← Back to blog

ဒိုင်ယာရီများ၏ မှတ်စု (၁)

ဝတ္ထုရှည်

အခန်းတံခါးကို ကျွန်တော် ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်သည်။ လူမှုရေးအလုပ်တွင် ကျွန်တော် မလုပ်ချင်ဆုံး အလုပ်သုံးခု ရှိသည်။ လူနာမေးခြင်း၊ အိမ်သို့ အသုဘရှုသွားခြင်းနှင့် အသုဘလိုက်ပို့ခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်၏ ပင်ကိုစရိုက်အရ အမြဲ ပြုံးနေချင်သည်။ အမြဲလည်း ပြုံးနေတတ်သည်။ သို့သော် ထိုနေရာမျိုးတွင် ပြုံး၍ မဖြစ်တော့။ မျက်နှာကို မထားတတ်အောင် ဖြစ်နေမိသည်။ ယခု ကျွန်တော် လာမေးသော လူနာမှာ ကျွန်တော်၏ ငယ်သူငယ်ချင်းအဟောင်းကြီး ဖြစ်သည်။ ငယ်စဉ်က ကစားဖော် ကစားဖက်၊ ရည်စားလုဖော် လုဖက်လည်း ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ ဒီတစ်ချိန်တော့ ဝမ်းနည်းသော မျက်နှာထားကို အထူးလုပ်နေဖို့ မလိုပါ။ စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့် အလိုလိုပင် စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေမိသည်။ “ဝင်ခဲ့ပါရှင်” ဟူသော အတွင်းမှ စကားသံကြောင့် ကျွန်တော့ အတွေးစများ ပျောက်သွားသည်။ အသံ ကြားကြားချင်း ကျွန်တော်နှင့် အတူပါလာသူ သူငယ်ချင်း အောင်ကျော်က တံခါးကို ဆွဲဖွင့်လိုက်လေသည်။ မလတ်၏ ငြှိုးငယ်နေသော မျက်နှာကို မြင်ရသောအခါ ပို၍ပင် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားမိသည်။ မလတ်ကို မြင်ရရုံဖြင့် ပေသီး၏ အခြေအနေကို ကျွန်တော် နားလည်လိုက်ပါပြီ။ ကုတင်ပေါ်တွင် ခပ်ယဲ့ယဲ့သာ ကျန်တော့သော ပေသီးကို ကြည့်နေရင်းပင် ကျွန်တော် မျက်ရည်များ စို့တက်လာသည်။ “ အော် … ငယ်စဉ်က သန်သန်မာမာ ထွားထွားကျိုင်းကျိုင်းနဲ့ ပေသီးဟာ အခုတော့ ” ဟု တွေးနေရင်းပင် မျက်ရည်တစ်ပေါက် ကျလာမိ၍ ကျွန်တော် မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။ အောင်ကျော်ကတော့ ကုတင်ခြေရင်းတွင် ချိပ်ထားသော လူနာမှတ်တမ်း စာရွက်များကို ယူ၍ ဂရုတစိုက် ဖတ်နေသည်။

“ ဂေါက် ” ဟု တုန်တုန်ရီရီ ခေါ်နေသော ပေသီး၏ အသံကြောင့် ကျွန်တော် သူ့ကုတင်ဘေးနား သွားထိုင်လိုက်သည်။ သူ့ကို ကျွန်တော် အားပေးရမည်။ ကျွန်တော် မျက်နှာထားကို ရအောင် ပြုံးပြီး စကား စလိုက်သည်။

“နေလို့ ကောင်းလား ပေသီး”

“ကောင်းပါတယ်၊ မလှုပ်ချင်တာနဲ့ အသက်ရှူကျပ်နေတာက လွဲလို့ အားလုံးကောင်းပါတယ်”

“မင်း အဲဒါ အားနည်းတာ ဖြစ်မယ်၊ အားရှိတဲ့ အစား များများစားပေါ့ကွာ”

မလတ်က ဘေးနားကပ်လာပြီး

“ကျွန်မက ရှင့်သူငယ်ချင်းကို အားရှိအောင် ကြက်ပေါင်းရည် ကိုယ်တိုင် ပေါင်းတိုက်ပါတယ်။ သူက မသောက်ချင်ဘူး ဇွတ်ငြင်းနေတာ။ အဲဒါ ကလေးတစ်ယောက်လို ချော့မော့ပြီး တိုက်နေရတယ်လေ”

“အော် မိန်းမရယ်၊ နင့် ကြက်ပေါင်းရည် သောက်နေရတာလည်း ၂ လ ကျော်ပြီလေ၊ ငါ အခု အနံ့ရရင်ကို အန်ချင်နေတာ”

“ဟုတ်မှာပေါ့ မလတ်ရယ်၊ သူလည်း အဲ့လောက် သောက်လာတာ ညှီရောပေါ့”

“မတတ်နိုင်ဘူး ကိုဂေါက်၊ ဆရာဝန်က အားရှိအောင် ကျွေးပါဆိုတော့ ကျွန်မလည်း မရမက တိုက်နေရတာ”

“အဲ့ကြောင့် ငါလည်း ကြိတ်မှိတ်ပြီး သောက်နေရတာပေါ့ မိန်းမရာ” ဟုပြောပြီး ပေသီးခမျာ အတော် မောနေပုံရသည်။

“ကဲကဲ ကိုထွန်း ရှင် မောနေပြီး ခဏ နားဦး၊ ကိုဂေါက်လည်း မပြန်သေးဘူးမလား၊ ခဏနေမှ ဆက်ပြောကြတာပေါ့။ သူက စကားကို အကြာကြီး မပြောနိုင်ဘူး။ မောမောနေတာ။ ဒီမှာ လာထိုင်ပြီး အအေးလေး သုံးဆောင်ပါဦး”

ဟု ပြောရင်းပင် ဖျော်ရည်နှစ်ခွက် ပြင်ဆင်နေသည်။

ထိုအခါ အောင်ကျော်က ကျွန်တော့်မျက်နှာ လှမ်းကြည့်ပြီး မျက်နှာရိပ်မျက်နှာကဲဖြင့် အပြင်ခဏ သွားလိုက်ဦးမယ်ဟု ပြောနေသည်။ ထိုနောက် သူဖတ်နေသော စာရွက်များကိုင်၍ အပြင်သို့ ထွက်သွားလေသည်။ ကျွန်တော်လည်း မလတ်လှမ်းပေးသော ဖျော်ရည်ခွက်ကို ကိုင်၍ တစ်ငုံလောက် မော့သောက်လိုက်သည်။ ထိုနောက် မလတ်နှင့် စကားစမြည် ပြောနေမိသည်။ ကျွန်တော် ပေသီးနှင့် ကွဲကွာသွားသော ငါးနှစ်တာအတွင်း ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်သနည်း။ ကျွန်တော် သည်းသည်းကွဲကွဲ မသိ။ ကျွန်တော် ပြန်ဆက်သွယ်မိချိန်တွင် ပေသီးမှာ ကုတင်ပေါ်တွင် ပက်လက်၊ အရိုးပေါ် အရေတင်နှင့် ချိနဲ့နေပြီ။

“မလတ်၊ ကလေးတွေကော အခု ဘယ်မှာလဲ”

“သူတို့က ကျောင်းနဲ့ဆိုတော့ မလာနိုင်ကြဘူးလေ။ သူတို့ အဘိုးနဲ့ နယ်မှာပဲ ထားခဲ့ရတယ်။”

“အခုဆို အတော် ကြီးကြရောပေါ့၊ ဘယ်နှတန်း ရောက်ကုန်ကြပြီလဲ”

“အကြီးကောင်က Grade 4 အငယ်မလေးက Grade 2 ပါ”

“အဲ အတော်တောင် ကြီးကုန်ရောပဲ”

“အော် ကိုဂေါက်ကလည်း ကျွန်မတို့ အိမ်ထောင်သက်တောင် ၁၀ နှစ်ကျော်ပြီကိုး”

“အေးလေ၊ ငါတို့ အသက်ကပဲ လေးဆယ်နား ကပ်နေပြီပဲ”

“ဒါနဲ့ ကိုဂေါက်နဲ့ အတူ ပါလာတာက”

“အော် အဲဒါ ငါ့သူငယ်ချင်းပါ၊ ရှန်ဟိုင်းမှာ ငါနဲ့ အတူနေတာ။ ပေသီးရဲ့ ဗိုက်က ပိုက်ဖောက်ပြီး ပုလင်းလည်း ချိပ်ထားသေးတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။”

သူ့ယောကျ်ားအကြောင်း ရောက်လာလို့ ထင်ပါရဲ့။ မလတ်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ငြှိုးကျသွားပြန်သည်။ ထိုနောက် မချိပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး

“အဲဒါ အဆုတ်ထဲက အရည်တွေ ဖောက်ထုတ်ထားတာပါ၊ အဆုတ်ထဲမှာ အရည်တွေ ရှိနေတော့ သူ ခဏခဏ မောနေတယ်။ အရည်တွေ ထုတ်ပြီးရင်တော့ အမောသက်သာ သွားမယ်လို့ ပြောတယ်”

“ပုံစံကြည့်ရတာ ဖောက်ထားတာ မကြာသေးဘူး ထင်တယ်”

“ဟုတ်တယ်၊ မနေ့ ညနေကမှ ဖောက်ထားတာ”

“ဆရာဝန်က ဘာပြောလဲ၊ အခြေအနေပေါ့”

ကျွန်တော်၏ မေးခွန်းကြောင့် မလတ်၏ မျက်လုံးအစုံတွင် မျက်ရည်များ ချက်ချင်း လျှံတက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ အသက်ကို ခပ်ရှည်ရှည် ရှူသွင်းလိုက်ပြီး

“အဆုတ်မကောင်းဘူး ပြောတယ် ကိုဂေါက်”

“အဆုတ်မကောင်းတာဘဲ၊ အဲလောက်ကြီးလည်း စိတ်မကောင်း မဖြစ်ပါနဲ့”

“ကျွန်မ ဘယ်ကနေ ဘယ်လို စပြောရမှန်း မသိပါဘူး ကိုဂေါက်ရယ်”

ဟုပြောကာ မျက်နှာကို လက်နှင့်အုပ်ပြီး ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်သွားလေတော့သည်။ ကျွန်တော်မှာ နားမလည်နိုင်အောင်ပင်။ အဆုတ်မကောင်းတာဘဲ၊ အဆုတ်ကင်ဆာမှ မဟုတ်တာ ဟုပင် ခပ်လွယ်လွယ် တွေးမိ၍ နားမလည်နိုင်တော့ပါ။ ထိုစဉ် ပေသီး၏ ခေါ်သံ သဲ့သဲ့ကို ကြားလိုက်မိသောကြောင့် ကျွန်တော် ပေသီးကုတင်ရှိရာသို့ သွားလိုက်သည်။

“ဂေါက်၊ မလတ်ကော”

“ရေချိုးခန်းထဲမှာ”

“မင်း မနက်ဖြန် ငါ့ဆီ လာခဲ့ပါဦးလား၊ ငါ မင်းကို ပေးစရာ ရှိလို့”

“အေး လာမယ်လေကွာ၊ မင်းနဲ့ မတွေ့တာလည်း ၅ နှစ်လောက် ရှိပြီ။ မင်း ဆေးရုံကနေ ဆင်းမှ ငါတို့ အေးဆေး စကားတွေ ပြောကြတာပေါ့။ မနက်ဖြန် ငါ လာဦးမှာပါ။ မင်းလည်း အားရှိအောင် နေဦး။”

“အေးပါ၊ ငါလည်း တတ်နိုင်သလောက် ကြိုးစားပြီး နေပါတယ်။ ကိုယ့်အတွက်နဲ့ သူများတွေ မပင်ပန်းစေချင်ဘူးကွာ”

“အဲလို မတွေးပါနဲ့ သူငယ်ချင်းရာ၊ လူဆိုတာ ဒီလိုပဲ ကိုင်းကျွန်းမှီ၊ ကျွန်းကိုင်းမှီပေါ့၊”

“အေးကွာ မင်းရဲ့ အဲဒီလို ဒဿနတွေ မကြားရတာလည်း ကြာပြီ၊ ငါကို ပစ်မထားပါနဲ့ကွာ၊ လာခဲ့ပါဦး”

အော် .. အရင်က သူများကို အောက်ကျို့ရမှာ အင်မတန်မှ ဝန်လေးတဲ့ ပေသီး၊ သူများကို တောင်းပန်ရမှာ အင်မတန်မှ လျှာလေးတဲ့ ပေသီး၊ သူ့မှာရှိတဲ့ ဥစ္စာ၊ ပညာ နဲ့ မာန်တက်ခဲ့ ပေသီး၊ အခုတော့ မျက်နှာငယ်နဲ့ သူ့ကို ပစ်မထားဖို့ ပြောနေပါလား။ အင်း သူလည်း ဒီလိုအချိန်မှာ အားငယ်နေရှာမှာပေါ့လေ။ သူ့အပေါ် ကျွန်တော် သနားလာမိတာ အမှန်ပင်။ တချိန်က ကျွန်တော်တို့ သူငယ်ချင်းအားလုံးထဲတွင် သူက မာန အကြီးဆုံး။ ကျွန်တော် သူ့အကြောင်း တွေးနေရင်းပင် အောင်ကျော် ဝင်လာ၍ အတွေးစများ ပြတ်သွားသည်။ ကျွန်တော် အောင်ကျော်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး

“ကဲ ပေသီး၊ မင်း ဘာမှ လျှောက်စဉ်းစားမနေနဲ့။ မင်းနဲ့ငါနဲ့က ငယ်သူငယ်ချင်းတွေလေကွာ။ ငါက ဘာလို့ ပစ်ထားရမှာလဲ။ ငါ မနက်ဖြန် လာခဲ့ဦးမယ်။ နောက်နေ့လည်း လာဦးမယ်။ ဟုတ်ပလား။ မင်းသာ ဘာမှ မစဉ်းစားဘဲ ကျန်းမာအောင်နေ၊ စိတ်လည်း ကျန်းမာအောင် နေဦးနော်။ အခုတော့ ငါ ပြန်ဦးမယ်။ မနက်ဖြန် မင်းကြိုက်တတ်တဲ့ အာလူးကြော် ယူလာခဲ့မယ်။ ဟုတ်ပလား”

“မနက်ဖြန်တော့ ဆက်ဆက် လာပါကွာ။ မင်းကို ငါ ပေးစရာလည်း ရှိလို့”

“ကဲ ကဲ၊ စကားတွေ အများကြီး ပြောမနေနဲ့ နားလိုက်ဦး။ မလတ်၊ ငါ ပြန်ဦးမယ်။ ငါ လုပ်ပေးလို့ရတာ ရှိရင် ပြော။ အားမနာနဲ့နော်။ လိုရင် အချိန်မရွေး ငါ့ဆီ ဖုန်းဆက်လိုက်”

“အထူးကုဆရာဝန်ကြီး ဘယ်နေ့ လာကြည့် (Round လှည့်) မယ်ပြောလဲ၊ မလတ်”

အောင်ကျော်၏ မေးခွန်းကြောင့် ကျွန်တော်ရော မလတ်ရဲ့ မျက်လုံးများ အောင်ကျော်အပေါ် ကျရောက်သွားသည်။

“တဘက်ခါ ညနေ ၅ နာရီ လောက် လာမယ် ပြောတယ်”

“ဟုတ်ကဲ့၊ ဒါဆို အဲ့ဒီနေ့ ကျွန်တော်လည်း ကိုပြုံးချိုနဲ့ အတူ လိုက်လာခဲ့ပါမယ်”

“ရှင် … အော် ဟုတ်ကဲ့ ဟုတ်ကဲ့ရှင့်”

မလတ်တို့က ကျွန်တော့ကို ငယ်နာမည် ဂေါက် ဟု ခေါ်နေကျ ဖြစ်၍ ပြုံးချိုဟူသော ကျောင်းနာမည်ကို ရုတ်တရက် မေ့သွားဟန် တူသည်။ ကျွန်တော်က တစ်ချက် ပြုံးလိုက်ပြီး

“ကဲ မလတ် ပြန်လိုက်ဦးမယ်၊ မနက်ဖြန်မှ ထပ် လာခဲ့ပါ့မယ်”

“ဟုတ် လာခဲ့ပါဦး၊ ကိုထွန်းကလည်း ရှင့်ကို ပေးစရာ ရှိလို့တဲ့လေ”

“အင်း” ဟု ပြောရင်း ကျွန်တော်တို့ ဆေးရုံမှ ပြန်လာကြသည်။

အပြန်လမ်းတလျှောက် အောင်ကျော်တစ်ယောက် ဘာစကားမှ မပြောဘဲ အတွေးနယ် ချဲ့နေပုံရသည်။ လမ်းတစ်ဝက်ရောက်တော့မှ

“ဟေ့ကောင် ပြုံးချို၊ ငါတို့ တစ်ခုခု သွားစားရအောင်”

“အေး ကောင်းတာပဲ၊ ငါလည်း ဗိုက်ဆာနေတာ”

“ငါ မင်းကို ပြောစရာ ရှိတယ်”

“အေး ငါလည်း မင်းကို မေးစရာရှိတယ်၊ အဲ့ရောက်မှ ပြောကြတာပေါ့ကွာ၊ ဘယ်မှာ သွားဝါးမလဲ”

“တော်ဝင်နှင်းဆီ”

“အိုကေ”

“မှာထားတာလည်း ကြာပြီ အခုထိ ရောက်မလာသေးပါလားကွာ၊ မင်းတောင် စားနေတာ ကုန်တော့မယ်”

“ဟ ငါမှာထားတာ ကော်ရည်ခေါက်ဆွဲလေကွာ၊ ငါ့လို မြန်တာ မှာမှပေါ့ကွာ”

“ငါ မစားရသေးခင် မင်းကို နှောက်ယှက်ရမယ်၊ ဒါနဲ့ မင်းပြောစရာ ရှိတယ်ဆိုကွာ”

“စားပြီးမှ ပြောမယ်ကွာ၊ စားရတာ ဖီးအောက်တယ်”

“အေး ဒါဆို မပြောချင်ရင် ငါမေးမယ်”

“ဘာထူးတုန်းကွ၊ ငါက ပြောရမှာက ပြောရမှာပဲ။ မေးကွာ မေး”

“ဟိုကောင် ပေသီး ဖြစ်နေတဲ့ ရောဂါကို ငါသိပ် မသင်္ကာဘူး။ မင်းကတော့ သိလိမ့်မယ်လို့ ငါထင်တယ်။ မင်း စာရွက်တွေ ကိုင်ပြီး floor in-charge နဲ့ စကား သွားပြောနေတယ်မလား”

“ဟ မင်းက တယ် ပါးပါလား”

“ပါးဆို ဘောင်းဘီတောင် ခပ်ပါးပါးပဲ ဝတ်တယ်”

“အပါးလွန်လို့ လက်နက်ကိုင်ဆောင်မှုနဲ့ ဆွဲစိ ခံနေရဦးမယ်”

“ဟာ … ။ မင်းက တစ်ခုခုဆို အဆုံးထိ တွေးတာပဲ။ ဒါနဲ့ စကားစက ဘယ်ရောက်သွားမှန်း မသိဘူး။ ပြောဦး ဘာတဲ့တုန်း အခြေအနေက”

“မဖြေခင် မင်းကို ပြန်မေးရဦးမယ်။”

“ဟေ့ကောင်၊ ပဟေဠိနန်းတော် အစီအစဉ် မဟုတ်ဘူးနော်”

“အေးပါကွ၊ ဒါက လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ သက်ဆိုင်နေလို့ပါ”

“ဟော ပဟေဠိက တစ်ခု ထပ်တိုးလာပြန်ပြီ။ နေပါဦးကွာ။ သူ ဘာရောဂါ ဖြစ်နေသလဲလို့ ဖြေရမှာ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ ဘယ်လို ပတ်သက်သလဲ”

“ဘယ်လို ပတ်သက်သလဲ မင်း တဖြည်းဖြည်း သိလာလိမ့်မယ်။ ငါ မေးတာဖြေ”

“အေးပါကွာ၊ မင်းက ဆရာဝန်ဂိုက်နဲ့ မေးမှတော့ မေးသမျှ ဖြေရတော့မှာပေါ့။ ကဲ မေး”

“ကိုထွန်းမောင်က မင်းနဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်းတွေ ဆိုတော့ မင်း သူ့အကြောင်း ကောင်းကောင်း သိမှာပေါ့”

“အေး သိတာပေါ့၊ ငယ်ငယ်က မိုက်ဖော်မိုက်ဖက်တွေလေ”

“ငါ ထူးဆန်းနေတာက …. ၊ မင်းတို့နှစ်ယောက်က ရည်းစားလုဖက်လည်း ပြောသေးတယ်၊ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အဲ့လောက် ခင်တယ်ဆိုတော့”

“ရည်းစားလုဖက်လေကွာ၊ စီးပွားလုဖက်မှ မဟုတ်တာ”

“ဘာ … ဘာ၊ ဘယ်လို ဘယ်လို”

“သူနဲ့ငါနဲ့က ရည်းစားပဲ လုကြတာလေ၊ စီးပွားမှ လုနေတာ မဟုတ်ဘဲလို့ ပြောတာ”

“နေဦး နေဦး၊ မင်းတို့ နှစ်ယောက်က ရည်စားကို ပိုက်ဆံလောက် သိပ်အလေးမထားတဲ့ ပုံပဲ”

“အေး အဲဒါကြောင့် ပြောတာ၊ မင်းက တွေးလိုက်ရင် အဆုံးထိပဲ။ အဲဒီလို သဘော မဟုတ်ပါဘူးကွ၊ အဲဒီတုန်းက ငါတို့ အသက် ၂၀ တောင် မပြည့်ကြသေးဘူး။ ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံး ကောင်မလေးတစ်ယောက်တည်းကို ဝိုင်းကြိုက်ကြတယ်။ သူက ပေါ်တင်၊ ငါက အုံ့ပုန်း … အဟီး။ နောက်တော့ သူနဲ့ ရည်းစားဖြစ်သွားကြတယ်။ သူက လက်သွက်တာကိုး။ ငါတို့ ပြဿနာတွေ ဖြစ်ကြသေးတယ်။ နောက်တော့ ပြန်ပြေလည်သွားပါတယ်။ ဇာတ်လမ်းက ရှည်ပါတယ်ကွာ။ နောက် ကြုံမှ အေးဆေး ပြောပြမယ်။ ဒါနဲ့ နေပါဦး၊ မင်းမေးလို့သာ ဖြေနေရတာ။ အဲဒါ ရောဂါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့တုန်းကွ”

“ဘာမှ မဆိုင်ဘူးလေ”

“ဟေ”

“မသက်ဆိုင်ပေမယ့် ပတ်သက်နေတယ်”

“အားလုံးကို ရှုပ်နေတာပဲ။ ရှင်းရှင်းပဲ ပြောကွာ၊ ရစ်မနေနဲ့။ ဘာရောဂါလဲ။”

“နေဦး နေဦး၊ ငါ မေးဦးမယ်”

“လုပ်ပြီကွာ မင်းက၊ ကဲ မေး မြန်မြန်”

“မင်း သူရဲ့ စာရိတ္တကို အာမခံနိုင်လား”

“ဘာ၊ ဘယ်လို”

“မင်းက ပါးမလိုလိုနဲ့ အတော် ဒုန်းဝေးတာပဲ။ ကိုထွန်းမောင် မိန်းမတွေနဲ့ ရှုပ်သလား မေးတာ”

“အဲလို မေးလိုက် ပြီးတာပဲကိုကွာ၊ ရစ်နေတာပဲ။ ဒီကောင်က စိတ်တော့ ကစားတယ်။ ငယ်ငယ်ကပေါ့ကွာ။ ကြီးလာတော့ အိမ်ထောင်နဲ့ဆိုတော့ စီးပွားရေးပဲ ဇောက်ချ လုပ်တာပါ။ မိန်းမတွေနဲ့ ရှုပ်ရှုပ်ရှပ်ရှပ်နေတာ မကြားမိဘူး။ ငါသိသလောက် သူ့ဘဝမှာ နာမည်ပျက်ဆိုလို့ သူ့ ငယ်ရည်းစားနဲ့ ပြန်ဆက်သွယ်လို့ မလတ်နဲ့ အကြီးအကျယ် ပြဿနာ တက်ဖူးတယ်။ ဒါပဲ ရှိတယ်”

“အင်း … အဲ့ဆိုရင်တော့ သူ့ ကံကြမ္မာ ပေါ့လေ”

“ရော၊ ဘာတုန်းကွ။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောစမ်းပါ။”

“ဒီလိုကွာ၊ သူ့ မိန်းမ မလတ်က ကိုထွန်းမောင် ဘာရောဂါလို့ ပြောလဲ”

“အဆုတ်ရောင် လိုလားပဲ”

“မင်းကကော အဲဒီလောက်ပဲလို့ ထင်လား”

“ဟ … အဲဒီလောက် မကဘူးလို့ ထင်လို့ ဦးဦးဒေါက်တာအောင်ကျော်ကို မေးနေသဗျာ။ ဈေးမကိုင်နဲ့ မြန်မြန်ပြော”

အောင်ကျော်သည် ဆားပုလင်းနှင်းမောင်လို တစ်ချက်ပြုံးလိုက်ပြီး

“မင်း သူ့ အသားအရေတွေကို သတိထားမိလား”

“အေး သတိထားမိတယ်။ အဲဒါကို မသင်္ကာတာပဲ။ မျက်နှာဆိုလည်း မဲ ခြောက်နေတယ်။ လက်ခြေတွေလည်း အမဲကွက်တွေနဲ့ကွ။ သာမန်ကြည့်ရင်တော့ မသိရင် တင်းတိတ်လို့ ထင်ကြမှာ။ ငါက ငယ်ကတည်းက ပေါင်းလာတော့ မဟုတ်မှန်း သိတယ်”

“အေး၊ အဲဒါ လက္ခဏာတွေပဲ။ မင်းသူငယ်ချင်း လေးလုံးရောဂါ ဖြစ်နေပြီ”

“မနောက်ပါနဲ့ကွာ”

“မနောက်ပါဘူး၊ AIDS ပဲ”

“ဒါ … ဒါပေမယ့် … ၊ မဟုတ်ဘူးလေကွာ၊ မင်း သေချာလို့လား၊ အင်း …၊ မင်းက ဆရာဝန်ဆိုတော့ ငါက ပြိုင်ငြင်းလို့ ဘယ်ရမလဲ။ ငါ … ငါ သိသလောက် ဒီကောင် မိန်းမတွေနဲ့ ကင်းတယ်နော်”

“အဲဒါကြောင့် ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ ဆိုင်တယ်လို့ ပြောတာပေါ့။ ငါ မသေချာမှာမို့ ဆေးရုံက floor incharge ဆရာဝန်ကို သွားမေးကြည့်နေတာ။ သေချာပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ငါ ထူးဆန်းနေတာက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲဒီ ရောဂါ ရသလဲ ဆိုတာပဲ။ လိင်ဆက်ဆံမှုကြောင့် မဟုတ်ရင် အကူးများတာက သွေးသွင်းလို့၊ အဓိက သွေးကြောင့် ကူးစက်နိုင်တယ်ပေါ့ကွာ”

“အင်း ဒါလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်က ငါ နိုင်ငံခြား မသွားခင် ဒီကောင် ဆေးရုံတက်ရသေးတယ်”

“ဘာ ကေ့စ် လဲ”

“Suicide”

“ဟေ သူက ဘာဖြစ်လို့ သတ်သေရတာတုန်း”

“သူ မဟုတ်ပါဘူး”

“မင်းဟာကလည်း ရှုပ်ကုန်ပါပြီ၊ သူက သတ်သေတာ မဟုတ်ဘဲ ဘာကြောင့် ဆေးရုံ တက်ရတာလဲ”

“အော် … အေး။ ငါ ပြောတာ နည်းနည်း ရှုပ်သွားတယ်။ ဒီလိုကွာ။ နောက်မှ အရှည်ပြောပြမယ်။ ပေသီး အဲ့ဒီတုန်းက လက်ကောက်ဝတ်သွေးကြော ပြတ်ပြီး သွေးလွန်သွားလို့ ဆေးရုံ တက်ခဲ့ရတယ်။ သူ့ ငယ်ရည်းစား၊ ငါနဲ့ လုခဲ့တဲ့ တစ်ယောက်ပေါ့၊ ဒေစီ ကတော့ ဆေးရုံမရောက်ခင် ဆုံးရှာတယ်”

“အင်း ဇာတ်လမ်းက ပြောရင်းနဲ့ကို ရှုပ်လာပြီ။ ထားဦး။ ဒါဆို အဲဒီတုန်းက သွေးသွင်းရလောက်တယ်။ အဲ … ။ ဒါနဲ့ ခဏနေဦးကွ။ ဆေးရုံတွေမှာက ရလာတဲ့ သွေးကို A B C ပိုးသုံးမျိုး ပါမပါ အမြဲ စစ်တယ်။ အဲဒီ သွင်းတဲ့ သွေးမှာတော့ ရောဂါပိုး မပါလောက်ဘူး။”

“အဲ ဒါဆို အတော်လေးတော့ စဉ်းစားစရာပဲ။”

“ဆေးရုံမှာ သွေးသွင်းရင်တော့ သွေးကြောင့် မဖြစ်နိုင်ဘူး။ မင်းသူငယ်ချင်း မင်းမသိတုန်း ထွက် ကဲတာ နေမယ်”

“အာ .. မဖြစ်နိုင်ပါဘူးကွ”

“ဟ အာမခံ ရဲလှချည့်လား”

“ရဲဆို ဓါတ်သိတွေကိုး ကွ”

“ဓါတ်သိတွေက ကပ်ဖိသွားမှဖြင့်”

“ဒီကောင့် စာရိတ္တ ငါ ယုံတယ်။ အဲဒီလိုတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး”

“အေးကွာ နောက်မှ ဆက်ပြောကြစို့၊ ချာတိတ်ရေ … ရှင်းမယ်ဟေ့”

အိမ်အပြန် ကားပေါ်တွင် အတွေးထုပ်ကြီး ဖြေရပေတော့မယ်။ အောင်ကျော်၏ စကားများက မမှားနိုင်။ သူလည်း ဆရာဝန်ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် … ။ သူ ဘာကြောင့် အေ ကိုက်ခံရသနည်း။ အတော်ပင် တွေးရ ခက်နေလေပြီ။ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မေးရအောင်ကလည်း အခက်။ မလတ်လည်း ဒါကြောင့် စကားစရ ခက်နေပုံ ရှိသည်။ အင်း … ။ ကျွန်တော် သက်ပြင်းရှည်ရှည် ချလိုက်ရုံမှအပ ဘာမျှ မတတ်နိုင်တော့။ သို့သော် မနက်ဖြန် ကျွန်တော် ပေသီးကို သွားတွေ့ဦးမယ်။ သူ ကျွန်တော့ကို ပေးစရာ ရှိသည်ဟု ပြောသည်။ ဘာဖြစ်လိမ့်မည်နည်းဟု ကျွန်တော် တစ်နေကုန် တွေးနေခဲ့မိသည်။

(ဆက်ရန်)

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *