တာဝန်ခံ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးအား အပြီးအပိုင် လွှဲအပ်ထားပြီး ဖြစ်ကြောင်းသာ ဝိုးတဝါး ပြန်ဖြေခဲ့သည်။
ဟာရုမိသည် ဂေဟာနှင့် ပတ်သက်သည့် သတင်းပုလင်းများကို စုံစမ်းကြည့်သည်။ ယခုနှစ်ပိုင်းတွင် ဂေဟာ၏ အမြဲခန့် ဝန်ထမ်းများ တစ်ဝက်ထက်မက လျှော့ချထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ မည်မည်ရရ ခေါင်းစဉ်မရှိသော အချိန်ပိုင်းဝန်ထမ်း၏ ဦးရေမှာကား နားလည်၍ မရနိုင်လောက်အောင် များပြားလျက် ရှိလေသည်။ ထို့အပြင် ထိုအချိန်ပိုင်း ဝန်ထမ်းများသည် ဂေဟာအတွင်း၌ မည်သည့်နေရာတွင် မည်သည့်အလုပ်ကို လုပ်နေကြသည် ဟူ၍ကား သက်သေ မပြနိုင်ပေ။
ထိုအကြောင်းအချက်များကို အားလုံး ပေါင်းစု ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် လက်ရှိ အခြေအနေမှာ ရုပ်လုံးပေါ်လာသည်။ မစ္စတာမီနာဇုကိ ကွယ်လွန်သွားသည်ကို အခွင့်အရေး အဖြစ် အသုံးချပြီး လူတချို့သည် ဥပဒေနှင့် မကိုက်ညီသော စားပေါက်တစ်ခုခုကို လျှို့ဝှက်စွာ ဖန်တီးနေကြခြင်း ဖြစ်ပေမည်။ ဖြစ်နိုင်ခြေ အရှိဆုံးမှာ အစိုးရထံမှ ထောက်ပံ့ငွေများ တောင်းခံပြီး ဗုန်းနေကြခြင်းပင်။ အဓိက တရားခံမှာ ကာရိယ ဖြစ်ရမည်။ သူ၏ လုပ်ရပ်များ ပေါက်ကြားသွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်သာလျှင် ဟာရုမိ၏ အကူအညီကို ပယ်ချခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ဟာရုမိသည် ဂေဟာ၏ အခြေအနေများကို အတွင်းကျကျ သိလာလေလေ ဂေဟာကို ပစ်ထား၍ မရတော့ကြောင်း ခံစားရလေလေ ဖြစ်လာသည်။ တစ်နည်းမဟုတ် တစ်နည်းတော့ ရအောင် ကြံစည်ရမည်။ မာရူမစ်ဆူအန်ကို ကယ်တင်နိုင်သူမှာ မိမိ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်ဟု သူ တွေးမိလေသည်။
(ဈ)
ဟာရုမိသည် ဤသတင်းကို မထင်မှတ်ဘဲ သိလာခဲ့ရသည်။ အသစ်လဲထားသော နောက်ဆုံးပေါ် လက်ကိုင်ဖုန်းပေါ်တွင် အချက်အလက်တချို့ကို ရှာဖွေနေစဉ် အဖြေရလဒ်တစ်ခုက သူ၏ အာရုံကို ညှို့ယူထားလိုက်သည်။ ‘နာမီယာကုန်စုံဆိုင် – တစ်ညတာ ပြန်လည် အသက်ဝင်ခြင်း’
နာမီယာကုန်စုံဆိုင် ….. ဟာရုမိအတွက် ဘယ်တော့မှ မေ့ပျောက်သွားလိမ့်မည် မဟုတ်သော၊ အတိအကျ ဆိုရလျှင် မေ့ပျောက်သွားနိုင်မည် မဟုတ်သော စကားစု ဖြစ်သည်။ ထိုခေါင်းစဉ်ကို တို့နှိပ်လိုက်သောအခါ သီးသန့်ဝက်ဆိုဒ်တစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ ဝက်ဆိုဒ်ထဲတွင် ဤသို့ ရေးသားထားသည်။ စက်တင်ဘာလ ၁၃ ရက်နေ့သည် နာမီယာကုန်စုံဆိုင် ဆိုင်ပိုင်ရှင်၏ ၃၃ နှစ်မြောက် နှစ်ပတ်လည်နေ့ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းဆိုင်တွင် ယခင်က အကြံဉာဏ် တောင်းခံခဲ့ဖူးကြသည့် လူများအား အသိပေးလိုသည်။ ထိုစဉ်က ရရှိခဲ့သော အကြံဉာဏ်များသည် ထိုသူတို့အတွက် အကျိုး ရှိမရှိ ဖြေကြားပေးစေလိုသည်။ ၁၃ ရက်နေ့ ည သုညနာရီမှ အရုဏ်မတက်ခင် အချိန်အထိ စပ်ကြားတွင် ဆိုင်၏ ယင်းလိပ်တံခါးပေါ်ရှိ စာထည့်ပေါက်မှ စာထည့်၍ မိမိတို့၏ အတွေ့အကြုံများကို ပြောပြပေးကြပါရန် တောင်းခံထားသည်။
သူ၏ မျက်လုံးများကိုပင် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ယခုလို ခေတ်ကာလမျိုးတွင် ဤဆိုင်နာမည်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့။ ဝက်ဆိုဒ်ကို စီမံသူမှာ ဆိုင်ရှင်၏ မြေးမြစ်များပင် ဖြစ်ရပေမည်။ ၃၃ နှစ်မြောက် နှစ်ပတ်လည်အတွက် ဂုဏ်ပြုအစီအစဉ်ကိုသာ ဖော်ပြထားပြီး တခြား ဘာမျှ ဟုတ်ဟုတ်ငြားငြား ရေးထားခြင်း မရှိပေ။
နောက်ပြောင် ကျီစယ်နေခြင်း ဖြစ်မည်လော။ ရှေးဦးစွာ သူ ထိုသို့ စဉ်းစားမိသည်။ သို့သော် ဤသို့ နောက်ပြောင်ခြင်းဖြင့် မည်သို့ အကျိုးရှိနိုင်ပါအံ့နည်း။ မည်သူကရော အချိန်ကုန်ခံ၍ နောက်ပြောင်နေပါမည်နည်း။ ဤစာကို လူ မည်ရွေ့မည်မျှက ဖတ်မိကြပြီး ထိုသူများထဲမှ မည်မျှလောက်က နာမီယာကုန်စုံဆိုင်ကို သိရှိကြအံ့နည်း။
ဟာရုမိ၏ စိတ်ကို ဖမ်းစားနိုင်စွမ်း အရှိဆုံး အချက်မှာ စက်တင်ဘာလ ၁၃ ရက်နေ့သည် မစ္စတာနာမီယာ၏ နှစ်ပတ်လည်နေ့ ဖြစ်နေခြင်းပင်။ မစ္စတာနာမီယာနှင့် နောက်ဆုံး စာဆက်သွယ်ခဲ့သည့် နေ့မှာလည်း တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် လွန်ခဲ့သော ၃၂ နှစ်က စက်တင်ဘာလ ၁၃ ရက်နေ့ ဖြစ်နေသည်။
နောက်ပြောင်ကျီစယ်နေခြင်း လုံးဝ မဖြစ်နိုင်။ မစ္စတာနာမီယာကို ဂုဏ်ပြုရန် ရည်ရွယ်သော အထိမ်းအမှတ် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုပင် ဖြစ်ရမည်ဟု ဟာရုမိ ယုံကြည်သည်။ ထို့သို့ဆိုလျှင် ပေယျာလကန် ပြု၍ မဖြစ်တော့။ စာတစ်စောင် ရေးကို ရေးရမည်။ ကျေးဇူးတင်စာ ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြနေစရာပင် လိုအံ့မထင်။
သို့သော် နာမီယာကုန်စုံဆိုင် အမှန်တကယ် တည်ရှိနေခြင်း ရှိမရှိ ဆိုသည်ကိုမူ ကြိုတင် စုံစမ်းထားသင့်သည်။ သူသည် နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း တာမူရာအိမ်သို့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရောက်သည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း နာမီယာကုန်စုံဆိုင် ရှိရာဘက် အခြမ်းသို့ မရောက်ဖြစ်ခဲ့ပေ။
မာရူမစ်ဆူအန်သို့ သွားပြီး ဂေဟာကိစ္စများ ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ရန် ချိန်းထားသည်နှင့် အခန့်သင့်ပင် ဖြစ်နေသည်။ ဂေဟာမှ အပြန်တွင် နာမီယာကုန်စုံဆိုင်သို့ တစ်ခဏ ဝင်ကြည့်နိုင်သည်။
ဆွေးနွေးပွဲတွင် ဦးဆောင် ဆွေးနွေးသူမှာ တာဝန်ခံ မစ္စတာ ကာရိယပင် ဖြစ်သည်။
“မာရူမစ်ဆူအန်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး မီနာဇုကိ မိသားစုက ကျွန်တော့်ကို အာဏာကုန် လွှဲအပ်ထားပါတယ်။ အခုအချိန်ထိ အုပ်ချုပ်ရေးအပိုင်းမှာ သူတို့ ဝင်ရောက် စွက်ဖက်ခြင်း မရှိပါဘူး” စကားပြောလိုက်တိုင်း သူ၏ ပါးလျသော မျက်ခုံးတို့က တွန့်လိမ် လှုပ်ရှားနေကြသည်။
“ဂေဟာရဲ့ ဘဏ္ဍာရေး အခြေအနေကို သူတို့ဆီ အမှန်အတိုင်း တင်ပြလိုက်ရင်ရော။ ဒါဆို သူတို့ တစ်မျိုးတစ်မည် စဉ်းစားချင် စဉ်းစားလာကြမှာပေါ့”
“စိတ် မပူပါနဲ့ဗျာ။ ကျွန်တော်ကလည်း သူတို့ကို ပုံမှန် အစီရင်ခံနေတာပါပဲ။ အစီရင်ခံစာကို ဖတ်ပြီးတဲ့နောက်လည်း သူတို့က ကျွန်တော့်ကိုပဲ ယုံကြည်စွာ လွှဲအပ်ထားဆဲပါ”
“ဒါဆို အဲဒီအစီရင်ခံစာ ကျွန်မကို ပြလို့ ရမလား”
“ဝမ်းနည်းပါတယ်ဗျာ။ အပြင်လူတစ်ယောက်ကို ပြလို့ မဖြစ်ပါဘူး”
“မစ္စတာကာရိယ၊ ရှင် အသေအချာ ပြန်ပြီး စဉ်းစားပါဦး။ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေရင် ဒီဂေဟာလည်း မွဲပြာကျသွားလိမ့်မယ်”
“အဲဒီ အတွက်တော့ ခင်ဗျား စိတ်ပူ မနေပါနဲ့ဗျာ။ ကျွန်တော်တို့ ကိုယ့်နည်းကိုယ့်ဟန်နဲ့ ကြံစည် လုပ်ဆောင်သွားမှာပါ။ အပြန်ခရီးလမ်း ဖြောင့်ဖြူးပါစေဗျာ” ကာရိယသည် ဆံပင်ကို ဆီရွှဲရွှဲနှင့် ပိနေအောင် ဖြီးထားသော သူ့ခေါင်းကို ညွှတ်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
ယနေ့အတွက်တော့ တော်လောက်ပြီဟု ဟာရုမိ ယူဆသည်။ လွယ်လွယ်နှင့် နောက်ဆုတ်လိမ့်မည်တော့ မဟုတ်။ မီနာဇုကိ မိသားစုကို ဖြောင်းဖြ ပြောဆိုသည့် နည်းလမ်းသာ ကျန်တော့သည်ဟု ဟာရုမိ တွေးသည်။
ကားရပ်နားကွင်းသို့ ရောက်သောအခါ ကားပေါ်တွင် ရွှံ့တုံးရွှံ့ခဲများ ပေရေနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့ဖြင့် ဟာရုမိသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ကြည့်သည်။ ကလေးတချို့သည် နံရံပေါ်မှ ပြူတစ်ပြူတစ် လုပ်ကာ သူ့ကို ချောင်းကြည့်နေကြသည်။ သူ ပြန်ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် ဇက်များ ပုဝင်သွားကြပြန်သည်။ ဟာရုမိ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ မိမိကို လူဆိုးတစ်ယောက်နှယ် မှတ်ထင်နေကြပြီကော။ ကာရိယ၏ လက်ချက်ဖြစ်မည်မှာ ယုံမှားစရာ မရှိပေ။
သူသည် ရွှံများကို အမှုမထားဘဲ ကားစက်နှိုး၍ ထွက်လာခဲ့သည်။ ကားနောက်ကြည့်မှန်မှ ကြည့်လိုက်သောအခါ ကလေးများ အပြင်သို့ ပြေးထွက်လာသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူ့ကို ကြည့်၍ တစ်စုံတစ်ရာ အော်နေကြသည်။ “ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာနဲ့တော့” ဟူသော စကားမျိုး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
စိတ်ထဲတွင် မအီမသာ ဖြစ်နေသော်လည်း ဟာရုမိသည် နာမီယာကုန်စုံဆိုင်ကို သွားကြည့်ရန် မမေ့ခဲ့ပေ။ မပီ ဝိုးတဝါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သော သူ၏ မှတ်ဉာဏ် အပိုင်းအစကို အားကိုးပြု၍ ကားကို ဘယ်ညာ ကွေ့လာခဲ့သည်။
မကြာခင်တွင် သူ ရင်းနှီးခဲ့ဖူးသော လမ်းကြောင်းကို တွေ့ရသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ် ၃၀ ကနှင့် နှိုင်းစာလျှင် များစွာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိ။
နာမီယာကုန်စုံဆိုင်သည်လည်း သူ စာလာထည့်ခဲ့စဉ် အချိန်ကကဲ့သို့ မူလနေရာ၌ပင် ပုံစံမပျက် တည်ရှိနေလေသည်။ ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်မှ စာလုံးများသည် ပုံပျက်ကာ ဖတ်မရတော့ပြီ။ ယင်းလိပ်တံခါးမှာလည်း သံချေးအလိမ်းလိမ်း တက်နေသည်။ သို့သော် မြေးမလေးတစ်ယောက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသော အဘိုးအိုတစ်ယောက်ကဲသို့ နွေးထွေးနှစ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ပျံ့နှံ့နေလေသည်။
ဟာရုမိသည် ကားကို ရပ်ပြီး မှန်ပြတင်းကို ချကာ နာမီယာကုန်စုံဆိုင်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ တစ်ခဏကြာမှ တာမူရာအိမ်သို့ သွားရန် မောင်းထွက်လာခဲ့သည်။
စက်တင်ဘာလ ၁၂ ရက်နေ့ည အလုပ်ဆင်းသော အခါတွင် ဟာရုမိသည် အိမ်သို့ ပြန်လာပြီး ကွန်ပျူတာကို ငေးလျက် ပြန်စာရေးရန် စဉ်းစားနေသည်။ စောစောစီးစီး ကြိုရေးထားမည်ဟု နဂိုက စိတ်ကူးထားသော်လည်း ယခုရက်ပိုင်း အလုပ်များနေသောကြောင့် မည်သိုမျှ အချိန်အား မရနိုင်ဘဲ ရှိနေခဲ့သည်။ တကယ်တမ်းတွင် ယနေ့ညလည်း အားလှသည်တော့ မဟုတ်။ ဧည့်သည်တစ်ယောက်နှင့် ညစာအတူစားရန် ဖိတ်ကြားခြင်း ခံထားရသည်။ သို့သော် အရေးကြီးသော အလုပ်တစ်ခု မပြီးပြတ်သေး၍ လုပ်စရာရှိသည်ဟု အကြောင်းပြကာ ယုံကြည်စိတ်ချရသော လက်အောက် ဝန်ထမ်းတစ်ယောက်ကို သူ့ကိုယ်စား ဧည့်ခံပွဲသို့ တက်ခိုင်းထားရသည်။
ကြည့်လိုက်၊ စစ်လိုက်၊ ပြန်ပြင်လိုက်နှင့် ည ၉ နာရီကျော်မှ စာရေး၍ ပြီးသည်။ ထို့နောက်မှ စာရေးစက္ကူပေါ်သို့ မိမိလက်ရေးဖြင့် ကူးရေးလေတော့သည်။ အရေးကြီး ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးထံသို့ စာရေးလိုလျှင် မိမိလက်ရေးဖြင့်သာ တလေးတစား ရေးသားရမည်ဟု ငယ်စဉ်ကတည်းက သူ ဤသို့ ခံယူထားသည်။
ကူးရေးထားသော စာကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ဖတ်ပြီး စိတ်တိုင်းကျပြီ ဆိုမှ သူသည် စာရွက်ကို ခေါက်ပြီး စာအိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ စာရေးစက္ကူနှင့် စာအိတ်တို့သည် ယနေ့ စာထည့်ရန်အတွက် တကူးတက ဝယ်ယူထားခြင်း ဖြစ်သည်။
သိမ်းဆည်းပြင်ဆင်ပြီး၍ အိမ်မှ ထွက်လာသောအခါ ည ၁၀ နာရီပင် ထိုးလုပြီ။ သူသည် သတ်မှတ်မိုင်နှုန်းထက် ပိုမမောင်းမိစေရန် သတိထားရင်း လီဗာကို နင်းလာခဲ့သည်။
နှစ်နာရီခန့် မောင်းနှင်ပြီးသောအခါ ဦးတည်ရာ နေရာအနီးသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် နာမီယာကုန်စုံဆိုင်သို့ အရင်ဆုံး သွားမည်ဟု စိတ်ကူးထားသော်လည်း ၁၂ နာရီထိုးရန် အချိန်အနည်းငယ် လိုနေသေးသည်။ သို့ဖြင့် တာမူရာအိမ်သို့ အရင် သွားပြီး အဝတ်အစားအိတ်များကို သွားထားမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ယနေ့ည တာမူရာအိမ်တွင် ညအိပ်မည် ဖြစ်သည်။
ဟာရုမိသည် တာမူရာအိမ်ကို ပိုင်ဆိုင်ပြီးနောက်တွင် မူလ သဘောတူညီချက်အတိုင်း ဟိဒေအိုကို ထိုအိမ်၌ ဆက်လက် နေထိုင်စေခဲ့သည်။ သို့သော် ဟိဒေအိုသည် ၂၁ ရာစုကို မမီလိုက်ချေ။ အဘွားဆုံးသောအခါ ဟာရုမိသည် အိမ်ကို အတန်ငယ် မွမ်းမံပြင်ဆင်လိုက်ပြီး သူ၏ အနားယူရာ အိမ်ဂေဟာအဖြစ် အသုံးချခဲ့သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တာမူရာအိမ်သည် သူ၏ ချက်မြှုပ်ရာ ဇာတိအိမ်ဖြစ်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်၏ စိမ်းလန်းသာယာမှုတို့သည် သူ့စိတ်ကို ချမ်းမြေ့ကြည်လင်စေသည်။
ယခုနှစ်များအတွင်း ဤအိမ်သို့ တစ်လ၊ နှစ်လကြာမှ တစ်ကြိမ်လောက်သာ လာတတ်သဖြင့် ရေခဲသေတ္တာထဲတွင် ငရုတ်ဆီပုလင်းနှင့် ရေခဲရိုက်ထားသော ပစ္စည်းတချို့မှ လွဲ၍ ဘာမျှ မရှိပေ။
တာမူရာအိမ်၏ အနီးပတ်ဝန်းကျင်တွင် လမ်းမီးတိုင် မရှိသောကြောင့် ပုံမှန်ဆိုလျှင် ယခုလို အချိန်၌ မှောင်မဲနေသည်။ သို့သော် ယနေ့ညတွင် လရောင်စမ်းနေသောကြောင့် အဝေးမှပင် အိမ်ကို လှမ်းမြင်နိုင်သည်။
ပတ်ဝန်းကျင်တွင်လည်း လူခြေတိတ်လျက် ရှိသည်။ ခြံဝင်းထဲတွင် ကားဂိုဒေါင် ရှိသော်လည်း ဟာရုမိသည် ကားကို လမ်းဘေးတွင်သာ ရပ်ထားခဲ့သည်။ အသစ်လဲရန် အဝတ်တချို့နှင့် အလှကုန်ပစ္စည်းများသာ ပါသော လက်ဆွဲအိတ်ကို ပခုံးတွင် လွယ်လျက် ကားပေါ်မှ ဆင်းခဲ့သည်။ လပြည့်ဝန်းသည် ကောင်းကင်ပြင်၌ ထိန်ထိန်သာလျက် ဝင်းပနေသည်။
ခြံတံခါးကို ဖြတ်၍ အိမ်တံခါးမကြီးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ တံခါးပွင့်သွားသည်နှင့် မွှေးရနံ့တစ်ခုက နှာသီးဖျားသို့ တိုးဝင်လာသည်။ ဖိနပ်စင်ပေါ်တွင် တင်ထားသော အနံ့ပျောက် အမွှေးခဲတစ်ခဲက သူ့ကို ကြိုဆို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် သူ ရောက်ခဲ့စဉ်က သူ တင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ကားသော့ကို ၎င်းနံ့သာခဲဘေးတွင် ချထားလိုက်သည်။
နံရံပေါ်ရှိ မီးခလုတ်ကို လက်ဖြင့် စမ်းကာ ဖွင့်လိုက်ပြီး ဖိနပ်ချွတ်၍ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ အနီးတွင် ညှပ်ဖိနပ် တစ်ရံ ရှိသော်လည်း အလုပ်ရှုပ်သည်ဟု ခံစားရသောကြောင့် ပုံမှန်အားဖြင့် ဝတ်လေ့ဝတ်ထ မရှိ။ ဧည့်ခန်းမအတိုင်း ဆက်ဝင်သွားလျှင် အဆုံး၌ အိပ်ခန်းတံခါး ရှိသည်။
သူသည် အိပ်ခန်းတံခါးကို ဖွင့်ပြီး နံရံပေါ်မှ မီးခလုတ်ကို စမ်းလိုက်သည်။ သို့သော် မီးခလုတ်ကို မစမ်းမိခင် သူ့လက်မှာ လမ်းခုလတ်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ မူမမှန်သော အငွေ့အသက်တစ်ခုကို ခံစားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မဟုတ်။ အငွေ့အသက် မဟုတ်။ အနံ့အသက်။ မိမိနှင့် မည်သို့မျှ ပတ်သက် စပ်ဆိုင်ခြင်း မရှိသော အနံ့အသက်တစ်မျိုး။ ဤအိမ်ခန်းအတွင်း၌ ဤအနံ့မျိုး ရှိနေစရာ အကြောင်း မရှိ။
အန္တရာယ်နံ့ကို သတိထားမိသည်နှင့် သူ ချက်ချင်း နောက်ပြန် လှည့်လိုက်သည်။ သို့သော် ခလုတ်စမ်းနေခဲ့သော သူ၏ လက်တစ်ဘက်ကို လူတစ်ဦးတစ်ယောက်က ဖမ်းဆုပ်ထားခဲ့လေပြီ။ ဆတ်ခနဲ ဆောင့်ဆွဲခံလိုက်ရပြီး ဘာမှန်း မသိသော အရာတစ်ခုကြောင့် ပါးစပ်လည်း လှုပ်၍ မရတော့။ အကူအညီ တောင်းရန် အခွင့်အလမ်းပင် ပိတ်သွားခဲ့လေပြီ။
“မအော်နဲ့။ ငြိမ်ငြိမ်နေရင် ဘာမှ မဖြစ်စေရဘူး” နားထဲသို့ လူငယ်တစ်ယောက်၏ အသံတစ်သံ တိုးဝင်လာသည်။ သူ၏ နောက်ကျောမှ ဖြစ်သောကြောင့် ထိုသူ၏ မျက်နှာကိုတော့ မမြင်ရ။
ဟာရုမိ၏ အတွေးများ ချာချာလည်နေသည်။ အဘယ်ကြောင့် အိမ်ထဲတွင် သူစိမ်းတစ်ယောက် ရှိနေရသနည်း။ သူ ဒီအိမ်ထဲ ပုန်းအောင်းနေသည်မှာ အဘယ်အတွက်ကြောင့်နည်း။ အဘယ်ကြောင့် ယနေ့မှ ဤသို့သော ကံဆိုးသည့် အဖြစ်မျိုးနှင့် ကြုံရသနည်း။ မေးခွန်းပေါင်း များစွာက သူ့ခေါင်းထဲသို့ တရစပ် တိုးဝင်လာနေကြသည်။
ပြန်လည် တွန်းလှန်လိုစိတ်များ ပြင်းပြနေသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ နည်းနည်းမျှ လှုပ်မရပေ။ လေဖြတ်သွားသူ တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။
“ဟေ့ … ရေချိုးခန်းထဲမှာ တဘက်တွေ ရှိတယ် မဟုတ်လား။ နည်းနည်း ယူလာခဲ့စမ်းပါ” အမျိုးသားတစ်ယောက်၏ အသံ။ သို့သော် ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ ထွက်မလာ။ သူက စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် အော်လိုက်ပြန်သည်။ “တဘက် မြန်မြန် ယူလာခဲ့ပါဟ။ လှုပ်ပဲ့လှုပ်ပဲ့ လုပ်မနေစမ်းနဲ့”
အမှောင်ထဲတွင် လူရိပ်တစ်ခု ခပ်သွက်သွက် လှုပ်ရှားနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ နောက်ထပ်တစ်ယောက် ရှိရပေဦးမည်။
ဟာရုမိသည် လေကို နှာခေါင်းမှ ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းနေမိသည်။ သူ၏ နှလုံးခုန်နှုန်းမှာ မူမှန်အဆင့်သို့ ပြန်မရောက်သေး။ သို့သော် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်နိုင်သည့် အဆင့်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ သူ့ပါးစပ်ကို ဖိထားသောအရာမှာ ရာဘာလက်အိတ် စွတ်ထားသော လက်တစ်ဘက်ဖြစ်ကြောင်း သူ သိမြင်လာပြီ။
ထိုစဉ်မှာပင် တခြား ယောက်ျားတစ်ယောက်၏ အသံက နားထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။ “မြန်မြန် လုပ်ပါကွ” သူ့နံဘေးမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံဖြစ်သည်။
“အတော် နှေးတဲ့ကောင်ပဲ” သူ့ကို ဖမ်းချုပ်ထားသော အမျိုးသားက လှမ်းအော်လိုက်သည်။ “သူ့အိတ်ကို မွှေကြည့်ကွာ။ အထဲမှာ ပိုက်ဆံအိတ်တော့ ပါမှာပေါ့”
သူ့အနောက်မှ လူတစ်ယောက်သည် ဟာရုမိ၏ အိတ်ကို ဆွဲယူသွားပြီး အိတ်ထဲသို့ မွှေနှောက်နေလေသည်။ များမကြာမီ “တွေ့ပြီ” ဟူသောအသံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။
“ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်ပါသလဲ”
“နှစ်သောင်း၊ သုံးသောင်းလောက်ပေါ့။ ကျန်တာတွေကတော့ ဘာကတ်တွေမှန်း မသိဘူး”
သက်ပြင်းချသံကို ဟာရုမိ ကြားလိုက်ရသည်။
“အဲဒီလောက် နည်းနည်းလေးပဲလားဟ။ ထားပါတော့ကွာ။ ပိုက်ဆံကို ယူခဲ့။ ကတ်တွေက သုံးစားလို့ မရဘူး”
“ပိုက်ဆံအိတ်ကရော။ နာမည်ကြီးတံဆိပ်ကွ”
“အဟောင်းတွေကို ဘာလုပ်ဖို့ ယူနေဦးမှာလဲ။ အဲဒီလက်ဆွဲအိတ်ကတော့ အသစ်ကျပ်ချွတ်ပဲ။ အဲဒါယူခဲ့”
တစ်ခဏကြာသောအခါ ခြေသံများ နီးကပ်လာပြန်သည်။ “ဒါဆို ရပြီလား” ထိုအသံရှင်မှာလည်း ငယ်ရွယ်သေးဟန် တူသည်။
“ရတယ်။ တစ်ထည်နဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေကို လုံအောင် အုပ်ချည်ထား။ လက်တွေကိုလည်း နောက်ပြန် မြဲမြဲချည်။ လွတ်မသွားစေနဲ့ဦး”
ထိုလူသည် အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ ဟာရုမိ၏ မျက်လုံးများကို မျက်နှာသုတ်ပဝါဖြင့် အုပ်ချည်လေတော့သည်။ မျက်နှာသုတ်ပဝါပေါ်တွင် ဆပ်ပြာမှုန့်အနံ့က သင်းနေသည်။ သူ အသုံးပြုလေ့ရှိသော ဆပ်ပြာမှုန့်၏ မွှေးရနံ့။
မျက်နှာသုတ်ပဝါကို ဟာရုမိ၏ နောက်စေ့တွင် မြဲမြံစွာ ထုံးချည်ထားသည်။ ပြန်ဖြေဖို့ပင် တော်ရုံနှင့် မလွယ်နိုင်။
ထို့နောက် သူတို့သည် ဟာရုမိကို ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် အထိုင်ခိုင်းပြီး လက်နှစ်ဘက်ကို ကုလားထိုင် နောက်မှီနှင့် တွဲလျက် လက်ပြန်ကြိုး တုပ်လိုက်သည်။ ခြေထောက် တစ်ဘက်စီကိုလည်း ထိုင်ခုံ ခြေထောက်တစ်ဘက်စီတွင် ချည်လိုက်ကြသည်။ ထိုသို့ ချည်နှောင်နေစဉ် ကာလတစ်လျှောက်လုံး ရာဘာလက်အိတ် စွတ်ထားသော လက်သည် သူ၏ ပါးစပ်ကို အားဖြင့် ဖိပိတ်ထားလေသည်။
“ကျုပ်တို့ ခင်ဗျားကို ပြောစရာ ရှိတယ်” ဟာရုမိ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားသော အမျိုးသားထံမှ စကားသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် သူတို့အားလုံး၏ ခေါင်းဆောင်ပင် ဖြစ်ရပေမည်။ “ခဏနေကျရင် ခင်ဗျား ပါးစပ်ကို လွှတ်ပေးမယ်။ အော်ကြီးဟစ်ကျယ်တော့ လုပ်မယ် မကြံနဲ့။ ကျုပ်တို့မှာ လက်နက်တွေ ပါတယ်။ အော်ရင်တော့ အသတ်ခံရပြီသာ မှတ်။ ကျုပ်တို့လည်း အဲဒီလိုမျိုး လုပ်ချင်တာ မဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျားသာ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ် နေမယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားကို ကျုပ်တို့ လက်ဖျားနဲ့တောင် မထိဘူး။ ခင်ဗျား သဘောတူမယ်ဆိုရင် ခေါင်းညိတ်ပြ”
ဟာရုမိအနေဖြင့် ငြင်းဆန်နေစရာ အကြောင်း မရှိပေ။ သို့ဖြင့် စကားဆုံးသည်နှင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ပါးစပ်ကို ဖိထားသော လက်လည်း ချက်ချင်း ပြေလျော့သွားလေသည်။
“စိတ်မကောင်းပါဘူး” ခေါင်းဆောင် အမျိုးသားက ပြောသည်။ “ခင်ဗျားလည်း အခုလောက်ဆို သိရောပေါ့။ ကျုပ်တို့က သူခိုးတွေဗျ။ ဒီည ဒီအိမ်မှာ လူမရှိလောက်ဘူးလို့ ကျုပ်တို့ ယူဆထားလို့ ဖောက်ဝင်လာခဲ့တာပဲ။ မထင်မှတ်ဘဲ ခင်ဗျားက ရုတ်တရက် ပြန်ရောက်လာတော့ ခင်ဗျားကို အခုလို ချည်ထားရတဲ့ အဖြစ်မျိုး ကျရောက်သွားတော့တာပဲ။ ဒီတော့ ကျုပ်တို့ကို စိတ်မဆိုးပါနဲ့”
ဟာရုမိက ဘာမျှ ပြန်မပြောဖြစ်။ သက်ပြင်းကိုသာ ချနေမိသည်။ မိမိကို ဤသို့ ခွေးချည် ဝက်ချည် ချည်ထားပြီးမှ သူတို့ကို စိတ်မဆိုးရန် တောင်းပန်နေပြန်သည်။ အဓိပ္ပာယ် မရှိသည့် ဖြစ်ခြင်း။ သို့သော် ထိုစကားကြောင့် သူ၏ စိုးရိမ်စိတ်များ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသည်။ ထိုလူများသည် ပင်ကိုအားဖြင့် စိတ်ထား ဆိုးယုတ်ကြသူများ မဟုတ်ကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
“ကျုပ်တို့ လိုချင်တာ ရတာနဲ့ ဒီအိမ်ကနေ ချက်ချင်း ထွက်သွားမှာပါ။ ဒါပေမယ့် ကျုပ်တို့ အခုချိန်ထိ တန်ဖိုးရှိတဲ့ပစ္စည်း ဘာတစ်ခုမှ မည်မည်ရရ ရှာမတွေ့သေးလို့ ထွက်သွားဖို့ မဖြစ်နိုင်သေးဘူး။ ဒါကြောင့် ကျုပ်တို့ကို အမှန်အတိုင်း ဖြေပါ။ တန်ကြေးရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေ ဘယ်နားမှာ သွားသိမ်းထားသလဲ။ ဒီအခြေအနေ ရောက်နေမှတော့ ကျုပ်တို့လည်း ချေးများ မနေနိုင်ဘူး။ ဘာဖြစ်ဖြစ် အကုန်လုံးသာ ပြောပြ”
ဟာရုမိသည် အသက်ကို မှန်မှန် ရှူပြီးမှ စပြောလေသည်။ “ဒီအိမ်မှာ ဘာမှ ရှိတာ မဟုတ်ဘူး”
ထိုသူ့ထံမှ ‘ဟွန်း’ ဟူသော နှာမှုတ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။
“ဟုတ်ပါ့မလား။ မဖြစ်နိုင်တာ။ ခင်ဗျားရဲ့ အကြောင်းကို ကျုပ်တို့ စုံစမ်းထားပြီးပြီ။ ခင်ဗျား ညာနေလည်း အပိုပဲ”
“ကျွန်မ မညာပါဘူး” ဟာရုမိက ခေါင်းခါပြသည်။ “စုံစမ်းထားပြီးပြီ ဆိုရင် ကျွန်မ ဒီအိမ်မှာ အမြဲ မနေဘူးဆိုတာကိုလည်း ရှင်တို့ သိပြီးလောက်ရောပေါ့။ ဒါကြောင့် ပိုက်ဆံ မပြောနဲ့၊ တန်ကြေးရှိတဲ့ပစ္စည်း ဘာတစ်ခုမှ ဒီအိမ်မှာ မထားထားဘူး”
“အဲဒီလို ဆိုပေမယ့် ပစ္စည်းတစ်ခုခုတော့ ရှိရဦးမှာပေါ့ဗျာ” စိတ်လှုပ်ရှားသောကြောင့် သူ၏ အသံက အနည်းငယ် တုန်ခါနေသည်။ “သေသေချာချာ စဉ်းစားပါဦး။ ရှိကို ရှိရမှာပေါ့။ ခင်ဗျား စဉ်းစားလို့ မရမချင်း ကျုပ်တို့ကလည်း ဒီအိမ်က ခွာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီတော့ ခင်ဗျားလည်း စားသာမယ် မထင်နဲ့”
မပြောပြလျှင် သူပြောသည့်အတိုင်း ဒုက္ခခံရနိုင်သည်မှာ မှန်သော်လည်း ဤအိမ်ကြီးတွင် တန်ကြေးရှိသည့် ဘာပစ္စည်းမျှ မရှိသည်မှာလည်း အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ ဟိဒေအို ချန်ထားခဲ့သည့် လက်ဝတ်ရတနာများပင် တိုကျိုရှိ ကွန်ဒိုတိုက်ခန်းသို့ အကုန်လုံး ရွှေ့ပြောင်းထားပြီး ဖြစ်သည်။
“ဘေးနားက အိပ်ခန်းထဲမှာ အံဝှက်တစ်ခု ရှိတယ်။ အဲဒီအထဲမှာ သိမ်းထားတဲ့ ရေနွေးခရား အချိုစုံက နာမည်ကြီး ကြွေထည်ပညာရှင် တစ်ယောက်ရဲ့ လက်ရာပစ္စည်းပဲ”
“ကျုပ်တို့ အဲဒါကို ယူပြီးပြီ။ ပြီးတော့ နံရံပေါ်က လက်ရေး စာပန်းချီကားကိုလည်း ရပြီးပြီ။ နောက်ထပ် ဘာရှိသေးလဲ”
ဟိဒေအို ယခင်က ပြောခဲ့ဖူးသည်။ အချိုစုံသည် ပစ္စည်းမှန် ဖြစ်သော်လည်း စာပန်းချီကားမှာမူ ပုံနှိပ်ကားသာ ဖြစ်သည်။ ထိုကိစ္စကို အသိမပေးမှ တော်ပေမည်။
“အပေါ်ထပ် အိပ်ခန်းထဲမှာရော ရှင်တို့ ရှာပြီးပြီလား။ မြက်ဖျာ ၈ ချပ်ခန်းကြီးလေ”
“အကုန်လုံး မွှေပြီးသွားပြီ။ တန်ဖိုးရှိတဲ့ ပစ္စည်း ဘာတစ်ခုမှ မတွေ့ဘူး”
“မှန်တင်ခုံက အံဆွဲထဲကိုရော? အပေါ်ကနေ ရေရင် ဒုတိယမြောက် အံဆွဲက အထပ်နှစ်ထပ် ပါတယ်။ အောက်ထပ်မှာ လက်ဝတ်လက်စားတွေ ထည့်ထားတယ်။ အဲဒီနေရာကိုရော ရှင်တို့ ကြည့်ပြီးပြီလား”
ထိုသူ့အထံမှ ဘာမျှ ပြန်မကြားရ။ သူတို့အချင်းချင်း မျက်စပစ်၍ မေးမြန်းနေပုံ ရသည်။
“မင်း သွားကြည့်လိုက်စမ်း” ထိုသူက ပြောသည်။ ထို့နောက် အနားမှ ထွက်ခွာသွားသော ခြေသံတစ်သံကို ကြားနေရသည်။
၎င်းမှန်တင်ခုံကို ဟိဒေအို အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော ရှေးဟောင်း လက်ရာများကို သဘောကျသောကြောင့် ဟာရုမိ၏ မှန်တင်ခုံကို မပစ်ရက်ဘဲ သိမ်းဆည်းထားခဲ့သည်။ အံဆွဲထဲတွင် လက်ဝတ်လက်စား တချို့ အမှန်ပင် ရှိသည်။ သို့သော် ဟာရုမိ၏ ဥစ္စာတော့ မဟုတ်။ ဟိဒေအို၏ သမီး ခိုးကို အပျိုဘဝက စုဆောင်းထားသော ပစ္စည်းများသာ ဖြစ်သည်။ ဟာရုမိသည် ထိုပစ္စည်းများကို တစ်ခါမျှ စေ့စေ့စပ်စပ် မကြည့်ခဲ့ဖူးပေ။ သို့သော် တန်ကြေးမရှိမှန်း အလိုလို သိနေသည်။ အကယ်၍ တန်ကြေး တစ်စုံတစ်ရာ ရှိခဲ့ပါမူ ခိုးကိုသည် အိမ်ထောင်ပြုစဉ်က သူနှင့် တစ်ပါးတည်း ယူဆောင်သွားမည်ဟု ဧကန်မုချ။
“ရှင်တို့က ကျွန်မကိုမှ ရွေးပြီး ဘာဖြစ်လို့ အခုလို လုပ်ရတာလဲ။ ….. ဘာဖြစ်လို့ ဒီအိမ်ကိုမှ ရွေးခဲ့ရတာလဲ” ဟာရုမိက မေးသည်။
“ဘာရယ် မဟုတ်ပါဘူး” တစ်ခဏတာ ဆိုင်းငံ့နေပြီးမှ ခေါင်းဆောင် အမျိုးသားက အဖြေပေးသည်။ “ဒီလိုပဲ ရှာတွေ့တာပေါ့”
“ဒါဆို ကျွန်မအကြောင်းကို ဘာလုပ်ဖို့ စုံစမ်းနေစရာ လိုဦးမလဲ။ အကြောင်းအရင်းတော့ ရှိရမှာပေါ့”
“လျှာမရှည်ပါနဲ့။ အဲဒီကိစ္စက အရေးကြီးတာ မဟုတ်ဘူး”
“ဘာလို့ အရေးမကြီးရမှာလဲရှင်။ ကျွန်မ အရမ်း သိချင်နေတယ်”
“တော်ဗျာ။ အရေးမကြီးဘူးဆို မကြီးဘူးပေါ့။ ပါးစပ် ပိတ်ထားစမ်းပါ”
ယခုလို အခြေအနေမျိုးတွင် သူပြောသည့်အတိုင်း ပါးစပ်ပိတ်ထားသည်က ပိုကောင်းမည်ဟု ဟာရုမိ ယူဆသည်။ သူတို့ကို ကလန်ကဆန် လုပ်၍ မဖြစ်။
အေးတိအေးစက် နိုင်လှသော တိတ်ဆိတ်ခြင်းကို အသံတစ်သံက ဖြိုခွဲပစ်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော် မေးခွန်းတစ်ခုလောက် မေးလို့ ရမလား” ခေါင်းဆောင်၏ အသံမဟုတ်။ စကားပြောသည့် လေသံက ထင်မှတ်မထားလောက်အောင် ချိုသာလွန်းနေသည်။
“ဟေ့ကောင်” ခေါင်းဆောင်လုပ်သူက လှမ်းငေါက်သည်။ “မင်းက ဘာစပ်စုချင်သေးတာလဲ”
“ကိစ္စတစ်ခု ငါ သူ့ကို မေးကြည့်ချင်တယ်”
“တော်စမ်းပါကွာ”
“ရှင် ဘာသိချင်တာလဲ” ဟာရုမိက ပြောသည်။ “မေးလေ”
လူတစ်ယောက်က မကျေနပ်သည့် သဘောဖြင့် တောက်ခေါက်လိုက်သည်။ ခေါင်းဆောင်လုပ်သူပင် ဖြစ်ရပေမည်။
“ဟော်တယ် ပြောင်းဖွင့်မလို့ဆိုတာ တကယ်ပဲလား” တခြား အမျိုးသားတစ်ယောက်က မေးသည်။
“ဟော်တယ်? ဘာဟော်တယ်လဲ”
“မာရူမစ်ဆူအန်ကို ဖျက်ချပြီး ဇိမ်ဟော်တယ် ပြောင်းဆောက်မလို့ဆို”
မာရူမစ်ဆူအန် ဆိုသည့် စကားကို အမှတ်မထင် ကြားလိုက်ရသောကြောင့် ဟာရုမိ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ဤလူများသည် မစ္စတာကာရိယနှင့် တစ်နည်းတစ်ဖုံ ပတ်သက်နေကြပေတော့မည်။
“ကျွန်မမှာ အဲဒီလို အစီအစဉ် မရှိပါဘူး။ မာရူမစ်ဆူအန်ကို ပြန်ပြီး ပြုပြင်ပေးချင်ရုံ သက်သက်ပါ”
“ခင်ဗျား စကားတွေက အလိမ်အညာတွေပါ ဆိုတာကို လူတိုင်း သိတယ်ဗျ” ခေါင်းဆောင်လုပ်သူက ဝင်ပြောလာသည်။ “ခင်ဗျားတို့ ကုမ္ပဏီက အရှုံးပေါ်နေတဲ့ လုပ်ငန်းတွေကို ပြန်မွမ်းမံပြီး ငွေများများဝင်အောင် လုပ်စားနေကြတာပဲ။ ပြီးတော့ အရင်ကလည်း ခရီးသွားတွေ တည်းတဲ့ ဟော်တယ်ကို ဇိမ်ဟော်တယ် ဖြစ်အောင် ပြောင်းပစ်ဖူးတယ် မဟုတ်လား”
“အဲဒီလို တကယ် လုပ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အခုကိစ္စက အဲဒါနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူးလေ။ မာရူမစ်ဆူအန် ကိစ္စက ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်းရဲ့ ဆန္ဒနဲ့ လုပ်နေတာ”
“ရွှီးမနေပါနဲ့ဗျာ”
“ကျွန်မ မညာပါဘူး။ ခပ်ဘွင်းဘွင်း ပြောရရင် အဲဒီလို ခေါင်တဲ့ နေရာမျိုးမှာ ဇိမ်ဟော်တယ် သွားဆောက်တော့ရော ဘယ်ကလာ ဧည့်သည်ရမှာလဲ။ ကျွန်မ အဲဒီလောက် တုံးတဲ့ အလုပ်မျိုး မလုပ်ပါဘူး။ ယုံလိုက်စမ်းပါ။ ကျွန်မက အားနည်းတဲ့ သူတွေဘက်က အမြဲ ရပ်တည်ပေးနေတာပါ”
“တကယ် ပြောနေတာလား”
“အလကား ဟုတ်ပါ့မလားကွာ။ သူ့စကားကို သွား မယုံလိုက်လေနဲ့။ ဘာတုန်း အားနည်းသူဘက်မှာ ရပ်တည်တယ်လေး ဘာလေးနဲ့။ ငွေ ကောင်းကောင်း မဝင်နိုင်ဘူးလို့ သိတာနဲ့ တပြိုင်နက် တစ်ခါတည်း အဝေးကို ကန်ထုတ်ပစ်လိုက်တာပဲ မဟုတ်လား”
စကားဆုံးသောအခါ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာသော ခြေသံများကို ကြားလာရသည်။
“အဲဒီလောက် ကြာရအောင် မင်း ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ” ခေါင်းဆောင်လုပ်သူက ပြစ်တင်မောင်းမဲနေသည်။
“ငါ အံဆွဲ အောက်အထပ်ကို ဘယ်လို ဖွင့်ရမှန်း မသိဘူး ဖြစ်နေတာ။ အခုတော့ ရသွားပြီ။ မိုက်တယ်ကွ။ ဒီဟာ ကြည့်ကြည့်”
ဂလုတ်ဂလက်အသံများ မြည်နေသည်။ အံဆွဲတစ်ခုလုံး ဖြုတ်ယူလာဟန် တူသည်။
ကျန် အမျိုးသားနှစ်ဦးက နှုတ်ဆိတ်နေသည်။ မည်သို့ပင် ကြည့်ကြည့် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများနှင့် တူနေသော ထိုလက်ဝတ်လက်စားများကို မည်မျှ တန်ကြေးရှိသည်ဟု သူတို့ လုံးဝ ခန့်မှန်းတတ်မည် မဟုတ်ပေ။
“မတတ်နိုင်ဘူးကွာ” ခေါင်းဆောင်လုပ်သူက ပြောသည်။ “ဘာမှ မရတာထက် စာရင်တော့ တော်သေးတာပေါ့။ အဲဒါတွေ ထည့်ခဲ့ကွာ။ မြန်မြန်လစ်ကြစို့”
ဟာရုမိ၏ နားထဲသို့ အဝတ်စ ပွတ်တိုက်သံများ ကြားနေရသည်။ ထို့နောက် ဇစ်ဖွင့်သံ၊ ပိတ်သံ။ သူတို့ ခိုးထားသမျှ ပစ္စည်းများကို လက်ဆွဲအိတ်ထဲ စုထည့်နေခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။
“သူ့ကို ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ” မာရူမစ်ဆူအန်အကြောင်း မေးသော အမျိုးသားက ပြောသည်။
“တိတ်ခွေပေးစမ်း” တစ်ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ ခေါင်းဆောင်လုပ်သူက ပြောသည်။ “အော်လားပြုလား လုပ်ရင် စောက်ပြဿနာ တက်ကုန်လိမ့်မယ်”
တိတ်ဆွဲသံ၊ ဖြတ်သံများ ပေါ်လာပြီးနောက် ဟာရုမိ၏ ပါးစပ်ကို တိတ်ဖြင့် ပိတ်လိုက်ကြလေသည်။
“ဒီအတိုင်း ပစ်ထားလို့လည်း မဖြစ်သေးဘူးကွ။ ဒီအိမ်ထဲကို နောက်ထပ် ဘယ်သူမှ ထပ်ရောက်မလာတော့ဘူး ဆိုရင် သူက ငတ်ပြီး သေသွားတော့မှာပေါ့”
တစ်ခဏကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ အမှုကိစ္စအားလုံးကို ခေါင်းဆောင်လုပ်သူက ဆုံးဖြတ်နေပုံ ရသည်။
“ငါတို့ ဘေးကင်းရန်ကင်း ထွက်ပြေးနိုင်ပြီ ဆိုမှ သူ့ကုမ္ပဏီဆီ ဖုန်းဆက်ပြီး သူတို့ရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌ ကြိုးအတုပ်ခံထားရကြောင်း ပြောပြလိုက်ရုံပေါ့။ ဒါဆို ဘာပြဿနာမှ မရှိတော့ဘူး”
“သူ အိမ်သာတက်ချင်ရင် ဘယ်လို လုပ်မလဲ”
“အောင့်ထားရုံ ရှိတာပေါ့ကွ”
“အောင့်နိုင်ပါ့မလား” လေသံကို နားထောင်ရသည်မှာ ဟာရုမိကို မေးမြန်းနေသယောင်။
သူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ လတ်တလောတွင် အိမ်သာ တက်ချင်စိတ် လုံးဝ မရှိသည်မှာ အမှန်။ အကယ်၍ သူတို့က သူ့ကို အိမ်သာသို့ လိုက်ပို့ပေးမည် ဆိုလျှင်လည်း သူက ငြင်းဆန်မည်သာ။ ယခုအချိန်တွင် သူ အတောင့်တဆုံးမှာ သူတို့ ဤအိမ်ထဲမှ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားရေးပင် ဖြစ်သည်။
“ကဲ လစ်စို့။ ဘာပစ္စည်းမှ မကျန်ခဲ့ဘူးမလား” ခေါင်းဆောင်လုပ်သူ၏ စကားဆုံးသည်နှင့် သုံးယောက်သား ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ခြေသံများသည် ဝေးသည်ထက် ဝေးသွားကြပြီး အိမ်ပေါက်ဝသို့ပင် ရောက်သွားလောက်ပြီ။
တစ်ခဏကြာသောအခါ ထိုသူ သုံးယောက်၏ အပြန်အလှန် စကားပြောသံများ ခပ်သဲ့သဲ့ ကြားလာရသည်။ ထိုစကားများထဲတွင် ‘ကားသော့’ ဟူသော စကားလုံးကိုသာ သဲသဲကွဲကွဲ ကြားလိုက်ရသည်။
ကားသော့ကို ဖိနပ်စင်ပေါ်တွင် ထားခဲ့မိသည်ကို သတိရသွားပြီး ဟာရုမိ အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားသည်။
သွားပြီ။ သူသည် အံကို ခပ်တင်းတင်း ကျိတ်လိုက်သည်။ လမ်းဘေးတွင် ရပ်ထားသော သူ့ကား၏ ဘေးခုံပေါ်တွင် သူ၏ ဟန်းဘတ်အိတ်ကို ချထားခဲ့သည်။ ကားပေါ် မဆင်းခင်က လက်ဆွဲအိတ်ထဲမှ ထုတ်၍ တင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူတို့ လက်ဆွဲအိတ်ထဲတွင် ရှာတွေ့သွားသော ပိုက်ဆံအိတ်မှာ အရံဆောင်အိတ်မျှသာ ဖြစ်သည်။ ပုံမှန် အသုံးပြုနေသော ပိုက်ဆံအိတ်မှာ ဟန်းဘတ်အိတ်ထဲတွင် ရှိသည်။ ထိုအထဲတွင် ငွေသားချည်း ယန်း နှစ်သိန်းကျော် ရှိနေသည်။ ထို့နောက် ဘဏ်ကတ်များ။
သို့သော် ဟာရုမိ စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်မှာ ပိုက်ဆံအိတ် မဟုတ်။ အကယ်၍ သူတို့ ပိုက်ဆံအိတ်ကိုသာ ထုတ်ယူသွားလျှင် သူတို့ကို ကျေးဇူးပင် တင်ရဦးတော့မည်။ သို့သော် သူတို့ ဤသို့ လုပ်ကြလိမ့်မည် မထင်။ အမြန် ထွက်ပြေးရန်သာ တာဆူနေသောကြောင့် အထဲတွင် ဘာရှိသည်ကို စစ်ဆေးမနေနိုင်အားဘဲ အကုန်လုံး သယ်ချသွားပေတော့မည်။
ဟန်းဘတ်အိတ်ထဲတွင် နာမီယာကုန်စုံဆိုင်သို့ ရေးထားသော စာ ရှိနေသည်။ ထိုစာကို သူ ယူမသွားစေလို။
သို့သော် သေချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် ဘာမျှတော့ ထူးမည် မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ စာအိတ်ကို ချန်ထားပေးခဲ့သည်ပဲ ရှိစေဦးတော့။ ယခုလက်ရှိ အခြေအနေအရ ဆိုလျှင် သူ ဘာများ လုပ်နိုင်ဦးမည်နည်း။ အနည်းဆုံး မိုးမလင်းခင် အချိန်ထိ သူ အနည်းငယ်မျှပင် လှုပ်၍ မရ။ နာမီယာကုန်စုံဆိုင်သည် တစ်ညတည်းသာ ပြန်လည် အသက်ဝင်မည် ဖြစ်၍ အရုဏ်ဦး နေရောင်နှင့်အတူ အစီအစဉ်အားလုံး နိဂုံးချုပ်သွားပေမည်။
ဟာရုမိအနေဖြင့် အနည်းဆုံး ကျေးဇူးတင်စကားတော့ ပြောလိုက်ချင်သည်။ မစ္စတာနာမီယာ၏ အကူအညီကြောင့် အင်မတန် ထက်မြက်သော စွမ်းပကားများ ပိုင်ဆိုင်လာခဲ့ရသည်။ နောက်နောင်တွင် မိမိသည်လည်း မစ္စတာနာမီယာကဲ့သို့ လူအများကို တတ်စွမ်းသမျှ ကူညီပေးသွားမည်။ – သူသည် စာထဲတွင် ထိုသို့ ရေးသားထားခဲ့သည်။
သို့သော် အဘယ် ကြမ္မာဆိုးကြောင့် ဤသို့သော အဖြစ်မျိုး ကြုံတွေ့နေရသနည်း။ အဘယ်ကြောင့် ဒုက္ခသည် သူ့ထံသို့ ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်လာရသနည်း။ သူ ဘာများ အမှားလုပ်ခဲ့မိသနည်း။ မှတ်မိသမျှ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် မည်သူ့ကိုမျှ ဆိုးယုတ်သော စိတ်ဖြင့် ဒုက္ခရောက်အောင် မလုပ်ခဲ့ဖူးချေ။ မိမိ၏ ဘဝရည်မှန်းချက်ကို အကောင်အထည် ဖော်နိုင်ရန်အတွက်သာ တစ်စိုက်မတ်မတ် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။
ထိုသို့ စဉ်းစားနေစဉ် ခေါင်းဆောင်လုပ်သူ၏ စကားတစ်ခွန်းကို ရုတ်တရက် ပြန်လည် ကြားယောင်လာမိသည်။ ‘ဘာတုန်း အားနည်းသူဘက်မှာ ရပ်တည်တယ်လေး ဘာလေးနဲ့။ ငွေ ကောင်းကောင်း မဝင်နိုင်ဘူးလို့ သိတာနဲ့ တပြိုင်နက် တစ်ခါတည်း အဝေးကို ကုန်ထုတ်ပစ်လိုက်တာပဲ မဟုတ်လား’
ထိုစကားက သူ့နားထဲသို့ ဆောင့်ဝင်လာပြန်သည်။ သူ မည်သည့်အချိန်က ထိုသို့သော ကိစ္စမျိုးကို ပြုလုပ်ခဲ့ဖူးသနည်း။
သို့သော် သူ၏ အတွေးအာရုံတွင် လူတစ်ယောက်၏ မျက်နှာရုပ်သွင်တစ်ခု ထင်ပေါ်လာသည်။ မျက်ရည်များနှင့် စိုစွတ်နေသော ဂျပန်ပေါက်စီ ဆိုင်ပိုင်ရှင်၏ မျက်နှာပြင်တစ်ခု။
ဟာရုမိသည် နှာခေါင်းမှ လေပူများကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ မျက်စိ၊ လက်ခြေများ တုတ်နှောင်ခံထားရသည့် အခြေအနေမှာပင် သူ မချိပြုံး ပြုံးလိုက်မိသည်။ မိမိ၏ ရည်မှန်းချက်အတွက် အမှန်တကယ်ပင် ရှေ့သို့သာ ဦးလှည့်မသုန် တန်းတန်းမတ်မတ်ကြီး လျှောက်သွားနေခဲ့သည်။ သို့သော် အာရုံစူးစိုက်မှုက တစ်နေရာတည်းသို့သာ ကျရောက်နေသောကြောင့် ဖြစ်မည် ထင်သည်။ သူ၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် တူရှုရာက လွဲ၍ ဘာမျှ မမြင်ခဲ့။ ယခု အဖြစ်အပျက်မှာ ဝဋ်လည်ခြင်း မဟုတ်။ အချက်ပေး ခေါင်းလောင်းသံမျှသာ။ လူအများအပေါ် ယခင်ကထက် ပိုမို စာနာ နားလည်တတ်ရန် သတိပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။
တကယ်တော့ ဂျပန်ပေါက်စီဆိုင်ကို သူ အကူအညီ ပေးခဲ့သင့်သည်။
(ည)
အရုဏ်တက်ချိန်သို့ နီးကပ်လာခဲ့ပြီ။
အဆုယာသည် စာရေးစက္ကူဖြူ တစ်ရွက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ “ဒါမျိုးကိစ္စက တကယ်ရော ဖြစ်နိုင်ပါ့မလားကွာ”
“ဘယ်ကိစ္စကို ပြောတာလဲ” ရှိုတာက မေးသည်။
“ဒီအိမ်ကြီးက အတိတ်နဲ့ ပစ္စုပ္ပန်ကို ဆက်စပ်ပေးထားတယ် ဆိုတဲ့ ကိစ္စပေါ့ကွ။ ဟိုးအတိတ်က စာတွေက ငါတို့ဆီ ရောက်လာပြီး နွားနို့သေတ္တာထဲကို ငါတို့ ထည့်လိုက်တဲ့ စာတွေက ကျတော့ အတိတ်က လူတွေဆီ ရောက်သွားကြတယ် ဆိုတာ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား”
“ရော … အခုချိန်ထိ မင်းက အဲဒီမေးခွန်းကို မေးနေတုန်းလားဟ” ရှိုတာက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “အဲဒီလို တကယ် ဖြစ်နေလို့ပဲ ငါတို့ သူများနဲ့ စာဆက်သွယ်လို့ ရနေတာပေါ့”
“အတော်တော့ ထူးဆန်းတဲ့ ကိစ္စပဲ” ယခု ဝင်ပြောသူမှာ ကိုဟိုင် ဖြစ်သည်။ “ဒီကိစ္စက ‘နာမီယာကုန်စုံဆိုင် တစ်ညတာ ပြန်လည် အသက်ဝင်ခြင်း’ ဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်နေမယ် ထင်တယ်”
“ကြည့်ကြသေးတာပေါ့” အဆုယာက စက္ကူလွတ် တစ်ရွက်ကို ယူပြီး မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။
“မင်း ဘယ်သွားမလို့လဲ” ရှိုတာက မေးသည်။
“လက်တွေ့ စမ်းသပ်ကြည့်မလို့”
အဆုယာသည် နောက်ဖေးတံခါးမှ ထွက်ပြီး တံခါးကို အသေအချာ ပိတ်ထားခဲ့သည်။ ထို့နောက် လမ်းကြားလေးမှ ဖြတ်ကာ ဆိုင်ရှေ့ တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။ ဗလာစာရွက်ကို လေးခေါက် ခေါက်ပြီး ယင်းလိပ်တံခါးပေါ်ရှိ စာထည့်ပေါက်မှ စာရွက်ခေါက်ကို ထိုးထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် နောက်ဖေးတံခါးမှ တစ်ဆင့် အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်လာပြီး ဆိုင်ခန်းအတွင်းသို့ သွားကာ ယင်းလိပ်တံခါး၏ ဤမှာဘက်ခြမ်းကို အသေအချာ ငုံ့ကြည့်နေတော့သည်။ ဆိုင်အပြင်ဘက်မှ ထိုးထည့်လိုက်သော စက္ကူခေါက်သည် ပုံမှန်အားဖြင့် ဆိုလျှင် အတွင်းဘက်သို့ ရောက်ရှိပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ကျနေရမည်။ သို့သော် အောက်တွင် ခံထားသော ကတ်စက္ကူပုံးထဲတွင် ဘာကိုမျှ မတွေ့ရချေ။
“ငါ ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ” ရှိုတာသည် ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိသော လေသံဖြင့် ပြောသည်။ “အခုချိန်မှာသာ ဒီဆိုင်ရဲ့ အပြင်ဘက်ကနေ စာတစ်စောင် ထိုးထည့်လိုက်ရင် အဲဒီစာဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ ၃၂ နှစ်ကို ရောက်သွားတော့မှာ။ ဒါကိုပဲ ‘တစ်ညတာ အသက်ဝင်ခြင်း’ လို့ ခေါ်တာ နေမှာ။ ငါတို့ အခု ကြုံတွေ့ရတာကတော့ သူရဲ့ ပြောင်းပြန်သက်ရောက်မှု ပေါ့ကွာ”
“ဒါဆို ဒီမှာ မိုးလင်းသွားတာနဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ ၃၂ နှစ်က အတိတ်မှာ …….”
ရှိုတာက အဆုယာ၏ စကားကို ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။ “အဘိုးကြီး ဂိသွားမှာပေါ့။ နာမီယာကုန်စုံဆိုင်ရဲ့ ပိုင်ရှင်လေ”
“အဲဒီလိုပဲ ကောက်ချက်ချရတော့မှာပေါ့” အဆုယာသည် ‘ဟူး’ ဟူ၍ ထွက်သက်ကို ခပ်ရှည်ရှည် မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ အမှန်တကယ်ပင် ထူးထွေဆန်းပြားသော ကိစ္စ ဖြစ်သည်။ သို့သော် တခြားသော ဖြေရှင်းချက်လည်း ပေးစရာ မရှိ။
“ဟိုကလေးမလေး ဘယ်လို ဖြစ်သွားလဲ မသိဘူး” ကိုဟိုင်က တွေးဆနေသည့် အမူအရာဖြင့် ပြောသည်။ အဆုယာနှင့် ရှိုတာတို့ နှစ်ယောက်စလုံး၏ အကြည့်များ သူ့ထံသို့ ရောက်သွားကြသည်။ သူ တွန့်သွားသည်။ “တွေဝေတဲ့ပါပီကို ပြောတာလေ။ ငါတို့ရဲ့ ပြန်စာက သူ့အတွက် အကျိုးရော ရှိပါ့မလား မသိဘူး”
“မပြောတတ်ဘူး” အဆုယာ အနေဖြင့် ဤမျှသာ ပြန်ဖြေနိုင်သည်။ “ဒါပေမယ့် တော်တန်ရုံ လူကတော့ ယုံမှာ မဟုတ်ဘူး”
“အေးလေကွာ။ ဘယ်လိုပဲ တွေးကြည့် တွေးကြည့်၊ သံသယ ဖြစ်စရာချည်းပဲကိုး” ရှိုတာက ခေါင်းကုတ်နေသည်။
‘တွေဝေတဲ့ပါပီ’ ၏ တတိယမြောက် ပေးစာကို ဖတ်ပြီးသောအခါ အဆုယာတို့ စိတ်ပူပန်သွားခဲ့ကြသည်။ အခြေအမြစ် မရှိသော လူတစ်ယောက်၏ လိမ်ညာ အသုံးချခြင်းကို ခံရတော့မည်ဟု သူ့အပေါ် စိုးရိမ်မိကြသည်။ ထို့အပြင် သူသည်လည်း မာရူမစ်ဆူအန်တွင် နေခဲ့ဖူးသူ တစ်ယောက် ဖြစ်သောကြောင့် ၎င်းသံယောဇဉ်ကလည်း ရှိနေပြန်သည်။ သူတို့ သုံးယောက်သည် ‘တွေဝေတဲ့ပါပီ’ အား ကယ်တင်နိုင်မည့် နည်းလမ်းကို ခေါင်းချင်းရိုက်၍ ရှာဖွေခဲ့ကြသည်။ ကယ်တင်ရုံမျှ မကသေး။ သူ့ကို အောင်မြင်မှု လမ်းမထက်သို့ ရောက်အောင်ပင် ဆောင်ကြဉ်းပေးကြမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။
သို့ဖြင့် အနာဂတ်တွင် ဖြစ်ပျက်လာမည့် အခြေအနေ တချို့ကို သူ့အား ပြောပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ၁၉၈၀ – ၁၉၉၀ ခုနှစ်များသည် ဂျပန်နိုင်ငံ၏ အိမ်ခြံမြေ ဈေးနှုန်းများ ဖောင်းပွသော ကာလဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်များအတွင်း ဖြစ်ပျက်လာမည့် အခြေအနေများအပေါ် မူတည်ပြီး မည်သို့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရမည်ကို သူ့အား အကြံဉာဏ် ပေးနိုင်သည်။
သူတို့သည် ထိုကာလတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော စီးပွားရေးနှင့် သက်ဆိုင်သည့် အချက်အလက်များကို အင်တာနက်ပေါ်မှ ရှာဖွေစုဆောင်းပြီး အနာဂတ် ဟောစာတမ်းတစ်ခု အလား စာထဲတွင် ထည့်ရေးခဲ့ကြသည်။ ထို့အပြင် ဘဏ္ဍာရေး အကျပ်အတည်း ကျရောက်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည့် အလားအလာ တချို့ကိုပါ ဖော်ပြပေးခဲ့သည်။ ‘အင်တာနက်’ ဟူသော ဝေါဟာရကို ထည့်မသုံးမိစေရန် သတိထားရသည်မှာ လွယ်ကူလှသည့် ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပေ။
သူ့ကို သဘာဝ ဘေးအန္တရာယ်များ အကြောင်း သတိပေးသင့် မသင့်ကို ဆုံးဖြတ်ရသည်မှာ ပို၍ပင် ခက်ခဲခဲ့သည်။ ၁၉၉၅ ခု ကိုဘေးငလျင်၊ ၂၀၁၁ ခု တိုဟိုးကုငလျင် စသည် စသည်ဖြင့် ပြောချင်စရာများက တောင်လို ပုံနေသည်။
သို့သော် ထိုကိစ္စများကို ကြိုတင် အသိမပေးရန် နောက်ဆုံးတွင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ကြသည်။ ‘ငါးဆိုင်မှ ဂီတသမား’ ကို မီးဘေး အန္တရာယ်အကြောင်း ကြိုတင် အသိမပေးသကဲ့သို့ပင်။ လူတို့၏ ဇာတိ-မရဏနှင့် ပတ်သက်သည့် ကိစ္စများတွင် ဝင်မရှုပ်သည်က အကောင်းဆုံး ဖြစ်မည်ဟု သူတို့ သဘောပေါက်ကြသည်။
“အားလုံးက မာရူမစ်ဆူအန်နဲ့ တစ်မျိုးမဟုတ် တစ်မျိုး ပတ်သက်နေတာကတော့ အတော် အံ့ဩစရာပဲ” ရှိုတာက မှတ်ချက်ပြုသည်။ “ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီလို လာဖြစ်နေရတာလဲ။ တိုက်ဆိုင်မှု သက်သက်ပဲလား”
ထိုအချက်ကို အဆုယာကလည်း သတိထားမိသည်။ တိုက်ဆိုင်မှုဟု ဆိုရအောင်ကလည်း လွန်လွန်းအံ့ထင်။ ယနေ့ညတွင် သူတို့ သုံးယောက် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခြင်းမှာလည်း မာရူမစ်ဆူအန်နှင့် ပတ်သက်နေပြန်သည်။
သူတို့ကို ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ခဲ့သော ဂေဟာသည် ယခုအခါ ဒုက္ခနှင့် ရင်ဆိုင်နေရပြီ ဖြစ်ကြောင်း ရှိုတာထံမှ ကြားသိခဲ့ရသည်။ ပြီးခဲ့သည့် လဆန်းပိုင်းက ရှိုတာ အပါအဝင် သူတို့သုံးဦးသည် ခါတိုင်းကဲ့သို့ တစ်နေရာတွင် ဘီယာစုသောက်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် စုရပ်မှာ အရက်ဘား မဟုတ်။ လျှော့ဈေးပေးနေသော အရက်စတိုးမှ သံဘူးဘီယာများနှင့် ဆိုဒါများ ဝယ်ယူပြီး သူတို့သည် ပန်းခြံထဲတွင် စုသောက်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဘွားတော်တစ်ယောက်က မာရူမစ်ဆူအန်ကို ဝယ်မလို့တဲ့။ အသစ် ပြန်ဆောက်ပေးမလို့လို့ ပြောတာပဲ။ ငါတော့ မယုံပါဘူးကွာ”
ရှိုတာသည် လျှပ်စစ်ပစ္စည်း လက်ကားအရောင်းဆိုင်မှ အလုပ်ပြုတ်လာသောကြောင့် စတိုးဆိုင်တစ်ဆိုင်တွင် အချိန်ပိုင်း ဝင်လုပ်နေရသည်။ ထိုစတိုးဆိုင်မှာ ဂေဟာနှင့် အလွန်နီးသောကြောင့် သူသည် ဂေဟာသို့ မကြာမကြာ ရောက်ဖြစ်နေသည်။ လျှပ်စစ် ပစ္စည်းဆိုင်မှ သူ အလုပ်ပြုတ်ခဲ့ရသည့် အကြောင်းအရင်းမှာ ကံဆိုး၍ ဝန်ထမ်းလျှော့ချသည့် စာရင်းထဲတွင် ပါသွားခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။
“သွားပါပြီကွာ။ နေစရာ မရှိတော့ရင် အဲဒီမှာ သွားကပ်နေမလားလို့ စိတ်ကူးနေတာ” ကိုဟိုင်က သနားကမား မျက်နှာပေးနှင့် ပြောနေသည်။ သူလည်း အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်နေသည်။ ယခင်က ကားဝပ်ရှော့တွင် အလုပ်လုပ်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းကားဝပ်ရှော့ကို ပြီးခဲ့သည့် မေလက ရုတ်တရက် ပိတ်သိမ်းသွားသည်။ လက်ရှိအချိန်တွင် အလုပ်ရုံအတွင်းရှိ အဆောင်၌ နေထိုင်ခွင့် ရနေသေးသော်လည်း ၎င်းနေရာမှ အနှေးနှင့်အမြန် ဆင်းပေးရတော့မည်မှာ သေချာနေသည်။
အဆုယာသည်လည်း သူတို့နှင့် ဘဝတူပင် ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်လကအထိ သူသည် ကုန်ထုတ်စက်ရုံ တစ်ရုံတွင် အလုပ်လုပ်နေခဲ့သည်။ ထိုစက်ရုံတွင် သူ အလုပ်လုပ်နေစဉ်က ကုမ္ပဏီအသစ် တစ်ခုအတွက် ကုန်ပစ္စည်းအသစ် တစ်မျိုးကို ထုတ်လုပ်ပေးခဲ့ရသည်။ ၎င်းပစ္စည်း၏ အတိုင်းအတာမှာ ယခင်က ထုတ်လုပ်ခဲ့ဖူးသော အမှာစာများနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။ ထို့ကြောင့် အဆုယာသည် အသေအချာ ထပ်ပြန်တလဲလဲ စစ်ဆေးပြီး ထိုကုမ္ပဏီထံမှလည်း အတည်ပြုချက် ရယူခဲ့သည်။ ကုမ္ပဏီဘက်ကလည်း ထိုဒီဇိုင်းကို မှန်ကန်ကြောင်း အတည်ပြုပေးသဖြင့် အတည်ပြုချက်အတိုင်း ထုတ်လုပ်လေတော့သည်။ သို့သော် ပြဿနာ တက်လာခဲ့သည်။ အဆုယာတို့နှင် ဆက်သွယ်သော ကုမ္ပဏီဘက်မှ ဝန်ထမ်းသည် လူသစ်ဖြစ်သောကြောင့် တခြားပစ္စည်းများနှင့် ရောထွေးသွားကာ ကိန်းဂဏန်းများ လွဲချော်ကုန်သည်။ အကျိုးရလဒ်အားဖြင့် ထုတ်လုပ်ခဲ့သမျှသော ကုန်ပစ္စည်းများ အားလုံးကို စံမမီဟု ဆိုကာ ငြင်းပယ်ခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။ ထို့သို့ မှားယွင်းခဲ့ခြင်းအတွက် အဆုယာကို အပြစ်ပုံလိုက်ကြသည်။ လုံလောက်သော စစ်ဆေးမှု ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း မရှိ ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် သူ့ကို အပြစ်တင်ကြသည်။
ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးမှာ မကြာခဏပင် ဖြစ်ပေါ်နေတတ်သည်။ မကြာခဏ မှားယွင်းနေသောကြောင့်လည်း မိခင်ကုမ္ပဏီက စက်ရုံအလုပ်သမားများကို နည်းနည်းမျှ ကြည့်မရနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။ အလုပ်သမားများဘက်မှ စစ်ကူလိုက်၍ ပြောဆိုပေးမည့် သူလည်း မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် ပြဿနာ တက်လာသည်နှင့် အဆုယာတို့ ကဲ့သို့သော အောက်ခြေ အလုပ်သမားများကသာ ခေါင်းခံကြရတော့သည်။
နောက်ဆုံးတော့ အဆုယာလည်း သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ “အလုပ် ထွက်တယ်ကွာ” ဟု ပြောကာ စက်ရုံမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။
သူ့တွင် ဘဏ်စုငွေ များများစားစား မရှိ။ ဘဏ်စာရင်းထဲမှ လက်ကျန်ငွေ ပမာဏကို ကြည့်ရင်း အခြေအနေ မဟန်နိုင်တော့မှန်း သူ သဘောပေါက်လာသည်။ အိမ်ခန်းငှားခကိုလည်း မပေးဆောင်နိုင်ခဲ့သည်မှာ ၂ လပင် ရှိလာခဲ့ပြီ။
ထိုသို့သော ဘဝမျိုးသို့ ကျရောက်နေကြသည့် လူသုံးယောက်တို့သည် အတူတကွ စုထိုင်ကာ မာရူမစ်ဆူအန်ကို လွန်စွာ စိုးရိမ်ကြောင်း ပြောကြားနေကြသော်လည်း သူတို့ မည်သို့မျှ တတ်နိုင်သည် မဟုတ်။ အလွန်ဆုံး အားဖြင့် ဂေဟာကို ဝယ်ယူခဲ့သော သူဌေးမကြီးကို ပြစ်တင်ကျိန်ဆဲရန်သာ လုပ်နိုင်ကြသည်။
ထိုစိတ်ကူးကို မည်သူက အကြံပြုခဲ့ကြောင်း အဆုယာ မမှတ်မိတော့ပေ။ သူ့အကြံလည်း ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သူကိုယ်တိုင် လက်သီးလက်မောင်း တန်းပြီး စကားတစ်ခွန်း ပြောခဲ့သည်ကိုသာ သူ မှတ်မိတော့သည်။
“ချမယ်ကွာ။ အဲဒီဘွားတော်ရဲ့ ပစ္စည်းကို ခိုးတာပဲ။ ဘုရားသခင်က ငါတို့ကို ခွင့်လွှတ်မှာပါ”
ရှိုတာနှင့် ကိုဟိုင်တို့ကလည်း အားတက်သရော လက်သီးများ မြှောက်ချီလျက်။
သူတို့ သုံးယောက်သည် သက်တူရွယ်တူများ ဖြစ်ကြသောကြောင့် အလယ်တန်းမှ အထက်တန်းအထိ တပူးတွဲတွဲ နေခဲ့ကြသည်။ မဟုတ်တာ မှန်သမျှ ပြုလုပ်ရာတွင်လည်း အတွဲညီသည်။ ဆိုင်ဖောက်ခြင်း၊ အလစ်သုတ်ခြင်း၊ လမ်းဘေး လူမဲ့အရောင်းစက်များကို ဖောက်ထွင်းခြင်း စသည့် အကြမ်းဖက် လုယက်ခြင်း မဟုတ်သော ခိုးဆိုးနှိုက် အလုပ်မှန်သမျှကို သုံးယောက်သား တက်ညီလက်ညီ လုပ်ခဲ့ကြဖူးသည်။ ယခုအချိန်ထိ တစ်ခါမျှ အဖမ်းမခံခဲ့ရဖူးသည်မှာလည်း ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် အံ့ဩစရာ ကောင်းနေပေသည်။ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် စည်းကမ်းများ အတိုင်း လိုက်နာ ဆောင်ရွက်ခဲ့သောကြောင့်လည်း ဖြစ်ပေမည်။ ၎င်းတို့မှာ လူ့စည်း ဘီးလူးစည်းကို နားလည်ရန်၊ နေရာတစ်နေရာတည်းတွင် နှစ်ကြိမ် အမှု မလုပ်ရန်နှင့် လုပ်နည်းကိုင်နည်းကို နှစ်ကြိမ် မထပ်စေရန် တို့ ဖြစ်သည်။
လူမရှိသော အိမ်လွတ်တစ်လုံးကို သူတို့ အထက်တန်း ကျောင်းသားဘဝက ဖောက်ခဲ့ကြဖူးသည်။ အလုပ်ရှာရန် အဝတ်အစား အသစ်တစ်စုံစီ ဝယ်လိုကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ပစ်မှတ်မှာ ကျောင်းထဲမှ အချမ်းသာဆုံး ကျောင်းသား၏ နေအိမ် ဖြစ်သည်။ ထိုအိမ်သားများ အပန်းဖြေခရီး ထွက်တတ်သော အချိန်များကို စုံစမ်းကာ အိမ်တွင်းရှိ သူခိုးဖမ်း စနစ်များကို လေ့လာပြီးသည်နှင့် သူတို့ လှုပ်ရှားကြတော့သည်။ သူတို့ ခြေချော်လက်ချော် ဖြစ်သွားခဲ့လျှင် မည်သို့ ဖြစ်လာနိုင်သည်ကို သူတို့ တစ်ခါမျှ မစဉ်းစားခဲ့ဖူးပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သော့ခတ်မထားသော အံဆွဲထဲမှ ငွေသား သုံးသောင်းကို အလွယ်တကူနှင့် ခိုးထုတ်နိုင်ခဲ့သည်။ လိုအပ်သော ငွေပမာဏ ရသောအခါ လောဘ တက်မနေတော့ဘဲ အိမ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ ခြေရာလက်ရာ မကျန်ခဲ့သောကြောင့် အိမ်ရှင်တို့က သူတို့၏ ပိုက်ဆံ အခိုးခံလိုက်ရသည်ကိုပင် သတိထားမိကြပုံ မပေါ်ပေ။ အင်မတန် ပျော်စရာ ကောင်းသော ဂိမ်းတစ်ခုပါတကား။
အထက်တန်းကျောင်း ပြီးကြသောအခါ ထိုသို့သော ခိုးဆိုးနှိုက် အလုပ်များကို ဆက် မလုပ်ကြတော့ပေ။ သူတို့လည်း အရွယ်ရောက်လာပြီ ဖြစ်သောကြောင့် အဖမ်းခံရလျှင် သတင်းစာထဲတွင် သူတို့၏ နာမည်များ စာလုံးမဲကြီးနှင့် ပါလာတော့မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်တော့ မည်သူမျှ ကန့်ကွက်မည့်သူ မရှိ။ ယခုအခါ သူတို့ အားလုံး ဘဝပျက်နေ၍ စိတ်ထဲမှ သူတို့၏ နာကျည်းချက်များကို ဖောက်ထုတ်ပစ်ရန် အခွင့်အလမ်း ရှာနေသောကြောင့်လည်း ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဝန်ခံရလျှင် အဆုယာသည် မာရူမစ်ဆူအန်၏ အနာဂတ်ရေးအတွက် နည်းနည်းမျှ စိတ်မဝင်စားချေ။ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးဟောင်းကို ကြည်ညိုရင်းစွဲ ရှိသည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း မစ္စတာကာရိယကိုမူ သူ ကြည့်မရပေ။ ထိုလူ ဂေဟာသို့ ရောက်လာကတည်းက ဂေဟာ၏ အနေအထားမှာလည်း အဆိုးရွားကြီး ဆိုးရွားလာခဲ့သည်။
သူတို့၏ သားကောင်ကို တာဝန်ယူ စောင့်ကြည့်ရသူမှာ ရှိုတာ ဖြစ်သည်။ ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူတို့ သုံးဦးသား ပြန်ဆုံမိကြသောအခါ ရှိုတာက ဝမ်းပမ်းတသာ ကြေညာလေတော့သည်။ “သတင်းကောင်းပဲဟေ့။ ငါ အဲဒီဘွားတော်ရဲ့ အိမ်တစ်လုံးကို တွေ့ထားပြီ။ သူ မာရူမစ်ဆူအန်ကို လာမယ်လို့ သတင်းရတာနဲ့ ငါ မော်တော်ဆိုင်ကယ် တစ်စီးငှားပြီး သူ့ကို စောင့်နေခဲ့တာ။ ပြီးတော့ သူ့နောက်ကနေ နောက်ယောင်ခံပြီး လိုက်သွားတာနဲ့ အဲဒီအိမ်ကို တွေ့ခဲ့တာပဲ။ ဂေဟာကနေ ဆိုရင် မိနစ်နှစ်ဆယ်လောက် မောင်းရမယ်။ အိမ်ကတော့ သားသားနားနားပဲကွ။ ငါတို့အတွက်ကတော့ ဘာမှ အခက်အခဲ ရှိမယ် မထင်ဘူး။ အလွယ်တကူ ဝင်လို့ ရနိုင်တယ်။ သူ့ အိမ်နီးနားချင်းတွေရဲ့ ပြောစကားအရ ဆိုရင် ဘွားတော်က တစ်လတစ်ကြိမ်တောင် အဲဒီအိမ်ကို လာတာ မဟုတ်ဘူးတဲ့။ အဲ … စိတ်ပူမနေနဲ့ဦး။ သူ့ အိမ်နီးချင်းတွေ သံသယ မဝင်အောင် ဘယ်လို လုပ်ရမယ် ဆိုတာ ငါ ကောင်းကောင်း နားလည်ပါတယ်ကွ”
ရှိုတာ ပြောသည့်စကားသာ အမှန်ဆိုလျှင် ထိုသတင်းမှာ အမှန်ပင် သတင်းကောင်း ဖြစ်ပေသည်။ မေးစရာ တစ်ခု ကျန်နေသည်မှာ အိမ်ထဲတွင် တန်ကြေးရှိသော အဖိုးတန်ပစ္စည်းများ မည်မျှ ရှိသနည်း ဟူသော မေးခွန်း။
“မရှိဘဲ နေမလားကွ” ရှိုတာက အပြည့်အဝ အာမခံနေသည်။ “အဲဒီဘွားတော်ရဲ့ ကိုယ်ပေါ်က အဝတ်အစားတွေက အကုန်လုံး ရှယ်တွေချည်းပဲ။ အခုအိမ်က အနားယူ အပန်းဖြေတဲ့ အိမ်ဆိုပေမယ့် လက်ဝတ်ရတနာတို့၊ အဖိုးတန် ကြွေထည်တွေ၊ ပန်းချီကားတွေ မရှိဘဲ နေမှာ မဟုတ်ဘူး”
ရှိုတာ၏ စကားက မှားနိုင်ဖွယ် မရှိ။ အဆုယာနှင့် ကိုဟိုင်တို့ကလည်း သူ၏ အမြင်ကို ထောက်ခံလိုက်ကြသည်။ အမှန်အတိုင်း ဝန်ခံရလျှင် သူဌေးများ၏ အိမ်တွင် မည်သို့သော ပစ္စည်းများ ထားလေ့ရှိသည်ကို သူတို့ ခန့်မှန်းတတ်ကြသည် မဟုတ်။ သူတို့ စိတ်ကူးထဲတွင် မြင်ယောင်နေကြသည်မှာ ရုပ်ရှင် ဇာတ်လမ်းတွဲများထဲတွင် ပါတတ်သော သဘာဝ မကျလှသည့် ရွှေဘုံရွှေနန်းများသာ ဖြစ်သည်။
သူတို့ လှုပ်ရှားမည့် နေ့ကို စက်တင်ဘာလ ၁၂ ရက်နေ့ည အဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ကြသည်။ ထိုနေ့ကို ရွေးချယ်ရခြင်းမှာ ဘာမျှ ထွေထွေထူးထူး အကြောင်း မရှိပေ။ ရှိုတာ၏ အချိန်ပိုင်းအလုပ်က ထိုနေ့တွင် နားရက် ဖြစ်နေခြင်းမှာ အဓိက အကြောင်းအရင်းပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် နားရက်ဟူသည် ထိုနေ့ တစ်နေ့တည်း ရှိသည်တော့ မဟုတ်။ ထို့ကြောင့် ချုပ်ကြည့်လျှင် အားလုံးမှာ တိုက်ဆိုင်မှု သက်သက်မျှသာ ဖြစ်လေသည်။
ကိုဟိုင်သည် ဖောက်ထွင်းမှုတွင် အသုံးပြုရန် ကားတစ်စီး ရှာလာခဲ့သည်။ ကားဝပ်ရှော့တွင် သူ အလုပ်လုပ်စဉ်က ရလာခဲ့သော ပညာရပ်များက ဤနေရာတွင် အသုံးဝင်နေသည်။ သို့သော် ထိုပညာမှာ မော်ဒယ်နိမ့် ကားစုတ်များတွင်သာ အသုံးတည့်နိုင်သည်။
စက်တင်ဘာလ ၁၂ ရက်နေ့ည ၁၁ နာရီကျော်ကျော် လောက်တွင် သူတို့သုံးဦး စတင် လှုပ်ရှားကြသည်။ သူတို့သည် ရှေးနည်းဟောင်းအတိုင်း ပန်းခြံဘက်တွင် ရှိသော မှန်ပြတင်းပေါက်ကို ရိုက်ခွဲပြီး မင်းတုပ်ကို ဖြုတ်၍ အိမ်ထဲသို့ လျှိုဝင်ခဲ့ကြသည်။ ခွဲမည့်မှန်ကို ကြိုတင် တိတ်ကပ်ထားသောကြောင့် ရိုက်ခွဲသည့်အခါတွင် အသံကျယ်ကျယ် မထွက်သည့်အပြင် မှန်စများလည်း ဘေးဘက်သို့ မလွှင့်စင်တော့ပေ။
သူတို့ တွက်ဆထားသည့်အတိုင်းပင် အိမ်ထဲတွင် လူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိ။ သို့ဖြင့် သူတို့သည် လွတ်လွတ်လပ်လပ်ပင် စိတ်တိုင်းကျ ပစ္စည်းများကို တွေ့သမျှ ကောက်ထည့်ပြီး မြန်မြန် လစ်ထွက်ကြမည်ဟု စိတ်ကူးထားသည်။ သို့သော် သူတို့ ကြာကြာ မပျော်လိုက်ရဘဲ စိတ်ဓာတ်ကျကုန်ကြသည်။
အိမ်တွင်း၌ ရှာသင့်ရှာထိုက်သော နေရာမှန်သမျှကို ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း မှန်းချက်နှင့် နှမ်းထွက်မကိုက် ဖြစ်နေသည်။ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ကမ္ဘာကျော် အဝတ်တန်ဆာများကို ဝတ်ဆင်ထားသော ထိုအမျိုးသမီး၏ အပန်းဖြေအိမ်သည် အဘယ်ကြောင့် သာမန် မိသားစုတစ်စု၏ အိမ်ကဲ့သို့ ရိုးရှင်းနေရသနည်း။ “ထူးဆန်းလိုက်တာ” ရှိုတာက ခေါင်းကို ငဲ့စောင်းလျက် စဉ်းစားနေသည်။ တစ်နေရာရာတွင် တစ်ခုခုတော့ ရှိရချေမည်။ သို့သော် … ဘာမျှ မရှိ။
ထိုစဉ် ခြံဝင်းအနီးသို့ ကားတစ်စီး ထိုးရပ်လိုက်သံကို ကြားကြရသည်။ သုံးဦးသားသည် တိုင်ပင်ထားသကဲ့သို့ ဓာတ်မီးများကို ချက်ချင်း ပိတ်လိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် အိမ်တံခါးဖွင့်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အဆုယာ၏ လက်များ တုန်ယင်လာသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ထိုမိန်းမကြီး အိမ်ပြန်လာခြင်း ဖြစ်မည်။ ရှိုတာ ပြောခဲ့တုန်းက ထိုသို့ မဟုတ်။ သို့သော် အပြစ်တင်နေဖို့လည်း အချိန် မရှိတော့ပြီ။
အိမ်အပြင် ဝင်ပေါက်မီးနှင့် ဧည့်ခန်းမီးများ လင်းထိန်သွားသည်။ ခြေသံများကလည်း နီးသည်ထက် နီးလာ၍ အဆုယာသည် အားကို တင်းထားလိုက်တော့သည်။
(ဋ)
“ဟေ့ကောင်၊ ရှိုတာ” အဆုယာက ပြောသည်။ “ဒီအိမ်အိုကြီးကို မင်း ဘယ်လို လုပ်ပြီး ရှာတွေ့ခဲ့တာလဲ။ မတော်တဆ တွေ့တာလို့ မင်း ပြောခဲ့ပေမယ့် ဒီလို နေရာမျိုးကိုတော့ တော်တန်ရုံ ဘယ်သူမှ လမ်းကြုံလိမ့်မယ် မထင်ဘူး”
“အင်း၊ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် မတော်တဆ တွေ့ခဲ့တာတော့ မဟုတ်ဘူး”
“ဟုတ်လား။ ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တွေ့ခဲ့တာလဲ”
“အဲဒီလိုကြီး ပြူးပြဲ ကြည့်မနေစမ်းပါနဲ့။ တကယ်တော့လည်း ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူးကွာ။ မင်းတို့ကို ပြောဖူးတယ် မဟုတ်လား။ ဟိုဘွားတော်ကို နောက်ယောင်ခံလိုက်ရင်း သူ့အိမ်ကို တွေ့ခဲ့ရတယ် ဆိုတာလေ။ ဘွားတော်က သူ့အိမ်မရောက်ခင် ဒီဆိုင်အရှေ့မှာ ခဏ ရပ်နေခဲ့သေးတယ်”
“ရပ်ပြီး သူက ဘာလုပ်တာလဲ”
“ဒါတော့ ငါလည်း မသိဘူး။ အကြောင်းအရင်းကို မသိဘူး ဆိုပေမယ့် သူက ဒီဆိုင်ရဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ကို အချိန်ကြာကြာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့တာ။ မျက်တောင် မခတ်ဘဲကို စိုက်ကြည့်နေတာ။ သူရဲ့ အမူအရာက ထူးဆန်းနေလို့ သူ့အိမ်ကို လိုက်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ ငါ ဒီကို ပြန်လာကြည့်သေးတယ်။ တစ်ချိန်မဟုတ် တစ်ချိန် အသုံးတည့်လာနိုင်တယ်လို့ ငါ တွေးမိတာနဲ့ ဒီနေရာကို မှတ်ထားလိုက်တာပဲ”
“နောက်တော့ မင်းရှာထားတဲ့ အိမ်အိုကြီးက ထူးခြားဆန်းကျယ်တဲ့ ကာလယန္တရားကြီး ဖြစ်နေပါရောလား”
ရှိုတာက ပခုံးကို တွန့်လိုက်သည်။ “အဲဒီလို ပြောလို့ ရမယ် ထင်တယ်”
အဆုယာသည် လက်နှစ်ဘက်ကို ပိုက်ထားကာ နံရံထောင့်မှ လက်ဆွဲအိတ်ကို ငေးကြည့်နေပြီး ခပ်တိုးတိုး လှမ်းပြောသည်။ “အဲဒီဘွားတော်က ဘာလဲ။ သူ့နာမည်က ဘယ်လို ခေါ်တာလဲ”
“မူတို … ဘာတဲ့။ ဟာရုကိုလားပဲ။ မူတို ဟာရုကိုလို့ ထင်တယ်” ရှိုတာက ခေါင်းကို ငဲ့စောင်းကာ စဉ်းစားခန်း ဝင်နေသည်။
အဆုယာသည် လက်ဆွဲအိတ်ကို အနားသို့ လှမ်းဆွဲပြီး ဇစ်ဖွင့်ကာ အထဲမှ ဟန်းဘတ်အိတ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ အကယ်၍သာ ဝင်ပေါက်နားရှိ ဖိနပ်စင်ပေါ်မှ ကားသော့ကို သတိမထားမိလျှင် ဤဟန်းဘတ်အိတ်ကို သူတို့ တွေ့ရတော့မည် မဟုတ်။ ထိုစဉ်က သူတို့သည် လမ်းဘေးရှိ ကားတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ဘေးခုံပေါ်တွင် ချထားသော ဟန်းဘတ်အိတ်ကို ချက်ချင်း သတိထားမိသွားသည်။ သို့ဖြင့် ဘာမျှ စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ လက်ဆွဲအိတ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လာခဲ့သည်။
ဟန်းဘတ်အိတ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် အလျားရှည်သော နက်ပြာရောင် ပိုက်ဆံအိတ်က အပြင်သို့ ပြူထွက်လာသည်။ အဆုယာသည် ပိုက်ဆံအိတ်ကို ကောက်ယူပြီး အထဲမှ ပိုက်ဆံများကို ရေတွက်ကြည့်သည်။ အနည်းဆုံး နှစ်သိန်းခန့် ရှိမည်။ ဤပိုက်ဆံအိတ် တစ်လုံးတည်းနှင့်ပင် ယနေ့အတွက် တွက်ခြေကိုက်လေပြီ။ အထဲမှ အကြွေးဝယ်ကတ်နှင့် ငွေစုကတ်များကို နည်းနည်းမျှ စိတ်မဝင်စားပေ။
ဟန်းဘတ်အိတ်ထဲတွင် ယာဉ်မောင်းလိုင်စင်ကိုလည်း တွေ့ရသည်။ ကတ်ပေါ်တွင် ရေးထားသော နာမည်မှာ မူတို ဟာရုမိ ဖြစ်သည်။ ကတ်ပေါ်မှ ဓာတ်ပုံအရဆိုလျှင် မိန်းမချောတစ်ယောက်ဟု ဆိုရပေမည်။ သူ၏ အသက်မှာ ၅၀ ကျော်ပြီဟု ရှိုတာက ပြောဖူးသော်လည်း မည်သို့မျှ ထင်ရက်စရာ မရှိ။
ရှိုတာသည် အဆုယာကို ရုတ်တရက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်ဝန်းမှာ စိုးစဉ်းမျှ နီရဲနေသည်။ အိပ်ရေးမဝသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“ဒီဟာ …. အိတ်ထဲမှာ ဒါကို တွေ့တယ်” ရှိုတာသည် စာတစ်စောင် ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ရှိုတာ ပြသော စာအိတ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အဆုယာ၏ နှလုံးမှာ ရင်မှ ကန်ထွက်လုမတတ် တုန်ခါလာတော့သည်။ စာအိတ်ပေါ်တွင် ရေးထားသည်မှာ ‘သို့ – နာမီယာကုန်စုံဆိုင်’ ဟူ၍။
❝ သို့ – နာမီယာကုန်စုံဆိုင်
ကျွန်မ အင်တနက်ပေါ်မှာ ‘တစ်ညတာ ပြန်လည် အသက်ဝင်ခြင်း’ ဆိုတဲ့ သတင်းကို ဖတ်လိုက်ရတော့ ဟုတ်ရော ဟုတ်ပါ့မလားလို့ ကျွန်မ မြင်မြင်ချင်း သံသယ ဝင်ခဲ့မိတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီသတင်းဟာ အမှန်အကန်ပဲလို့ ယုံကြည်တာကြောင့် ကျွန်မ ဒီစာကို ရေးလိုက်ပါတယ်။
ကျွန်မကို မှတ်မိသေးလား။ ၁၉၈၀ ခုနှစ် နွေရာသီတုန်းက ဘဘဆီ စာရေးခဲ့တဲ့ ‘တွေဝေတဲ့ ပါပီ’ ပါ။ အဲဒီတုန်းက ကျွန်မဟာ အထက်တန်းကျောင်း ဆင်းပြီးခါစ ဆိုတော့ မနူးမနပ် ကောင်မလေးတစ်ယောက်ပေါ့ရှင်။ ကျွန်မဟာ ဘားမယ်အလုပ်ကို ဝင်လုပ်ပြီး သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ မိသားစုကို ဘယ်လို ရှင်းပြရမှန်း မသိတာနဲ့ ဘဘဆီမှာ အကြံဉာဏ် တောင်းခဲ့တာလေ။
ဘဘနာမီယာက ကျွန်မကို ဆူလိုက် ဆဲလိုက်တာ ရစရာကို မရှိဘူး။
ဒါပေမယ့် ကျွန်မက ငယ်သေးတော့ လွယ်လွယ်နဲ့ လက်သင့် မခံခဲ့ဘူးလေ။ ဒါနဲ့ ကျွန်မရဲ့ နောက်ကြောင်းရာဇဝင်တွေနဲ့ လတ်တလော ကြုံတွေ့နေရတဲ့ အခက်အခဲတွေကို ပြောပြပြီး ကျေးဇူးရှင်တွေကို ကျေးဇူးပြန်ဆပ်နိုင်ဖို့ ဒီတစ်နည်းတည်းသာ ရှိကြောင်း ပြန်ငြင်းခဲ့တာပေါ့။ ဘဘက ကျွန်မကို သိပ်ခေါင်းမာတဲ့ ကောင်မလေးပဲ ဆိုပြီး စိတ်ပျက်ခဲ့မလားတောင် မသိဘူး။
ဒါပေမယ့် ဘဘက ကျွန်မကို ‘မိုက်လုံးကြီးတဲ့ ဟာမ ဖြစ်ချင်ရာ ဖြစ်ပေတော့’ လို့ ဆိုပြီး ပစ်မထားခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်မကို အကြံဉာဏ်တွေ ပေးခဲ့တဲ့အပြင် နောက်နောင်မှာ ဘယ်လို ရှင်သန်ရုန်းကန်ရမလဲ ဆိုတဲ့ နည်းလမ်းတွေကိုပါ သင်ကြား ပြသပေးခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ အဲဒါတွေက သာမန်ကာ လျှံကာ ပေးခဲ့တဲ့ ဆေးမြီးတိုတွေ မဟုတ်ဘဲ တကယ့်ကို စေ့စပ်သေချာပြီး အကျိုးများတဲ့ အသက်ကယ်ဆေးတွေပါ။ ဘယ်အချိန်မှာ ဘာကို သင်ရမယ်၊ ဘာကို လုပ်ဆောင်ရမယ်၊ ဘာကို စွန့်လွှတ်ရမယ်၊ ဘာကို ဖမ်းဆုပ်ထားရမယ်၊ အိုရှင် … ပြောမယ်ဆိုရင် အကြံဉာဏ်နဲ့တောင် မတူပါဘူး။ အနာဂတ်ဟောစာတမ်းကို ချပြနေသလိုပဲ။
ဘဘ ပေးခဲ့တဲ့ လမ်းညွှန်မှုတိုင်းကို ကျွန်မ တစ်သဝေမတိမ်း နားထောင်ခဲ့ပါတယ်။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် အစပိုင်းတုန်းကတော့ မယုံတစ်ဝက်၊ ယုံတစ်ဝက်ပါပဲ။ ဒါပေမယ့် မကြာပါဘူး။ တိုင်းပြည် စီးပွားရေးရဲ့ လားရာဟာ ဘဘ ခန့်မှန်းပေးထားသလို ဖြစ်လာရမှာပဲလို့ ကျွန်မ ယုံကြည်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီ အချိန်ကစပြီး ကျွန်မ သံသယ လုံးဝ မဝင်မိတော့ဘူး။
တကယ့်ကို အံ့ဩစရာကြီးပဲရှင်။ ဘဘ ဘာဖြစ်လို့ ကုန်ဈေးနှုန်း ဖောင်းပွမှုနဲ့ ဘဏ္ဍာရေး အကျပ်အတည်းတွေကို ကြိုတင်ပြီး မှန်းဆနိုင်ရတာလဲ။ ဘာဖြစ်လို့ အင်တာနက်ခေတ် ရောက်လာလိမ့်မယ် ဆိုတာကို ကြိုပြီး တွက်ကိန်း ထုတ်နိုင်ရတာလဲ။ ဒါပေမယ့် အခုလိုအချိန်မှာ အဲဒီလို မေးခွန်းတွေ မေးနေလို့လည်း အဓိပ္ပာယ် မရှိတော့ပါဘူးလေ။ အဖြေတွေ သိလာရင်တောင် ဘာမှ ပြင်ဆင်လို့ ရတော့တာမှ မဟုတ်ဘဲ။
ဒါကြောင့် ကျွန်မ ဘဘကို အမှန်တကယ် ပြောပြချင်တာကတော့ ဒီ့အောက်က စကားတွေပါ။
ကျွန်မကို ကူညီခဲ့တဲ့အတွက် ဘဘကို အရမ်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။
အဲဒါ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲကလာတဲ့ စကားပါ။ တကယ်လို့သာ ဘဘရဲ့ အကြံဉာဏ်တွေ မရခဲ့ဘူး ဆိုရင် ကျွန်မ ဘာဖြစ်နေမလဲ ဆိုတာ မတွေးဝံ့စရာပဲ။ ကံမကောင်း အကြောင်းမလှရင်တော့ လူတွေရဲ့ တံတွေးကွက်ထဲ ပက်လက် မျောနေရလောက်တယ်။ ဘဘက ကျွန်မရဲ့ ထာဝရ ကျေးဇူးရှင်ပါ။ ဘဘကို ကျေးဇူးဆပ်ခွင့် မရတဲ့အတွက် ကျွန်မ အင်မတန်မှ စိတ်မကောင်း ဖြစ်ခဲ့မိတယ်။ ကျေးဇူးဆပ်ခွင့် မရခဲ့ပေမယ့် အနည်းဆုံး ဒီကျေးဇူးတင်လွှာကိုတော့ လက်ခံပေးပါ။ ဘဘကို အားကျပြီး နောက်နောင် ဒီ့ထက်ဒီ လူတွေကို ကူညီသွားနိုင်အောင် ကြိုးစားပါ့မယ်လို့ ကတိပြုပါတယ်။
ဝက်ဆိုဒ်ပေါ်မှာ ရေးထားတဲ့ စာအရဆိုရင် ဒီနေ့ညဟာ ဘဘရဲ့ ၃၃ နှစ်မြောက် နှစ်ပတ်လည် နေ့ပဲ။ ကျွန်မ ဘဘကို စာရေးပြီး အကြံဉာဏ် တောင်းခဲ့တာကလည်း လွန်ခဲ့တဲ့ ၃၂ နှစ်က ဒီလို အချိန်မျိုးပဲ။ ဒီလိုဆိုရင် ကျွန်မဟာ နောက်ဆုံး တစ်ယောက်ပေါ့နော်။ ဒါလည်း ပဋ္ဌာန်းဆက်ပဲ ဖြစ်မယ် ထင်တယ်။ အဲဒီအတွက် ကျွန်မ အင်မတန်လည်း ဂုဏ်ယူ ဝမ်းမြောက်မိပါတယ်။
ဘဘ ကောင်းကင်ဘုံမှာ ငြိမ်းချမ်းသာယာနိုင်ပါစေ။
အရင်က တွေဝေတဲ့ပါပီ ❞
စာဖတ်ပြီးနောက်တွင် အဆုယာသည် သူ့ဦးခေါင်းကို လက်နှစ်ဘက်ဖြင့် သိုင်းဖက်ထားလိုက်သည်။ ဦးနှောက် ပွင့်ထွက် မသွားစေရန် အကာအကွယ် ပြုထားသည့်နှယ်။ လက်ရှိ ခံစားနေရသော သူ၏ ခံစားချက်ကို ဖွင့်အန်ချလိုက်ချင်သော်လည်း သင့်လျော်သည့် စကားလုံးကို ရှာမတွေ့နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေလေသည်။
ကျန်လူနှစ်ဦးလည်း သူ့လိုပင် ခံစားနေရပေလိမ့်မည်။ နှစ်ဦးစလုံး ဒူးကို ပိုက်လျက် မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေကြသည်။ ရှိုတာ၏ အကြည့်က လေထုထဲတွင် လွင့်မျောနေလေသည်။
အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့ ဖြစ်လာခဲ့ရသနည်း။ ဘားမယ်တစ်ယောက်အဖြစ် ဘဝကို နှစ်မြှုပ်ပစ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသော မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦးကို သူတို့ ကြိုးစားပမ်းစား ဖျောင်းဖျခဲ့ရသည်။ ထို့နောက် အနာဂတ်တွင် ကြုံတွေ့လာနိုင်မည့် ကိစ္စအဖုံဖုံကို သူ့အား ပြောပြခဲ့သည်။ ထိုကိစ္စများ အားလုံးသည် စောစောကမှ သူတို့ လုပ်ဆောင်ခဲ့သော ကိစ္စများ ဖြစ်ကြသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ သူ၏ ရည်မှန်းချက်များကို အောင်အောင်မြင်မြင် အကောင်အထည် ဖော်နိုင်ခဲ့သည်ဟု ဆိုရပေမည်။ သို့သော် ၃၂ နှစ် ကြာပြီးနောက်တွင် အဆုယာတို့ လူတစ်သိုက်သည် သူ့အိမ်ကို ဝင်ရောက် ဖောက်ထွင်းခဲ့ကြသည်။
“တစ်ခုခုတော့ …….” အဆုယာက ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
ရှိုတာက သူ့ဘက်သို့ လှည့်လာသည်။ “ဘာတစ်ခုခုလဲ”
“ဟိုဟာလေကွာ …. ငါလည်း မပြောပြတတ်ဘူး။ နာမီယာကုန်စုံဆိုင်နဲ့ မာရူမစ်ဆူအန်ကို ချိတ်ဆက်ပေးထားတဲ့ အရာ တစ်ခုခုတော့ ရှိရမယ်။ မမြင်ရတဲ့ ကြိုးလေးတစ်မျှင်လို့ ပြောရမလားပဲ။ ကောင်းကင်ဘုံပေါ်က တစ်ယောက်ယောက်က အဲဒီ ကြိုးကို ကိုင်ပြီး ကစားနေသလိုပဲ”
ရှိုတာသည် မျက်နှာကျက်ကို မော့ကြည့်နေသည်။ “ဟုတ်လောက်တယ်”
ကိုဟိုင်ထံမှ “အား” ဟူသော အသံထွက်ပေါ်လာပြီး နောက်ဖေးတံခါးကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။
နောက်ဖေးတံခါးက အနည်းငယ် ပွင့်ဟနေသည်။ နံနက်ခင်း နေရောင်ခြည်တို့သည် တံခါးကြားမှ ဖြာကျနေကြသည်။ နေထွက်လေပြီ။
“ဒီစာကို ဟိုဘက်က နာမီယာကုန်စုံဆိုင်ဆီ အချိန်မီ မပို့နိုင်တော့ဘူး” ကိုဟိုင်က ပြောသည်။
“ကိစ္စ မရှိပါဘူးကွာ။ ဒီစာက ငါတို့ကို ပေးတဲ့ စာပဲဟာ။ ဟုတ်တယ်မလား၊ အဆုယာ” ရှိုတာက ပြောသည်။ “သူ ကျေးဇူးတင်ချင်တာက ငါတို့ကိုလေ။ သူက ငါတို့ဆီ စာရေးပြီး ကျေးဇူးတင်စကား ပြောတယ်တဲ့။ ငါတို့လို အကောင်မျိုးကို … ငါတို့လို သူခိုးကြမ်းပိုးတွေကို …….”
အဆုယာသည် ရှိုတာ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သွေးရောင် သန်းနေသော မျက်လုံးများ။ မျက်ရည် လွှမ်းနေသော မျက်လုံးများ။
“ငါ သူ့ကို ယုံတယ်။ မာရူမစ်ဆူအန်ကို ဖျက်ချပြီး ဇိမ်ဟော်တယ် ပြောင်းဆောက်မလို့လားလို့ ငါ သူ့ကို မေးခဲ့တယ်လေ။ သူက အဲဒီလို အစီအစဉ် မရှိကြောင်း ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ အဲဒီစကားက မုသားစကား လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ တွေဝေတဲ့ ပါပီက အဲဒီလို မုသားမျိုး ပြောမှာ မဟုတ်ဘူး”
အဆုယာက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ သူလည်း ထိုသို့ ယုံကြည်မိသည်။
“ဒါဆို ငါတို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ” ကိုဟိုင်က မေးသည်။
“ပြောနေဖို့ လိုသေးသလားကွာ” အဆုယာက မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ “စောနက အိမ်ကို ပြန်သွားပြီး ငါတို့ မ,လာသမျှ ပစ္စည်းတွေ အားလုံးကို ပြန်ပေးရမှာပေါ့”
“ပြီးတော့ ကြိုးလည်း ဖြေပေးရဦးမယ်” ရှိုတာက ပြောသည်။ “မျက်စိကို အုပ်ထားတဲ့ တဘက်ကိုရော၊ ပါးစပ်ပေါ် ကပ်ထားတဲ့ တိတ်ကိုရော ဖယ်ပေးရမယ်”
“ဟုတ်တယ်”
“ပြီးတော့ရော။ ထွက်ပြေးကြမှာလား”
ကိုဟိုင်၏ အမေးကို တုံ့ပြန်သည့် အနေဖြင့် အဆုယာက ခေါင်းခါပြသည်။ “မပြေးပါဘူး။ ရဲအလာကို စောင့်ကြတာပေါ့”
ရှိုတာနှင့် ကိုဟိုင်ကလည်း ကန့်ကွက်ခြင်း မပြုကြ။ “ငါတို့ ထောင်နန်း စံရတော့မှာပေါ့” ကိုဟိုင်က ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ပခုံးနှစ်ဘက်မှာ အောက်သို့ လျောကျသွားသည်။
“ငါတို့က အဖမ်းခံတာ ဆိုတော့ ပြစ်ဒဏ်ကို လျှော့ပေါ့ပေးကြမှာပါကွာ” ပြောပြီး ရှိုတာသည် အဆုယာကို လှမ်းကြည့်သည်။ “အဓိက ပြဿနာက နောင်ရေးပဲကွ။ အလုပ်ရှာရတာ ပိုခက်တော့မှာပဲ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ဘယ်လို လုပ်ရပါ့မလဲ”
အဆုယာက ခေါင်းခါပြသည်။ “ငါလည်း မသိဘူး။ ဒါပေမယ့် ငါ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်ပြီ။ နောက်နောင် ဘယ်တော့မှ သူများ ပစ္စည်းကို မတရားယူဖို့ မကြိုးစားတော့ဘူး”
ရှိုတာနှင့် ကိုဟိုင်တို့ကလည်း ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ညိတ်လိုက်ကြသည်။
ပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းပြီးသောအခါ သူတို့ နောက်ဖေးပေါက်မှ ထွက်လာကြသည်။ နေရောင်က တောက်ပနေသည်။ တစ်နေရာမှ စာကလေးများ၏ ကျည်ကျည်ကျာကျာ အသံများ ပျံ့လွင့်လာကြသည်။
အဆုယာက နွားနို့သေတ္တာကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ တစ်ညတာအတွင်း ဤသစ်သားသေတ္တာကလေးကို အကြိမ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် အဖွင့်အပိတ် လုပ်ခဲ့ကြသည်။ နောက် ဘယ်တော့မှ သူ့ကို ဖွင့်တော့မည် မဟုတ်ဟု တွေးလိုက်သောအခါ သူ့စိတ်ထဲ လှိုက်ခနဲ ဖြစ်သွားမိသည်။
သေတ္တာကို နောက်ဆုံး အကြိမ်အဖြစ် ဖွင့်ကြည့်ရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ နွားနို့သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အထဲတွင် စာတစ်စောင်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။
ရှိုတာနှင့် ကိုဟိုင်တို့က သူ့ကို လွန်၍ သွားကြပြီ။ “ဟေ့ကောင်တွေ” အဆုယာက အော်ခေါ်လိုက်သည်။ “ဒီမှာ ကြည့်စမ်းပါဦး” စာအိတ်ကိုင်ထားသော လက်ကို သူတို့အား ယမ်းပြလိုက်သည်။
စာအိတ်ပေါ်တွင် ဖောင်တိန်ပင်ဖြင့် ‘သို့ – အမည်မသိသော မိတ်ဆွေ’ ဟု သေသပ်လှပစွာ ရေးသားထားသည်။
အဆုယာသည် စာအိတ်ကို ဖောက်ပြီး အထဲမှ စာရွက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
❝ ဒီစာက ဗလာစာရွက် တစ်ရွက် ပို့လာတဲ့ မိတ်ဆွေကို ပြန်ကြားထားတဲ့ စာပါ။ တကယ်လို့ သင်ဟာ အဲဒီ စာပို့သူ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် စာကို မူလနေရာမှာ ပြန်ထားပေးပါ။ ❞
အဆုယာသည် အသက်ရှူရန်ပင် မေ့လျော့သွားသည်။ သူသည် စောစောက ဘာမျှ ရေးမထားသော ဗလာစာရွက်တစ်ရွက်ကို စာထည့်ပေါက်မှ ထည့်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ ယခုစာသည် သူ့အတွက် ပြန်စာ ဖြစ်နေသည်။ ပြန်စာကို ရေးသားသူမှာ နာမီယာဘိုးဘိုး အစစ်မှ လွဲ၍ တခြားသူ မဖြစ်နိုင်။
ပြန်စာမှာ အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်သည်။
❝ ခင်ဗျား ဘာဖြစ်လို့ ဗလာစာရွက် တစ်ရွက်ကို ပို့လာရသလဲ ဆိုတဲ့ အကြောင်းအရင်းကို ကျွန်တော်ရဲ့ ဦးနှောက်နဲ့ ဖျစ်ညှစ်ပြီး အတော်လေး စဉ်းစားလိုက်ရတယ်။ ဒီကိစ္စကို အင်မတန် အရေးပါတဲ့ ကိစ္စပဲလို့ ယူဆတာကြောင့် ကျွန်တော် သာမန်ကာ လျှံကာ ဖြေလို့ မဖြစ်ဘူး။ ကျွန်တော်ရဲ့ ခန်းခြောက်လုနီးနီး ဖြစ်နေတဲ့ ဦးနှောက်ကို အစွမ်းကုန် အသုံးချပြီး စဉ်းစားလိုက်တော့ အကြောင်းအရင်းကို ကျွန်တော် ဒီလို နားလည်လာမိတယ်။ စာရွက် ဗလာဖြစ်နေခြင်း ဆိုတာက မြေပုံ မရှိခြင်းကို ကိုယ်စားပြုတယ်လေ။
ကျွန်တော်ဆီ အကြံဉာဏ် တောင်းခဲ့ကြတဲ့ လူတွေကို လမ်းပျောက်နေတဲ့ လူနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်မယ် ဆိုကြပါစို့။ အဲဒီလူတွေရဲ့ လက်ထဲမှာ မြေပုံတစ်ပုံကတော့ ပုံမှန်အားဖြင့် ရှိနေကြတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီမြေပုံကို သူတို့ မကြည့်ကြဘူး။ ဒါမှမဟုတ် သူတို့ လက်ရှိ ဘယ်နေရာမှာ ရောက်နေသလဲ ဆိုတာကို မသိကြတာလည်း ဖြစ်ချင် ဖြစ်မယ်။
ခင်ဗျားဟာ အဲဒီလို အခြေအနေ နှစ်မျိုးလုံးနဲ့ မသက်ဆိုင်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ယူဆတယ်။ ခင်ဗျားရဲ့ မြေပုံက လုံးဝ မဆွဲရသေးဘူး။ ဒါကြောင့် ခင်ဗျားဟာ ဘယ်ကို သွားရမလဲ ဆိုတာ ဆုံးဖြတ်လို့ မရနိုင်တဲ့အပြင် ဘယ်နေရာ ရောက်နေသလဲ ဆိုတာကိုလည်း သိဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။
ဗလာမြေပုံ ကိုင်ထားတဲ့ လူတစ်ယောက် အနေနဲ့ လမ်းမပျောက်တဲ့သူ ဘယ်သူ ရှိနိုင်ပါ့မလဲဗျာ။ ဘယ်သူ မဆို ခြေမကိုင်မိ လက်မကိုင်မိ ဖြစ်ကြမှာပဲ။
ဒါပေမယ့် နောက်တစ်မျိုးလည်း လှည့်တွေးကြည့်လို့ ရနိုင်သေးတယ်။ ဗလာစာရွက် တစ်ရွက် ဖြစ်နေမှသာလျှင် ကိုယ့်စိတ်ကြိုက် မြေပုံတစ်ပုံကို စိတ်တိုင်းကျ ရေးဆွဲနိုင်တော့မှာပေါ့။ အရာအားလုံးဟာ ခင်ဗျားအပေါ်မှာပဲ တည်မှီနေတယ်။ လမ်းအားလုံးဟာ ဟင်းလင်း ပွင့်နေပြီး ဖြစ်နိုင်ခြေတွေကလည်း အကန့်အသတ် မဲ့နေတယ်။ ဒါဟာ အင်မတန် ကောင်းတဲ့ အခွင့်အလမ်း တစ်ခုပဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်ချက် အပြည့်ထားပြီး လမ်းမှန်တစ်ခုကို ရှာဖွေနိုင်ပါစေလို့ ကျွန်တော် ဆုတောင်း ပေးလိုက်ပါတယ်။ နောင်တကင်းကင်းနဲ့ ဘဝကို ဖြတ်သန်းနိုင်မယ့် လမ်းမျိုးပေါ့။
တခြားစာတွေကို နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှ ဖြေကြားနိုင်တော့မယ် မထင်ဘူး။ အခုလို အင်မတန်မှ တန်ဖိုးရှိတဲ့ မေးခွန်းမျိုးကို နောက်ဆုံးအနေနဲ့ မေးမြန်းခဲ့တဲ့အတွက် ခင်ဗျားကို အထူး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။
နာမီယာကုန်စုံဆိုင် ❞
အဆုယာသည် စာရွက်ကို ကြည့်နေရာမှ ခေါင်းထောင်လိုက်သောအခါ တခြားသူနှစ်ဦးနှင့် အခန့်သင့်ပင် မျက်လုံးချင်း ဆုံမိကြသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် အရောင်အဝါများ လင်းလက်နေကြသည်။
မိမိ၏ မျက်လုံးများသည်လည်း သူတို့နည်းတူ လင်းလက်နေကြမည်ဟု သူ ယုံကြည်နေမိတော့သည်။
ဖြိုးကျော်
၂ ရက် ဩဂုတ်လ ၂၀၂၂ ခု၊ အင်္ဂါနေ့။
ည ၉ နာရီ ၁၂ မိနစ်။